အခန်း ၁၃၈

အခန်း (၁၃၈) သူတို့ ပေါက်လာကြပြီ

ယန်ကျန့်ဝမ်သည် စုဝမ်၏အကြည့်များ ချန်ရှင်းဆီသို့ အကြိမ်ကြိမ် ရောက်သွားသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။

သူသည် လူအများ၏ အာရုံကို၊ အထူးသဖြင့် စုဝမ်၏အာရုံကို အနိုင်ရရှိသူဖြစ်သည့် မိမိဆီသို့ ပြန်လည်ဆွဲဆောင်ရန် တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်မှ ဖြစ်တော့မည်ဟု တွေးမိသည်။

"အကြံပေးချန်... တစ်ခါတစ်ရံမှာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို ဝန်ခံဖို့ဆိုတာ..."

သူ စကားမဆုံးသေးပေ။

သားဖောက်စက်ရှေ့တွင် ကျောက်ရုပ်တစ်ခုပမာ ကင်းစောင့်နေခဲ့သည့် ရွှီဖူကွေ့သည် နားရွက်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ထိုအပြုအမူ သေးသေးလေးကို ဆူညံပူလောင်ပြီး တင်းမာနေသော လေထုထဲတွင် မည်သူမျှ သတိမပြုမိကြချေ။

သို့သော် သူကိုယ်တိုင်ကမူ အေးစက်နေသည့် သံသေတ္တာပေါ်သို့ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ဖိကပ်လိုက်မိပြီး ကြေးနီခေါင်းလောင်းကဲ့သို့ ပြူးကျယ်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ယုံကြည်ရခက်လောက်အောင် အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေမိသည်။

“ကျိ..."

ခြင်သံကလေးမျှသာ ရှိသော အသံပျော့ပျော့လေးတစ်ခုသည် ထူထဲသည့် သံပြားကို ဖောက်ထွက်ပြီး သူ၏နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

“ဒါ... ဒါ ငါ နားကြားမှားတာများလား”

ရွှီဖူကွေ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်လို တောင့်သွားသည်။

သူသည် အသက်ရှူခြင်းကိုပင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နှလုံးသားကို ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ အာရုံစိုက်သမျှကို နားထဲသို့ စုစည်းပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် နားထောင်ကြည့်သည်။

သူ့လောကကြီးထဲတွင် ထိုသေနေသော သံတုံးကြီးသာ ရှိနေသည်။

“ကျိ..ကျိ…ကျိ..."

အသံက အခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင်။

တစ်ခုတည်းသော အသံမဟုတ်တော့ဘဲ ရှုပ်ထွေးပြီး အရေးတကြီး ဖြစ်နေသည့် အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာနေသည်။

အသက်ဝင်နေပြီ... အသက်ဝင်နေပြီ။

မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ကြီးမားသည့် ပျော်ရွှင်မှုမျိုးသည် သူ၏ရင်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သူသည် ခုံတန်းပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်ပြီး ရူးသွပ်နေသူတစ်ယောက်လို လည်ပင်းကြောများ ထောင်နေကာ အသံဝင်နေသည့်လည်ချောင်းဖြင့် အားကုန်သုံး၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပေါက်... ပေါက်ပြီ၊ ပေါက်ကုန်ကြပြီ"

ထိုအော်သံသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံတို့ ရောထွေးနေပြီး ရက်ရှည်လများ စုပုံထားသည့် မကျေနပ်မှုများနှင့် စွန့်စားမှု၏ ရူးသွပ်မှုတို့ကို သယ်ဆောင်လာသည်။

သူသည် မုန်တိုင်းထဲက အရွက်ခြောက်တစ်ခုလို တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်တို့သည် မမျှော်လင့်ဘဲ စီးကျလာကာ သူ၏ ညိုမည်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးဆင်းသွားတော့သည်။

ဆူညံသံအားလုံး၊ ကဲ့ရဲ့သံများ၊ သက်ပြင်းချသံများနှင့် ဆွေးနွေးသံများအားလုံးသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

လီကျားရွာမှ လှောင်ပြောင်နေသည့် ရွာသားများ ဖြစ်စေ၊ ရှက်ရွံ့ပြီး စိတ်ပျက်နေသည့် ချင်းရွှေရွာမှ ရွာသားများ ဖြစ်စေ၊ မောက်မာနေသည့် ယန်ကျန့်ဝမ်နှင့် အံ့ဩနေသည့် စုဝမ်တို့ ဖြစ်စေ၊ လူတိုင်းသည် သူတို့ဘက်သို့ အာရုံစိုက်နေကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏အာရုံမှာ ထိုထူးခြားမှုမရှိသည့် သံသေတ္တာကြီးပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။

ချင်းရွှေရွာမှ ရွာသားများသည် ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ထို့နောက် ကျယ်လောင်သည့် အသံတစ်သံနှင့်အတူ လူအုပ်ကြီးသည် ဆူပွက်နေသည့် ဆီအိုးကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သားဖောက်စက်ဆီသို့ ရူးသွပ်သူများပမာ ပြေးသွားကြသည်။

"အစ်ကိုဖူကွေ့... ငါတို့ နားကြားမှားတာ မဟုတ်ဘူးမလား"

"သူတို့ ပေါက်သွားတာလား၊ တကယ်လား"

"မြန်မြန်... ငါ ကြည့်ပါရစေဦး"

ယန်ကျန့်ဝမ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မောက်မာသည့် အောင်ပွဲခံ အပြုံးသည် လုံးဝ တောင့်တင်းသွားသည်။

သူ၏မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သဘာဝအတိုင်းပင်

"မဖြစ်နိုင်တာ... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အပူချိန်နဲ့ စိုထိုင်းဆကို ပုံသေ မထိန်းထားဘဲနဲ့၊ အလိုအလျောက် ကြက်ဥလှန်တဲ့စနစ်လည်း မပါဘဲနဲ့ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ပေါက်မှာလဲ"

သူ့နောက်မှ လီကျားရွာသားများကလည်း

"သူ ရူးသွားပြီ၊ ဒီသံတုံးကြီးကို စောင့်ရင်းနဲ့ ရူးသွားတာနေမှာ၊ သူများတွေ မြင်ယောင်နေတာပဲ" ဟု လှောင်ပြောင်ကြသည်။

သို့သော် ထိုရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် တိုင်ကိုမှီပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထားသည့် ချန်ရှင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ သံသယ သို့မဟုတ် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာများကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အေးဆေးစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး လူများကို တားဆီးရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ... ခဏလောက် ငြိမ်ပေးကြပါ။ သူတို့ကို လန့်သွားစေမယ်"

သူ၏အသံတွင် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသဖြင့် ရူးသွပ်နေသည့် လူအုပ်ကြီးသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ငြိမ်ကျသွားသည်။

လူတိုင်း အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ကြည့်နေကြစဉ် ချန်ရှင်းသည် သားဖောက်စက်ဆီသို့ အေးဆေးစွာ လျှောက်သွားပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ကလစ်" ဟူသော အသံ အားပျော့ပျော့လေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် ဗီရိုတံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ပူနွေးသည့် လေပူလှိုင်းတစ်ခုသည် သူ၏မျက်နှာဆီသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်လာသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

မမေ့နိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုသည် သူတို့၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လွင်လာသည်။

သားဖောက်စက်အတွင်းတွင် အမွေးနုကလေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အဝါရောင် ကြက်ပေါက်ကလေး ရာဂဏန်း၊ ထောင်ဂဏန်းခန့်သည် သံဇကာထပ်များပေါ်တွင် ပြွတ်သိပ်နေကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် အရွယ်အစားချင်း တူညီကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့၍ ဖွာလန်နေသည့် အမွေးနုကလေးများရှိကာ ပဲစေ့ကဲ့သို့ မည်းနက်သော မျက်လုံးကလေးများဖြင့် အပြင်လောကကို စပ်စုနေကြသည်။

သူတို့သည် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ကပ်လျက်ရှိနေကြပြီး လည်ပင်းကလေးများကို ဆန့်တန်းကာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ထူထပ်သည့် အသံများကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

တစ်ကောင်မျှ နာမကျန်းခြင်း၊ အားနည်းခြင်း မရှိ၊ တစ်ကောင်မျှလည်း ငိုက်မျဉ်းခြင်း မရှိဘဲ အားလုံးသည် စွမ်းအင်နှင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

အချို့ဆိုလျှင် သံဇကာပေါ်တွင် ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် လမ်းလျှောက်ရန် ကြိုးစားနေကြပြီး ခုန်ပေါက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် ဤအံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းကြောင့် လုံးဝ ထုံအသွားကြပြီး တွေးတောနိုင်စွမ်းပင် ကင်းမဲ့သွားကြသည်။

သူတို့ တစ်လကျော်ကြာ လှောင်ပြောင်ခဲ့ပြီး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည့် ထိုကျိုးပဲ့နေသော သံသေတ္တာကြီးက... တကယ်ပင် ရွှေရောင်အသက်ရှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် သားဖောက်စက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"အိုး... ဘုရားရေ"

လူအုပ်ထဲမှ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးသည် အိပ်မက်ထဲတွင် ပြောနေသကဲ့သို့ ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လက်မခံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းကို ထိတွေ့ကြည့်ရန် တုန်ရီနေသည့် လက်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။

သူ၏အသံသည် ခလုတ်တစ်ခုလိုပင်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လူအုပ်ကြီးသည် နှစ်သစ်ကူးတွင် ဗျောက်ဖောက်ကြသည်ထက် ပိုမိုလှုပ်ရှားတက်ကြွစွာ အောင်ပွဲခံလိုက်ကြသည်။

"ပေါက်ပြီ၊ တကယ်ကြီး ပေါက်လာပြီ"

"အိုး..."

"အံ့ဩစရာပဲ၊ အကြံပေးချန်ကတော့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ၊ အသက်ရှင်နေတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ"

ဝမ်ကွေ့ရှန်းသည် အဝါရောင် ကြက်ပေါက်ကလေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် သေတ္တာကြီးကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေသည်။

ချန်လောင်ကန်းကို လှောင်ပြောင်နေကြသည့် လူကြီးများသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ဆေးတံများ မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသည်ကိုပင် သတိမထားမိကြတော့ပေ။

စိတ်ပျက်အားငယ်နေခဲ့သည့် ရွာသားများသည် ယခုတော့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ငိုလိုက်၊ ရယ်လိုက် ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် မည်သူဖြစ်မှန်းမသိသည့် ဘေးလူများကိုပင် ဖက်ထားကြပြီး တစ်ယောက်ကျောကို တစ်ယောက် အားရပါးရ ပုတ်ကာ သူတို့၏ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ပျော်ရွှင်မှုကို အခြေခံအကျဆုံးနည်းလမ်းဖြင့် ထုတ်ဖော်နေကြသည်။

ဒါသည် ကြက်ကလေးတွေအကြောင်း သက်သက် မဟုတ်ပေ။

ထိုါထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ မျှော်လင့်ချက်ပင်။ ဤသည်က ငွေကြေးဖြစ်ပြီး ချင်းရွှေရွာရှိ လူတိုင်း ခေါင်းမော့၍ ရပ်တည်နိုင်မည့် ယုံကြည်မှု၏ အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်သည်။

ရွှီဖူကွေ့သည် လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်လျက် တိုးထွက်လာသည့် ရွှေရောင်အသက်ရှင်မှုများကို မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည့် ထိုအသက်ကလေးများကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များမှာ တမံကျိုးသကဲ့သို့ စီးကျလာသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အားကုန်သုံး၍ ကိုယ့်မျက်နှာကို ကိုယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဖြန်း"

ကျယ်လောင်ပြီး ကြည်လင်သည့်အသံသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆူညံသံများကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

ပါးပြင်တွင် နာကျင်မှုကြောင့် ပူထူသွားသော်လည်း သူသည် သွားဖြဲ၍ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ဖန် ပြန်လည် ငိုကြွေးပြန်သည်။

ကံကောင်းလိုက်တာ... ချန်ရှင်းကို ယုံကြည်မိလို့ ကံကောင်းလိုက်တာ၊ လက်မလျှော့လိုက်မိလို့ ကံကောင်းလိုက်တာ။

သူ့ဘဝမှာ ဒီလောက် ယောကျာ်းပီသဖူးတာ မရှိသလို၊ ဒီလောက် အနိုင်ရဖူးတာလည်း မရှိခဲ့ပေ။

ဝမ်ကွေ့ရှန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားပြီး မျက်လုံးကို အားရပါးရ ပွတ်သပ်ကာ ပေါင်ကို ဆိတ်ကြည့်လိုက်ရာ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အိပ်မက် မဟုတ်ပေ။

နေရာတစ်ခုလုံးသည် အမွေးနုကလေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့၏ တကျိကျိ အသံက သူတို့ဆီသို့ ငွေကြေးများ တိုးဝင်လာနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

လွှမ်းမိုးထားသည့် ပျော်ရွှင်မှုကြီးသည် သူမကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူမသည် မြေပြင်မှ ခုန်ထလိုက်ပြီး အော်ဟစ်ကာ မျက်ရည်များ သုတ်နေသည့် ရွှီဖူကွေ့ဆီသို့ ပြေးသွားကာ မိုးရေစက်များပမာ သူမ၏ လက်သီးများဖြင့် သူ၏ ကျောနှင့် ပခုံးတို့ကို ပုတ်ခတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ချမ်းသာပြီ…ရွှီဖူကွေ့... ငါတို့ တကယ် ချမ်းသာပြီ"