အခန်း ၁၃၁

အခန်း (၁၃၁) ဤအရာက ကြက်ပေါက်များကို သားဖောက်နေခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် လက်ဖက်ကြက်ဥ ပြုတ်နေခြင်းလား

အလွန်တရာ အနေရခက်ဖွယ်ကောင်းသော လေထုကြီးထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်၏။

"ထွီ..."

တံတွေးထွေးလိုက်သံနှင့်အတူ ယန်ကျန့်ဝမ်၏ ပြောင်လက်နေသော သားရေဖိနပ်စွန်းပေါ်သို့ တံတွေးတစ်ထွေး အတိအကျ ကျရောက်သွားလေသည်။

ချန်အယ်တန့်က မည်သို့ရှေ့ဆုံးသို့ တိုးထွက်လာသည်မသိဘဲ လက်တစ်ဖက်ကို ခါးထောက်လျက် ယန်ကျန့်ဝမ်၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ ဆဲရေးတိုင်းထွာတော့သည်။

"လူရိုသေ ရှင်ရိုသေ ဝတ်စားထားပြီးတော့ နားမလည်နိုင်တဲ့ စကားတွေ လာပြောနေတာ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူမှတ်နေလဲ... အကြံပေးချန် ဘယ်သူမှန်းတောင် မသိဘဲ ငါတို့ ချင်းရွှေရွာကိုလာပြီး ပြဿနာလာရှာနေတာလား..."

ထိုဒေါသတကြီး ဆဲဆိုသံက ယမ်းအိုးကို မီးရှို့လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြသော ရွာသူရွာသားများသည် မာနထောင်လွှားလှသော ဤကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ကို မနှစ်မြို့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ယခု ချန်အယ်တန့်က ရှေ့ဆောင်လမ်းပြလုပ်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ ဒေါသများက ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

"ဟုတ်တယ်... နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်လာတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူဆိုတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... ငါတို့ကြက်တွေ ရွှေဥ ဥလာအောင် သူတို့ လုပ်ပေးနိုင်လို့လား..."

တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သော လူသန်ကြီးတစ်ယောက်က အသံကုန်ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"ငါတို့က အကြံပေးချန်ကိုပဲ အသိအမှတ်ပြုတယ်... သူက ဆံပင်ပြောင်ချောနေအောင် ဖီးထားတဲ့ မင်းလို အချောင်သမားထက် အဆတစ်ရာလောက် ပိုတော်တယ်..."

အခြားမိန်းမတစ်ဦးကလည်း ခါးထောက်လျက် စကားပြောရင်း တံတွေးများစင်ကာ ပြောလာ၏။

"နင်က ဒီကိုလာပြီး ငါတို့ အကြံပေးချန်ကို လက်ညှိုးလာထိုးနေတယ်ပေါ့... ငါတို့ အကြံပေးချန်က ရွာတစ်ရွာလုံးကို ကြက်တုပ်ကွေးဘေးကနေ ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ပဲ... နင်ကရော ဘာတွေများ လုပ်ပေးခဲ့လို့လဲ..."

"ဟုတ်တယ်... အကြံပေးချန်က အံ့မခန်း နတ်ဘုရားမြေဩဇာတွေတောင် ယူလာပေးလို့ ငါတို့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေ ရူးလောက်အောင် ဖြစ်ထွန်းနေတာ... နင်က စကားပြောတာကလွဲပြီး ဘာလုပ်နိုင်သေးလို့လဲ..."

"နင့်ရဲ့ လီကျားရွာကိုသာ ပြန်သွားတော့..."

"ချင်းရွှေရွာက နင့်ကိုကြိုမဆိုဘူး..."

မေးခွန်းများနှင့် ဒေါသတကြီး ပြစ်တင်မောင်းမဲသံများက အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဒီရေလှိုင်းများအလား အဟုန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက်လာကာ ယန်ကျန့်ဝမ်ကို လုံးဝ လွှမ်းမိုးသွားလေတော့သည်။

ရွာသူရွာသားများ၏ စကားများမှာ ရိုးရှင်းကြမ်းတမ်းပြီး မည်သည့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုမျှ မပါဝင်သော်လည်း စကားလုံးတိုင်းက သူ၏ နှလုံးသားကို ထိုးနှက်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဖွယ်ကောင်းသော နိုင်ငံခြားတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများမှာ ဤရွာသူရွာသားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ အမှိုက်စမျှပင် တန်ဖိုးမရှိပေ။

ယန်ကျန့်ဝမ်၏ ခေါင်းထဲတွင် ဗလာကျင်းသွား၏။ သူသည် ဤမျှလောက် အရှက်ကွဲခြင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးချေ။

နိုင်ငံခြားတွင် သူသည် အလားအလာကောင်းသော ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပြည်နယ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်လည်း ခေါင်းဆောင်များပင် လေးလေးစားစား ဆက်ဆံရသော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအသိပညာမဲ့သော ရွာသူရွာသားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ သူသည် လူတိုင်းဝိုင်းရိုက်ချင်နေသည့် ကြွက်စုတ်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားရလေပြီ။

ကြီးမားလှသော အရှက်ခွဲခံရမှုကြောင့် သူသည် ဒေါသတကြီး တုန်ယင်နေပြီး တစ်ချိန်က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေလေသည်။

"မင်းတို့... မင်းတို့..."

သူသည် ချန်ရှင်းကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီးနောက် တုန်ယင်စွာဖြင့် ဝိုင်းရံနေသော ရွာသူရွာသားများကိုပါ လက်ညှိုးထိုးကာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ အသိဉာဏ်မဲ့ပြီး မိုက်မဲလွန်းတဲ့ ငတုံးတွေ..."

"ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်..."

သူ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး သွေးကြောများပင် ထောင်ထနေ၏။

"မင်းတို့ရဲ့ ရိုးရာဆေးမြီးတိုတွေ၊ တောကြိုအုံကြားက အကြံပေးဆိုတဲ့လူကို ဖက်တွယ်ထားကြစမ်း... အစစ်အမှန် သိပ္ပံပညာဆိုတာ ဘာလဲ အဆင့်မြင့်နည်းပညာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ငါ ပြသပေးမယ်..."

သူသည် ရုတ်တရက် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး စူးရှသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ယန်ကျန့်ဝမ်က အိမ်နီးချင်း လီကျားရွာမှာ နေတယ်... မင်းတို့ထက် အဆတစ်ရာ ပိုကောင်းတဲ့ ခေတ်မီ ကြက်မွေးမြူရေးခြံကို ငါ တည်ဆောက်ပြမယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းတို့ ငါ့ကိုလာပြီး သနားပါလို့ တောင်းပန်နေရလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ကြက်သေ သေနေဆဲဖြစ်သော စုဝမ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"သွားမယ်..."

သူ ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ စုဝမ်တစ်ယောက် ယိုင်တိယိုင်တိုင် ပါသွားရပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် တဆစ်ဆစ် ကိုက်ခဲနေ၏။

သူမသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသော ယန်ကျန့်ဝမ်နောက်သို့ ငြိမ်သက်စွာ လိုက်ပါသွားရသော်လည်း အစအဆုံး ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည့် ထိုအမျိုးသားကို နောက်လှည့်၍ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်ခြင်းမှ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ခြံဝင်းထဲတွင်မူ ချန်ရှင်းက ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားသော ဟာသဇာတ်လမ်းကို လုံးဝ သတိမထားမိသည့်ပုံပင်။

သူသည် ဖရိုဖရဲ ထွက်ခွာသွားသော ယန်ကျန့်ဝမ်ကို ခေါင်းမော့၍ပင် မကြည့်ခဲ့ချေ။ သူသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ယခုလေးတင် ဖြတ်တောက်ထားသော သံပြားတစ်ချပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး မျက်မှန်ကို ပြန်တပ်ကာ ဂဟေဆော်စက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ရွှီး..."

စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးပွားများ နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားလေသည်။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားကာ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ နောက်ဆုံးအလင်းတန်းများ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ပျောက်ကွယ်တော့မည့်အချိန်၌ ခြံဝင်းထဲမှ အသံများ အဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ရွာသူရွာသားများသည် ခြံဝင်းအပေါက်ဝတွင် စုရုံးကာ လည်တဆန့်ဆန့်ဖြင့် အတွင်းဘက်သို့ ချောင်းကြည့်ရန် မနေနိုင်ကြတော့ပေ။

အကြံပေးချန် မနက်မှ ညအထိ ကြိုးပမ်းလုပ်ဆောင်ပြီးနောက် မည်သို့သောအရာကို ဖန်တီးလိုက်သည်ကို သူတို့အားလုံး သိချင်နေကြသည်။

တစ်ရွာလုံး၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ချန်ရှင်းက ခါးဆန့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ကိရိယာများကို ချထားလိုက်သည်။

သူ ချွေးသုတ်လိုက်ပြီး လျှောက်သွားကာ ခြံဝင်းအလယ်တွင် ရပ်နေသော အကောင်ကြီးကို ပုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ရွာသူရွာသားများသည် ထိုအရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ယင်းမှာ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော သံဗီဒိုဟောင်းတစ်ခုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် သံသေတ္တာတစ်လုံးဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အပြင်ပန်းမှာ အစက်အပြောက်များဖြစ်နေကာ ဂဟေဆော်ထားသော အရာများမှာလည်း ကောက်ကွေးကာ မညီမညာ ဖြစ်နေသည်။

သေတ္တာ၏ ဘေးဘက်တွင် မည်သည့်နေရာမှ ကောက်ရလာမှန်းမသိသော မော်တာဟောင်းတစ်ခုကို အတွင်းဘက် ဖွဲ့စည်းပုံအချို့နှင့် စက်ဘီးချိန်းကြိုးဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အပေါက်ငယ်တစ်ခု ဖောက်ထားပြီး ဖန်ပြွန်သာမိုမီတာတစ်ခုကို ထည့်သွင်းထားလေသည်။

တစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရသည်မှာ အမှိုက်ပုံမှ ကောက်ယူတပ်ဆင်ထားသည့် ဘီလူးတစ်ကောင်နှင့် တူနေပြီး လိုက်ဖက်မှုမရှိသော စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး ပစ္စည်းပုံစံမျိုး အပြည့်အဝ ဖြစ်နေ၏။

"ဒါ... ဒါက ပြီးသွားပြီလား..."

"ဒီဟာက တကယ်ပဲ ကြက်ပေါက်လေးတွေ သားဖောက်နိုင်မှာတဲ့လား..."

"ဘာလို့ အဲ့တာကြီးက ယုံကြည်ရမယ့်ပုံ မပေါ်ရတာလဲ..."

ရွာသူရွာသားများသည် မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်မှု၊ သံသယဖြစ်မှုများ အပြည့်ဖြင့် တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။ သံတိုသံဟောင်းများဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသော ဤဘီလူးကြီးက မည်သို့ ထူးခြားမှုရှိသည်ကို မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်ကြချေ။

ချန်ရှင်းက လူတိုင်း၏ သံသယများကို ခံစားမိပုံရသည်။ သူသည် သံသေတ္တာကို ပုတ်လိုက်ရာ ထိုအသံက လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ဒါက အလိုအလျောက် သားဖောက်စက်ပဲ..."

သူက ဘေးဘက်ရှိ မော်တာနှင့် ချိန်းကြိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါက ကြက်ဥတွေကို အလိုအလျောက် လှန်ပေးဖို့ တာဝန်ယူပေးထားတာ... ကြက်မတစ်ကောင်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တုပထားပြီး သားဖောက်မယ့် ကြက်ဥတွေကို အပူညီညီညာညာ ရရှိစေမှာဖြစ်တယ်..."

ထို့နောက် သေတ္တာ၏ အပေါ်နှင့် အောက်ခြေရှိ အပေါက်ငယ်အချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြန်သည်။

"ဒါတွေကတော့ အတွင်းဘက်မှာ လေဝင်လေထွက် ကောင်းစေဖို့အတွက် လေဝင်ပေါက်တွေပဲ..."

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထင်ရှားနေသော သာမိုမီတာနှင့် သေတ္တာအောက်ခြေရှိ ဝါယာကြိုးများနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော မီးသီးကြီးအချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီမီးသီးတွေက အပူပေးဖို့ တာဝန်ယူထားပြီး သာမိုမီတာကိုတော့ အပူချိန်စောင့်ကြည့်ဖို့ သုံးတယ်... အပူချိန်ကို အမြဲတမ်း ၃၇.၈ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ်လောက်မှာ ထားရမယ်... ဒါကို အပူချိန်ပုံသေ ထိန်းသိမ်းခြင်းလို့ ခေါ်တယ်..."

ချန်ရှင်းက တိကျပြတ်သားစွာဖြင့် အကျဉ်းချုံးပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေက ကြက်ပေါက်လေးတွေ သားဖောက်ဖို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံး အခြေအနေသုံးရပ်ပဲ... ဒီအချက်တွေ ပြည့်စုံနေသရွေ့ မိခင်ကြက်မ ရှိရှိ၊ မရှိရှိ အရေးမကြီးဘူး..."

သူ၏ စကားများမှာ ရိုးရှင်းပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားလှသည်။ ရွာသူရွာသားများသည် တစ်ပိုင်းတစ်စသာ နားလည်ကြသေးသော်လည်း "အလိုအလျောက် ကြက်ဥလှန်ခြင်း" နှင့် "အပူချိန်ပုံသေ ထိန်းသိမ်းခြင်း" ဟူသော စကားလုံးများက အထင်ကြီးစရာကောင်းလှသည်။

ချန်ရှင်း စကားပြောပြီးနောက် သေတ္တာတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သေတ္တာအတွင်းတွင် ဝါယာကြိုးကွန်ရက် လေးငါးထပ်ခန့်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲထား၏။

သူ လှည့်ကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ခြင်းတောင်းထဲမှ ရွေးချယ်ထားသည့် သားဖောက်ကြက်ဥများကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဝါယာကြိုးစင်ပေါ်တွင် သေသပ်စွာ စီရီလိုက်သည်။

သူ သံသေတ္တာထဲသို့ ကြက်ဥရာပေါင်းများစွာကို ထည့်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးကိုပိတ်ကာ ပလပ်ထိုးလိုက်သည်ကို ရွာသူရွာသားများ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သေတ္တာထဲရှိ မီးသီးက လင်းထိန်လာပြီး မှိန်ပျပျ အဝါရောင်အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေ၏။

အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခု မွေးဖွားလာသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံနေရသကဲ့သို့ လူတိုင်း အသက်အောင့်ထားမိကြသည်။

သို့ရာတွင် လူအုပ်၏ အစွန်အဖျား၌ ပုံရိပ်အနည်းငယ်က ထင်ရှားနေသည်။

ချန်လောင်ကန်းက လက်ပိုက်လျက် မိတ်ဆွေဟောင်းအချို့နှင့်အတူ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်မထားသော လှောင်ပြောင်မှုများ အပြည့်ရှိနေ၏။

သူသည် မီးလင်းနေသော သံသေတ္တာကို ကြည့်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရွံရှာဟန်ဖြင့် တံတွေးထွေးချလိုက်သည်။

"ဟွန့်... ရှုပ်ယှက်ကို ခတ်နေတာပဲ..."

"ငါ ကြက်မွေးလာတာ တစ်သက်လုံးပဲ... ဒီလိုမျိုး ကြက်ပေါက် သားဖောက်တယ်ဆိုတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး... ကြက်ဥတွေကို ဒီသံသေတ္တာထဲ ထည့်ပြီး ဖုတ်တာတဲ့လား... ဒါက ကြက်ပေါက်လေးတွေ သားဖောက်နေတာလား၊ လက်ဖက်ကြက်ဥ ပြုတ်နေတာလား..."

သူ မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် သရော်မှုများ အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စောင့်သာကြည့်နေ... သုံးရက်တောင် မကြာဘူး၊ ဒီထဲက ကြက်ဥတွေ အကုန် ပုပ်သွားလိမ့်မယ်... ကြက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်မှတောင် ပေါက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ကြက်ဥတွေ အလကား နှမြောစရာ..."

"ဟုတ်တယ်..."

သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းများက ချက်ချင်း ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

"အကောင်းပကတိ ကြက်မကြီး ရှိနေလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလိုမိစ္ဆာလမ်းစဉ်တွေမှာ ပိုက်ဆံဖြုန်းနေရတာလဲ..."

"လူငယ်လေး... မင်းက အရမ်း မာနကြီးပြီး ဘာမှလည်း နားမလည်ဘူး၊ မင်းကိုယ်မင်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို့များ ထင်နေတာလား..."

ထိုအုပ်စုက ချန်ရှင်း အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး တစ်ရွာလုံး၏ ဆဲဆိုမှုကို ခံရမည့်မြင်ကွင်းကို ကြိုတင်မြင်တွေ့နေရသည့်အလား သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းနေကြတော့သည်။