အခန်း (၅၅၇-၅၅၉)

အပိုင်း (၅၅၇)

​တာအိုဆရာကြီး ရွှမ်ရွှီက ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး - “ဒီပုလင်းထဲမှာ ငါတို့ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ထူးခြားဆန်းပြားလှတဲ့ နတ်ဆေးလုံးတွေဖြစ်တဲ့ ‘နတ်နဂါးရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးလုံး’ တွေ ရှိတယ်။ စုစုပေါင်း သုံးလုံးရှိပြီး တစ်လုံးချင်းစီက အသက်တစ်ချောင်းစာ တန်ဖိုးရှိတယ်။ ဒါကို လျော်ကြေးအဖြစ် ပေးရင်တော့ လုံလောက်ပြီမလား...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

​ “နတ်နဂါးရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးလုံး...” ဓားအဖိုးအို၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

​ သူသည် ဤနတ်ဆေးလုံးများအကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။ ၎င်းမှာ တာအိုဂိုဏ်း၏ သီးသန့် အဖိုးတန်ကုသရေးဆေးလုံးများ ဖြစ်ပြီး ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်လှသော သဘာဝရတနာ ဆေးဘက်ဝင်အပင် ပေါင်းတစ်ရာကျော်ဖြင့် ဖော်စပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလျှင်ပင် အနည်းငယ်သာ ထွက်ရှိသဖြင့် တစ်လုံးချင်းစီမှာ ဖြတ်နိုင်စွမ်းမရှိသော တန်ဖိုး ရှိပေသည်။

​ ဤဆေးလုံး၏ အကြီးမားဆုံး အာနိသင်မှာ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

​ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း မည်မျှပင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကို ရရှိထားပါစေ၊ အရိုးများအားလုံး ကျိုးပဲ့ပြီး ကလီစာများ ပျက်စီးသွားခဲ့လျှင်ပင် ဤဆေးလုံးတစ်လုံးကို သောက်သုံးလိုက်ရုံဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မူလအတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

​ ထိုမျှအထိ အံ့ဩဖွယ်ရာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

​ ဓားအဖိုးအိုမှာ ထိုဆေးလုံးများကို အလွန်လိုချင်မိသော်လည်း ဒါက မိုယုယန်၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိစ္စ ဖြစ်သဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူမဘာသာသာ ချမှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

​ မိုယုယန်သည်လည်း ထိုဆေးလုံးသုံးလုံးကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

​ သူမ ဤနေရာသို့ လာရခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ကလဲ့စားချေရန် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ပြိုင်ဘက်ကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် ရိုက်နှက်ပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသ အာဃာတများမှာလည်း အတော်အတန် ပြေပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​ ထို့အပြင် တာအိုဂိုဏ်း၏ မဟာကောင်းကင်အဆင့် စီနီယာကြီး၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကို အသက်ပါ သတ်ပစ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

​ သို့ဖြစ်ရာ မိမိ၏ နစ်နာမှုအတွက် ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်ကို လျော်ကြေးအဖြစ် ရယူလိုက်ခြင်းက လက်ခံနိုင်စရာ ဖြစ်ပေသည်။

​ “ကောင်းပြီ... ဒီဆေးလုံးတွေကို ငါ လက်ခံလိုက်မယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့ကြားက ရန်ကြွေးတွေ အားလုံး အပြတ်ပဲ...”

​ တာအိုဆရာကြီး ရွှမ်ရွှီက ပြုံးလိုက်ပြီး - “မိန်းကလေးမိုက တကယ့်ကို အကျိုးအကြောင်း သိတတ်သူပဲ...” ဟု ဆိုကာ ဆေးပုလင်းကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။ မိုယုယန်က ကျွမ်းကျင်စွာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် ဓားအဖိုးအိုကို ခေါင်းငြိတ်ပြကာ နှစ်ဦးသား ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

​ သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် - “စီနီယာကြီး... ကျွန်တော်တို့က ဘာဖြစ်လို့ သူတို့ကို ဒီလောက်တောင် ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံရတာလဲ...” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

​ တာအိုဆရာကြီး ရွှမ်ရွှီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး - “အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မဟာရှနိုင်ငံတော် ရှိနေရုံတင်မကဘူး၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ မဟာကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးလည်း ရှိနေသေးတယ်။ သူမရဲ့ နောက်ခံက အလွန်ပဲ နက်ရှိုင်းလှတယ်။ ငါတို့ တာအိုဂိုဏ်းက အခုချိန်မှာ အင်အားချည့်နဲ့နေတာမို့ မဟာရှနိုင်ငံတော်နဲ့ အဲဒီမဟာကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးစလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း သွားပြီး ရန်စမိတာက ပညာရှိရာမကျဘူး။ ဆေးလုံးသုံးလုံးနဲ့ ငါတို့ကြားက ရန်ငြိုးကို ဖြေဖျောက်နိုင်ခဲ့တာက တကယ့်ကို တန်ပါတယ်...”

​ “ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်လိုက်တော့ ကျွန်တော်တို့ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ပျက်စီးသွားပြီ၊ ပြင်ပလောကကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို လှောင်ပြောင်ကြတော့မှာပေါ့...” ဟု အခြားတစ်ဦးက မကျေမနပ်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

​ တာအိုဆရာကြီး ရွှမ်ရွှီက သဘောထားကြီးစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး - “ငါတို့က သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံသူတွေပဲ၊ ဂုဏ်သိက္ခာတွေကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလေးထားနေမှာလဲ။ လှောင်ချင်ရင်လည်း လှောင်ပလေ့စေ၊ ခဏပါပဲ... ပြီးသွားမှာပါ။ သူတို့ ငါတို့ကို တကယ်ကော ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ မှတ်ထားကြ... သက်တမ်းရှည်ရှည် ရှင်သန်နိုင်ခြင်းကသာ အစစ်အမှန် လမ်းစဥ်ပဲ...”

​ “ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာကြီး... ကျွန်တော်တို့ သင်ခန်းစာရပါပြီ...” လူတိုင်း ဆိုလိုက်ကြသည်။

​ တာအိုဆရာကြီး ရွှမ်ရွှီက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး - “ငါကြားတာတော့... ငါတို့ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုသမီးတော် စုန့်ယွီဖေးက မဟာရှဧကရာဇ်နဲ့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးတယ်ဆို...”

​ ထိုအခါ လူတစ်ယောက်မှာ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားပြီး - “စီနီယာကြီး... ဒါက အမှန်ပါပဲ။ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ရင် သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးပြီး အဲဒီဧကရာဇ်နဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်...”

​ ဤလူမှာ စုန့်ယွီဖေး၏ ဆရာဖြစ်ပြီး တာအိုဂိုဏ်း၏ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

​ “အာ...” တာအိုဆရာကြီး ရွှမ်ရွှီက လက်ကာပြလိုက်ပြီး - “မင်း ငါ့စကားကို နားလည်မှု လွဲသွားပြီ။ ငါပြောချင်တာက... သူတို့ကြားမှာ ဒီလိုပတ်သက်မှု ရှိနေမှတော့ သူမကို အဲဒီဧကရာဇ်နဲ့ ပိုပြီး ထိတွေ့ဆက်ဆံခိုင်းလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ ဆက်ဆံရေးကို ပိုပြီး ခိုင်မြဲအောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်...”

​ “ဗျာ... ဒါက...” လူတိုင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

​ တာအိုဆရာကြီး ရွှမ်ရွှီက သက်ပြင်းချကာ - “ခေတ်ကာလတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ မဟာရှနိုင်ငံတော်က ငါတို့ သွားပြီး ရန်စလို့ရတဲ့ အဖွဲ့အစည်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ရန်ငြိုးကို အာဃာတ မွေးတာထက်စာရင် ဖြေဖျောက်လိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။ ယွီဖေးကို ကြားကနေ စေ့စပ်ညှိနှိုင်းခိုင်းပြီး ငါတို့ကြားက ပဋိပက္ခကို ဖြေရှင်းခိုင်းလိုက်တာပေါ့။ မေတ္တာတရား ရှိသူကသာ အများရဲ့ ကူညီမှုကို ရရှိနိုင်ပြီး မေတ္တာတရား ကင်းမဲ့သူကတော့ အထီးကျန်ရလိမ့်မယ်...”

​ “ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာကြီး...” လူတိုင်းက ပြန်လည် ထူးလိုက်ကြသည်။

​ တာအိုဆရာကြီး ရွှမ်ရွှီက လက်ကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး - “အားလုံး လူစုခွဲကြတော့။ ယွီရွှီ... မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့၊ ငါ မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးမယ်...”

​ “စီနီယာကြီး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

​ တိုက်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ထိုတိုက်ပွဲ၏ သတင်းမှာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လောကအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး လှောင်ပြောင် သရော်မှုများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

​ “မိန်းကလေးမိုက တာအိုဂိုဏ်းကို တစ်ယောက်တည်း သွားပြီး စိန်ခေါ်တာတောင် နိုင်ခဲ့တာလား...”

​ “ဒါက အဓိက အချက်မဟုတ်သေးဘူးဟ။ အဓိကက တာအိုဂိုဏ်းက မိမိဂိုဏ်းတံခါးဝရှေ့မှာ လာရောက်စိန်ခေါ်တာကို ခံရတာတောင် တစ်ဖက်လူကို ဘာမှမလုပ်နိုင်တဲ့အပြင် လက်ဆောင်တွေ ပေးပြီးတော့တောင် တောင်းပန်လိုက်ရသေးတယ်တဲ့။ ဒါက တကယ့်ကို အသုံးမကျလွန်းဘူးပဲ မဟုတ်လား...”

​ “ဟုတ်ပကွာ... တာအိုဂိုဏ်းက ဒီလောကရဲ့ အထွတ်အထိပ် အဖွဲ့အစည်းကြီးတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်ပြီးတော့ အခုတော့ တစ်ဖက်လူကို ခေါင်းငုံ့ အရှုံးပေးလိုက်ရတယ်ဆိုတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

​ “ငါ ဒီသတင်းကို စကြားတုန်းကဆို လုံးဝကို မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး...”

​ “ဒီလောက်တောင် သူရဲဘောကြောင်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းက သိုင်းလောကကို ကြီးစိုးဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူး...”

​ သို့သော်လည်း အခြားသူများက မည်မျှပင် အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုကာ လှောင်ပြောင်နေကြပါစေ၊ တာအိုဂိုဏ်းကမူ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မလုပ်ဘဲ ငြိမ်ခံနေခဲ့သည်။

​ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက တာအိုဂိုဏ်းကို ဆက်လက် လှောင်ပြောင်နေကြသော်လည်း မဟာရှနိုင်ငံတော်ကိုမူ ပိုမို၍ လေးစား အထင်ကြီးလာကြသဖြင့် ၎င်း၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ မိုးထိအောင် ပျံနှံ့သွားခဲ့တော့သည်။

​ အကြောင်းမူကား တာအိုဂိုဏ်းကဲ့သို့ အဖွဲ့အစည်းကြီးပင် ခေါင်းငုံ့ခဲ့ရသော အင်အားစု ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

​ မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ဓားအဖိုးအိုနှင့် မိုယုယန်တို့သည် မဟာရှနိုင်ငံတော်၏ နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး လင်းပိုင်ဖန်ထံသို့ တိုက်ပွဲအခြေအနေ အသေးစိတ်ကို သတင်းပို့ တင်ပြလိုက်ကြသည်။

​ လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းငြိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် - “မင်းတို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာ ကောင်းတာပေါ့...” ဟု ဆိုကာ မိုယုယန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါကြားတာတော့ တာအိုဂိုဏ်းက မင်းကို ‘နတ်နဂါးရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးလုံး’ သုံးလုံးကို လျော်ကြေးအဖြစ် ပေးလိုက်တယ်ဆို...”

​ မိုယုယန်က ချက်ချင်းပင် သတိကြီးစွာဖြင့် - “ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ဒါတွေက ကျွန်မအသက်နဲ့လဲပြီး ရလာတာနော်...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က ရှင်းပြလိုက်သည် - “ငါက ဝမ်ချင်းကို ဆေးဖော်စပ်နည်း လေ့လာနိုင်မလားလို့ စမ်းကြည့်ဖို့ တစ်လုံး ဒါမှမဟုတ် နှစ်လုံးလောက် တောင်းမလို့ပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ မင်းဆီက အလကားယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ မျှတတဲ့ လဲလှယ်မှုတစ်ခု လုပ်ကြတာပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ...”

​ မိုယုယန်က စဉ်းစားကြည့်ရာ ဤလဲလှယ်မှုက တန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

​ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမတွင် ဆေးလုံးသုံးလုံး ရှိနေသဖြင့် တစ်လုံး သို့မဟုတ် နှစ်လုံးကို လဲလှယ်ပေးလိုက်ခြင်းက ပြဿနာမရှိပေ။

​ “ကောင်းပြီ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလဲလှယ်မှုအပြင် ကျွန်မ ရှင့်ကို မေးခွန်းအချို့ မေးချင်တယ်၊ ရှင် ကျွန်မကို အမှန်အတိုင်း ဖြေရမယ်...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းငြိတ်ပြကာ - “ရတာပေါ့... ဆေးလုံးတစ်လုံးကို မေးခွန်းတစ်ခုပဲ...”

​ “ဒါက တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်။ ကျွန်မ မေးခွန်းတွေ ပိုမေးလို့ မရဘူးလား...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး - “မရဘူး။ မင်း ဘာတွေမေးမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ တကယ်လို့ နိုင်ငံတော် လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ပတ်သက်နေရင် အဲဒါက ဆေးလုံးတွေထက် ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါက ဖြေရမှာလား၊ မဖြေရဘူးလား။ တကယ်လို့ မင်း မလိုချင်ရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ဒီနတ်နဂါးရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးလုံးတွေကို အသည်းအသန် လိုအပ်နေတာမှ မဟုတ်တာ...”

​ “နေဦး... ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြစို့၊ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို မေးခွန်းတစ်ခုပေါ့...” မိုယုယန်က ပျာပျာသလဲ ပြောလိုက်သည်။

​ လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလိုက်ပြီး - “မေးခွန်းတွေကို မေးပါတော့... ငါ နားထောင်နေတယ်...”

​ ထိုအခါ မိုယုယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး လင်းပိုင်ဖန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

​ “ကျွန်မရဲ့ မေးခွန်းက... ကျွန်မရဲ့နောက်ကွယ်က ကူညီပေးနေတဲ့ စီနီယာကြီးနဲ့ မဟာရှနိုင်ငံတော်ကြားမှာ ဘယ်လို ပတ်သက်မှုမျိုး ရှိနေတာလဲ...”

အပိုင်း (၅၅၈)

​“မင်းက ဒါကို ဘာလို့ မေးတာလဲ...” လင်းပိုင်ဖန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့သည်။

​ ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ မိုယုယန်မှာ ပို၍ပင် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားပြီး - “ကျွန်မက သိချင်ရုံသက်သက်ပါ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခုထိ အဲဒီ စီနီယာကြီးအကြောင်းကို ကျွန်မ သိပ်မသိသေးလို့ပါ။ ဒီမေးခွန်းက အဲဒီလောက်တောင် အရေးကြီးလို့လား... မဟာရှနိုင်ငံတော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ပတ်သက်နေလို့လား...”

​ “ဒါပေါ့... ပတ်သက်တာပေါ့...”

​ ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လင်းပိုင်ဖန်က သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

​ မိုယုယန်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး - “ဘာလုပ်မလို့လဲ...”

​ “နတ်နဂါးရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးလုံးလေ... အဲဒါမရှိဘဲ ငါက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ပြောပြနိုင်မှာလဲ...” လင်းပိုင်ဖန်က စိတ်မရှည်သလို ဆိုလိုက်သည်။

​ “အာ...” မိုယုယန်က ချက်ချင်းပင် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လင်းပိုင်ဖန်ထံသို့ ကပျာကယာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

​ ဆေးလုံးကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ - “မူလကတော့ ငါ ဒါကို မပြောချင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ငါတို့ မဟာရှနိုင်ငံတော်ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ အရေးကြီးကိစ္စ ဖြစ်နေလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်းကလည်း မဟာရှနိုင်ငံတော်ရဲ့ သစ္စာခံတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ၊ ပြီးတော့ အဲဒီစီနီယာကြီးနဲ့လည်း ရင်းနှီးတဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေတာဆိုတော့ သိခွင့်ရှိပါတယ်...”

​ “ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ပါတယ်...” မိုယုယန်က ခေါင်းကို တရစပ် ငြိတ်လိုက်မိသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ချွေးများပင် စိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။

​ ကြီးမားလှသော လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတစ်ခုက သူမရှေ့တွင် ပေါ်ပေါက်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။

ရင်တုန်လိုက်ရတာ... စိတ်လှုပ်ရှားလိုက်ရတာ... ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလိုက်တာ...

​ “ဘယ်ကနေ စပြောရမလဲ...” လင်းပိုင်ဖန်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး ဘယ်လို စကားစရမလဲ မသိသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

​ “မလောပါနဲ့... ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပါ။ ကျွန်မမှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်...” မိုယုယန်က ဆိုလိုက်သည်။

​ နောက်ဆုံးတွင် လင်းပိုင်ဖန်က သေချာစဉ်းစားပြီးသွားဟန်ဖြင့် - “မိုယုယန်... ငါ ဒီလိုပဲ ပြောလိုက်မယ်။ မင်းရဲ့ နောက်ကွယ်က စီနီယာကြီးက မဟာရှနိုင်ငံတော်နဲ့ အလွန်ပဲ ရင်းနှီးတဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိတယ်...”

​ မိုယုယန်၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူမ ကာလရှည်ကြာ သံသယဝင်နေခဲ့သောအချက်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်နေပေသည်။

​ စီနီယာကြီးက မဟာရှနိုင်ငံတော်နဲ့ တကယ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပတ်သက်နေတာပဲ။

ကောင်းကင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းပြီးပြီးချင်းမှာပဲ စီနီယာကြီးက သူမကို မဟာရှနိုင်ငံတော်ထဲ ဝင်ခိုင်းခဲ့တာ မဆန်းတော့ပေ။

​ မိုယုယန်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လင်းပိုင်ဖန်ကို မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ခတ်လျက် ကြည့်လိုက်သည်။

​ လင်းပိုင်ဖန်ကလည်း သူမကို မျက်တောင်ပြန်ခတ်ပြလိုက်၏။

​ မိုယုယန်က ဆက်ပြီး မျက်တောင်ခတ်ပြရင်း - “ပြီးတော့ကော...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က နားမလည်နိုင်သလို ပြန်မေးလိုက်သည် - “...ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ...”

​ မိုယုယန်က - “ဆက်ပြောလေ... အသေးစိတ် ထပ်ပြောပြဦး...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြကာ - “ဒါပဲ... ကုန်ပြီလေ...”

​ မိုယုယန်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး - “ဒါပဲလား...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းငြိတ်ပြသည် - “အင်း... ဒါပဲ...”

​ မိုယုယန် ဒေါသထွက်သွားကာ - “...ဒီအဖြေလေး တစ်ခုတည်းအတွက်နဲ့ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ နတ်နဂါးရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးလုံးကို လိမ်ယူလိုက်တာပေါ့ ဟုတ်လား...”

​ “ဒါက မလုံလောက်သေးဘူးလား...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က ပြန်လည် ချေပလိုက်သည် - “မင်း သိထားရမှာက တစ်လောကလုံးမှာ မင်းအပြင် ငါတစ်ယောက်ပဲ ဒီအကြောင်းကို သိတာ။ ဒါက ထိပ်တန်း လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ။ တကယ်လို့ ပြင်ပကို ပေါက်ကြားသွားရင် ဘယ်လောက်တောင် ရိုက်ခတ်မှု ရှိလာမလဲ မသိနိုင်ဘူး၊ တစ်လောကလုံးက အင်အားစုတွေရဲ့ ဟန်ချက်ကိုတောင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်...”

​ မိုယုယန်မှာ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး - “ဒါကတော့ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဘက်က အများကြီး နစ်နာသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဆေးလုံးကို ပြန်ပေး၊ မပေးရင် ရှင့်ကို သတ်မှာနော်...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး - “မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သတ်မှာလဲ...”

​ “ကျွန်မ နန်းတော်ထဲကို နေ့တိုင်းလာပြီး ရှင့်ရဲ့ အချစ်တော် မိဖုရားတွေကို နှောင့်ယှက်မယ်၊ ရှင် သူတို့နဲ့ အတူတူ အိပ်ယာထဲ မဝင်နိုင်အောင် လုပ်ပစ်မယ်...”

​ လင်းပိုင်ဖန် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တုန်ရင်သွားပြီး - “မင်းက တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်။ ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... မင်း ဒီလောက်တောင် ရက်စက်မှတော့ ငါကပဲ သဘောကောင်းပြီး နောက်ထပ် သတင်းတစ်ခု ထပ်မျှဝေပေးလိုက်မယ်...”

​ “မြန်မြန်ပြော...” မိုယုယန်က လောဆော်လိုက်သည်။

​ လင်းပိုင်ဖန်က ဆိုလိုက်သည် - “မင်းရဲ့နောက်ကွယ်က စီနီယာကြီးနဲ့ မဟာရှနိုင်ငံတော်ရဲ့ ပတ်သက်မှုက... မိစ္ဆာဂိုဏ်းအတွက် လီထျန်ချန် ရှိနေသလို၊ တာအိုဂိုဏ်းအတွက် ရွှမ်ရွှီ ရှိနေသလိုမျိုးပဲ။ အခုတော့ သဘောပေါက်ပြီမလား...”

​ မိုယုယန်၏ မျက်ဝန်းများ ထပ်မံ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

​ ဒီရှင်းပြချက်က အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားလှသည်။ အဓိပ္ပာယ်မှာ ထိုစီနီယာကြီးသည် မဟာရှနိုင်ငံတော်တွင် တရားဝင် ရာထူးနေရာ မရှိသော်လည်း သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်မြင့်မားပြီး အာဏာအရှိဆုံး ဖြစ်ကာ နိုင်ငံတစ်ခုလုံး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များကို နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်နေသူပင် ဖြစ်သည်။

​ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူမသည် မဟာရှနိုင်ငံတော်၏ သစ္စာခံ ဖြစ်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် စီနီယာကြီးအတွက် အလုပ်အကျွေး ပြုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​ ဤသို့ သိလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး နေသာထိုင်သာ ရှိသွားခဲ့သည်။

​ မိုယုယန်သည် နှမြောတသစွာဖြင့် ဒုတိယမြောက် နတ်နဂါးရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး - “ကျွန်မမှာ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က ဆေးလုံးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး - “ဘာမေးခွန်းလဲ...”

​ “ကျွန်မ သိချင်တာက... အဲဒီစီနီယာကြီးရဲ့ ရုပ်ရည်က ဘယ်လိုမျိုးလဲဟင်...” မိုယုယန်က ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ မေးလိုက်သည်။

​ လင်းပိုင်ဖန်က သူမကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ - “ဒါက မင်းရဲ့ ဒုတိယမြောက် မေးခွန်းလား...”

​ “ဟုတ်တယ်...” မိုယုယန်က ခေါင်းကို တရစပ် ငြိတ်ပြလိုက်သည်။

​ “မင်းက အဲဒီစီနီယာကြီးနဲ့ အကြာကြီး အတူတူ ရှိခဲ့တာတောင် သူ့ရုပ်ရည်ကို မသိဘူးလား...” လင်းပိုင်ဖန်က 'ဇဝေဇဝါ' ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​ မိုယုယန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ နီမြန်းသွားပြီး - “ကျွန်မ စီနီယာကြီးနဲ့ သိတာ ကြာပြီဆိုပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာအစစ်အမှန်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူ့မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိလို့ ဖြစ်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တကယ်ပဲ သိချင်မိတယ်...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး - “စီနီယာကြီးကိုယ်တိုင်က သူ့မျက်နှာကို မပြတာပဲ၊ ငါကလည်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထုတ်ပြောလို့ ရမှာလဲ...”

​ မိုယုယန် - “...”

​ “ပြောပြပါနော်...” မိုယုယန်က ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုလိုက်သည်။

​ လင်းပိုင်ဖန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး - “မင်းတို့ မိန်းမတွေက တကယ့်ကို အပေါ်ယံ ရုပ်ရည်ကိုပဲ ကြည့်တတ်ကြတာပဲ၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်နေရလား။ မင်း ဒီလောက်တောင် သိချင်နေမှတော့ ငါ ပြောပြမယ်၊ သေချာ နားထောင်...”

​ “အင်း... အင်း... စီနီယာကြီးက ဘယ်လိုပုံစံလဲ...” မိုယုယန်မှာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့် ဖြစ်သွားသည်။

​ “ငါပြောချင်တာက... အဲဒီစီနီယာကြီးကတော့ ‘ချောမောခန့်ညားတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေး တစ်လုံးတည်းနဲ့တင် မလုံလောက်ဘူး။ သူက ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိတယ်၊ တည်ကြည်ခန့်ညားတဲ့ ဟန်ပန် ရှိတယ်၊ ညင်သာပျော့ပျောင်းတဲ့ အမူအရာ ရှိပြီး... ရုပ်ရည်ရော ဉာဏ်ပညာပါ ပြည့်စုံလွန်းလို့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မိန်းကလေးတွေရဲ့ နှလုံးသားကို ဖမ်းစားနိုင်သူပဲ...” လင်းပိုင်ဖန်က အရှက်မရှိဘဲ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

​ “တကယ်လား...” မိုယုယန်မှာ အိပ်မက်ယောင်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

​ သူမ ယခင်က ထိတွေ့ဖူးသော မျက်နှာပုံစံကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ရာ ထိုဖော်ပြချက်နှင့် တူညီနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

​ “နောက်ထပ်ရော... ဆက်ပြောဦးလေ...”

​ “ဆက်ပြောရဦးမယ် ဟုတ်လား...”

​ လင်းပိုင်ဖန် အနည်းငယ် ခက်ခဲသွားဟန်ဖြင့် - “အဲဒီစီနီယာကြီးရဲ့ ရုပ်ရည်ကို စကားလုံးတွေနဲ့ ဖော်ပြဖို့က တကယ်ကို မလွယ်ဘူး။ လောကမှာ စကားလုံးပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် ရှိပေမဲ့ အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင်တောင် စီနီယာကြီးရဲ့ ရုပ်ရည်ရဲ့ တစ်သောင်းပုံ တစ်ပုံကိုတောင် ဖော်ပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို မြင်ဖူးတဲ့သူတိုင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် အလိုလို သိမ်ငယ်သွားကြရတာ...”

​ “အင်း... အင်း...” မိုယုယန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းငြိတ်လိုက်သည်။

​ လင်းပိုင်ဖန် ဖော်ပြနေသည်မှာ သူမ စိတ်ကူးယဉ်ထားသည့်အတိုင်း အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။

သူမ စိတ်ထဲက လေးစားအားကျရသော စီနီယာကြီးမှာ ဤကဲ့သို့သော ရုပ်ရည်နှင့် ဟန်ပန်မျိုး ရှိသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

​ ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့... လင်းပိုင်ဖန်က စကားတွေ အများကြီး ပြောသွားပေမဲ့ အားလုံးက ဗလာစကားတွေပဲ ဖြစ်နေသည်။

စီနီယာကြီးရဲ့ ရုပ်ရည်က တကယ်ပဲ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတဲ့ တိကျတဲ့ အချက်အလက်တစ်ခုမှ မပါဝင်ပေ။

​ ထို့ကြောင့် သူမက ထပ်မံ၍ လောဆော်လိုက်သည် - “ရှင် အခုပြောတာက စိတ္တဇဆန်လွန်းတယ်။ နည်းနည်းလောက် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ တိတိကျကျ ပြောပြလို့ မရဘူးလား...”

​ “ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ တိတိကျကျ ဟုတ်လား...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး - “ဒါက ခက်ခဲတဲ့ တောင်းဆိုမှုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြည့်မယ်။ အဲဒီစီနီယာကြီးက ကြည့်ရတာ...”

​ “ဘယ်လိုပုံစံလဲ...” မိုယုယန်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

​ လင်းပိုင်ဖန်က သူ၏ခေါင်းကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် မော့လိုက်ပြီး - “သူက ကြည့်ရတာ ငါနဲ့ အတိအကျ တူတယ်...”

​ မိုယုယန် - “...”

​ “တကယ်လို့ မင်း စီနီယာကြီးရဲ့ ရုပ်ရည်ကို တကယ်ပဲ မသိရလို့ စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့၊ စိုးလည်း စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ ငါ့မျက်နှာကိုသာ မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်... ဒါဆို မင်း စိတ်ကျေနပ်သွားလိမ့်မယ်...” လင်းပိုင်ဖန်က တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​ မိုယုယန် - “...”

​ “အရှင်မင်းကြီး... ရှင်က တကယ့်ကို အရှက်မရှိဘူးပဲ။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဲဒီလို ချီးမွမ်းတတ်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဆက်မပြောချင်တော့ဘူး...” မိုယုယန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် စောင့်အောင့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

​ လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းယမ်းလျက် သက်ပြင်းချကာ - “ဒီဘက်ခေတ်မှာ အမှန်တရားကို ပြောရင် ယုံမယ့်သူကို မရှိဘူး...” ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

​ စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြနေသော မိုယုယန်ကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် နတ်နဂါးရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးလုံး နှစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ‘လေးရာသီချိုင့်ဝှမ်း’ သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ဆေးဖော်စပ်နည်းကို လေ့လာနေသော လျိုဝမ်ချင်းနှင့် သူမ၏ မိခင်ထံသို့ ဆေးလုံးများ ပေးအပ်ကာ ဆေးဖော်စပ်နည်းကို ရှာဖွေနိုင်ရန် မျှော်လင့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

​ တကယ်လို့သာ အောင်မြင်ခဲ့ရင် မဟာရှနိုင်ငံတော်အနေနဲ့ နတ်နဂါးရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးလုံးတွေကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရရှိမှာပင် ဖြစ်သည်။

​ ဒီနေရာမှာ ပြောပြရရင်... လျိုဝမ်ချင်းသည် လင်းပိုင်ဖန်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူမကို ‘ဝမ်ချင်းမိဖုရား’ အဖြစ် ဘွဲ့အမည် ချီးမြှင့်ထားခဲ့သည်။

သူမသည် ဆေးဘက်ဝင်အပင် ဥယျာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်လိုပြီး မိခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ နေထိုင်လိုသဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် လေးရာသီချိုင့်ဝှမ်းတွင်သာ နေထိုင်လေ့ ရှိသည်။

​ ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်သည်လည်း ထိုညတွင် အတူတူ အိပ်ခဲ့သည်။

​ “ဒီလောက်တောင် အပင်ပန်းမခံပါနဲ့။ မင်းကို ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ပိန်သွားသလိုပဲ...” လင်းပိုင်ဖန်က ပိန်ကျသွားသော လျိုဝမ်ချင်းကို ကြည့်ကာ ဂရုတစိုက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​ လျိုဝမ်ချင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် - “အရှင်မင်းကြီး... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အခုတလော မဟာရှနိုင်ငံတော်က ဆေးလုံးတွေ အများကြီး လိုအပ်နေတာမို့ ကျွန်မ နည်းနည်းလေး ပိုကြိုးစားလိုက်ရတာပါ။ လူတိုင်း သိုင်းပညာ တိုးတက်သွားပြီဆိုရင်တော့ ပိုပြီး အဆင်ပြေသွားမှာပါ...”

​ သူတို့နှစ်ဦးသည် လူအများအပြား ပြုစုပျိုးထောင်နေကြသော ဆေးဘက်ဝင် ဥယျာဉ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုသူများမှာ ဥယျာဉ်၏ အလုပ်သမားများ ဖြစ်ကြသလို ပညာသင် တပည့်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။

​ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်း နားနားနေနေ လုပ်ရမယ်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်အကျွံ အပင်ပန်းမခံပါနဲ့၊ ဆေးလုံးတွေက စောင့်လို့ရပါတယ်...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်ကာ - “မင်းက မဟာရှနိုင်ငံတော်အတွက်ရော၊ ငါ့အတွက်ပါ အလွန် အရေးကြီးတဲ့သူပဲ။ မင်းမရှိလို့ မဖြစ်ဘူး...”

​ “ဟုတ်...” လျိုဝမ်ချင်းက ချိုမြိန်စွာဖြင့် ခေါင်းငြိတ်ပြလိုက်ပြီး လင်းပိုင်ဖန်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီကာ သူ၏ခါးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ထွက်စပြုလာသော နေမင်းကြီးရှိရာ ဘက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရင်း ဤအေးချမ်းလှသော အချိန်လေးကို ခံစားနေကြတော့သည်။

​ လျိုဝမ်ချင်း၏ မိခင်က ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

​ ထိုစဥ်မှာပင်... ထိုအချိန်တွင် ဝေးလံသော အရပ်ဆီမှ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

​ လျိုဝမ်ချင်း မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး - “ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဝါမျိုးက... ဒါက...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလိုက်ပြီး - “ဒါက သတင်းကောင်းပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်တော့ သိုင်းပညာ အဆင့်တက်လှမ်းသွားပြီ...”

​ “ဒါပေမဲ့ အဆင့်တက်လှမ်းတာတောင် ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ...”

​ “ဘာလို့လဲဆိုတော့... တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းကင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားခဲ့တာမို့လို့ပဲ၊ ပြီးတော့ သူက ငါတို့ မဟာရှနိုင်ငံတော်ရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့်လည်း ဖြစ်တယ်...”

​ မြို့တော်အနီးရှိ သိုင်းပညာရှင် အားလုံးမှာလည်း ဤအရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသော မျက်နှာအမူအရာများ ဖြစ်သွားကြသည်။

​ “ဒါက... တစ်ယောက်ယောက် ကောင်းကင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားတာလား...”

​ “ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဝါမျိုးဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် အမှန်ပဲ။ ငါ ဒီလိုအရှိန်အဝါမျိုးကို ဓားအဖိုးအိုနဲ့ လှံနတ်ဘုရားတို့ဆီက ခံစားဖူးတယ်။ အဲဒါက လူကို ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနိုင်တယ်...”

​ “ဒါဆို မေးခွန်းက... ကောင်းကင်အဆင့်ကို ဘယ်သူ တက်လှမ်းသွားတာလဲ...”

​ လူတိုင်းက ထိုထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါ ထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကြည့်ရှုကြတော့သည်။

​ မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် သူတို့အားလုံးသည် မဟာရှနိုင်ငံတော်အနီးရှိ မီးတောင်ဝဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာမှာ ယခုအခါ ‘ဓားသွန်းလုပ်ရေး ချိုင့်ဝှမ်း’ ဟု လူသိများသော နေရာဖြစ်သည်။

ထိုပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါမှာ ထိုနေရာအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​ “ဒါက ဆရာကြီး အိုးယမ်ဇီရဲ့ ဓားသွန်းလုပ်ရေး ချိုင့်ဝှမ်းပဲ...”

​ “အဆင့်တက်လှမ်းတဲ့ အရှိန်အဝါက အထဲကနေ ထွက်လာတာပဲ၊ အခုထိတောင် မပြယ်သေးဘူး...”

​ “ဒါဆို... ဆရာကြီး အိုးယမ်ဇီက အဆင့်တက်လှမ်းသွားတာလား...”

​ လူတိုင်း အံ့ဩတကြီးဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

​ ထိုအချိန်တွင်... သန်မာထွားကျိုင်းလှသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ကြီးမားလှသော တူကြီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး ဟားဟားဟားဟား ရယ်မောကာ - “မှန်တယ်။ ငါ တကယ်ပဲ အဆင့်တက်လှမ်းသွားပြီ။ ငါ အခု ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သွားပြီ...”

​ “ကျွန်တော်တို့ ဆရာကြီး အိုးယမ်ဇီကို ဂါရဝပြုပါတယ်...” လူအုပ်ကြီးက အလွန် လေးစားရိုသေစွာဖြင့် တညီတညွတ်တည်း ဆိုလိုက်ကြသည်။

​ “အားနာစရာတွေ လုပ်မနေကြပါနဲ့... အားလုံး ထကြပါ၊ ဒီလောက်အထိ ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး... ဟားဟား...” ဆရာကြီး အိုးယမ်ဇီမှာ ယခင်နှင့်မတူဘဲ ယခုကဲ့သို့ ရိုသေမှုကို ခံရသဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

​ ယခင်က လူတိုင်းက သူ၏ ဓားသွန်းလုပ်မှု အတတ်ပညာကိုသာ အားကျလေးစားခဲ့ကြသဖြင့် လေးစားစွာ ဆက်ဆံကြသော်လည်း တန်းတူအဆင့်အတန်းတစ်ခုတွင်သာ ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့အားလုံးမှာ သူ၏ ခွန်အားအောက်တွင် လုံးဝ ခေါင်းငုံ့ အရှုံးပေးလိုက်ကြရပြီ ဖြစ်သည်။

​ ကောင်းကင်အဆင့် ဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ ယခုခေတ်ကာလ၏ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာသဖြင့် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိပါစေ အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရပြီး လေးစားမှုကို ရရှိမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

အပိုင်း (၅၅၉)

​ပြိုင်ဘက်ကင်း လှံနတ်ဘုရား ရောက်ရှိလာပြီးနောက် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် - “မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဆင့်တက်လှမ်းသွားတာလဲ။ ကြည့်ရတာ မင်းက ဘယ်လို ထိပ်တန်းကျင့်စဉ်မျိုးကိုမှ ကျင့်ကြံထားပုံလည်း မရဘူး...” ဟု မေးလိုက်သည်။

​ အိုးယမ်ဇီက သူ၏နဖူးကို ပွတ်သပ်ကာ ဇဝေဇဝါပုံစံဖြင့် - “အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒါကို ငါကိုယ်တိုင်လည်း တော်တော်ထူးဆန်းနေတာ။ အခုတလော ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ငါက သံတွေကိုပဲ မရပ်မနား သွန်းလုပ်နေခဲ့တာလေ။ အဲဒီလို လုပ်နေရင်းနဲ့ပဲ ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းသွားပြီး အရင်က ဓားသွန်းလုပ်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ အားလုံးက ခေါင်းထဲကို ဒုန်းခနဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲက အနှစ်ချုပ်တွေကို ထုတ်ယူပြီး သတိပြန်ရလာတဲ့အချိန်မှာပဲ ငါ့ကိုယ်ငါ အဆင့်တက်လှမ်းသွားမှန်း သိလိုက်ရတာပဲ...”

​ “အာ... ဒါက...” လူတိုင်းက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

​ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လိုအဆင့်တက်သွားမှန်းတောင် မသိတဲ့သူမျိုးလည်း ရှိသေးတာပဲလား။

​ “တကယ်တော့ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ...” ပန်းချီဆရာကြီးကလည်း ကြားဖြတ်၍ ဆိုလိုက်သည်။

​ သူက တွေဝေငေးမောနေသော အိုးယမ်ဇီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် - “ငါ အဆင့်တက်တုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ ကြုံခဲ့ရတာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့က ပုံမှန် ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း အဆင့်တက်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်လို့ပဲ။ အခု သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်ဦး... မင်းရဲ့ ဓားသွန်းလုပ်တဲ့ အတတ်ပညာက အများကြီး တိုးတက်သွားတာကို သတိထားမိလား...”

​ အိုးယမ်ဇီက သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းကို တရစပ် ငြိတ်ပြလိုက်ပြီး - “အခုလို ပြောမှပဲ ဟုတ်သားပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဓားသွန်းလုပ်တဲ့ ပညာက အဆင့်တစ်ခုကို အကြီးအကျယ် ခုန်တက်သွားသလို ခံစားရတယ်။ အရင်တုန်းကဆိုရင် နတ်ဘုရားအဆင့် ဓားတစ်လက်ကို သွန်းလုပ်ဖို့အတွက် ပစ္စည်းတွေ အစုံအလင်ရှိပြီး ငါ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေက အကောင်းဆုံးဖြစ်နေရင်တောင် အောင်မြင်မှုနှုန်းက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းတောင် မရှိဘူး...”

​ “ဒါပေမဲ့ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ နတ်ဘုရားအဆင့်ဓားကို သွန်းလုပ်ရတာ အဲဒီလောက် မခက်ခဲတော့သလိုပဲ။ ပစ္စည်းတွေသာ အဆင်သင့်ရှိရင် ငါ့မှာ အောင်မြင်ဖို့ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ ယုံကြည်ချက် ရှိတယ်...”

​ နောက်ဆုံးစကားစုကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာမှာ ယုံကြည်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး စိတ်ဓာတ်များ အလွန်တက်ကြွနေခဲ့သည်။

​ “ဒါပေါ့... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက မင်းရဲ့ အတတ်ပညာကနေတစ်ဆင့် တာအိုကို သဘောပေါက်သွားတာမို့လို့ပဲ။ မင်းရဲ့ အဆင့်နဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက ကောင်းကင်အဆင့်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ဒီလိုပဲ ဖြစ်လာတတ်တယ်။ ဒါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်က ငါတို့လို တစ်ခုတည်းကို စူးစိုက်အားထုတ်တဲ့သူတွေအတွက် ဖွင့်လှစ်ပေးထားတဲ့ လမ်းကြောင်းပဲ...”

​ “ဒါဆိုရင်တော့ ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ... ဟားဟား...” အိုးယမ်ဇီက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

​ ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်၏ အနားတွင်ရှိသော မိန်းမစိုးလျို ရောက်ရှိလာပြီး အိုးယမ်ဇီကို ဦးညွတ်ဂါရဝပြုကာ - “ဆရာကြီး အိုးယမ်ဇီ... ဆရာကြီး အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက ဆရာကြီးအတွက် အောင်ပွဲခံတဲ့အနေနဲ့ တော်ဝင်စားသောက်ပွဲကြီးကို ပြင်ဆင်ဖို့ အမိန့်ပေးထားပြီးပါပြီ...” ဟု ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။

​ စားသောက်ပွဲအကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် အိုးယမ်ဇီ၏ အရက်သောက်ချင်စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် ထကြွလာခဲ့သည်။

​ “စားသောက်ပွဲ ရှိတယ်ဟုတ်လား... သွားကြစို့...”

​ နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လူတိုင်းသည် အိုးယမ်ဇီအတွက် အထူးပြင်ဆင်ထားသော တော်ဝင်စားသောက်ပွဲသို့ တက်ရောက်ရန် နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

​ ဤစားသောက်ပွဲတွင် အရသာရှိသော အစားအစာများသာမက လင်းပိုင်ဖန်၏ တော်ဝင်မီးဖိုဆောင်မှ အထူးပြင်ဆင်ထားသော အကောင်းစား အရက်မျိုးစုံလည်း ပါဝင်သည်။

​ အိုးယမ်ဇီမှာ အရက်ကို အလွန်နှစ်သက်သူ ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့် အချိန်တွင် သူ့ကို အဝသောက်ခွင့် မပြုဘဲ နေပါမည်လော။

​ စားသောက်ပွဲအတွင်း လင်းပိုင်ဖန်က အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေသော်လည်း အစစ်အမှန် ဇာတ်လိုက်မှာမူ အိုးယမ်ဇီပင် ဖြစ်သည်။

​ လူတိုင်းက သူ့ကို အရက်ခွက်များ ကမ်း၍ ဂုဏ်ပြုကြသလို သူကလည်း အရက်အိုးကို လက်မှမချဘဲ ပြန်လည်သောက်သုံးခဲ့သည်။

​ သူ့နောက်ကွယ်တွင်လည်း ဗလာဖြစ်သွားသော အရက်အိုးကြီးပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

​ လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် - “ဆရာကြီး အိုးယမ်ဇီ... စိတ်ကြိုက်သာ သောက်ပါ။ ဒီညအတွက် အရက်ပြတ်သွားဖို့က လုံးဝမပူပါနဲ့၊ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အဖိုးတန် အရက်ဟောင်းတွေ အားလုံးကို မင်းအတွက် ဖွင့်ပေးထားတယ်...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

​ အိုးယမ်ဇီက ဟားဟားရယ်ကာ - “အရှင်မင်းကြီး... ဒါ အရှင်မင်းကြီး ပြောတဲ့ စကားနော်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုးကသာ အကုန်သောက်လိုက်လို့ ပြောင်သလင်းခါသွားရင်တော့ နောင်မှ လာပြီး စာရင်းမရှင်းနဲ့ဦး...”

​ လင်းပိုင်ဖန်က သဘောတရားကြီးစွာဖြင့် - “စိတ်ကြိုက်သာ သောက်စမ်းပါ။ အကုန်ကုန်သွားရင် ငါ့တာဝန်ပဲ...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

​ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ ကဲ... အရက်တွေကို မြန်မြန် ထပ်ယူကြမယ်...”

​ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာခန့် အချိန်ပင် မပြည့်သေးမီ အိုးယမ်ဇီ၏ ဘေးတွင် နန်းတွင်းထုတ် အကောင်းစား အရက်အိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

​ အိုးယမ်ဇီသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာသည်အထိ သောက်ပြီးနောက် အရက်ခွက်ကို ကိုင်ကာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး လင်းပိုင်ဖန်ကို ဂုဏ်ပြုလျက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည် - “ကျွန်တော်မျိုး အခုလို အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာက အရှင်မင်းကြီးကို အားလုံးထက် ပိုပြီး ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ...”

​ လူတိုင်းက ထူးဆန်းသွားပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

​ အိုးယမ်ဇီက ဆက်လက်၍ - “တကယ်လို့ အရှင်မင်းကြီးကသာ အကောင်းဆုံး ဓားသွန်းလုပ်ဖို့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် အဖိုးတန် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို မပံ့ပိုးပေးခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်တော့မှ ဒီလို အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်နည်းပြောရရင် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့်က အဖိုးတန် သယံဇာတ အရင်းအမြစ်တွေ အမြောက်အမြားနဲ့ ပုံအောကျွေးမွေးပြီး တည်ဆောက်ထားတာပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခွက်ကို အရှင်မင်းကြီးကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်...”

​ လူတိုင်းက နားထောင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းငြိတ်လိုက်ကြသည်။

​ ဤကောင်းကင်အဆင့်သည် အခြားသော ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် မတူပေ။ အခြားသူများက ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် အဆင့်တက်ခဲ့ကြသော်လည်း သူကမူ ဓားသွန်းလုပ်ခြင်းသက်သက်ဖြင့် အဆင့်တက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ လုံလောက်သော သွန်းလုပ်မှုများနှင့် လက်နက်များ မပြုလုပ်နိုင်ပါက အဆင့်တက်လှမ်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

​ ပြီးတော့ ဒါတွေအားလုံးကို ကျောထောက်နောက်ခံပြုပေးမယ့် ကြီးမားလှတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ လိုအပ်ပေသည်။

​ အရှင်မင်းကြီး၏ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကြောင့်သာ ယနေ့ခေတ် အိုးယမ်ဇီ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလော။

​ လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းယမ်းလျက် ပြုံးကာ - “ဒါက မင်းရဲ့ ကြိုးစားမှုကြောင့်ပါ။ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ကူညီမှုက အနည်းအကျဉ်းမျှသာ ရှိပါတယ်...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

​ အိုးယမ်ဇီက အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် - “လောကမှာ ကြိုးစားတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်အဆင့်ကို ရောက်တဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလို့လဲ။ တစ်ခါတလေမှာ သူတို့ လိုအပ်နေတာက ကြိုးစားမှု မဟုတ်ဘဲ သူတို့ကို နေရာပေးမယ့်သူနဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ တွန်းပို့ပေးမယ့် သူမျိုးပဲ”

​ “အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပါပဲ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးက တကယ်ကို မမေ့နိုင်စရာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးက လူပြိန်းတစ်ယောက်မို့ စကားကောင်းကောင်း မပြောတတ်ပေမဲ့ ဒါကိုတော့ ပြောပါရစေ။ ကျွန်တော်မျိုး အဆင့်တက်သွားပြီ ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သစ္စာရှိမှုကတော့ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုးက မဟာရှနိုင်ငံတော်ရဲ့ လူပဲ ဖြစ်နေတုန်းပါ။ ဓားတောင်ကိုပဲ တက်ရတက်ရ၊ မီးပင်လယ်ကိုပဲ ဖြတ်ရဖြတ်ရ... အရှင်မင်းကြီးအတွက် အသက်ကို ပုံအပ်ပြီး သစ္စာရှိရှိ အမှုထမ်းဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ...”

​ သူက လင်းပိုင်ဖန်အပေါ် လုံးဝ သစ္စာခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​ လင်းပိုင်ဖန်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားပြီး တဟားဟားရယ်ကာ - “ဆရာကြီး အိုးယမ်ဇီ... ငါကိုယ်တော်အတွက် ဓားတောင်နဲ့ မီးပယ်လယ်ကို ဖြတ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ မောင်မင်း သေသွားမှာကို ငါကိုယ်တော် မကြည့်ရက်ဘူး။ မောင်မင်း အားလပ်တဲ့အချိန်ကျရင် ငါကိုယ်တော်အတွက် နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်အချို့ကို ပိုပြီး သွန်းလုပ်ပေးရင် ရပါပြီ...”

​ “ဟားဟားဟား... ဒါပေါ့... သေချာပေါက် လုပ်ပေးရမှာပေါ့...” အိုးယမ်ဇီက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

​ လူတိုင်းက ဆက်လက်၍ ပျော်ရွှင်စွာ သောက်စားနေကြသဖြင့် စားသောက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် စည်ကားနေခဲ့သည်။

​ သို့သော်လည်း လင်းပိုင်ဖန်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အသံတစ်သံ မြည်သွားခဲ့သည်။

​ “ဒင်!... ကစားသမား၏ နိုင်ငံတော်အင်အား တိုးတက်လာမှုကြောင့် သင်၏ ခွန်အားမှာလည်း ထပ်တူညီစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သင့်အား ‘ငရဲဘုံလမ်းစဉ်အသွယ်သွယ်’ ကျင့်စဉ်ကို ဆုချီးမြှင့်လိုက်သည်”

​ “ဒါဟာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတဲ့ သိုင်းပညာရပ်တွေကိုတောင် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ပေးနိုင်ပြီး အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်တဲ့ ထိပ်တန်းကျင့်စဉ် ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ ရန်သူတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် စိတ်အာရုံ မှားယွင်းမှုတွေကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး စိတ်အာရုံကို ဓားကဲ့သို့ အသုံးချကာ အခြားသူတွေရဲ့ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်...”

​ လင်းပိုင်ဖန်သည် ထိုထိပ်တန်းကျင့်စဉ်ကို လျင်မြန်စွာ သင်ယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် တတ်မြောက်သွားခဲ့ရာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာလည်း ဒီရေအလား တိုးတက်သွားခဲ့သည်။

​ ယခုအခါ သူသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို စိတ်အာရုံမှားယွင်းမှုထဲ ဆွဲသွင်းနိုင်ပြီး ထိုသူ၏ အသက်ကို စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

​ “တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ကျင့်စဉ်ပဲ...” လင်းပိုင်ဖန် ပြုံးလိုက်မိသည်။

​ သူ့ထံသို့ ထိပ်တန်းကျင့်စဉ်ကို သယ်ဆောင်ပေးလာခဲ့သော အိုးယမ်ဇီကို ကြည့်ကာ အရက်ခွက်ကို မြှောက်လျက် ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည် - “ဆရာကြီး အိုးယမ်ဇီ... ဒီတစ်ခွက်က မောင်မင်းအတွက်ပဲ...”

​ “အရှင်မင်းကြီး... ဂုဏ်ပြုပါတယ်...” အိုးယမ်ဇီကလည်း ချက်ချင်းပင် အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

​ ဤစားသောက်ပွဲကြီးသည် မိုးလင်းသည့်တိုင်အောင် ဆက်လက် စည်ကားနေခဲ့တော့သည်။

​ ထိုအချိန်တွင် အိုးယမ်ဇီ ကောင်းကင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားသည့် သတင်းမှာ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။

​ “ဆရာကြီး အိုးယမ်ဇီက ကောင်းကင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားပြီ ဟုတ်လား...”

​ “ပြီးတော့ သူက သာမန် ကောင်းကင်အဆင့် မဟုတ်ဘူးနော်။ ငါ ပြောပြမယ်... သူက ဓားသွန်းလုပ်ရင်းနဲ့ အဆင့်တက်သွားတာ။ ဆိုလိုတာက သူက မိမိရဲ့ အတတ်ပညာကနေတစ်ဆင့် တာအိုကို သဘောပေါက်သွားပြီး ငါတို့ခေတ်ရဲ့ ဓားသွန်းလုပ်ခြင်း အတတ်ပညာနဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် ဖြစ်လာခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူပဲ...”

​ “ဒါဆိုရင် နောက်ဆို သူက နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်တွေကို ပိုပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ သွန်းလုပ်နိုင်တော့မှာပေါ့...”

​ “ဒါကို မေးနေဖို့ လိုသေးလို့လား...”

​ အခြား အင်အားစုကြီး အားလုံးမှာတော့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများစွာ တိုးလာခဲ့ကြသည်။

​ အိုးယမ်ဇီ ကောင်းကင်အဆင့် ဖြစ်လာခြင်းက လူတိုင်းအတွက် တုန်လှုပ်စရာ သတင်းကောင်းပင် မဟုတ်ပါလား။

​ တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အိုးယမ်ဇီကို မိမိတို့ဘက် ပါအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ရင် နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်တွေကို အဆက်မပြတ် ရရှိတော့မှာ ဖြစ်ပြီး မိမိတို့ ဂိုဏ်း ဒါမှမဟုတ် အင်အားစုရဲ့ အဆင့်အတန်းက အကြီးအကျယ် ခုန်တက်သွားမှာပင် ဖြစ်သည်။

​ အိုးယမ်ဇီက လက်ရှိတွင် မဟာရှနိုင်ငံတော်၏ ဓားသွန်းလုပ်သူ ဖြစ်နေသော်လည်း မစမ်းသပ်ကြည့်ဘဲနဲ့တော့ အခွင့်အရေး မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူက ပြောနိုင်ပါ့မလဲ။

​ ထို့ကြောင့် အင်အားစုအသီးသီးသည် အိုးယမ်ဇီကို ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် လူပေါင်းစုံကို လျှို့ဝှက်တစ်မျိုး၊ ပေါ်တင်တစ်ဖုံ စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။

​ ထိုအထဲတွင် ထိပ်တန်းအင်အားစုကြီး ခုနစ်ခုက အလိုချင်ဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

​ အစပိုင်းတွင် အိုးယမ်ဇီက သူတို့ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် စကားပြောဆိုကာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

​ သို့သော် လာရောက်သူ များပြားလွန်းသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်လာကာ တံခါးပိတ်၍ မည်သူ့ကိုမျှ တွေ့ခွင့်မပြုတော့ပေ။

​ သို့သော်လည်း ယင်းက ထိုအင်အားစုများကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

​ အိုးယမ်ဇီမှာ ဒေါသထွက်သွားကာ နန်းတော်သို့ တိုက်ရိုက်သွားရောက်ပြီး လင်းပိုင်ဖန်ထံတွင် စစ်တပ်နှင့် သိုင်းပညာရှင်များကို စေလွှတ်ကာ သူ၏အိမ်ကို ဝိုင်းရံပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ယင်ကောင်တစ်ကောင်မျှပင် ပေးမဝင်ရန် အမိန့်ထုတ်ခဲ့ပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးလက်အေး နေရတော့သည်။

​ ထို့ကြောင့် အခြားသော အင်အားစုများမှာ မနာလိုဝန်တိုစိတ်များဖြင့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတော့သည်။

​ “မဟာရှနိုင်ငံတော်က အိုးယမ်ဇီကို ဘယ်လို မိစ္ဆာဆေးမျိုး တိုက်ကျွေးထားလို့ ဒီလောက်တောင် သစ္စာရှိနေရတာလဲ...”

​ “ ဒါက သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို အသိအမှတ်ပြုပေးတဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ဖြစ်ရမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိုးယမ်ဇီ ကောင်းကင်အဆင့် မဖြစ်ခင်ကတည်းက မဟာရှနိုင်ငံတော်က သူ့ကို နေရာပေးခဲ့တာလေ။ သူတို့ကြားက သံယောဇဉ်က နက်ရှိုင်းလွန်းလို့ အလွယ်တကူနဲ့တော့ တုန်လှုပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး...”

​ “အခု မဟာရှနိုင်ငံတော်က တော်တော်လေး သန်မာနေပြီဖြစ်တဲ့အပြင် ဓားသွန်းလုပ်တတ်တဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် ဆရာကြီးတစ်ယောက်ပါ ထပ်တိုးလာပြီဆိုတော့ ပိုပြီးတော့တောင် အစွမ်းထက်လာမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား...”

​ “ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့... အနည်းဆုံးတော့ သူတို့မှာ ငါတို့ထက် နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်တွေ ပိုများလာလိမ့်မယ်...”

​ “နောင်ကျရင် မဟာရှနိုင်ငံတော်ကို ဘယ်သူ တားဆီးနိုင်တော့မှာလဲ...”

​ သူတို့မှာ မကျေမနပ်ဖြင့်သာ စကားနိုင် လုနေကြရတော့သည်။

​ မဟာရှနိုင်ငံတော်ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် မဟာရှနိုင်ငံတော် တဖြည်းဖြည်း သန်မာလာသည်ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ ဒီအတိုင်းသာ ထိုင်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

​ လောကတွင် ရှိရှိသမျှ အင်အားစုအားလုံး ပူးပေါင်းမှသာ ဖြစ်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း... ဒါကကော တကယ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

​ ယခုအခါ ​လေးလပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ရာ စိုက်ပျိုးထားသော စပါးစေ့များမှာ လယ်ကွင်းများအတွင်းမှ အညှောက်များ ထွက်လာကြပြီး စိမ်းလန်းစိုပြည်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရသောအခါ မဟာရှနိုင်ငံတော်၏ လယ်သမားများမှာ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေကြသည်။

​ ဒီနှစ်လည်း ဧကန်မုချ ရိတ်သိမ်းမှု ကောင်းဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

​ သို့သော်လည်း အခြားနိုင်ငံများရှိ လယ်သမားများမှာမူ တဖြည်းဖြည်း ပူပန်သောက ရောက်လာကြသည်။

​ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ ဒီနှစ် စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေက အခုထိ အညှောက် မထွက်သေးလို့ပင် ဖြစ်သည်။

​ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ဒီနှစ် နွေဦးစိုက်ပျိုးမှုက အနည်းငယ် နောက်ကျခဲ့သော်လည်း ၊ အမှန်တွင် ရက်အနည်းငယ်မျှသာ နောက်ကျခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင် လုံလောက်သော အချိန်ကာလသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

​ ပျိုးပင်များ ပေါ်လာသင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် အခုထိ အရိပ်အယောင်မျှပင် မမြင်ရသေးသနည်း။

​ မဟာဝူအင်ပါယာ၏ လယ်ကွင်းတစ်ခုအတွင်းတွင်...

​ လယ်သမားအချို့သည် လယ်ကန်သင်းပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ခြောက်သွေ့နေသော လယ်ပြင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သောကရောက်နေကြလေသည်။

​ အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဆေးတံကို ဖွာရင်း - “မင်းတို့ ဒီစပါးစေ့တွေကို ဘယ်လိုမြင်လဲ... ဘာလို့ အခုထိ အညှောက်မထွက်သေးတာလဲ။ ဒီနှစ် နွေဦးစတင်ကတည်းက ရာသီဥတုက သာယာနေခဲ့တာပဲ၊ အခုဆို သူတို့ ကြီးထွားရမယ့် အချိန်ရောက်နေပြီကို ဘာလို့ အစအနတောင် မမြင်ရသေးတာလဲ...”

​ “အချို့က ပြောတာတော့ ငါတို့ ဒီနှစ်စိုက်ထားတဲ့ စပါးတွေက မဟာရှနိုင်ငံတော်ရဲ့ အထွက်တိုး စပါးမျိုးတွေဆို။ ဒီစပါးတွေက ထူးခြားတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေ ရှိလို့ ကြီးထွားတာ နည်းနည်း နောက်ကျတာ ဖြစ်မှာပါ။ ငါတို့ အကောင်းဘက်ကပဲ တွေးကြရအောင်...” တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ဖြေသိမ့်လိုက်သည်။

​ “တကယ်လို့ အထွက်တိုးစပါးဆိုရင် အညှောက်စောစောထွက်ပြီး သန်သန်မာမာ ကြီးထွားရမှာပေါ့။ မဟုတ်ရင် နောက်ထပ် အချိန်တွေ ကြာသွားရင် အညှောက်ထွက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ နွေရာသီ ရောက်တော့မယ်၊ တကယ်လို့ စပါးတွေ မထွက်ရင် ငါတို့အားလုံး ငတ်ပြတ်ကုန်တော့မှာပဲ...” အခြားတစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

​ “ဒါပေမဲ့ ငါတို့လို သာမန်လယ်သမားတွေက ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ...” အခြားသူတစ်ဦးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

​ ထိုအချိန်တွင် အသက်ကြီးပိုင်း လယ်သမားတစ်ဦးက ထရပ်လိုက်ပြီး - “စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေကြနဲ့တော့။ ငါတို့ ဒီအခြေအနေကို အထက်ကို သတင်းပို့ရမယ်...”

​ “သူပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒါကပဲ ငါတို့ လုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ...”

​ ထို့ကြောင့် နေရာအနှံ့အပြားမှ သတင်းအချက်အလက်များသည် မဟာဝူနိုင်ငံတော်၏ နန်းတော်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် စုပြုံကာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။