အခန်း (၁၉၅၉-၁၉၆၀)
Vol. 196 Ch. 1959-1960
အခန်း (၁၉၅၉) - အောက်တန်းစားပညာ
“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ...”
အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးအတွင်း၌ ရှိနေကြသော လူငယ်မောင်မယ် အားလုံးသည် ထောင့်တစ်နေရာသို့ အတင်းအကျပ် မောင်းထုတ်ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံထားရသဖြင့် ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ သို့မဟုတ် ဝေခွဲမရခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။
ထိုစဉ် မျက်နှာထား တည်ကြည်ခိုင်မာပြီး ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော အရှိန်အဝါများ လွှမ်းမိုးနေသည့် လူငယ်တစ်ဦးက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် လူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့မှ မားမားမတ်မတ် မတ်တပ်ရပ်ကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည့် ထိုလောကီလူမိုက်အုပ်စုကို သေချာစိုက်ကြည့်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ငါတို့က ဘယ်သူတွေလဲ ဟုတ်လား...”
သာမန်လူထက် အဆမတန် သန်မာထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် လူမိုက်တစ်ဦးက အရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းထွက်လာပြီး တည်ငြိမ်အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ဒီစကားက မင်းမေးရမယ့် စကားမဟုတ်ဘူး၊ ငါကသာ မေးရမှာ။ လီမိသားစုရဲ့ သမီးပျို လီယွီလေးက ဒီအပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်မှာ ရှိနေသလားလို့ မေးချင်တာ”
လူအများအပြားသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်အလိုအလျောက်ပင် ဖန့်ရှောင်ပန်း၏ ဘေးနား၌ ရှိနေသော နတ်မိမယ်ယွီ ထံသို့ လှမ်းကြည့်မိသွားကြသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သတိဝင်လာကာ မျက်ဝန်းများကို အလုအယက် လွှဲဖယ်လိုက်ကြသည်။
သို့သော်လည်း ထိုထွားကျိုင်းလှသော လူမိုက်ခေါင်းဆောင်ကမူ သူတို့၏ အပြုအမူကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် စိတ်ထဲက အကုန်အစင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ နတ်မိမယ်ယွီ ထံသို့ အကြည့်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
“မင်းက လီယွီလေးလား...”
“ဟုတ်တယ်... ငါပဲ၊ နင်တို့က ဘယ်သူတွေလဲ”
နတ်မိမယ်ယွီကလည်း အရှေ့ကလူငယ် မေးမြန်းခဲ့သည့် စကားအတိုင်းပင် ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။
“မင်းကို သတ်မယ့်သူတွေပေါ့”
တစ်ဖက်လူက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ၎င်း၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ထိုအချက်ပြမှုကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် နတ်မိမယ်ယွီ ထံသို့ တရဟော ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။
ဖန့်ရှောင်ပန်း၏ မျက်နှာထားက ချက်ချင်း တည်တံ့သွားပြီး ကိုယ်တိုင်ဝင်ရောက် ဖြေရှင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... ထိုတည်ကြည်သော မျက်နှာထားနှင့် လူငယ်က တစ်လှမ်း ကြိုတင်၍ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ၏ ကိုယ်ဟန်က လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး လက်ဝါးချက်များမှာလည်း လေပြင်းမုန်တိုင်း ဆင်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှရာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော လောကီလူမိုက် ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို ရိုက်နှက်လဲပြိုသွားစေခဲ့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာ အံ့ဩမှင်သက်ကာ ကြည့်နေမိကြပြီး ထိုလူငယ်နှင့် အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော သူငယ်ချင်းများပင်လျှင် ခေတ္တမျှ ကြောင်အန်းအန်း ဖြစ်သွားကြရသည်။
“ဝူအစ်ကိုမှာ ဒီလို အစွမ်းအစမျိုး ရှိနေတာလား... သူက စာပေရော သိုင်းပညာပါ စုံလင်တဲ့ ပါရမီရှင်ပဲကိုး...”
“သိပ်ကောင်းတာပဲ... ဝူအစ်ကိုကြီးက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေတာ၊ ဒီသူခိုးအုပ်စုကတော့ ဒီနေ့ သေချာပေါက် အလဲအကွဲ ခံရတော့မယ်...”
“သူတို့ကို ခဏလောက် ထိန်းထားနိုင်ရုံနဲ့တင်... ရှန်ဝူးဌာန က ကျွမ်းကျင်သူတွေ သေချာပေါက် အချိန်မီ ရောက်လာလိမ့်မယ်...”
“ဒီ ဝူချင်းဖုန်း ဆိုတဲ့လူကတော့ အတော်လေး အစွမ်းရှိသားပဲ၊ ရှောင်ပန်းအစ်မ... အစ်မက ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာအဆင့်အတန်းက ဘယ်လိုရှိလဲလို့ ထင်လဲဟင်...”
နတ်မိမယ်ယွီက တိုးတိုးလေး ကပ်မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ရှောင်ပန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ခပ်ဖွဖွ လှောင်ပြောင်ကဲ့ရဲ့သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။
“အောက်တန်းစားပညာ မျှသာပဲ”
အောက်တန်းစားပညာ ဟုတ်လား...
ဩော်... အဲလိုကိုး။
နတ်မိမယ်ယွီက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်၊ ရှောင်ပန်းအစ်မက အောက်တန်းစားပညာဟု ပြောပြီဆိုလျှင် ဒါက သေချာပေါက် သာမန်အဆင့်မျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“အစွမ်းထက်တဲ့ လက်ကွက်ပါပဲလား...”
ထွားကျိုင်းလှသော လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က လက်ဖြင့် မိမိမျက်နှာပေါ်က မျက်နှာဖုံးကို အသာအယာ ပင့်တင်လိုက်ရင်း ဝူချင်းဖုန်း အား တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ
“အဆွေတော်က ဘယ်သူလဲလို့ မေးပါရစေ... ဒီမြို့တော်ကြီးထဲမှာ ဒီလောက် အရွယ်ငယ်ငယ်နဲ့ ဒီလို သိုင်းပညာ အောင်မြင်မှုမျိုး ရှိတဲ့သူက လက်ချိုးရေလို့ရတဲ့ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိလိမ့်မယ်”
“လက်ရှိ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ သား... ဝူချင်းဖုန်း ပဲ”
ဝူချင်းဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်
“မင်းတို့က ဘယ်ကလာတဲ့ သူခိုးဓားပြတွေပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းတို့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်၊ အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားကြစို့။ ရှန်ဝူးဌာနကလူတွေ မရောက်လာခင်အထိ မင်းတို့မှာ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်”
“ဝူအစ်ကိုကြီး... သူတို့ကို ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူ မလွှတ်လိုက်ပါနဲ့၊ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က လီယွီလေး ဖြစ်နေတာ... ဒါက သေချာပေါက် လီအမတ်ကြီး က မကြာသေးခင်က ဆန့်လန်နိုင်ငံ နဲ့ ဆွေးနွေးခဲ့တဲ့ အဆိုပြုချက်ကြောင့် ဖြစ်ရမယ်...”
လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။
ဝူချင်းဖုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာထား ညိုမှောင်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့က လီကော်ကျူး အတွက်ကြောင့် ရောက်လာတာလား...”
“စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့၊ မင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ သားဖြစ်နေပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီ လီယွီလေး ကို ကာကွယ်ပေးနေရတာလဲ...
ငါမှတ်မိသလောက်တော့ ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးက နိုင်ငံနှစ်ခု စစ်ပွဲရပ်စဲပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးယူဖို့ သဘောတူခဲ့ပေမယ့်၊ အဲဒီ လီကော်ကျူး ကတော့ မိမိရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက်နဲ့ နိုင်ငံနှစ်ခုက သာမန်ပြည်သူတွေကို ထည့်မတွက်ဘဲ စစ်မီးမွှေဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်နေတာ။ ဒီနေ့တော့ သူ့သမီးဆီကနေ အတိုးအမြွက် အရင်ယူထားလိုက်မယ်၊ နောက်ရက်ကျမှ နန်းတော်ထဲကို တက်ပြီး လီကော်ကျူး ရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်မယ်...”
ထွားကျိုင်းလှသော လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်သည်။
လူအုပ်ကြီးမှာ သဘောပေါက်သွားကြပြီး မျက်နှာအမူအရာများမှာ ထူးဆန်းသွားကြတော့သည်။
ယနေ့ အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်ရှိ သခင်လေးများနှင့် သမီးပျိုများ အားလုံးသည် ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုကြီးများမှ ဆင်းသက်လာသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အထက်လူကြီးများ၏ ရေးရာများကို အနည်းနှင့်အအချက် သိရှိကြပေသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် အမြင်နှစ်မျိုး ကွဲပြားနေကြရာ အချို့က ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးကို ထောက်ခံကြပြီး အချို့ကမူ လီကော်ကျူးကို အမှန်ဟု ယူဆကြသည်။
“ဒါက ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲ သက်သက်ပဲလေ... မင်းတို့က နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးမှာ ရောက်လာကြတာက တကယ့်ကို လူယုတ်မာတွေရဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။ ဘာမကျေနပ်တာပဲရှိရှိ... မင်းတို့နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူကို အလင်းထဲ ထွက်လာပြီး ရိုးရိုးသားသား ပြောခိုင်းလိုက်စမ်းပါ၊ ဒီလိုမျိုး လူယုတ်မာ အမူအရာမျိုး လုပ်မနေနဲ့...”
တစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
“သူပြောတာ မှန်တယ်၊ ဘာမကျေနပ်တာပဲရှိရှိ မင်းတို့နောက်ကွယ်ကလူကို ထွက်လာပြီး ပြောခိုင်းလိုက်ပါ။ ဒီလိုမျိုး ကိစ္စရပ်တွေကို လျှောက်လုပ်မနေနဲ့၊ တကယ်လို့ ယွီလေး သာ ဒီနေ့ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံတွေ့ရမယ်ဆိုရင်... ငါ့ခမည်းတော်ဟာ လူတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချခြင်းကို ခံရတော့မှာပေါ့...”
ဝူချင်းဖုန်းက လှောင်ပြောင်လျက် ဆိုလိုက်သည်။
အခြားတစ်ယောက်ကလည်း
“ဝူအစ်ကို စိတ်ချပါ၊ ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးက ဒီလောက်အထိ အမြော်အမြင်ကင်းမဲ့ပြီး ဟာကွက်တွေအပြည့်နဲ့ ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ပါ့မလား။ ငါကြည့်ရသလောက်တော့ သူတို့က ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးကို တမင်သက်သက် သိက္ခာချပြီး ရေနောက်အောင် လုပ်ချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် လီကော်ကျူးရဲ့ လုပ်ရပ်ကို တကယ်ပဲ သဘောမတူတာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုပဲ။ ငါသိသလောက်တော့ လောကီသိုင်းသမား အတော်များများဟာ လီကော်ကျူးက စစ်မက်ဖြစ်ပွားချင်နေလို့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြတာ...” ဟု ဆိုသည်။
“မှန်တယ်... မှန်တယ်... ဝူအစ်ကို စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ငါတို့က ဒီလိုမျိုး အလွယ်တကူနဲ့ နှာခေါင်းကြိုးဆွဲရာ ပါမယ့်သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး...”
“အားလုံးက ဒီလိုပြောကြတော့လည်း ငါ စိတ်အေးရတာပေါ့...”
ဝူချင်းဖုန်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်လူကို စိုက်ကြည့်ကာ
“မင်းတို့ကလည်း ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက လက်ရုံးရည်ပြိုင်ရမယ့် နေရာမဟုတ်တော့... မင်းတို့ပဲ ဆုတ်ခွာသွားကြတာ ကောင်းလိမ့်မယ်...”
ထွားကျိုင်းလှသော လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်ကာ အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
မျက်စိလျင်သောသူအချို့ကမူ... ၎င်းမှာ စူးရှသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် မှင်နောက်ရောင် လျှို့ဝှက်ဓားမြှောင်ငယ် တစ်စင်းဖြစ်ပြီး သေချာပေါက် အဆိပ်ခတ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။
“အောက်တန်းကျလိုက်တာ...”
တစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုဓားမြှောင်ငယ်သည် နတ်မိမယ်ယွီ ထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံသန်းသွားခဲ့ရာ အကယ်၍သာ မည်သူမျှ တားဆီးခြင်းမရှိပါက ယင်းသည် နတ်မိမယ်ယွီ၏ မျက်ခုံးအစုံအလယ်တည့်တည့်သို့ အမှန်တကယ် စိုက်ဝင်သွားပေလိမ့်မည်။
ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အဆိပ်ခတ်ထားသော ဓားမြှောင်၏ ပြင်းအားကြောင့် နတ်မိမယ်ယွီသည် သေချာပေါက် အသက်ပျောက်ရပေတော့မည်။
လူအုပ်ကြီးက လီကော်ကျူး၏ သမီးပျိုသည် ယနေ့ သေဆုံးရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေကြစဉ်မှာပင်... ဝူချင်းဖုန်းသည် နောက်တွန့်ခြင်းမရှိဘဲ အရှေ့သို့ အတင်းအကျပ် တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး မိမိ၏ သွေးသားခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ထိုဓားမြှောင်ငယ်ကို ဝင်ရောက်ကာကွယ်ပေးလိုက်လေသည်။
ဖွတ်
လတ်ဆတ်သော သွေးစက်များ ပန်းထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ဝူချင်းဖုန်းသည် အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။
အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးအတွင်း၌ အပ်ကျသံပင် မကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်းက ဝူချင်းဖုန်း အား ငေးမောကြည့်နေမိကြသည်။ သူက လီယွီလေး ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မိမိ၏ အသက်ကိုပင် ပဓာနမထားဘဲ စတေးလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။
အဆိပ် ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သော လောကီလူမိုက်ပင်လျှင် ခဏမျှ မှင်သက်သွားခဲ့ပြီးနောက် အက်ရှရှအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ဝူသခင်လေး... မင်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။ ငါတို့လို သိုင်းသမားတွေက ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးကို အမြဲတမ်း ရိုသေလေးစားကြတာမို့ မင်းကို ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်ချင်ပါဘူး...”
“နန်းတွင်းကိစ္စတွေကို... အခြားသူတွေအပေါ် မပတ်သက်စေသင့်ဘူး။ ဒါက ငါ့ခမည်းတော်နဲ့ လီကော်ကျူးတို့ရဲ့ အငြင်းပွားမှု သက်သက်ပဲ၊ မင်းတို့က ယွီလေး ကို လုပ်ကြံဖို့ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူး...”
ဝူချင်းဖုန်းက မိမိ၏ ပုခုံးကို ဖိထားရင်း ယိမ်းယိုင်လျက် မတ်တပ်ပြန်ရပ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မူလက နီမြန်းစိုပြည်နေသော သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ယခုအခါ၌မူ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အနက်ရောင် အဆိပ်ငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“သွားပြီ... အခု ဝူအစ်ကိုလည်း ဒဏ်ရာရသွားပြီ၊ အဆိပ်လည်း မိနေပုံရတယ်... ငါတို့တော့ အန္တရာယ်ရှိပြီ မဟုတ်လား...”
လူအုပ်ကြီး၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ စတင် တိုးပွားလာခဲ့သည်။
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဒီနေ့ ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးကို မျက်နှာသာ ပေးတဲ့အနေနဲ့...”
‘မျက်နှာသာ’ ဆိုသည့် စကားလုံး မထွက်လာခင်မှာပင် ထိုထွားကျိုင်းလှသော လူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်တွင် လူရိပ်နှစ်ခု ရုတ်တရက် ပိုမိုထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ယောက်မှာ သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူများမဟုတ်ကြဘဲ ပြင်ပမှ ရောက်ရှိလာသူများ ဖြစ်ကြသည်။
“ငါတို့ လောကီသိုင်းသမားတွေက... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူတစ်ပါးရဲ့ သားသမီး၊ အိမ်ထောင်စုဝင်တွေကို အငြိုးအတေးထားပြီး အနိုင်ကျင့်ရမှာလဲ။ တကယ်လို့ အစွမ်းရှိတယ်ဆိုရင်တော့ လီအိမ်တော်ကိုပဲ သွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုက်စမ်းပါ...”
လန်တောက်ချွန်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
ငါတို့ လောကီသိုင်းသမားတွေ ဟုတ်လား...
ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွားခဲ့ပြီး မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လက်အောက်ငယ်သားများကလည်း ချက်ချင်းပင် လန်တောက်ချွန်းနှင့် ဖန့်ချန်တို့ရှိရာသို့ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ရန် တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။
“ဘယ်ကလာတဲ့ ကောင်တွေမို့လို့... ငါတို့ကိစ္စထဲကို ဝင်ပါရဲတာလဲ...”
ထွားကျိုင်းလှသော လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီးနောက် ထိုနှစ်ဦးအား ဆက်လက်ကြည့်ရှုရန် စိတ်မပါတော့သဖြင့် ကျောခိုင်းလိုက်လေသည်။
ဝူချင်းဖုန်းသည်လည်း ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ရုတ်တရက် လှမ်းအော်လိုက်သည်။
“အဆွေတော်တို့ နှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး၊ မြန်မြန်သွားပြီး ရှန်ဝူးဌာနကို သတင်းပို့ပေးကြပါ...”
“မှန်တယ်... မှန်တယ်... မြန်မြန်သွားပြီး ရှန်ဝူးဌာနကို သတင်းပို့ပေးကြပါ...”
လူအုပ်ကြီးကလည်း အလုအယက် ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူတို့၏ စကားက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့သည် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် ထိုလောကီလူမိုက်အုပ်စု၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို လုံးဝ ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် နတ်မိမယ်ယွီသည် ဖန့်ချန်အား အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရုတ်တရက် ဝေခွဲမရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အရှေ့ကလူအား အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မွေးရာပါအတိုင်း ရိုးရှင်းလှသော ရင်းနှီးမှုကို ပေးစွမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ...
သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တစ်ဖက်လူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် အသံကို နှိမ့်၍
“ရှောင်ပန်းအစ်မ... သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် တစ်ချက်လောက် ကူညီပေးလို့ ရမလားဟင်...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဖန့်ရှောင်ပန်းသည် ထိုအချိန်မှသာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး ရယ်ချင်စိတ်ကို အတင်းအကျပ် အောင့်အီးထားရင်း ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းပြလိုက်သည်။
“ငါကြည့်ရသလောက်တော့ ဒီနှစ်ယောက်က ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်၊ ငါတို့တွေ သူတစ်ပါးကိစ္စထဲ ဝင်မပါတာ ကောင်းလိမ့်မယ်...”
သူမသည် စိတ်ထဲကနေ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိလိုက်သည်။
‘ဩော်... ဒါကြောင့်ကိုး၊ အစ်ကိုကြီးက မိန်းမလှလေးကို သူရဲကောင်းလုပ်ပြီး ကယ်တင်ချင်နေတာပဲ...’
အခန်း (၁၉၆၀) - တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်
မြို့တော်ကြီး ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုကြီးတွေက ဆင်းသက်လာကြတဲ့ ဒီသခင်လေးတွေနဲ့ သမီးပျိုတွေဟာ တရားမျှတမှုကို လိုလားပုံရတဲ့ လောကီသိုင်းသမား နှစ်ယောက်စလုံး ခန္ဓာကိုယ်သန်သန်မာမာနဲ့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ လူမိုက်အုပ်စုရဲ့ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို တဖြည်းဖြည်း ခံလိုက်ရတာကို မြင်တော့ မျက်ခုံးများ ကြုတ်သွားကြတော့သည်။
ဒီအချိန်မှာ ဝူချင်းဖုန်းဟာ အဆိပ်ငွေ့တွေ နှလုံးဆီကို စိမ့်ဝင်လာတာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ယိမ်းယိုင်လှုပ်ရှားလျက် နတ်မိမယ်ယွီ ရှိရာဘက်သို့ ယိမ်းထိုးကာ ကပ်သွားခဲ့ရသည်။
လူငယ်တစ်ဦးက ထိုအခြေအနေကို မြင်သည်နှင့် အရှေ့သို့ ကမန်းကတန်း တစ်လှမ်းတိုးကာ ဝူချင်းဖုန်းကို တွဲဖက်လိုက်ရင်း
“ဝူအစ်ကိုကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်”
သူက ဝူချင်းဖုန်းရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို တကယ့်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေမိတာ ဖြစ်သည်။ ဒီလူက လက်ရှိအမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ သားဖြစ်တာကြောင့် တကယ်လို့သာ ဒီနေရာမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရင်... သူတို့လို ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုဝင်တွေဟာ အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်သွားခဲ့ရင်တောင်မှ အိမ်က မိဘတွေရဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြစ်ဒဏ်ခတ်တာကို သေချာပေါက် ခံရပေလိမ့်မည်။
“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... ယွီလေး သာ ဘာမှမဖြစ်ရင် ရပါပြီ”
ဝူချင်းဖုန်းက ဖြူလျော်နေတဲ့ မျက်နှာထားဖြင့် နတ်မိမယ်ယွီ ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူ့အနေနဲ့ ချီးမွမ်းစကား အနည်းငယ် ကြားရလိမ့်မယ်လို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့ပေမယ့်... မမျှော်လင့်ဘဲ နတ်မိမယ်ယွီကမူ အခြားတစ်ဖက်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဝူချင်းဖုန်းရဲ့ မျက်နှာထားက သူတစ်ပါး သတိမထားမိနိုင်လောက်တဲ့ အနေအထားနဲ့ မှုံမှိုင်းသွားခဲ့ရသည်။
ထို့နောက် အသံကို နှိမ့်၍ ဆိုလိုက်သည်
“ဒီလောကီသိုင်းသမား နှစ်ယောက်က စိတ်သဘောထား ကောင်းကြပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု သူတို့ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်း ခံထားရတော့... အသက်ဘေးက လွတ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း သူတို့ကြောင့် ရှန်ဝူးဌာနကလူတွေ ရောက်လာဖို့ အချိန်ဆွဲပေးနိုင်သွားတာပေါ့”
စကားကို ခဏမျှ ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် သူက နတ်မိမယ်ယွီကို ကြည့်ကာ
“ယွီလေး... ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး၊ စိတ်ချပါ။ ငါ့ရဲ့ ဒီအသက်ကိုပဲ စတေးရပါစေ... မင်းရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ငါ သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးသွားမှာပါ။ ငါ့ခမည်းတော်နဲ့ လီအမတ်ကြီးတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဘယ်သူမှ လာပြီး သွေးခွဲခွင့် မပြုနိုင်ဘူး”
“အင်း...”
နတ်မိမယ်ယွီက စိတ်ထဲ သိပ်မရှိလှဘဲ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်ရင်း ဖန့်ချန်ကို အထူးအဆန်းဖြစ်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ဆက်ပြီး အကဲခတ်နေမိသည်။
“တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ... ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလို ဖြစ်နေရတာလဲ...”
“...”
ဝူချင်းဖုန်းဟာ နတ်မိမယ်ယွီက မိမိအပေါ် ဒီလောက်အထိ အေးစက်စက် ဆက်ဆံတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မျက်နှာထက်က အနက်ရောင် အဆိပ်ငွေ့တွေက ပိုပြီးတော့တောင် ထုထည်ထူထဲလာသလို ဖြစ်သွားရသည်။ ဘေးနားက ညီငယ်လေးရဲ့ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းနေတဲ့ စကားတွေကိုတောင် သူ သေချာမကြားရတော့ဘဲ ဖန့်ချန်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့ ရှိရာဘက်သို့သာ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့သည်။
“ဖန့်ငရဲမင်း... ရိပ်မိပြီမလား”
လန်တောက်ချွန်းက အရှေ့က လောကီလူမိုက်အုပ်စုကို ခပ်ပြုံးပြုံး စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်ပြီး
“သူတို့ရဲ့ တိုက်ကွက်အသုံးပြုပုံတွေက အတူတူပဲ၊ ကျင့်ကြံထားတဲ့ ကျင့်စဉ်ကလည်း တူညီတဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုတည်းပဲ”
ထိုနေရာရှိ လူများက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာထားများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။
“သူတို့ကို မြန်မြန်လေး ရှင်းပစ်လိုက်စမ်း၊ အချိန်ဆွဲမနေနဲ့”
ထွားကျိုင်းလှသော လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က လူအုပ်ကြီးကို ကျောခိုင်းထားရင်း တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့...”
သိုင်းသမားတစ်စုက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် ဖန့်ချန်တို့ နှစ်ဦးရဲ့ အနက်အရှိုင်းကို သေချာမသိကြသေးတာကြောင့် အခြေအနေကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် လူနှစ်ယောက်ကို အရင်ဆုံး ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်သည်။
“ဒါက မင်းရဲ့ နယ်မြေပဲလေ၊ မင်းပဲ လှုပ်ရှားလိုက်ပါ... ငါတော့ လက်မပါတော့ဘူး”
လန်တောက်ချွန်းက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ မူလလက္ခဏာက မိစ္ဆာ ဖြစ်ပြီး ယခုနေရာကလည်း ကျွယ်မင်းကြယ် ဖြစ်နေသည်။ သူက ဒီနေရာမှာ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်လို့ သတင်းပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရင် ကျွယ်မင်နန်းတော်ကို ရှင်းပြဖို့ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ချေ၊ ထို့အပြင် ဒါက ဖန့်ချန်ရဲ့ အရှေ့လည်း ဖြစ်နေသည်။
ယခုအခါတွင် နှစ်ဖက်စလုံးက ပေါင်းစပ်ညှိနှိုင်းနေဆဲ ကာလဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က အထက်လူကြီးများ အစည်းအဝေးပွဲတွင်လည်း မော်ထျန်းတီကျန့် ကောင်းဘုံလမ်းစဥ် အောင်မြင်ပြီးနောက်ပိုင်း လူသားမျိုးနွယ်စုနှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုကြားရှိ တားမြစ်ချက် ပညာရပ်များကို ပယ်ဖျက်ပေးမည့် ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသေးသည်။
တကယ်လို့သာ ထိုပညာရပ် တားမြစ်ချက်တွေ ပယ်ဖျက်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် လူသားမျိုးနွယ်စုနဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုကြားက စစ်ပွဲတွေဟာ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားပေလိမ့်မည်။
မိစ္ဆာများဟာ ထိုကမ္ဘာလောကထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လူဝင်စား ခဲ့ကြပြီးဖြစ်ရာ မိစ္ဆာများ၏ အသိဉာဏ်များ နိုးထလာခဲ့ရင်တောင်မှ မိစ္ဆာစစ်စစ် ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်တော့မည် ဖြစ်သဖြင့် မျိုးနွယ်စုနှစ်ခုကြားတွင် ခွဲခြားရ ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။
လန်တောက်ချွန်း၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည့် ခဏမှာပင်... ထိုသိုင်းသမား နှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ အတွင်းအား အရှိန်အဝါများကို လှုံ့ဆော်လိုက်ကြပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်ဖြင့် ထိုနှစ်ဦးထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။
ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုဝင် လူငယ်မောင်မယ်များအားလုံးက အလန့်တကြား အော်ဟစ်မိသွားကြပြီး သမီးပျိုအချို့ကမူ ဖန့်ချန်တို့ နှစ်ဦးရဲ့ အနိဋ္ဌာရုံ အခြေအနေကို မမြင်ရဲကြသဖြင့် စိတ်လိုအလျောက်ပင် မျက်စိကို ပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။
နတ်မိမယ်ယွီ တစ်ယောက်သာလျှင် အံ့ဩဆန်းပြားနေတဲ့ မိမိရဲ့ မျက်ဝန်းအစုံကို အပြူးသား ဖွင့်ကြည့်ထားရင်း မည်သည့် မြင်ကွင်းကိုမျှ လက်လွတ်မခံရန် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
နှေးလိုက်တာ... တကယ့်ကို နှေးကွေးလွန်းတယ်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သက်ပြင်းချရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
တစ်ခါတရံမှာ သူက အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားတာ တကယ့်ကို မြန်ဆန်လှတယ်လို့ ခံစားရမိသည်။ မနေ့ကလိုလို အချိန်တုန်းက သူဟာ မျက်စိနှစ်ကွင်း အလင်းကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီး လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့ ကူညီမှုနဲ့ သုံးလောကတောင် စစ်မြေပြင်ကနေ မဟာရှမင်းနေပြည်တော် ဆီသို့ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် သယ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရတဲ့ ကိုယ်လက်အင်္ဂါ မပြည့်စုံတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ဒါပေမဲ့ ယခုအချိန်မှာတော့ သူဟာ ထိုအချိန်က မိမိကိုယ်ကိုယ်ထက် ဘယ်လောက်တောင် အဆမတန် သန်မာလာခဲ့ပြီလဲ မသိတော့ချေ။
သူ့ရဲ့ ယခင်အတိတ်က ပုံစံကို အလွယ်တကူ နှိပ်စက် သတ်ဖြတ်နိုင်လောက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ယောက်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေဟာ ယခုအခါတွင် သူ့မျက်စိထဲ၌ လိပ်တစ်ကောင်ထက်မက နှေးကွေးလွန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန်က မိမိရဲ့ လက်ညှိုးကို မြှောက်ကာ လေထုထဲသို့ ခပ်ဖွဖွ နှစ်ချက်မျှ တို့ထိလိုက်သည်။
လေထုထဲတွင် ရေလှိုင်းဂယက်ငယ်လေးများ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။
ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ထိုနှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှုများက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ရပြီး အချိန်ကာလကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။
ပြီးနောက်တွင်တော့... သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် ဦးခေါင်းပိုင်းမှစ၍ သဲမှုန်များကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်ကျလာခဲ့ပြီး တစ်လွှာချင်းစီ ပြိုလဲပျက်စီးသွားတော့သည်။
ဤအရာအားလုံးက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ မျက်စိထဲတွင်မူ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော ခဏချင်းအတွင်းမှာတင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ မြင်လိုက်ရတာကတော့ ထိုသိုင်းသမားက လက်ကို မြှောက်ပြီး နှစ်ချက်မျှ တို့ထိလိုက်ရုံဖြင့် ပြင်းထန်လှတဲ့ အဲဒီလူမိုက် နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ချက်ချင်းပင် ‘သဲမှုန်’ များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပျက်စီးသွားခဲ့ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ရှူး
သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားကြတဲ့ သိုင်းသမားတွေရော၊ မြို့တော်ကြီးက သခင်လေးတွေပါ ရင်ထဲကနေ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြရသည်။
သူတို့တွေ လူသတ်တာကို မြင်ဖူးကြပေမယ့်... ဒီလိုမျိုး လူသတ်တဲ့ နည်းလမ်းမျိုးကိုတော့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြချေ။
“ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”
ဝူချင်းဖုန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။
သူက ဗဟုသုတ အတော်အတန် ကြွယ်ဝသူဖြစ်သလို ဒီသိုင်းသမားအုပ်စုက ဘယ်လောက်အထိ အထူးလေ့ကျင့်ထားတဲ့ အထက်တန်းစားတွေလဲ ဆိုတာကိုလည်း သိရှိသည်။
ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သူတို့တွေက မြို့တော်ကြီးရဲ့ အစည်ကားဆုံးဖြစ်တဲ့ မြစ် ပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ ရဲရဲတင်းတင်း လာပြီး အကြမ်းဖက်ရဲပါ့မလား။
ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး အစွမ်းထက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ယောက်စလုံးဟာ... ဘာအသံမှမထွက်ဘဲ ဒီအတိုင်း အစအနမကျန် သေဆုံးသွားခဲ့ရတာလား။
ဝူချင်းဖုန်း၏ မျက်နှာထက်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတွေကို မြင်လိုက်ရလို့ပဲဖြစ်ဖြစ်... ထိုထွားကျိုင်းလှသော ခေါင်းဆောင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆတ်ခနဲ လှည့်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်တို့ နှစ်ဦးကို မယုံကြည်နိုင်လောက်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။
“မင်း... မင်းတို့ ဘာဖြစ်လို့ မလှုပ်ရှားကြသေးတာလဲ”
“ခေါင်း... ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့ လှုပ်ရှားလိုက်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့...”
တစ်ယောက်က စကားလုံးတွေ ထစ်အလျက် ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်တာလဲ... ကောင်စုတ် နှစ်ယောက်လောက်ကို မင်းတို့က ကြောက်နေတာလား။ မြန်မြန်လေး သူတို့ကို ရှင်းပစ်လိုက်စမ်း၊ မဟုတ်ရင် ရှန်ဝူးဌာနကလူတွေ အခုချက်ချင်း ရောက်လာတော့မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့...”
လူအုပ်ကြီးက စိတ်ကို တင်းထားလိုက်ကြပြီး ဖန့်ချန် ထံသို့ အတင်းအကျပ် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
ဖန့်ချန်က လက်ကို မြှောက်ကာ ထပ်မံ၍ တစ်ချက်မျှ ခပ်ဖွဖွ တို့ထိလိုက်ပြန်သည်။
ဒီတစ်ချက်တည်းဖြင့်... ဓားမြှောက်ထားကြတဲ့ လူ အားလုံးစလုံးဟာ မူလနေရာမှာတင် ကြောင်အန်းအန်း ဖြစ်သွားကြရပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာဖုံးများ၊ အဝတ်အစားများနှင့် သွေးသားခန္ဓာကိုယ်ကြီး တစ်ခုလုံးဟာ အတူတကွ သဲမှုန်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပျက်စီးသွားကြတော့သည်။
အရှေ့သို့ တိုးမဝင်ရဲကြတဲ့ အနည်းငယ်မျှသော လောကီလူမိုက် အချို့သာလျှင် ဤဘေးဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြရသည်။
သူတို့သည် မိမိတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက ဤမျှ ဆန်းကြယ်ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးသွားကြရသည်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကာ သရဲသရဲ ဖြစ်သွားကြရပြီး ဘယ်မှာလဲ အသက်စတေးပြီး ရှေ့တိုးဝံ့ကြတော့မည်နည်း။
ဒီအချိန်ကျမှသာ ခေါင်းဆောင်သည် ဝူချင်းဖုန်းရဲ့ မျက်နှာထက်က အမူအရာက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ဆန်းကြယ်ထူးဆန်းနေရလဲ ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။
“အ... အဆွေတော်တို့ နှစ်ယောက်က... တကယ်တော့ ဘယ်သူတွေလဲ...”
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက စကားလုံးတွေ ထစ်အလာခဲ့ရသည်။
“ကျွန်တော်တို့က ပြည်သူတွေအတွက် ဘေးရန်ရှင်းပေးနေတာပါ၊ အဆွေတော်တို့ နှစ်ယောက်အနေနဲ့ လက်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ အဆွေတော်တို့ရဲ့ အေးချမ်းမှုကို နှောင့်ယှက်မိသွားတယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော် အခုချက်ချင်းပဲ လူတွေကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားပါ့မယ်”
“ဒါက သေချာပေါက် ကမ္ဘာလောကကြီးကနေ အနားယူနေတဲ့ လျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူကြီးတွေက ဒီ မြစ် ရဲ့ အလှအပကို လာပြီး ခံစားနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလူမိုက်အုပ်စုက သူတို့ရဲ့ အေးချမ်းမှုကို လာပြီး နှောင့်ယှက်လို့သာ မနေနိုင်ဘဲ လှုပ်ရှားလိုက်တာ သေချာတယ်...”
“သူတို့က မြင်ရတဲ့ ပုံစံထက် ပိုပြီးတော့ သက်တမ်းရင့်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အချို့သော ထူးချွန်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူကြီးတွေက ရုပ်ရည်ကို နုပျိုအောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စွမ်း ရှိကြတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်...”
မြို့တော်ကြီးက သခင်လေးတွေဟာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့ကြရသည်။
ခေါင်းဆောင်ကပင် အညံ့ခံစကား ပြောဆိုလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့တွေဟာ ဒီနေ့ အသက်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ လူမိုက်တွေ... ဝူအစ်ကိုကြီးအတွက် အဆိပ်ဖြေဆေးကို မြန်မြန် မပေးသေးဘူးလား”
တစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့... ပေးပါ့မယ်”
တစ်ဖက်လူက နောက်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် ကြွေပုလင်းငယ်တစ်ခုကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။
ဝူချင်းဖုန်းက လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီးနောက် ထိုအထဲမှ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ဘာမှစဉ်းစားမနေဘဲ ချက်ချင်း မျိုချလိုက်တော့သည်။
သူ့မျက်နှာထက်က အနက်ရောင် အဆိပ်ငွေ့တွေဟာ ချက်ချင်းပင် ပြယ်လွင့်သွားခဲ့ရပြီး တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ မျက်နှာအမူအရာကလည်း အတော်အတန် ကောင်းမွန်လာခဲ့ရသည်။
လူအုပ်ကြီးက ထိုအခြေအနေကို မြင်မှသာ ရင်ထဲက အသက်ကို ဝဝရှူနိုင်ကြတော့သည်။
ခေါင်းဆောင်ကမူ ဖန့်ချန်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့ကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင်လည်း သတိမထားမိခင်မှာတင် လက်အောက်ငယ်သားတွေလို အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရမှာကို တကယ့်ကို ထိတ်လန့်နေမိသည်။
“တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်... မင်းကျင့်ကြံထားတဲ့ ကျင့်စဉ်က ဘာဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်နဲ့ အတူတူ ဖြစ်နေရတာလဲ...”
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဝူချင်းဖုန်း ရှိရာဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဟင်...
လူအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်အံ့ဩမှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရပြီး ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြရသည်။
အနည်းငယ်မျှသော အမျိုးသား အမျိုးသမီး အချို့သာလျှင် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားကြသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရပြီး အလွန် လျှို့ဝှက်လှသော အကြည့်များဖြင့် ဝူချင်းဖုန်း အား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။