အခန်း ၁၃၄

အခန်း (၁၃၄) ဤသည်က မည်သို့သော မှော်ဆန်သည့်နေရာ ဖြစ်သနည်း

နောက်တစ်နေ့ မိုးသောက်ယံ အရုဏ်တက်ချိန်လေးတွင်ပင်။

ချန်ရှင်းသည် ခြံဝင်းအလယ်တွင် သိုင်းကွက်များကို လေ့ကျင့်နေလေသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက သပ်ရပ်လှပကာ တည်ငြိမ်ပြီး အင်အားအပြည့် ပါဝင်နေလျက် လက်သီးချက်တိုင်းက လေပြင်းတစ်ဟုန်ကို သယ်ဆောင်သွားသည့်အလား ရှိနေ၏။

ရွှီချင်းချင်းသည် တံခါးဘောင်ကို မှီလျက် စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်အချို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ချန်ရှင်း သိုင်းကျင့်ခြင်း ရပ်တန့်သွားသောအခါ သူမက အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို လှမ်းပေးလိုက်၏။

"နိုးနေပြီလား..."

ချန်ရှင်းက မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ယူကာ ချွေးသုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရဲတက်နေသော ပါးပြင်လေးများကို ကြည့်လျက် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"အင်း..."

ရွှီချင်းချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများက ခြံဝင်းထဲသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထောင့်ဘက်ရှိ မြေကွက်လပ်လေးဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားလေသည်။

သူမက လင်းရှို့ရှို့၏ လက်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"အစ်မရှို့ရှို့... ငါတို့ အိမ်သစ်လေးကို ကြည့်ပါဦး... အားလုံးက အရမ်းကောင်းနေပေမယ့် ခြံဝင်းကြီးက အရမ်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတော့ တစ်ခုခု လိုနေသလိုပဲနော်..."

အိမ်ထဲမှ ယခုလေးတင် ထွက်လာသော လင်းရှို့ရှို့သည်လည်း သူမ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုနေရာလေးက အနည်းငယ် ဟာတာတာ ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ပန်းတွေ၊ အပင်တွေ နည်းနည်း လိုနေတာပေါ့... ငါတို့ ပန်းပင်လေးတွေ စိုက်လိုက်မယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် ပိုလှသွားမှာပဲ..."

"အဲ့ဒါ ဟုတ်တယ်..."

ရွှီချင်းချင်း၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အကြံပြုလိုက်၏။

"ငါတို့ တောင်နောက်ဘက်ကို သွားပြီး စိုက်ဖို့ တောပန်းလေးတွေ သွားတူးကြရအောင်... တောင်စောင်းမှာ လှပတဲ့ ပန်းလေးတွေ အများကြီး ပွင့်နေတာ ငါ မှတ်မိသေးတယ်..."

လင်းရှို့ရှို့က သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း တောင့်တမှုများ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

ဘယ်မိန်းကလေးကများ ပန်းတွေကို မချစ်ဘဲ နေမှာလဲ။ သူမက အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ မိန်းမပျိုလေး နှစ်ယောက်မှာ အစားအသောက်များကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် စားသောက်လိုက်ကြပြီး ပေါက်တူးငယ်တစ်ခုနှင့် ဝါးခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ရှာဖွေလိုက်ကြ၏။ ထို့နောက် မည်သည့်နေရာတွင် တူးရမည်နှင့် မည်သည့်ပန်းမျိုး တူးရမည်ကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ကာ ထွက်သွားကြတော့သည်။

ချန်ရှင်းသည် မြူးထူးစွာ ခုန်ပေါက်သွားနေကြသော သူတို့၏ ကျောပြင်လေးများ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါမ်းလိုက်လေသည်။

သူ၏ အကြည့်များက ခြံဝင်းထောင့်ရှိ မြေကွက်လပ်လေးဆီသို့ ဝေ့ဝဲသွားပြီး အတွေးထဲ နစ်မျောသွားတော့၏။

သူသည် မကြာသေးမီက ကြက်မွေးမြူရေးခြံကိစ္စများနှင့် အလုပ်ရှုပ်လွန်းနေသဖြင့် သူ၏ မိသားစုထဲမှ မိန်းမပျိုလေးနှစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အပြိုင်အဆိုင် မလုပ်ကြသလို ရန်လည်း မဖြစ်ကြပေ။ အိမ်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းထားပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဟန်ပန်များဖြင့် သူ့ကို ထောက်ခံအားပေးခဲ့ကြသည်။

သူတို့အတွက် အံ့အားသင့်စရာလေးတစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်မည်။

ထိုအတွေး ခေါင်းထဲသို့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထပ်၍ မျိုသိပ်ထား၍ မရတော့ပေ။

ချန်ရှင်းသည် လှည့်ကာ အသံမထွက်စေဘဲ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်၏။

"တံခါးပေါက်ဖွင့်..."

သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းနှင့် အရိပ်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ သူသည် ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် သက်ဆိုင်သော မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စူးရှလှသော နေရောင်ခြည်နှင့် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှု၏ ဆူညံသံများက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

မည်သို့မျှ အချိန်ဆွဲမနေဘဲ သူသည် ပစ်ကပ်ကားတစ်စီးကို ငှားရမ်းလိုက်ပြီး မြို့၏ အကြီးဆုံး ပန်းလက်ကားဈေးကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ဈေးထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စူးရှရှုပ်ထွေးလှသော ပန်းရနံ့များက ချက်ချင်းပင် နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာတော့၏။

တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြိုင်အဆိုင် ဖူးပွင့်နေကြသော မျက်စိကျိန်းမတတ် များပြားလှသည့် ပန်းပေါင်းစုံမှာ မျက်စိပသာဒဖြစ်စရာပင်။

နှင်းဆီပန်းများ၊ လီလီပန်းများ၊ သစ်ခွပန်းများ၊ ရှားစောင်းပင်လေးများ... အရောင်အသွေးနှင့် ပုံသဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုးရှိကြပြီး ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လူများကို စိတ်ကြည်နူးသွားစေသည်။

ရှင်းလင်းသော ပန်းတိုင်တစ်ခုကို စိတ်ထဲ၌ မှတ်သားထားလျက် ချန်ရှင်းသည် နှင်းဆီနှင့် အခြားသော နှင်းဆီနွယ်ပင်များ ရောင်းချသည့် လက်ကားဈေးကွက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်လေသည်။

"သူဌေး... ဒီနဂါးကျောက်မျက်နှင်းဆီက ဘယ်လောက်လဲ..."

"ပြီးတော့ ဒါက ဆွီဒင်ဘုရင်မနှင်းဆီ... အဲ့ဒါကို ဆယ်ပင်လောက် ပေးပါ..."

"နွယ်နှင်းဆီပင်တွေ၊ ပန်းပွင့်ချိန် ကြာရှည်ပြီး မြန်မြန်နွယ်တက်နိုင်တဲ့ အမျိုးအစား... ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါက အပင်နှစ်ဆယ်ပေး..."

ထို့နောက် သူသည် နဂါးကျောက်မျက်နှင်းဆီပန်းများရှိရာ အပိုင်းသို့ လှည့်သွားပြီး ကြီးမားသော ပန်းဖူးကြီးများ ထွက်နေပြီဖြစ်သည့် ငွေပန်းအိုး ဆယ်အိုးကျော်ခန့်ကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

ဤပန်းများမှာ စိုက်ပျိုးရန် လွယ်ကူပြီး ပန်းပွင့်ချိန် ကြာရှည်ကာ အရောင်အသွေး တောက်ပလှသဖြင့် အတွေ့အကြုံမရှိသေးသူများအတွက် အထူးသင့်လျော်ပြီး ရလဒ်ကို အမြန်ဆုံး မြင်တွေ့နိုင်မည့် နည်းလမ်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ပန်းပျိုးပင်များအပြင် သူသည် အပင်အတွက် သီးသန့်ထုတ်လုပ်ထားသော အာဟာရရည် ပုလင်းကြီး အနည်းငယ်နှင့် ကြိုတင်ဖျော်စပ်ထားသော စိုက်ပျိုးရေးမြေဆီလွှာ အိတ်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သေး၏။

သူ ဝယ်ယူသည်မှာ များပြားလှသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်က ကျွမ်းကျင်အဆင့် ဥယျာဉ်သုံး ကိရိယာတစ်စုံကို လက်ဆောင်အဖြစ် သဘောကောင်းစွာ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ချန်ရှင်းသည် ပစ်ကပ်ကား နောက်ခန်းအပြည့် တင်ဆောင်ပြီးနောက် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် အရာအားလုံးကို စနစ်၏ သိုလှောင်ရုံထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်၏။

ထို့နောက် တံခါးပေါက် ပြန်ပွင့်လာပြီး ၁၉၇၀ ခုနှစ်များဆီမှ သူ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ခြံဝင်းလေးမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အဝေးမှ ကြက်တွန်သံများကိုသာ ကြားနေရလေသည်။

ချန်ရှင်းသည် ခြံဝင်းထောင့်သို့ လျှောက်သွားကာ သိုလှောင်ရုံထဲမှ ပျိုးပင်များ၊ မြေကြီးများနှင့် ကိရိယာများ အားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

သူသည် ရှပ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ရာ ကြေးနီရောင်သန်းနေသော တောင့်တင်းသည့် ကြွက်သားများကို ပေါ်လွင်သွားစေပြီး ပေါက်တူးကို ကောက်ကိုင်ကာ အလုပ်စတင် လုပ်ဆောင်တော့သည်။

မြေကျင်းတူးခြင်း၊ မြေဆီလွှာလဲလှယ်ခြင်း၊ စိုက်ပျိုးခြင်း၊ ရေလောင်းခြင်း... သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ မြန်ဆန်သော်လည်း စနစ်တကျ ရှိနေလေသည်။

သူသည် တူးထားသော ကျင်းများထဲသို့ ခေတ်သစ်မှ ယူဆောင်လာသော သစ်ဆွေးမြေနှင့် ပါလိုက်တို့ ရောစပ်ထားသည့် နူးညံ့သော စိုက်ပျိုးရေးမြေများကို ဖြည့်တင်းလိုက်သည်။

တလက်လက် တောက်နေသော အရွက်စိမ်းများနှင့် ကောင်းစွာ ဖွံ့ဖြိုးနေသော အမြစ်ဖွဲ့စည်းပုံ ရှိသည့် ပျိုးပင်တစ်ပင်ချင်းစီကို အမြင့် မတူညီသော အစီအစဉ်အတိုင်း ဂရုတစိုက် စိုက်ပျိုးလိုက်၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အာဟာရရည်ကို အချိုးအစားအလိုက် ရေရောကာ ပျိုးပင်တစ်ပင်ချင်းစီကို လောင်းပေးလိုက်လေသည်။

နာရီဝက်ကျော်မျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် မူလက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မြေကွက်လပ်လေးမှာ စနစ်တကျ စီစဉ်ထားပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ကျွမ်းကျင်အဆင့် ပန်းခြံငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော ပျိုးပင် ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ အများစုက ဖူးပွင့်ဆဲဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ တက်ကြွနေသော အစိမ်းရောင်နှင့် ငုံဖူးနေသည့် အလှတရားများက ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းနေပြီဖြစ်၏။

ဤအရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် လက်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ကာ ကိရိယာများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကြက်မွေးမြူရေး ပစ္စည်းကိရိယာများ ဖန်တီးသည့် အလုပ်ကို ပြန်လည် လုပ်ဆောင်တော့သည်။

ညနေစောင်းချိန်သို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီချင်းချင်းနှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့သည် ရွာသို့ အပြန်လမ်းတစ်လျှောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။

သူတို့၏ ဝါးခြင်းတောင်းထဲတွင်မူ အရွက်များ တွန့်လိပ်နေသည့် ညှိုးနွမ်းနေသော တောပန်း အနည်းငယ်သာ ရှိနေလေသည်။

"တောင်ပေါ်က ပန်းလေးတွေက လှတော့ လှပါရဲ့... ဒါပေမဲ့ သူတို့ အမြစ်တွေက ကျောက်တုံး အက်ကွဲကြောင်းတွေကြားမှာ ညပ်နေတော့ ငါတို့ လုံးဝ တူးလို့မရဘူး..."

ရွှီချင်းချင်းက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်မှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေ၏။

"မနည်းကြိုးစားပြီး အပင်နည်းနည်းလောက် တူးလာနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ပြန်ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ညှိုးသွားတာပဲ... အဲ့ဒါတွေက သေချာပေါက် အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ချင်းချင်းရယ်... နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက်နေရင် ပိုဝေးတဲ့ တောင်ပေါ်ကို သွားကြတာပေါ့..."

လင်းရှို့ရှို့က သူမကို ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်ပျက်မှုများမှာလည်း ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခြေလှမ်းများကို လေးလံစွာ ရွှေ့ရင်း ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး နေရာမှာပင် ကျောက်ရုပ်ပမာ ရပ်တန့်သွားကြပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကာ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံနိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ ထို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် ခြံဝင်းလေးပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခြံဝင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင်တော့ အသစ်စက်စက် ပန်းခြံလေးတစ်ခုက ဘယ်ကနေဘယ်လို ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာမှန်း မသိအောင်ပင်။

သူတို့ နာမည်ပင် မသိသော ပန်းပင် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စိုက်ပျိုးထားလေသည်။

အချို့မှာ အကိုင်းအခက်များ မတ်မတ် ထွက်နေသည့် ပျိုးပင်လေးများနှင့် တူပြီး အချို့ကမူ အသစ်တည်ဆောက်ထားသော နံရံပုလေးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ နွယ်တက်နေသည့် နွယ်ပင်များနှင့် တူနေ၏။ အခြားအပင်များကမူ ကြီးမားလှသော အပြာနှင့် ခရမ်းရောင် ပန်းဖူးကြီးများ ဝန်းရံလျက် ထူထဲပြီး တလက်လက် တောက်နေသော အရွက်စိမ်းများနှင့် အုပ်စုလိုက် ပေါက်ရောက်နေကြလေသည်။

အပင်တိုင်းသည် အသက်ဝင်နေပြီး ညနေခင်း လေပြေထဲတွင် ၎င်းတို့၏ အရွက်လေးများက ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ အရင်တုန်းက မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်များထဲတွင် သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော မြင်ကွင်းမျိုးနှင့် အတိအကျပင် တူညီနေတော့သည်။

"ဘုရားရေ..."

ရွှီချင်းချင်းသည် သူမ အရမ်း ပင်ပန်းနေ၍ မျက်စိမှားနေသည်ဟု ထင်ကာ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

လင်းရှို့ရှို့မှာ အာမေဍိတ်သံများ ထွက်မလာစေရန် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ရူးသွပ်မတတ် ခုန်ပေါက်နေ၏။ ဒါ... ဒါက ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

သူတို့ ထွက်သွားတာ နေ့ဝက်ပဲ ရှိသေးသည်။ အိမ်တွင် မည်သို့လုပ်၍ ဤမျှ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲကြီး ဖြစ်ပေါ်သွားရသနည်း။

သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အချင်းချင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့် အံ့ဩမှုများနှင့် တွေဝေမှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

သူတို့သည် ပန်းခြံလေးဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားလိုက်ကြ၏။

ရွှီချင်းချင်းသည် တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းလေးများကို ဆန့်ထုတ်ကာ နှင်းဆီရွက်တစ်ရွက်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ ထို တကယ့် လက်တွေ့ကျသော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါမှသာ အားလုံးက အမှန်တကယ်ဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ယုံကြည်သွားတော့သည်။

"အစ်မရှို့ရှို့... ကြည့်ပါဦး... အဲ့ဒီပန်းဖူးကြီးက အရမ်းကြီးတာပဲ..."

"ပြီးတော့ အဲ့ဒါလေး... သူ့အရွက်တွေက တော်တော် ထူးဆန်းတယ်... အမွေးအမျှင်လေးတွေနဲ့ပဲ..."

မိန်းမပျိုလေးနှစ်ယောက်မှာ ပန်းခြံငယ်လေးထဲတွင် အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်နေကြပြီး သူတို့၏ ယခင်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် စိတ်ပျက်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ ရွှင်လန်းဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် အစားထိုး နေရာယူသွားတော့သည်။