အခန်း ၁၃၅

အခန်း (၁၃၅) ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း

ရုတ်တရက် ရွှီချင်းချင်းသည် ပူလောင်သော အကြည့်တစ်ရပ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အနောက်သို့ ရုတ်ချည်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးပေါင်ကို မှီကာ သူတို့အား စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသော ချန်ရှင်းကို မြင်လိုက်ရ၏။

ရွှီချင်းချင်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"အား..."

ရွှီချင်းချင်းသည် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများအားလုံး လေထဲတွင် လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်ရှင်း အံ့သြသွားရလောက်အောင်ပင် သူမသည် ပြေးခုန်ကာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

သွယ်လျသော ခြေတံရှည်နှစ်ဖက်က သူ၏ တောင့်တင်းသော ခါးကို အလိုအလျောက် ရစ်ပတ်သွားကာ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ မျက်နှာ၊ နဖူးနှင့် မေးစေ့တို့အပေါ် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် အဆက်မပြတ် အနမ်းမိုး ရွာချတော့သည်။

"ရှင် လူဆိုးကြီး... အဲ့ဒါကို ဘယ်အချိန်က လုပ်လိုက်တာလဲ..."

သူမသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသော ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အသံဖြင့် ဗလုံးဗထွေး အော်ဟစ်နေလေသည်။

ချန်ရှင်းသည် သူမ၏ အဟုန်ကြောင့် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်သွားရပြီး သူမ၏ခါးကို ထိန်းကိုင်ပေးရန် ကပျာကယာ လက်လှမ်းလိုက်ရသည်။ ရင်ခွင်ထဲရှိ နွေးထွေးနူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေး၏ တိုးဝင်မှုနှင့် အနမ်းမိုးများကို ခံစားရသောအခါ သူသည် အသံထွက် ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

လင်းရှို့ရှို့သည် လှပသော ပန်းခင်းဘေးတွင် ရပ်နေကာ ခြံဝင်းတံခါးဝ၌ တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို ငေးမောကြည့်နေလေသည်။

ရွှီချင်းချင်းသည် ကိုအာလာဝက်ဝံလေးတစ်ကောင်လို ချန်ရှင်းကို ဖက်တွယ်ထားပြီး သူမ၏ အချစ်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုများကို ရှက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့စွာ ဖော်ပြနေသည်ကို သူမ ကြည့်နေမိသည်။

ချန်ရှင်းကလည်း အလိုလိုက်ထားသည့် အပြုံးဖြင့် သူမကို မြဲမြံစွာ ထိန်းကိုင်ပေးထားကာ သူမ လုပ်ချင်ရာလုပ်ခွင့်ပေးထားသည်ကိုလည်း သူမ မြင်နေရသည်။

ထို့နောက် မိမိရှေ့ရှိ အလွန်တန်ဖိုးကြီးပြီး ရရှိရန် ခက်ခဲစွာ အားထုတ်ခဲ့ရမည်မှာ သိသာလှသော ဤလှပသည့် ပန်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့က စကားစပ်မိ၍ အမှတ်တမဲ့ ပြောလိုက်ရုံလေးသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤအမျိုးသားက သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် ကြီးမားလှသော အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ လက်ဆောင်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

လင်းရှို့ရှို့၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှနေ၍ ပူလောင်သော နွေးထွေးမှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု လျှံတက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ အတွင်းစိတ်ခွန်အားများ အားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာကာ မည်သည့် သတိပေးချက်၊ အသံမျှမပါဘဲ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာတော့သည်။

သူမသည် ကပျာကယာ ခေါင်းငုံ့ကာ ပါးပြင်ကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း သုတ်ပစ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း မျက်ရည်များက ကြိုးပြတ်သွားသော ပုတီးစေ့များအလား တားဆီးမရနိုင်အောင် စီးဆင်းနေဆဲပင်။

အမြတ်တနိုးထားကာ ယုယအလိုလိုက်ခံရခြင်း၏ ခံစားချက်က ဤသို့မျိုးပါလား။

ညအမှောင်က ကြီးစိုးလာပြီ ဖြစ်သည်။

ကြက်မွေးမြူရေးခြံ တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ချန်ရှင်း ပြန်လာချိန်တွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အဓိကအခန်းဆောင်၏ အဝင်ဝတွင် သူ့ကို စောင့်မျှော်နေပုံရသော လင်းရှို့ရှို့ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

အခန်းတွင်းမှ မှိန်ပျပျ အဝါရောင်အလင်းတန်းက ထွက်ပေါ်နေပြီး သူမ၏အနီးတစ်ဝိုက်တွင် နူးညံ့သော အလင်းရောင်ဝန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားသည်။

ချန်ရှင်းကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများက အလိုအလျောက် အကြည့်လွှဲသွားပြီး နားရွက်များမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားလေသည်။ ထို့နောက် သူမက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ပြန်လာပြီပဲ... ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရေချိုးဖို့ အဆင်သင့် လုပ်ထားတယ်..."

ချန်ရှင်းက တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

ရေချိုးခန်းထဲတွင် အုတ်နှင့် ဘိလပ်မြေဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ရေချိုးကန်မှာ အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသည့် ရေနွေးများဖြင့် ပြည့်နေပြီး ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော တရုတ်ဒေါနရွက်အချို့ ပေါလောပေါ်နေကာ လန်းဆန်းစေသော ရနံ့တစ်မျိုးကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူသည် ချွေးစေးများ ကပ်ငြိနေသော အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်ပြီး နွေးထွေးသော ရေချိုးကန်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သက်သောင့်သက်သာရှိလှသော သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်မိလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရေချိုးခန်းကန့်လန့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်သွားပြီး လင်းရှို့ရှို့က သန့်ရှင်းသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါများနှင့် ဆပ်ပြာများ ပါဝင်သော သစ်သားဇလုံတစ်ခုကိုကိုင်ကာ နောက်မှ လိုက်ဝင်လာသည်။

ရေနွေးငွေ့များကြားတွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နေဝင်ဆည်းဆာအလား နီမြန်းနေ၏။

သူမသည် ရေထဲမှ ချန်ရှင်းကို မကြည့်ရဲဘဲ ခေါင်းကိုငုံ့ထားကာ မကြားတကြား အသံလေးဖြင့် ပြောလာသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှင့်ကို ကျောတိုက်ပေးချင်လို့..."

ချန်ရှင်းမှာ လုံးဝ မှင်တက်သွားရပြီး သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။

လင်းရှို့ရှို့သည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို မတင်လိုက်ကာ ရေချိုးကန်ဘေးရှိ အေးစက်နေသော ကြွေပြားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် တဘက်တစ်ထည်ကို ယူ၍ ရေနွေးထဲ စိမ်ကာ ရေညှစ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်ရှင်း၏ ကျယ်ပြန့်ပြီး တောင့်တင်းသော ကျောပြင်ပေါ်သို့ သတိထားကာ တင်ပေးလိုက်သည်။

ဆပ်ပြာ၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည့် နွေးထွေးသော တဘက်ဖြင့် သူ့ကို တစ်လက်မချင်း သုတ်သင်ပေးနေသည်၊ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်တရာ ညင်သာပြီး ဂရုတစိုက်ရှိလှသည်။

ရေချိုးခန်းမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ရေကျသံနှင့် အရေပြားပေါ်ရှိ အဝတ်စ၏ နူးညံ့သော ပွတ်တိုက်သံများသာ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

အထက်သို့ ပျံ့လွင့်နေသော ရေနွေးငွေ့များက အလင်းရောင်ကို ဝေဝါးသွားစေပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်၏ အမြင်အာရုံကိုလည်း ဖုံးကွယ်ပေးထားသည်။

ချန်ရှင်းသည် သူ၏ ကျောပြင်မှတစ်ဆင့် ထူးဆန်းသော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု လျှံတက်လာကာ ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျောပြင်ပေါ်တွင် ရွေ့လျားနေသော နူးညံ့သည့် လက်သေးသေးလေးများကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရပြီး ထိုလက်လေးများမှာ သတိမထားမိလောက်အောင်ပင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲတောင့်တင်းသွားတော့သည်။

ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးထဲတွင် ရီဝေဝေ လေထုတစ်ခုက လျင်မြန်စွာ ကူးစက်လာပြီး ပိုမို ပြင်းထန်လာလေသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် လင်းရှို့ရှို့က ကျောတိုက်ပေးခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သော်လည်း ထုံးစံအတိုင်း ချက်ချင်း ထွက်မသွားခဲ့ပေ။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ရည်များ ရစ်ဝိုင်းနေသော သူမ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ အထက်သို့ ပျံ့လွင့်နေသည့် ရေနွေးငွေ့များကြားတွင် ပို၍ပင် ဝေဝါးနေပုံပေါ်သည်။

ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များစွာ ပြည့်နှက်နေသည်၊ ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတင်စိတ်၊ စွန့်စားရဲသော သတ္တိနှင့် မြတ်နိုးခြင်း၊ ချစ်ခင်ခြင်း အရိပ်အယောင် အချို့တို့ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ရှင်း၏ ပို၍ အံ့အားသင့်လာသော အကြည့်များအောက်တွင် သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည့်အလား တောက်ပပြီး နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းများကို ကိုက်ထားလိုက်သည်။

သူမ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်ကာ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများကို အင်္ကျီကြယ်သီးများပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

တစ်လုံး၊ နှစ်လုံး...

သူမ၏ အဝတ်အစားများ လျှောကျသွားတော့သည်။

သူမသည် ရေချိုးကန်ဘေးတွင် တစ်ဖန် ဒူးထောက်လိုက်ပြီးနောက် နွေးထွေးသော ရေထဲသို့ လျှောဆင်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ရာ ချန်ရှင်း၏ မျက်လုံးအိမ်များ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားရလေသည်။

ချန်ရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးသံ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

[ဒင် - စွမ်းအင် +၁၀၀၀...]

...

လဝက်ပင် မကြာလိုက်သော အချိန်အတွင်း ချင်းရွှေရွာ စုပေါင်း ကြက်မွေးမြူရေးခြံမှာ တရားဝင် ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး ဝက်အူကို တင်းကျပ်စွာ ကြပ်လိုက်သောအခါ အသစ်စက်စက် ကြက်ခြံကြီး တစ်ခုလုံးကို ရွာသားအားလုံးရှေ့သို့ အပြီးသတ် ချပြနိုင်ခဲ့လေပြီ။

"အိုး... ကောင်းတယ်..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က စတင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ကြက်ခြံရှေ့တွင် စုရုံးနေကြသော ရွာတစ်ရွာလုံးက မိုးချုန်းသံအလား လက်ခုပ်သံများ၊ သြဘာသံများဖြင့် ဆူညံသွားတော့သည်။

ရှေ့မှောက်ရှိ ကြက်ခြံကြီးသည် အဓိက အဆောက်အအုံအပိုင်းက အုတ်နှင့် သစ်သားများ ဖြစ်နေသေးသော်လည်း အတွင်းပိုင်းမှာမူ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။

ကြမ်းပြင်မှာ ပြန့်ကျူးနေသော ဘိလပ်မြေကြမ်းခင်းဖြစ်ပြီး သစ်သားတန်းလျားများကလည်း နေရာအလိုက် သပ်ရပ်စွာ တန်းစီနေသည်။

ရွာသားများကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားစေခဲ့သည်မှာ ထိုစက်ပစ္စည်းများပင်ဖြစ်သည်။

ချန်ရှင်းသည် ကြက်ခြံ၏ အလယ်တွင် ရပ်ကာ ချန်အယ်တန့်နှင့် အခြား လူငယ်အချို့ကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ညွှန်ကြားနေလေသည်။

"အယ်တန့်... အဲ့ဒါက အလိုအလျောက် ရေသောက်ခွက်ပဲ... ပိုက်ကို ဟိုးဘက်က ရေစည်ကြီးနဲ့ သွားဆက်လိုက်... ယိုစိမ့်မှု မရှိအောင် ဘားတွေအကုန်လုံး သေချာစစ်ဆေးဦးနော်..."

"ကျူးဇီ... အဲ့ဒါက အပူပေးထီးပဲ... ဝါယာကြိုးတွေ အကုန်ဆက်လိုက်... သတိထားဦးနော်... ခဏနေရင် လျှပ်စစ်နဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်ကြမယ်..."

ရွာသားများက လျှို့ဝှက်လက်နက်များအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသော ဤစက်ပစ္စည်း အစိတ်အပိုင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တပ်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ကြက်ခြံတစ်ခုလုံးမှာ ခေတ်မီသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ပစ္စည်းများက ရိုးရှင်းသော်လည်း ဒီဇိုင်းပုံစံက သိပ္ပံနည်းကျပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော အိုင်ဒီယာများနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ယခုအခါ အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ရွာတစ်ရွာလုံး၏ မျှော်လင့်ချက်များကို သယ်ဆောင်ထားသော ဤကြက်မွေးမြူရေးခြံကြီး တရားဝင် စတင်လည်ပတ်နိုင်ရန် သားဖောက်စက်ထဲမှ ကြက်ပေါက်လေးများ အောင်မြင်စွာ ပေါက်ဖွားလာရန်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သို့သော်လည်း ရွာတစ်ရွာလုံး ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များထဲတွင် နစ်မြောနေချိန်၌ နားဝင်မချိုသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချန်လောင်ကန်းသည် လူအုပ်ထဲသို့ မည်သို့မည်ပုံ ရောက်ရှိနေမှန်း မသိပေ။ သူသည် လက်ပိုက်ထားကာ အလုပ်ရှုပ်နေသူများကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလာသည်။

"ဟွန့်... အခွံကြီးကတော့ သေချာဆောက်ထားတာပဲ... အကုန်လုံးလည်း တပ်ဆင်ပြီးသွားပြီ... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးကြတော့ သားဖောက်စက်ထဲကနေ ကြက်မွေးတစ်ပင်တောင် ထွက်မလာခဲ့ရင်တော့ အရှက်ကွဲရုံပဲလို့ မျှော်လင့်ရတာပေါ့လေ..."

သူ ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ လူတိုင်းက ဤကိစ္စကို မေ့နေခဲ့ကြသည်။ ထိုသံပုံးထဲရှိ ကြက်ဥများသည် ထိုနေရာတွင် လဝက်ကျော်ကြာ ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှင်နေသည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိသေးပေ။

လူတိုင်း နောက်တစ်ကြိမ် သံသယဝင်လာချိန်တွင် ချန်လောင်ကန်း၏ စကားဆုံးသွားလေသည်။

"ဝုန်း..."

ရွာအဝင်ဝဘက်မှ လုံးထွေးနေသော အင်ဂျင်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။

ဖုန်တလုံးလုံး ထနေသော ကျဲ့ဖန့်ကုန်တင်ကား အချို့သည် အိမ်နီးချင်း လီကျားရွာဘက်သို့ တည့်မတ်စွာ မောင်းနှင်သွားကြသည်။

"ဟိုမှာကြည့်... သူတို့ လီကျားရွာကို သွားကြပြန်ပြီ..."

"သွားကြမယ်... ပညာရှင်ယန် ဒီတစ်ခေါက် ဘာပစ္စည်းကောင်းတွေ ယူလာလဲ သွားကြည့်ရအောင်..."

ကြက်ခြံရှေ့တွင် စုရုံးနေကြသော ချင်းရွှေရွာမှ ရွာသားများသည် သူတို့၏ စပ်စုလိုစိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုသည်ကို သိလိုဇောဖြင့် လီကျားရွာဆီသို့ ပြေးသွားကြတော့သည်။