အခန်း ၁၃၂

အခန်း (၁၃၂) ဤသည်ကသာ အမှန်တကယ် သိပ္ပံနည်းကျ ကြက်မွေးမြူခြင်း ဖြစ်သည်

ချန်ရှင်းသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆွေးနွေးသံများနှင့် လှောင်ပြောင်သံများအားလုံးကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ချန်လောင်ကန်းကို တစ်ချက်လေးပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

သူသည် ဝိုင်ယာကြိုးများကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်ပြီး အရာအားလုံး မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်မှသာ ဟောင်းနွမ်းနေသော သံပုံးတံခါးကို ပိတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် နံရံဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ လျှပ်စစ်မီးခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

"ဝီ..."

တဝီဝီ မြည်သံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာပြီး သံပုံးအတွင်းရှိ စွမ်းအားမြင့် မီးသီးများက ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားတော့သည်။ အပေါ်ဘက်ရှိ အပေါက်ငယ်လေးမှတစ်ဆင့် အတွင်းဘက်မှ ဖြာထွက်နေသော မှိန်ပျပျ အဝါရောင် အလင်းတန်းကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဘေးဘက်ရှိ မော်တာအဟောင်းကြီး စတင်လည်ပတ်လာကာ စက်ဘီးချိန်းကြိုးကို ဆွဲလှည့်လိုက်သဖြင့် တချောက်ချောက်နှင့် စည်းချက်ကျကျ အသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်က သံပုံးအတွင်း၌ သပ်ရပ်စွာ စီရီထားသော ကြက်ဥတန်းများသည် အလွန်နှေးကွေးပြီး သတိမပြုမိနိုင်လောက်သော ထောင့်ချိုးတစ်ခုဆီသို့ တကယ်ပင် စတင်ယိမ်းယိုင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။ လူတိုင်းက ထူးဆန်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည့် သံတုံးကြီးကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြလေသည်။

ချန်ရှင်းက သူ့လက်များကို ခါလိုက်ပြီး ကြက်သေသေနေသော ရွာသားများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးလိုက်သည်…

"ကဲ... ရလဒ်ကို စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

နေပါဦး... တကယ်ပင် ထိုမျှလောက် ရိုးရှင်းလေသလား။

ရွာသားများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကြောင်ကုတ်ခံရသကဲ့သို့ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေတော့သည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ရွာကော်မတီရှိ ချန်ရှင်း၏ ယာယီရုံးခန်းသည် တစ်ရွာလုံးတွင် အစည်ကားဆုံးနေရာ ဖြစ်လာလေသည်။

နေ့စဉ်ရက်ဆက် လူအများက အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြကာ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။

သို့သော် အမြဲတမ်း လင်းနေသော မီးနှင့် အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသော မော်တာမှလွဲ၍ သံပုံးကြီးထံမှ အခြားမည်သည့် လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ အတွင်းရှိ ကြက်ဥများသည် ချန်လောင်ကန်း ပြောသကဲ့သို့ ပုပ်သိုးမသွားသလို သားပေါက်လာမည့် လက္ခဏာများကိုလည်း မပြသပေ။

ရွာသားများ၏ အစပိုင်းက အံ့အားသင့်မှုများသည် တဖြည်းဖြည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် သံသယများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

"ရက်အတော်ကြာနေပြီကို ဘာလို့ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိသေးတာလဲ..."

"တကယ်ပဲ အလုပ်မဖြစ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်... အဲ့တာတွေက ကြက်ဥကောင်းတွေချည်းပဲ၊ အလကား ပုပ်သွားရင် နှမြောစရာကြီး…”

"ဟူး... စောင့်သာ ကြည့်ကြတာပေါ့လေ... အကြံပေးချန်က အဲ့ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို နောက်ပြောင်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရွာသားများသည် မရေမရာ ဖြစ်နေကြပြီး ထိုကိစ္စကို သူတို့အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်လောင်ကန်း၏ အပေါင်းအသင်း အဘိုးကြီးများသည် နေ့စဉ်ရက်ဆက် မပျက်မကွက် အဝေးတစ်နေရာတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ဆေးတံဖွာရင်း ချန်ရှင်း အရှက်ကွဲမည့်အချိန်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

လူတိုင်းက ကြက်ဥပုံးကြီးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသော်လည်း ကာယကံရှင်ဖြစ်သူ ချန်ရှင်းကတော့ ထိုကိစ္စကို စိတ်ထဲမှာပင် မထားချေ။

သူသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ပစ္စည်းအသစ်များကို ထပ်မံ၍ အလုပ်ရှုပ်နေပြန်သည်။

သူက သံချေးတက်နေသော စွန့်ပစ်ရေပိုက်အဟောင်း အပုံလိုက်ကြီးကို ယူလာပြီး သံဖြတ်လွှနှင့် ဂွတစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ စတင်ဖြတ်တောက်နေသည်ကို ရွာသားများက မြင်တွေ့လိုက်ကြရ၏။

"အကြံပေးချန်က အခု ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ..."

ရွာသားများက သူ ဘာလုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို နားမလည်နိုင်ကြဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေကြလေသည်။

ထို့နောက် ချန်ရှင်းသည် ဖြတ်တောက်ထားသော ရေပိုက်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်လည်ဆက်သွယ်လိုက်ပြီး သတ္တုပြားနှင့် ရော်ဘာများဖြင့် သူကိုယ်တိုင် ပြုပြင်ဖန်တီးထားသော ရိုးရှင်းသည့် ဗားအရှင်များကို အကွာအဝေးတစ်ခုစီခြား၍ တပ်ဆင်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရေပိုက်စနစ်တစ်ခုလုံးကို ဘေးရှိ ရေကန်အကြီးကြီးတစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"အကြံပေးချန်... ရေပိုက်တွေ ဆက်ပြီး အဲ့ဒါ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အလိုအလျောက် ရေပေးဝေတဲ့ စနစ်လေ..."

ချန်ရှင်းက ခေါင်းမမော့ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တပ်ဆင်မှုအားလုံး ပြီးစီးသွားပြီးနောက် သူသည် ရေကန်အောက်ခြေရှိ ပင်မရေပိုက်ခေါင်းကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရေများက ပိုက်ထဲမှတစ်ဆင့် ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းသွားတော့သည်။

လူတိုင်း စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ချန်ရှင်းက ဗားတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လက်ညှိုးကိုဆန့်ထုတ်၍ ရော်ဘာဆို့ငယ်လေးကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်၏။

တလက်လက် တောက်နေသော ရေစက်ကလေးတစ်ခုက ဗားရှိ အပေါက်ငယ်လေးထဲမှ စိမ့်ထွက်လာသည်။

သူက အထိအတွေ့ကို လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ရေစီးဆင်းမှုက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အံ့အားသင့်သံများ ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။

"ဘုရားရေ... ရေတွေ ထွက်လာတယ်... တကယ်ကြီး ရေတွေ ထွက်လာတာဟ..."

"ထိလိုက်ရင် ရေထွက်လာပြီး လွှတ်လိုက်ရင် ရပ်သွားတယ်... အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါ တကယ် အံ့ဩစရာပဲ..."

ရွာသားများမှာ လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားကြလေပြီ။

အနီးနားရှိ ရွာသားအချို့သည် တိုက်ကြီးအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည့်အလား ပြေးသွားကြပြီး ရိုးရှင်းသော ဗားအရှင်လေးကို သူတို့၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုးကြည့်ကြသည်။

"ဝါး... တကယ်ပဲ ရေထွက်လာတယ်... အဲ့တာ အရမ်းမိုက်တာပဲ..."

ဤအရာရှိလျှင် ကြက်များအတွက် ရေကို ဇလုံများဖြင့် တစ်ခေါက်ပြီးတစ်ခေါက် သယ်စရာမလိုတော့သလို ရေသောက်ခွက်များထဲသို့ တစ်ခုချင်းစီ ရေထည့်ပေးရန်လည်း မလိုအပ်တော့ကြောင်း လူတိုင်း နားလည်သွားကြသည်။

ကြက်ပေါက်လေးများ ရေသောက်ချင်ပါက နှုတ်သီးဖြင့်သာ ခေါက်လိုက်ရုံပင်။

ဤသည်က အလုပ်ရှုပ် အလွန်သက်သာစေသည်။ ထို့အပြင် ရေများက စီးဆင်းနေသဖြင့် အစာခွက်ထဲသို့ ထည့်ထားခြင်းထက် များစွာ ပိုမိုသန့်ရှင်းပြီး ကျန်းမာရေးနှင့်လည်း ညီညွတ်ပေသည်။

"အကြံပေးချန်... ခင်ဗျားရဲ့ ဦးနှောက်က ဘာတွေနဲ့ လုပ်ထားတာလဲ... ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလိုမျိုးတောင် လုပ်နိုင်ရတာလဲ..."

"ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒါက တကယ် အဆင်ပြေလွန်းတယ်..."

ရွာသားများသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန်အမင်း လက်တွေ့ကျသော အလိုအလျောက် ရေသောက်စနစ်ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ယခုအခါ ချန်ရှင်းအပေါ်ထားရှိသော သူတို့၏ အကြည့်များတွင် ဖုံးကွယ်ထား၍မရသော လေးစားအထင်ကြီးမှုများ ပြည့်နှက်နေလေပြီ။

သို့သော် ဤမျှနှင့် မပြီးသေးချေ။

အလိုအလျောက် ရေသောက်စနစ်ကြောင့် အံ့အားသင့်နေမှုမှ လူတိုင်း သတိမပြန်ဝင်လာခင်မှာပင် ချန်ရှင်းက ထက်ပိုင်းဖြတ်ထားသော ဆီပုံးအဟောင်း အပျက်အချို့ကို ဆွဲထုတ်လာပြန်သည်။

သူသည် ဆီပုံးအတွင်းပိုင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ အပေါ်ဘက်တွင် မီးသီးတစ်လုံး တပ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် မီးသီး၏အောက် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် နေရာလွတ်တစ်ခု ဖန်တီးရန် ဝိုင်ယာကွန်ရက်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကရော ဘာလုပ်ဖို့လဲ..."

ရွာသားများ၏ သိချင်စိတ်က နောက်တစ်ဖန် နိုးကြွလာပြန်သည်။

ချန်ရှင်းက ဘာမှမပြောဘဲ ဝိုင်ယာကြိုးကို တိုက်ရိုက်ဆွဲယူကာ ချိတ်ဆက်လိုက်၏။

လျှပ်စစ်မီး ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆီပုံးအတွင်းရှိ မီးသီးက ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားပြီး နူးညံ့ကာ နွေးထွေးသော အဝါရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက စည်ပိုင်းအတွင်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

သူက လူတိုင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန် သံဆူးကြိုးကွန်ရက်ပေါ်သို့ လက်တင်ကြည့်ရန် အမူအရာဖြင့် ပြလိုက်သည်။

သတ္တိရှိသော ရွာသားတစ်ယောက်က သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် အတွင်းသို့ လက်ထည့်ကြည့်လိုက်၏။

"အိုး... နွေးနေတာပဲ... အိမ်က အပူပေး အုတ်ကုတင်လိုမျိုးပဲဟေ့..."

သူက ဝမ်းသာအားရ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။

အခြားသူများကလည်း လက်လှမ်း၍ စမ်းသပ်ကြည့်ကြရာ တကယ်ပင် မီးသီးဆီမှ အဆက်မပြတ် နွေးထွေးမှုများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် ဆီပုံးအတွင်းပိုင်း တစ်ခုလုံး နွေးထွေးသာယာနေလေသည်။

"အဲ့ဒါက အပူပေးတဲ့ သားပေါက်ပုံးပဲ... အသစ်ပေါက်လာတဲ့ ကြက်ပေါက်လေးတွေက အအေးဒဏ်ကို အကြောက်ဆုံးပဲလေ... အရင်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ ဂွမ်းတွေ၊ ကောက်ရိုးတွေကို သုံးကြတော့ အပူချိန်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ခက်ခဲပြီး သူတို့ကို ဖျားနာလွယ်စေတယ်..."

ချန်ရှင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဤအရာနှင့်ဆိုလျှင် ကြက်ပေါက်လေးများ ရာနှင့်ချီ၍ အတွင်းဘက်ရှိ ပုံသေအပူချိန်တွင် နေထိုင်နိုင်မည်ဖြစ်ရာ သူတို့၏ အသက်ရှင်သန်နိုင်စွမ်းကို များစွာ တိုးတက်ကောင်းမွန်စေမည် ဖြစ်သည်။

ရွာသားများမှာ လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားကြလေပြီ။

အလိုအလျောက် ရေပေးဝေခြင်း။ အလိုအလျောက် အပူချိန် ထိန်းချုပ်ခြင်း။

ယခင် သားဖောက်စက်များက သူတို့ကို သံသယအနည်းငယ် ဖြစ်စေခဲ့လျှင်တောင် ယခု သူတို့ရှေ့ရှိ ဤအရာနှစ်ခုကတော့ လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြနိုင်ပြီး အလွန်အဆင်ပြေလှပေသည်။

ဤအချိန်တွင် မည်သူကမျှ ချန်ရှင်းကို သံသယ မဝင်ကြတော့ချေ။

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သားဖောက်စက်ကြီးက မည်မျှပင် လက်မခံနိုင်စရာ ကောင်းနေပါစေ... သူတို့ ယုံကြည်သွားကြလေပြီ။

အကြံပေးချန် ဖန်တီးလိုက်သည့် အရာမှန်သမျှ မည်သို့လုပ် ဆိုးရွားနိုင်မည်နည်း။

သံသယများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြင့်တက်လာသော စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ပီတိများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

"မင်းတို့ မြင်ကြလား... မင်းတို့အားလုံး မြင်ကြလား... ငါ ပြောသားပဲ... အကြံပေးချန် လုပ်ပြီဆိုရင် ဘာမဆိုဖြစ်နိုင်တယ်လို့... အဲ့ဒီ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ဆိုတဲ့လူတွေက ဘာများ နားလည်လို့လဲ..."

ချန်အယ်တန့်၏ မျက်နှာက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို အော်ပြောလိုက်သည်။

ရွှီဖူကွေ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး ချန်ရှင်းကို ကြည့်နေသော သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေကာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် မျက်နှာကြီး နီရဲလျက် ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောထွက်လာလေသည်။

"ယောက်ဖ... ငါတို့... ငါတို့အားလုံး မင်းကို ယုံတယ်..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းက ရွှီဖူကွေ့၏ အနောက်မှ ကပ်လျှက်လိုက်လာပြီး သူမ၏မျက်နှာက ဂန္ဓမာပန်းတစ်ပွင့်လို တွန့်ချိုးကာ ပြုံးဖြီးနေလေသည်။

သူမက လမ်းပိတ်နေသော ရွာသားများကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ကာ ချန်ရှင်းအနီးသို့ ကပ်သွားပြီး ကြွားလုံးထုတ်သည့် လေသံဖြင့် ဘေးနားရှိလူများကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"နင်တို့အားလုံး ကြားကြလား... အဲ့ဒါ ငါ့မတ်ဟဲ့... ငါ့ရဲ့ မောင်အရင်းပဲ..."