အခန်း ၁၂၄

အခန်း(၁၂၄) သံတမန်ရေးရာ ပါရမီရှင်

ချင်းယွီဂိုဏ်း။

ယဲ့လင်းရွှမ်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဓားကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် အမတကွပ်ကဲရေးဌာန၏ တံခါးကြီးဖွင့်သည်နှင့် အလွန်ခမ်းနားလှသော ဝေါယာဉ်တစ်စီးသည် တံခါးဝရှေ့သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

အပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မာနထောင်လွှားနေသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် အစေခံများ ခြံရံလျက် အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုစာရေးအဘိုးအို သုံးဦးကို တစ်ချက်ကလေးမှ လှည့်မကြည့်ဘဲ အတွင်းခန်းမဆောင်သို့ တည့်တည့် အော်ပြောလိုက်သည်။

“ငါက ချင်းယွီဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တပည့်ရင်းပဲ၊ ဆရာ့ရဲ့ အမိန့်အရ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အခွန်ဘဏ္ဍာတိုးမြှင့်ရေး ကိစ္စကို အစိုးရမင်းတွေနဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ လာခဲ့တာ…မင်းတို့ရဲ့ အသစ်တက်လာတဲ့ အိမ်ရှေ့စံ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး အကြီးအကဲသစ်ကို ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်စမ်း”

အတွင်းဆောင်ထဲတွင် နေ့လယ်စာစားပြီး အေးအေးလူလူ အနားယူရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သော ရှောင်ရှန်းမှာ ထိုမာနထောင်လွှားနေသော အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားတော့သည်။

‘အလုပ် ရောက်လာပြီ…’

‘ ပြီးတော့ ဒီအလုပ်က ငါ့ကို ပြဿနာရှာဖို့ လာတဲ့ အလုပ်မျိုးပါလား…’

သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီး၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ကိစ္စအရပ်ရပ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် နှင့် မိမိ၏ “ကြီးကြပ်ရေးမှူး ” ရာထူးကို သေချာပေါက် အဆုံးသတ်စေရမည်ဟု ကြိမ်းဝါးထားသည်။

…..

အတွင်းဆောင်ထဲတွင် “ မိုးလင်းမှ အလုပ်စကာ ၊ ညနေတွင် ရုံးဆင်းရမည်” ဆိုသော ကြီးမြတ်လှသည့် စနစ်ကြီးကို အဆုံးစွန်အထိ အကောင်အထည်ဖော်ရန် ပြင်ဆင်နေသော ရှောင်ရှန်းမှာ ထိုထောင်လွှားလှသော အော်ဟစ်သံကြောင့် မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။

နေ့လယ်စာစားပြီး အနားယူရမည့် လုပ်ငန်းကြီးမှာ မည်သူမျှ မချိုးဖောက်ရမည့် ကိစ္စကြီးတစ်ခုပင်။

သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထထိုင်လိုက်ပြီး သန်းဝေလိုက်သည်။ သူ့ဘေးနားတွင် ငိုက်မြည်းနေကြသော စာရေးအဘိုးအို သုံးဦး၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် သနားဂရုဏာသက်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ယိမ်းထိုးလှုပ်ရှားကာ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

ရုံးတော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အလွန်ခမ်းနားသော အပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူ လူငယ်တစ်ဦး ရပ်နေလေ၏။

သူ၏ ခေါင်းတွင် ကျောက်စိမ်း ဆံပင်အထုံးအဖွဲ့ကို ဆင်မြန်းလျက် ခါးတွင် ရတနာဓားကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ၊ မေးငေါ့ထားသည်မှာ မိုးကောင်းကင်နှင့်ထိလုနီးပါးပင်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဖြာထွက်နေပြီး ၎င်းမှာ အခြေခံ တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အမှတ်အသားပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏နောက်တွင် အစေခံအချို့ ခြံရံလျက် ရှိနေပြီး ၊ ၎င်းတို့မှာ ရုံးတော်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ မိမိတို့အိမ်၏ နောက်ဖေးဝင်းကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုကျင့်ကြံသူသည် ရှောင်ရှန်း ထွက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ၊ မျက်လုံးထောင့်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ရှန်းသည် သာမန်မင်းသား ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့်အပြင် ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ လုံးဝမရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ၎င်း၏ မျက်လုံးထဲက အထင်သေးမှုများသည် ပိုမိုသိသာထင်ရှားလာသည်။

တော်ဝင်မျိုးနွယ်ပင်လျှင် သူတို့လို ကျင့်ကြံသူများ၏ အမြင်တွင် အနည်းငယ် သန်မာသော ပုရွက်ဆိတ်မျှသာ ဖြစ်သည်။

“မင်းက အသစ်တက်လာတဲ့ အိမ်ရှေ့စံ ကြီးကြပ်ရေးမှူးဆိုတာလား”

ထိုကျင့်ကြံသူ၏ လေသံတွင် မွေးရာပါ အသာစီးရလိုစိတ်များ ပါဝင်နေပြီး အရိုအသေပေးရန်ပင် ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။

ရှောင်ရှန်းသည် တံခါးဘောင်ကို ပျင်းရိစွာ မှီလိုက်ပြီး သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်သည်။

“ပြောစရာရှိတာ ပြော၊ ငါကိုယ်တော် အိပ်ဖို့ အလျင်လိုနေတယ်”

ထိုကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံမှုကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးချေ။

သူသည် ဒေါသကို အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်း အင်္ကျီလက်ဖျားထဲမှ ကျောက်စိမ်းပေလွှာတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ မာနထောင်လွှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါက ချင်းယွီဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တပည့်ရင်းပဲ… ဆရာ့ရဲ့ အမိန့်အရ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အခွန်ဘဏ္ဍာတိုးမြှင့်ရေး ကိစ္စကို အစိုးရမင်းတွေနဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ လာခဲ့တာ…ဒါကတော့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းပဲ ၊ မင်းတို့ ကြည့်လုပ်လိုက်ကြ”

သူသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်ရာ ၊ ထိုကျောက်စိမ်းပေလွှာမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး တောက်ပသော ရတနာအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေလေ၏။

ဘေးနားရှိ မုတ်ဆိတ်မွှေးနှင့် စာရေးအဘိုးအိုသည် အလျင်အစလို ရှေ့သို့တိုးကာ လက်ဖြင့် ဖမ်းယူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ၊

ကျောက်စိမ်းပေလွှာပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်ခွာသွားရပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

“ပိုက်ဆံနဲ့ ရိက္ခာကို လိုချင်တာလား”

ရှောင်ရှန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ဝင်စားမှု အနည်းငယ် ရှိလာပြီး ၊ သူ၏မျက်လုံးများသည် ဆိုးသွမ်းသော အရောင်များဖြင့် တောက်ပသွားသည်။

‘ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ …’

သူ့စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။

‘ ဒီတစ်ခေါက် အခွင့်အရေးမှာ ‘ကြီးကြပ်ရေးမှူး’ ဆိုတဲ့ ရာထူးကြီးကို အဆုံးသတ်ပစ်မယ်ကွ…’

ရှောင်ရှန်းသည် သန်းဝေလိုက်ကာ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး၊ ထိုကျောက်စိမ်းပေလွှာကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ သူ၏ လက်နှစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ယင်ကောင် တစ်ကောင်ကို ညှပ်သကဲ့သို့ ညှပ်ယူလိုက်ပြီး ဖုန်တက်နေသော စားပွဲခုံပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ရာ ‘’တောက်’ခနဲ့ ဟူသော အသံထွက်ပေါ်လာလေ၏။

“ရတာပေါ့”

ရှောင်ရှန်းသည် ပျင်းရိစွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဆိုလိုက်သည်။

“လိုချင်တာရှိရင် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့”