အခန်း ၁၃၉

အခန်း (၁၃၉) မင်းကတော့ အကွက်မြင်တဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ

ဝမ်ကွေ့ရှန်းသည် စကားလုံးများပင် မပီသတော့ဘဲ ငိုလိုက်ရယ်လိုက်နှင့် အော်ဟစ်နေသည်။ သူမ၏ ပုတ်ခတ်မှုများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပေါ့ပါးသွား၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ရွှီဖူကွေ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူထက်ပင် ကျယ်လောင်စွာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

ဤပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ယန်ကျန့်ဝမ်၏ မျက်နှာသည် သွေးမရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားသည်။

သူသည် ယိုင်နဲ့နဲ့နှင့် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏နောက်မှ လီကျားရွာသားများသာ ထိန်းမပေးလျှင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ…”

သူသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည့် ကြက်ပေါက်ကလေးများကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီးနောက် ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် ရိုးရှင်းသည့် သံသေတ္တာကြီးဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားကာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါ အတုပဲ... ဒါ လုံးဝ အတုပဲ... မင်းတို့ တခြားနေရာက ဝယ်လာပြီး ကြိုတင်ထည့်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်... ဒီနေ့ ဒီပွဲအတွက် သက်သက်လုပ်တာပဲ"

သူ လက်မခံနိုင်ပေ။ ပြည်ပမှ ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး အဆင့်မြင့်ဆုံး စက်ကိရိယာများနှင့် သဘောတရားများကို ကိုင်စွဲထားသည့် နာမည်ကျော် စိုက်ပျိုးရေးပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်သူ သူသည် ကျေးလက်လူတန်းစားတစ်ယောက်၏ ရိုးရှင်းသည့် နည်းလမ်းကို အဘယ်ကြောင့် ရှုံးနိမ့်ရမည်နည်း။

သို့သော် သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင်။

"ထွီ"

သူသည် ယန်ကျန့်ဝမ်၏ တောက်ပြောင်နေသော သားရေဖိနပ်ရှေ့သို့ တံတွေးတစ်ချက် ထွေးချလိုက်သည်။

ချန်အယ်တန့်သည် လူအုပ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး ယန်ကျန့်ဝမ်၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"မင်းအမေ...မင်း အရည်အချင်းမရှိတာနဲ့ပဲ တခြားသူတွေကို အတုလို့ စွပ်စွဲလို့ရမတဲ့လား။ ငါတို့က ကြက်တွေကို လေထဲကနေ ဖန်ဆင်းပြီး ကိုယ်ထဲမှာ ဝှက်ထားနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေလို့ ထင်နေတာလား"

"ရှုံးတာကို လက်မခံတတ်တဲ့ အရှုံးသမား ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း... မင်းတို့ လီကျားရွာကိုပဲ ပြန်သွားတော့"

ချန်အယ်တန့် စတင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်နှင့် ချင်းရွှေရွာသားများကလည်း ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ်လေ... သူတို့ကိုယ်တိုင် အရည်အချင်းမရှိဘဲနဲ့ သူများ အောင်မြင်တာကို မကြည့်နိုင်ဘူး။ ဘာတွေများ ပညာရှင်ဆိုပြီး လာလုပ်နေတာလဲ"

"လီကျားရွာကိုပဲ ပြန်ကြတော့... ဒီမှာ မင်းတို့ကို ကြိုဆိုမယ့်သူ မရှိဘူး"

ချင်းရွှေရွာသားများသည် ရက်ရှည်လများ အောင့်အီးထားရသည့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို အကုန်ထုတ်ဖော်လိုက်ကြပြီး သူတို့ခံစားခဲ့ရသည့် ဒေါသများကို အတိုးချ၍ ပြန်ပေးဆပ်လိုက်သည်။

နားကွဲမတတ် ဆူညံနေသည့် ရယ်သံများနှင့် ကဲ့ရဲ့သံများသည် ယန်ကျန့်ဝမ်၏ ရင်ထဲသို့ ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

လီကျားရွာသားများသည် ဤလေထုကို ကြောက်ရွံ့သွားပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူပြီးနောက် နီရဲသွားကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

စုဝမ်သည် သူမဘေးတွင် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေသည့် ယန်ကျန့်ဝမ်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်။

သူမသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာပြီး လူအုပ်ကို တွန်းဖယ်ကာ သားဖောက်စက်အတွင်းပိုင်းသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများတွင် မကြုံစဖူးသော အရောင်အသွေးတို့ တောက်ပြောင်နေသည်။

ဤသည်က အလွန်ရိုးရှင်းသော်လည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ခေတ်မီဆန်းပြားသည့် စနစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

အစွမ်းထက်သည့် မီးသီးအချို့သည် အပူပေးစွမ်းအားကို ပေးစွမ်းပြီး ရေခွက်ထဲမှ ရေကို အပူပေးကာ အစိုဓာတ်ထိန်းပေးသည့် အခြေခံအကျဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖန်တီးထားသည်။

သူမကို အံ့ဩမှင်သက်စေသည်မှာ ယခုထိ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ပတ်နေဆဲဖြစ်သည့် ကြက်ဥလှန်သည့် စက်ပစ္စည်းပင်။

စက်ဟောင်းတစ်ခုမှ ဖြုတ်ယူထားသည့် မော်တာအိုတစ်လုံးသည် စက်ဘီးကွင်းဆက်ကို အသုံးပြုပြီး သံဇကာများကို တစ်ဆင့်ချင်းစီ ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ၎င်းသည် အလွန်သေးငယ်သည့် ထောင့်တစ်ခုဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာနှင့် အကြိမ်ကြိမ် လှုပ်ရှားနေသည်။

ခေတ်မီဆန်းပြားသည့် ကိရိယာများ သို့မဟုတ် အလိုအလျောက် ထိန်းချုပ်သည့် စနစ်များ မရှိဘဲ ဤလူသည် အမှိုက်ဟု ယူဆရမည့်အရာများကို အသုံးပြု၍ ပြီးပြည့်စုံသည့် သားဖောက်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် တကယ်ပင်... အမှိုက်ပုံကို အသက်ရှင်ခြင်းကို ဖန်တီးပေးမည့် ရတနာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

စုဝမ်သည် ရုတ်တရက် နောက်သို့လှည့်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည့် ထိုလူကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲမှ အကဲဖြတ်သည့် အကြည့်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေးစားမှုနှင့် အံ့ဩမှုများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူမသည် ချန်ရှင်းဆီသို့ အပြေးသွားလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီနေသည့် အသံဖြင့်

"ရှင်... ရှင်ကတော့ တကယ့် ပါရမီရှင်ပါပဲ"

နှလုံးသားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဤချီးမွမ်းစကားသည် ယန်ကျန့်ဝမ်၏ မျက်နှာကို အားရပါးရ ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သူသည် မိမိ အမြဲတမ်း ပိုက်ဆံခေါ်နေသည့် စုဝမ်သည် သူ အမြဲတမ်း နှိမ်ချခဲ့သည့် တောသားတစ်ယောက်ကို ယခင်က မမြင်ဖူးသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရသည်။

မနာလိုမှု၊ မကျေနပ်မှု... ခံစားချက်မျိုးစုံသည် သူ၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေပြီး သူ၏ ရုပ်ရည်ကောင်းမွန်သည့် မျက်နှာကို ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်စေသည်။

စုဝမ်သည် သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် ပြန်မကြည့်တော့ပေ။

သူမသည် အရုပ်သစ်တစ်ခုကို တွေ့သွားသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို ချန်ရှင်း၏ ဘေးတွင် ကပ်နေပြီး သားဖောက်စက်ထဲသို့ လက်ညှိုးထိုးကာ မေးခွန်းများ မေးမြန်းနေသည်။

"ဒီမီးသီးရဲ့ ဝပ်အားက ဘယ်လောက်လဲ။ အပူချိန်ကို ဘယ်လို ထိန်းထားတာလဲ။ ပြီးတော့ ကြက်ဥလှန်ဖို့အတွက် အသင့်တော်ဆုံး ထောင့်ကို ဘယ်လို တွက်ချက်လိုက်တာလဲ"

သူမ၏ မေးခွန်းများသည် ပညာရှင်ဆန်ပြီး တိုက်ရိုက်ကျကာ အသိပညာကို တောင့်တသည့် စိတ်အပြည့်ဖြင့် မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီချင်းချင်းသည် ချန်ရှင်း၏ တစ်ဖက်တွင် ရပ်နေပြီး အရာအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

သူမသည် တစ်ရွာလုံး၏ အားပေးမှုကြားတွင် သူမ၏ အမျိုးသားသည် ခန့်ညားသည့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

သူမသည် ချန်ရှင်းကို မျက်လုံးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး လှပလွန်းသည့် မြို့သူလေးကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြမရနိုင်သည့် ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ကျေနပ်မှုတို့သည် နွေဦးရေပူပမာ တက်လာပြီး သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို နွေးထွေးသွားစေသည်။

သူမသည် ချန်ရှင်း၏ လက်မောင်းကို ပို၍ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးတိုက်ရုပ်ပုံကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသားက ဒီလောက်တောင် ထူးချွန်တာပဲ...။

သို့သော် ချန်ရှင်းမှာမူ ဤအရာများအားလုံးကို ဂရုမစိုက်သည့်ပုံပင်။

သူသည် စုဝမ်၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးမြန်းနေသည့် မေးခွန်းများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အဝေးတစ်နေရာမှ မုန်းတီးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည့် ယန်ကျန့်ဝမ်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

သူသည် လက်ခုပ်တစ်ချက် တီးလိုက်ပြီး သူ၏ တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ဆူညံသံများကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။

"ကဲ... အားလုံးပဲ ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြတာ လုံလောက်ပါပြီ၊ အလုပ်ပြန်လုပ်ကြရအောင်"

သူသည် ညွှန်ကြားချက်များကို စတင်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

"အယ်တန့်၊ ကျူးဇီ... လူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ပြီး ကြက်ပေါက် မွေးမြူရေးဇုန်ကို တစ်ချက်ပြန်စစ်ဆေးပေးပါ။ အထူးသဖြင့် အပူပေးမီးအိမ်တွေနဲ့ ရေသောက်ခွက်တွေကိုပေါ့"

"အစ်ကိုဖူကွေ့... လူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ပြီး ကြက်ပေါက်ကလေးတွေကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ပေးပါ။ ညှစ်မိတာ၊ ဖိမိတာမျိုး မဖြစ်အောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း သယ်ပေးပါ"

"ပြီးတော့ အမျိုးသမီးတွေ... ငါတို့ ကြိုပြင်ထားတဲ့ အစာကို သွားယူပြီး ရေနဲ့ ရောလိုက်ကြတော့"

ချန်ရှင်း၏ စကားသည် ချင်းရွှေရွာသားများအတွက် ဧကရာဇ်မင်း၏ အမိန့်တော်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။

အရင်က ရူးသွပ်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည့် လူအုပ်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ကို ရလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အမျိုးသားများသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး အမျိုးသမီးများသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အလုပ်စတင်လုပ်ဆောင်ကြသည်။

အမွေးနုကလေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ခြင်းတောင်းများကို သားဖောက်စက်ထဲမှ ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ခြောက်သွေ့သည့် ကောက်ရိုးများ ခင်းထားသည့် ဘေးခန်းရှိ ကြက်ပေါက် မွေးမြူရေးဇုန်သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။

ချန်ရှင်း၏ အမိန့်အရ ကြက်ပေါက် မွေးမြူရေးဇုန်အပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် အပူပေးမီးအိမ်များကို ဖွင့်လိုက်ရာ အနီရောင် မီးသီးများသည် ချက်ချင်း လင်းလာပြီး ပေါက်ခါစ အသက်ကလေးများအတွက် နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသည့် ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း အလိုအလျောက် ရေသောက်စနစ်၏ အဆို့ရှင်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ ပိုက်များမှတစ်ဆင့် သန့်ရှင်းသည့် ရေတို့သည် ရေသောက်ခွက်ငယ်လေးများဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးဝင်လာသဖြင့် ကြက်ပေါက်ကလေးတိုင်း သန့်ရှင်းသည့် ရေကို သောက်သုံးနိုင်ကြသည်။

ကြက်မွေးမြူရေးခြံတစ်ခုလုံးသည် အလျင်အမြန်ပင် တင်းမာသော်လည်း စနစ်တကျ ရှိသည့် အလုပ်အသွားအလာသို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။

ချင်းရွှေရွာသားများသည် ကြက်ပေါက်ကလေးများက အပူပေးမီးရောင်အောက်တွင် အစာကို စပ်စုစွာ ဆိတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုတို့သည် တည်ငြိမ်သွားပြီး အနာဂတ်အတွက် ခိုင်မာသည့် မျှော်လင့်ချက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လူအုပ်၏ နောက်ဆုံးတွင် ချန်လောင်ကန်းနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းများသည် အရောင်များ ပြောင်းလဲနေသည့် မျက်နှာများဖြင့် ရပ်နေကြသည်။

သေချာစွာ ထုတ်ယူနေသည့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ကြက်ပေါက်ကလေးများနှင့် တစ်လကျော်ကြာ သူတို့ အထင်သေးခဲ့သည့် ထိုသံသေတ္တာကြီးကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ အိုမင်းသော မျက်နှာများသည် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ပူထူနေကြသည်။

"အဟမ်း... အိမ်မှာ ဝက်တွေကို အစာ မကျွေးရသေးဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်၊ အိမ်မှာ မိန်းမ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့လို့ စိတ်ပူနေတာ"

လူအုပ်ကြီးသည် အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းကြည့်ကာ ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး လူအုပ်ကြီး၏ ဘေးမှ လျှောထွက်သွားကြတော့သည်။ သူတို့၏ ပုံစံမှာ အလွန်တရာမှ သနားစရာ ကောင်းနေလေသည်။