အခန်း (၉၄၉-၉၅၀)

အခန်း (၉၄၉) မွေးရာပါ တန်ခိုးစွမ်းအား ၊ သစ္စာမရှိသော တိုက်ကွက်

ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့၍ တစ်ချက် စူးရှစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ပေရာဂဏန်းမျှ ကြီးမားလှသော နတ်မြေခွေးကြီး၏ ရိပ်ဝါပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအားလုံးသည် သမုဒ္ဒရာ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ထုထည်ကြီးမားစွာဖြင့် သူမထံသို့ တဝုန်းဝုန်း စီးဝင်လာခဲ့ကြသည်။

ဤရုတ်ချည်း ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲကြောင့် လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော် အပျက်အစီး နယ်မြေအတွင်းရှိ ကျွမ်းကျင်သူများအားလုံး မျက်လုံးပြူးသွားကြပြီး ထိုနေရာသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်မိကြတော့သည်။

ထိုအော်ရာစွမ်းအားသည် တတိယနယ်ပယ်ကိုပင် များစွာ ကျော်လွန်နေသော ပြင်းထန်ထက်မြက်လှသည့် အရှိန်အဝါမျိုးဖြစ်ပြီး၊ သူမ ထုတ်ဖော်လိုက်သော တန်ခိုးစွမ်းအား လျှို့ဝှက်ချက်အတတ်များထဲတွင် နတ်ဘုရားဆန်သော အငွေ့အသက်များပင် ယှဉ်တွဲ ပါဝင်နေလေသည်။

“ဒါ… ဒါက ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီး မဟုတ်ဘူးလား။”

“မဖြစ်နိုင်တာ။ ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီးက ဘာလို့ လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော်ထဲကို ရောက်နေရတာလဲ။”

“သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က တစ်ခုခု မမှန်သလိုပဲ။”

ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသူများမှာ တတိယနယ်ပယ် ထိပ်ဆုံးအဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူများသာ ဖြစ်ကြသဖြင့်၊ ကောင်းကင်ယံထက်မှ ပေရာဂဏန်းရှိသော နတ်မြေခွေးရိပ်ဝါကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ယောက်မှ စိတ်မအေးနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။

သိပ်သည်းလှသော တန်ခိုးစွမ်းအားများသည် ငါးရောင်ခြယ် ကြာပန်းကြီးတစ်ခုအသွင် ကောင်းကင်တွင် စုစည်းသွားပြီး လေထဲတွင် တရစပ် လည်ပတ်နေကာ၊ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး တောက်ပလွန်းလှသည်။

ထိုငါးရောင်ခြယ် ကြာပန်းကြီးအတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းပကားများ ကိန်းဝပ်နေပြီး လီယန်ချူထံသို့ ဝုန်းခနဲ ဦးတည်ကာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီးသည် ယခင်က ချင်းယွန်းကျောင်းတော်သို့ စိတ်ဝိညာဉ်အရိပ်အယောင်ဖြင့် ဆင်းသက်ခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်ပြီး ပြတ်သားလှပုံကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ယခုလည်း လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော်အတွင်း၌ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းရည်များကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး၊ သူမကိုယ်တိုင်မှာမူ ဆရာသခင်၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ဆုတ်ယုတ်နေချိန် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ၊ တန်ခိုးစွမ်းအားနှင့် အော်ရာအားလုံးကို အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး၊ နတ်မြေခွေး လျှို့ဝှက်အတတ်ဖြင့် ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို အပြတ်အသတ် ဖိနှိပ်ရန် ကြံစည်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် မျက်နှာထား တည်တင်းသွားပြီး ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကျန့်ကျောင်းဓားကို ရုတ်ချည်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ချလွင်

စူးရှပြတ်သားလှသော နဂါးဟိန်းသံတစ်ချက်သည် ကောင်းကင်မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်ဟီးသွားစေခဲ့သည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအင်လှိုင်းများ ထပ်မံပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ထိုငါးရောင်ခြယ် ကြာပန်းကြီးကို တိုက်ရိုက် အစိမ်းစိမ်း အပိုင်းပိုင်း ဖြိုခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ဤအရာမှာ ကုသိုလ်မှတ် သန်းချီတန် တာအိုနတ်ဘုရားလက်နက် ဖြစ်ရာ၊ ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီး၏ ငါးရောင်ခြယ် ကြာပန်းသည် ၎င်း၏ရှေ့မှောက်တွင် တစ်ချက်မျှပင် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ချေ။

“သွားစမ်း”

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ရေရွတ်လိုက်ရာ၊ ကျန့်ကျောင်းဓားသည် လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားပြီး လင်းလက်တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဝုန်းခနဲ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီးသည် မျက်ဝန်းအစုံ တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ နတ်မြေခွေး ရိပ်ဝါကြီးကို အသာအယာ လှုပ်ခါလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့သည်ဆိုသော်လည်း၊ သူမ ထုတ်ဖော်လိုက်သော မွေးရာပါ တန်ခိုးစွမ်းအားမှာ အမှန်ပင် အလွန် သန်မာထက်မြက်လှပေသည်။

ထပ်ဆင့်နေသော ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအလင်းတန်းကို လက်မချင်းစီ ပိတ်ဆို့တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းကြသည်။

သို့သော် ကျန့်ကျောင်းဓားပေါ်မှ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့်အခါ၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုပိတ်ဆို့ထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဒူးပြတ်အောင် ခြေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရာ ဓားသွား၏ထက်မြက်မှုမှာ အနှိုင်းမဲ့လှပေသည်။

ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပျက်သွားခဲ့ရသည်။ မိမိ၏ နတ်ဘုရား တန်ခိုးစွမ်းအားများဖြင့် ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို ဖိနှိပ်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ဓားတစ်ချက်ကိုပင် မချေဖျက်နိုင်ဖြစ်နေရသည်။

သူမသည် စိတ်ထဲမှ မချိတင်ကဲ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ဖော်ကာ မြစ်ကြီးတစ်စင်း ကောင်းကင်မှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှံကျလာသကဲ့သို့ တရစပ် သွန်းလောင်း တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ထိုစဉ် လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကျွေ့ဟွာသည် အသာအယာ ခုန်ထွက်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိမ်တိုက်အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု အမွှေးတိုင်အငွေ့အသက်များက ခြုံစောင်ပဝါကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ဘေးတွင် ရစ်ပတ်သွားကာ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ထည်ဝါလှသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်၌ ကြီးမားထုထည်ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထိုအမွှေးတိုင်အငွေ့အသက်များကြားတွင် ဝန်းရံလျက် တောက်ပကာ ရှေးဟောင်းဆန်လှပေသည်။

ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲတွင် ရုတ်ချည်း တောင့်တင်းရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုမျှသာမက သူမ ထုတ်ဖော်လိုက်သော တန်ခိုးစွမ်းအား တိုက်ကွက်များအားလုံးသည်လည်း လေထဲတွင် ရပ်တန့်အေးခဲသွားပြီး၊ အာကာသနှင့် အချိန်ကြီးတစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ထူးဆန်းဆန်းကြယ်လှသော ခံစားချက်မျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီးသည် မျက်ဝန်းအစုံ ထိတ်လန့်သွားရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူမ၏ ရှေ့မှောက်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ကျန့်ကျောင်းဓား၏ ဓားအလင်းတန်းက အလွန်အမင်း တောက်ပသွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုနတ်မြေခွေးရိပ်ကြီးကို အစိမ်းစိမ်း ဖြိုခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ရွှပ်

ဓားချက်က မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် လက်ထက် ဓားကျကာ၊ ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီး၏ ဦးခေါင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်တောက်၍ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားရရှာသည်။

ထိုအချိန်တွင်မှ ကျွေ့ဟွာ၏ မွေးရာပါ တန်ခိုးစွမ်းအား အချိန်ပိတ်ဆို့မှုက ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုအလှပဆုံးနှင့် ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှသော အမျိုးသမီးကြီး၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏ အသက်မဲ့နေသော ဦးခေါင်းပြတ်ကြီးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပြန်လည်ပွေ့ပိုက်လျက်၊ ခေတ္တခဏအတွင်းမှာပင် အရိပ်အယောင် ခွဲထွက်ခြင်းအတတ်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်း ထောင်သောင်းချီ ဖန်တီးကာ လီရှန်းတောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် ကြိုးပမ်းတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝှေ့ယမ်းခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ၊ တောက်ပစူးရှလှသော ဓားအလင်းတန်းသည် ထိုခွဲထွက်နေသော အရိပ် များအားလုံးကို တစ်ခုမကျန် ခြေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီးသည် မိမိ၏ ဦးခေါင်းပြတ်ကြီးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားလျက် မူလခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။ ရင်ခွင်ထဲမှ ဦးခေါင်းကြီးသည် အသက်ဇီဝိန် ချုပ်ငြိမ်းမသွားသေးဘဲ၊ ကျွေ့ဟွာကို အေးစက်စက် အာဃာတမျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက သူမအနေဖြင့် လွတ်မြောက်အောင် ထွက်ပြေးနိုင်ခွင့် ရှိခဲ့ပါသော်လည်း၊ ဤကြောင်ကလေးသည် ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု သားရဲကြီး၏ သွေးမျိုးဆက် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိချေ။

ကျွေ့ဟွာသည် တန်ခိုးစွမ်းအားများကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရှေးဟောင်းပုံရိပ်ကြီး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ အော်ရာစွမ်းအားမှာ အနှိုင်းမဲ့ ကျယ်ပြောလှပေသည်။

ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီး၏ အေးစက်လှသော မျက်ဝန်းများ ရုတ်ချည်း တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျော့တော့စေကာ ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ၊ ကျွေ့ဟွာ၏ မွေးရာပါ တန်ခိုးစွမ်းအား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အာကာသနှင့် အချိန်သည် ထပ်မံ၍ တောင့်တင်းအေးခဲသွားရပြန်ချေပြီ။

လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါကာ ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီး၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချလွင်

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြိုခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ မွေးရာပါ တန်ခိုးစွမ်းအားမှာ အလွန် သန်မာထက်မြက်လှသဖြင့်၊ ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီး၏ ရုပ်အလောင်းမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသော်လည်း လေထဲတွင်ပင် ရပ်တန့်ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ သန်မာလှသော မူလဝိညာဉ် သည်လည်း ထိုအထဲတွင် ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရရှာသည်။

လီယန်ချူသည် ယင်ယန်ပုလင်းကို ပိုက်ထားပြီး၊ မွေးရာပါ ယင်ယန်စွမ်းအားနှစ်ရပ်ကို အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်ကာ ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီး၏ ဝိညာဉ်နှင့် ရုပ်အလောင်းအစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို ပုလင်းထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ စုပ်ယူသိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

မြေခွေးနတ်သမီး ထုတ်ဖော်ထားသော ပေရာဂဏန်းရှိ နတ်မြေခွေးရိပ်ကြီးသည် လုံးဝ ဥဿုံ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ရုပ်ကလာပ်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားအားလုံး ပုလင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရလေပြီ။

ဤဖြစ်ရပ်အားလုံးမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းလှသော အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းက ထွက်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြေပြင်နတ်ဘုရား ၏ အော်ရာစွမ်းအားများသည် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊

လူတိုင်းက လီယန်ချူနှင့် သူ၏ ဘေးနားမှ ကျွေ့ဟွာကို ကြည့်သည့် အကြည့်များတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပိုမို ပြည့်နှက်လာခဲ့ကြတော့သည်။

“ဒီလူငယ်တာအိုဆရာက သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အလွန်ပြင်းထန်တာပဲ။ ဘေးနားက ကြောင်ကတောင် ရှေးဟောင်းသွေးမျိုးဆက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။”

အစိမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသားသည် ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး

ရုတ်တရက်...

သူသည် မိမိ၏ ဘေးနားတွင် အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မွေးရာပါ မြင့်မြတ်လှသော အရှိန်အဝါများနှင့် အာဏာစက်ပြင်းထန်မှုများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရကာ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေခဲ့သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသားသည် မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး၊ သတိမထားမိစေဘဲ သူနှင့် အနည်းငယ် လှမ်းလှမ်းသို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ကာ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီလူက ရူးနေတာလား မသိဘူး၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ ”

သူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

“ဒါမှမဟုတ်… ဒီချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီးက သူ့ရဲ့ ရည်းစားဟောင်းမို့လို့လား ”

လီယန်ချူသည် ယင်ယန်ပုလင်းကို အသုံးပြု၍ ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီး၏ ရုပ်အလောင်းနှင့် ဝိညာဉ်ကို ထည့်သွင်းထားရာ၊ ပုလင်းအတွင်းမှ ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေသည့်အတွက် ပုလင်းကြီးမှာ တုန်ခါနေခဲ့သည်။

ပုလင်းတစ်ခုလုံးမှ ယင်ယန်စွမ်းအားနှစ်ရပ် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး၊ တာအိုအငွေ့အသက်များကလည်း အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တောင်နှင့် မြစ်ထာဝရ တည်ငြိမ်ခြင်း လျှို့ဝှက်အတတ် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ တောက်ပလှသော ရွှေရောင် တာအိုနတ်ဘုရား စာလုံးများက ပုလင်းပေါ်သို့ ဖိနှိပ်စွဲကပ်သွားပြီး၊ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသော ယင်ယန်ပုလင်းကြီးသည် ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

“မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိတဲ့ ထိပ်သီးကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို တခြားတစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဖြိုချနှိမ်နင်းနိုင်ရတာလဲ။ ဒါက ချင်းချိုးမြေရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကြောင့် ထူးခြားနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်ရှိ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ မြေပြင်နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာတင် အားနည်းချက်တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။”

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လျက် စဉ်းစားမိသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လာခဲ့သည်။ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ကောင်သည် လီရှန်းတောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး၊ မကြာမီမှာပင် လူအများ၏ အမြင်အာရုံမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသော ကျွမ်းကျင်သူအမြောက်အမြားသည်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

နတ်ဘုရားလက်နက် လေမီးဘီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းပကားများသည် တစ်တောင်လုံးကို ပိတ်ဆို့ထားဆဲဖြစ်ရာ၊ ခေတ္တခဏအတွင်း ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိကြသေးသည့်အတွက်၊ လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော်အတွင်းရှိ အခြားသော ရတနာထူးများကိုသာ ဆက်လက် ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှန်းတောင်ကြီးမှာ အလွန် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး မြင့်မားလှပေသည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာတွင် မူလက ကန်ကြီးတစ်ကန် ရှိခဲ့ဖူးပုံရသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ လုံးဝ ခန်းခြောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း ရှေးဟောင်း တားမြစ်ချက်ပိတ်ပင်မှု အစီအရင်များ၏ အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ကျွေ့ဟွာက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“ချင်ယဲ့လည်း သေသွားပြီ၊ ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီးလည်း ပုလင်းထဲ ရောက်သွားပြီပဲကို၊ ငါတို့ ဘာလို့ လီရှန်းတောင်ကနေ အမြန် မထွက်သေးတာလဲ။”

လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

“အစောပိုင်းက မင်းရဲ့ စိတ်အာရုံတွေကို လှည့်စားခဲ့တာ မြေခွေးနတ်သမီးလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ စိတ်လှည့်စားခြင်းအတတ်က မြေခွေးမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ အစွမ်းပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ အဲဒီလို မဟုတ်နိုင်လောက်ဘူး။”

ကျွေ့ဟွာက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။

“ နင်က အဲဒီ အဝါရောင်ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသားကို သံသယဝင်နေတာလား။”

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အကယ်၍ အဲဒီလူက မင်းရဲ့ အဖေသာ အစစ်အမှန်ဆိုရင်၊ မင်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက်တွေ စတင်နိုးထလာပြီး အာရုံခံမိတဲ့ အချိန်မှာတင် မင်းနဲ့ လူချင်းတွေ့ပြီး ဆုံဆည်းသင့်တာ။ အခုတော့ တန်ခိုးစွမ်းအားတွေကို အသုံးပြုပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။”

ကျွေ့ဟွာက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို နင့်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က…”

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အခု အခြေအနေက အလွန် ရှုပ်ထွေးနေပြီး အဲဒီလူက ရန်သူလား မိတ်ဆွေလား ဆိုတာ ငါတို့ မသိသေးဘူး။ ငါတို့ လီရှန်းတောင်ထဲမှာ ခေတ္တ ဆက်နေပြီး သူ့ကို အမိဖမ်းဖို့ စောင့်ဆိုင်းတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။”

သူက ခေတ္တမျှ ရပ်နားပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဝတ္တရားအရ အကယ်၍ အဲဒီလူက မင်းရဲ့ အဖေအစစ်အမှန် ဖြစ်နေခဲ့ရင်၊ အခုအချိန်မှာ မဆုံဆည်းခဲ့ဘဲ ဒီအတိုင်း ထွက်ခွာသွားမယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံဖို့က ဘယ်အချိန်မှန်း မသိနိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား။”

ကျွေ့ဟွာသည် ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားကာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။ သူက ငါ့အပေါ်ကို ဒီလောက်တောင် ကောင်းတာပဲ…

လီယန်ချူက ဆက်ပြောသည်။

“အစောပိုင်းက ငါ ခရမ်းရောင် နတ်ဘုရားဆေးနွယ်ပင်ကို လုယူခဲ့ပေမဲ့၊ လောလောဆယ် ဘယ်သူမှ ငါ့ကို အလွယ်တကူ လာမတိုက်ရဲကြသေးဘူး။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါတို့နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ နတ်ဘုရားဆေးပင်ကြောင့် မဟုတ်ရင် မင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ ဒီမှာတင် စောင့်ဆိုင်းနေရုံပဲ။”

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ။”

သူမ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် လိမ္မာယဉ်ကျေးကာ ချစ်စရာကောင်းနေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော်အတွင်းသို့ လျှောက်သွားပြီး ရတနာများကို လိုက်လံရှာဖွေခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

သူသည် ကန်ဘေးရှိ ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး၊ မိမိ၏ ထုထည်ကြီးမားလှသော တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ယင်ယန်ပုလင်းထဲသို့ တရစပ် သွန်းလောင်းကာ၊ အထဲတွင် ရှိနေသော ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီးကို လုံးဝ ပြာကျပျက်စီးသွားအောင် အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်တော့သည်။

“မြေခွေးနတ်သမီးရဲ့ အတတ်ပညာတွေက အလွန် ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်။ အထဲမှာ ရှိနေတာက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ခွဲထုတ်ထားတဲ့ အရိပ်တစ်ခုပဲလား ဆိုတာ သေချာမသိနိုင်ဘူး။”

လီယန်ချူသည် မျက်နှာထား တည်ငြိမ်နေပြီး၊ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တောင်နှင် မြစ် ထာဝရ တည်ငြိမ်ခြင်း လျှို့ဝှက်အတတ် ကို ထပ်မံ၍ ဖိနှိပ်စွဲကပ်လိုက်ပြန်သည်။

ထို့နောက်တွင်လည်း စိတ်မချသေးသဖြင့် မိမိ၏ တရားသူကြီးကလောင်တံ ကို ထုတ်ယူကာ၊ ပုလင်းပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ချုပ် ဟူသော စာလုံးကြီးတစ်လုံးကို ထပ်မံ ရေးထွင်းလိုက်သည်။

သူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သတိပြုမိလိုက်သည်မှာ၊ ထိုကလောင်တံပေါ်မှ တားမြစ်ချက် ပိတ်ပင်မှု စွမ်းအားများသည် ဤ လျှို့ဝှက်အတတ်ထက်ပင် အားနည်းခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီကလောင်တံရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းက တကယ်ကို မရိုးရှင်းဘူးပဲ။ ဒါက သာမန် တရားသူကြီးကလောင်တံတစ်ခု မဟုတ်နိုင်ဘူး။”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။

ထို့နောက် သူသည် မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ်များကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ၊ ကုသိုလ်မှတ်ပေါင်း သုံးသိန်း သုံးသောင်း ခြောက်ထောင် အထိ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှေးဟောင်းမိန်းကလေးငယ်၏ ရုပ်အလောင်းကို ပူးကပ်သိမ်းပိုက်ထားသော နယ်ပယ်ပြင်ပမိစ္ဆာ၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အဖိုးအိုတို့သည် တစ်ယောက်လျှင် ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းစီ ပေးအပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဤအချက်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားပြီးဖြစ်ရာ၊ ကုသိုလ်မှတ်များသည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်၏ အနိမ့်အမြင့်ကို တိုက်ရိုက် ဖော်ပြနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

မူလက ကုသိုလ်မှတ် သန်းချီတန် နတ်ဘုရားလက်နက် နှစ်ပါးကို မွမ်းမံပြင်ဆင်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ ကုသိုလ်မှတ် သုံးသောင်း ခြောက်ထောင်သာ ကျန်ရှိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် ထပ်မံ၍ သိပ်သည်းများပြားလာခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီးကိုသာ လုံးဝ ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ရင်၊ ကုသိုလ်မှတ်တွေ ဘယ်လောက်အထိ ရလာမလဲ မသိဘူး။”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ဤချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီးသည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကျဆင်း ခံထားရသဖြင့်၊ လက်ရှိတွင် တတိယနယ်ပယ်အဆင့်သာ ရှိတော့ပြီး အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိထားပုံရသည်။

သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အဖိုးအိုနှင့် အဆင့်အတန်း တူညီလောက်ရုံမျှသာ ရှိသော်လည်း၊ သူမ ထုတ်ဖော်လိုက်သော မွေးရာပါ တန်ခိုးစွမ်းအား အဆင့်အတန်းမှာမူ ပိုမို မြင့်မားလှပေသည်။

“အနည်းဆုံးတော့ ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းတော့ ရမှာပဲ။”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ၏ နောက်ထပ် ကုသိုလ်မှတ် သန်းချီတန် နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုကို ထပ်မံ ဖန်တီးရန်အတွက် ခြေတစ်လှမ်း ပိုမို နီးစပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လျက် တရားကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံ စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ဖြန့်ကြက်ထားရာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်များနှင့် လေထု၏ လှုပ်ရှားမှု မှန်သမျှသည် သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှ လုံးဝ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။

ဤကဲ့သို့ဖြင့် အချိန်တစ်ဝက်မျှ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သည့် ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုမျှ ရှိမလာခဲ့ပေ။

ကောင်းကင်ယံထက်မှ နတ်ဘုရားလက်နက် လေမီးဘီးသည် လီရှန်းတောင်တစ်ခုလုံးကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းပကားများဖြင့် ဆက်လက် ပိတ်ဆို့ထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများက အဆက်မပြတ် ဖြာထွက်နေကာ သက်စောင့်စွမ်းအားများကလည်း မကုန်ခမ်းနိုင်အောင် ရှိနေသည်။

မည်သူက လီရှန်းတောင်၏ တားမြစ်ချက်ပိတ်ပင်မှုကို ထိမိသွားပြီး ဤနတ်ဘုရားလက်နက်ကို အသိဉာဏ်မဲ့စွာ သောင်းကျန်းစေခဲ့သည်ကို မသိရသေးပေ။

လီယန်ချူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

“ဆန်းကြယ်လှချည်လား။ ငါ စောစောက အာရုံခံမိတာ မှားသွားတာလား ”

သူသည် ကျွေ့ဟွာနှင့် သွေးမျိုးဆက် ချိတ်ဆက်မှုရှိသော အဝါရောင်ဝတ် အမျိုးသားသည်၊ ကျွေ့ဟွာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မွေးရာပါ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ပြီးနောက်တွင် မည်သို့မျှ မျက်ကွယ်ပြုထားလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု တွက်ဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါမှမဟုတ် ဒါက တကယ်ပဲ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလား။ ဒါမှမဟုတ် သူက ကျွေ့ဟွာအပေါ်ကို မကောင်းတဲ့စိတ် မရှိပေမဲ့၊ ဖော်ပြရခက်တဲ့ အခက်အခဲ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။”

ထိုစဉ် လီယန်ချူ၏ နားထဲသို့ ရုတ်ချည်း လူစုလူဝေး၏ ဆူညံသံများနှင့် မြင်းလှည်းသံများ တဝုန်းဝုန်း ကြားရတော့သည်။

သူသည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ မိမိကိုယ်တိုင်မှာ လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော်အတွင်း၌ ရှိမနေတော့ဘဲ၊ အလွန်ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်လှသော လမ်းမကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာများက အဆက်မပြတ် သွားလာနေကြပြီး၊

မင်းညီမင်းသားများ၊ ကချေသည်များ၊ သူဌေးသူကြွယ်များ၊ ကုန်သည်ပွဲစားများ၊ လမ်းဘေးဈေးသည်များနှင့် ဓားခုတ်သမားများ စသည်ဖြင့်သုံးကျိပ်ခြောက်ပါးသော လူတန်းစားပေါင်းစုံ ရှိနေကြသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ အစောပိုင်းက သူသည် မည်သည့် ထူးခြားသော အာရုံခံစားမှုမျိုးမျှ မရှိခဲ့ပါဘဲ၊ အဘယ်ကြောင့် ယခုအခါတွင်မူ အခြားနေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေရပါသနည်း။

သူသည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကျွေ့ဟွာမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

“နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းအတတ်လား။ ဒါမှမဟုတ် စိတ် ထင်မှားခြင်းအတတ်လား။”

လီယန်ချူသည် မျက်နှာထား တည်တင်းသွားပြီး၊ မျက်ဝန်းအစုံမှ တာအိုအလင်းတန်းများ လင်းလက်လာကာ ဝိညာဥ်မျက်စိ ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရပ်သား ပြည်သူများသည် မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိဘဲ၊ အမှန်တကယ် အသက်ရှင်နေသော လူသားများကဲ့သို့ပင် ရှိနေကြသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းပြား သည် တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ပေါင်းစပ်သွားရာ မျက်ဝန်းများက လျှပ်စီးကဲ့သို့ စူးရှသွားခဲ့သည်။

ဖောင်း

စူးရှပြတ်သားလှသော အသံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရပြီးနောက်၊

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုံရိပ်များသည် မှန်တစ်ချပ် ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ တစ်စစီ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး၊ ထိုစည်ကားသိုက်မြိုက်လှသော လမ်းမကြီး၏ ပုံရိပ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး၊ လက်ထဲမှ ရွှေရောင် ရှေးဟောင်းမှန်ကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်ရာ၊ ရှစ်ခွင်မှန်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဘယ်သူလဲကွ။ ဒီတာအိုဆရာ့ရှေ့ကနေ ချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း။”

သူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှပေသည်။

သူသည် ဤနေရာတွင် အဝါရောင်ဝတ် အမျိုးသားကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ထင်မှတ်မထားဘဲ အခြားတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်‌ေယာင်အတတ် နယ်ပယ်ထဲသို့ အသိဉာဏ်မဲ့စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှစ်ခွင်မှန်၏ အလင်းတန်းအောက်တွင်၊ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်းမှ လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ စာဆိုတော်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေကာ၊

လက်ထဲတွင်မူ အလွန် ရှည်လျားလှသော ပန်းချီကားချပ်ကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် လီယန်ချူသည် သူ၏ အော်ရာစွမ်းအားများကို သေသေချာချာ မှတ်မိလိုက်ပြီး၊ ၎င်းကို အမိဖမ်းကာ ရိပ်မိသွားတော့သည်။

“မင်းပဲကိုး ”

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ ကြေးစည်ကြီးကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသည်။

ဤလူမှာ ယခင်က သူနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးသော ချွန်းချိုးလင် ၏ ဘိုးဘေးကြီးပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ထိုစာဆိုတော်က တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ ချွန်းချိုးလင် ပန်းချီကား ကတောင် မင်းကို မပိတ်ဆို့နိုင်ဘူးပဲ။ မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ။”

သူသည် ချွန်းချိုးလင် ပန်းချီကားကဲ့သို့သော အဖိုးတန် ရတနာထူးကပင် လီယန်ချူကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် မပိတ်ဆို့နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့မိချေ။

ကျွေ့ဟွာသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးနားတွင် ထိုစာဆိုတော်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ရာစွမ်းအားများကို အာရုံခံမိလိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်သမီးထက်ပင် အားနည်းခြင်းမရှိသော ထိပ်သီးကျွမ်းကျင်သူကြီး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။

သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီးနောက် အိမ်မွေးကျားသစ်ကြီးတစ်ကောင်မျှ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရာ၊ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် တိမ်တိုက်အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံသွားပြီး ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု အမွှေးတိုင်အငွေ့အသက်များက ခန္ဓာကိုယ်ဘေးတွင် ရစ်ပတ်သွားကာ အော်ရာစွမ်းအားမှာ အနှိုင်းမဲ့ ကျယ်ပြောလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်နှာထား တည်တင်းသွားပြီး မျက်ဝန်းများက ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည်။

“ ချွန်းချိုးလင်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်လို့ ငါက မင်းကို သွားမရှာသေးတာကို၊ မင်းကိုယ်တိုင်က ငါ့ဆီကို အသေခံဖို့ လာပို့တာပဲ။”

စာဆိုတော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ချွန်းချိုးလင်အတွင်း၌ ပုန်းကွယ်လျက် ဘေးဒုက္ခကြီးကို ရှောင်ကွင်းပြီး၊ မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များကို ပြန်လည်ကုစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ မိစ္ဆာဂိုဏ်းပေါင်းစုံ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ချွန်းချိုးလင်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း တောင်ပေါ်မှ အတင်းအဓမ္မ ဆင်းသက်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် လီယန်းချူရှိရာ လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းမှာ၊ နတ်ဘုရားလက်နက် မီးလျှံလှံ ကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မီးလှံမှာ ပေါ်ထွက်မလာသေးဘဲ၊ အပြန်အလှန်အားဖြင့် လေမီးဘီး၏ တားမြစ်ချက်ပိတ်ပင်မှုများက မည်သူ့ကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သဖြင့်၊ နတ်ဘုရားမီးလျှံများက တစ်တောင်လုံးကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆန်းဆုံးအချက်မှာ၊ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာသည်လည်း လီရှန်းတောင်အတွင်း၌ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စာဆိုတော်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာတွေက ငါ့ရဲ့ အရိပ်ခွဲတွေချည်းပဲ။ ငါ့ရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်အစစ်က မင်းကို အနိုင်မတိုက်နိုင်ဘူးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား။”

သူ၏ စကားအဆုံးတွင် သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ကြီးမားထည်ဝါလှသော မူလဝိညာဉ် ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာလည်း စာဆိုတော်တစ်ဦး၏ ပုံစံပင် ဖြစ်ကာ၊ ညာလက်တွင် ထွင်းဓား ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဘယ်လက်တွင် ကျောက်စိမ်းပေလွှာ ကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက်၊ တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများက လီရှန်းတောင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

“စွမ်းရည်ရှိရင် နောက်ထပ် အမြင့်ကို တက်လိုက်ပေါ့ ကောင်းကင်ကြီးကိုပါ အပေါက်ဖောက်ပစ်လိုက်စမ်း”

သူ၏ အသံမှာ အလွန် ကြည်လင်ပြတ်သားလှသဖြင့်၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော် နယ်မြေတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျင်သူအမြောက်အမြားက စိတ်ထဲမှ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။

ထိုစာဆိုတော်၏ မူလဝိညာဉ်မှာ အလွန် ကြီးမားထုထည်ကြီးမားလှသော်လည်း၊ သူသည်လည်း ကောင်းကင်ယံထက်မှ နတ်ဘုရားလက်နက် လေမီးဘီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းပကားများကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲဘဲ ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလော။

အသက်လတ်ပိုင်း စာဆိုတော်၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ နားထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မောက်မာလှချည်လား”

လီယန်ချူက လက်မပါရသေးမီမှာပင်၊ လူရိပ်တစ်ခု ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ မျက်နှာထား တည်ငြိမ်လေးနက်လှသော အဝါရောင်ဝတ် အမျိုးသား ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်နေရုံမျှဖြင့် မွေးရာပါ မြင့်မြတ်လှသော အရှိန်အဝါများနှင့် အာဏာစက်ပြင်းထန်မှုများ ထွက်ပေါ်နေကာ အရှိန်အဝါက အနှိုင်းမဲ့လှပေသည်။

သူသည် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးထုတ်လိုက်ရာ၊ တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဘေးမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး၊ လီရှန်းတောင်တစ်ခုလုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးမင်းကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ကြီး ပတ်ခွေထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နဂါးဦးခေါင်းကြီးက ထိုစာဆိုတော်၏ မူလဝိညာဉ်ကို အေးစက်စက် အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊

အုန်းးး

နဂါးဟိန်းသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ၊ ယခင်က မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု အမျိုးသား ချင်ယဲ့နှင့် လီယန်ချူတို့ ထုတ်ဖော်ခဲ့သော မဟာနဂါးဟိန်းသံ ထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် တောက်ပဆန်းကြယ်လှသော တန်ခိုးစွမ်းအား တိုက်ကွက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ဝုန်းးးဝုန်းးး

ကောင်းကင်မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး၊

လီရှန်းတောင်တစ်ခုလုံးသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကြားတွင် ထပ်မံ၍ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရပြန်သည်။

သို့သော် ယခုကြိမ် တိုက်ခိုက်လိုက်သူမှာ အစောပိုင်းက လူငယ်တာအိုဆရာ မဟုတ်တော့ပေ။

အစိမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသားက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။

“ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ၊ ဘာလို့ ရှေးဟောင်း ဘိုးဘေးကြီးတွေအကုန်လုံး လမ်းပေါ်ထွက်ပြီး သောင်းကျန်းနေကြတာလဲ။”

“ဒီလောကထဲမှာ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးမင်းကြီး ရှိနေသေးတာပဲ။”

သူသည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး၊ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ လီရှန်းတောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက ငါက မိုးကောင်းကင်ဖဲကြိုး နဲ့ ဝိညာဉ်ခြောက်ခြား ခေါင်းလောင်း တို့နဲ့ လွဲချော်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ရှေးဟောင်း ဘိုးဘေးကြီးတွေ ပေါ်လာပါစေဦးတော့၊ မီးလျှံလှံ ကို ငါ မရရအောင် လုယူမယ်။”

အစိမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသားသည် အော်ရာစွမ်းအားများကို တစ်ခဏအတွင်း အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး၊ အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင်ဖြင့် လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော် အပျက်အစီးများကြားတွင် တရစပ် ဖြတ်သန်းပြေးလွှားတော့သည်။

ဤနေရာတွင်မူ၊ ကျွေ့ဟွာသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ကြီးမားလှသော နဂါးမင်းကြီး၏ ပုံရိပ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးမျိုးဆက် ချိတ်ဆက်မှုက အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

“သူပဲ ” ကျွေ့ဟွာက ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

“ဒီလူက ငါတို့ကို လာကူညီတာနဲ့ တူတယ်ဟုတ်လား ”

ကောင်းကင်ယံထက်တွင်၊ ဤမြင်ကွင်းမှာ ရှေးဟောင်းပုံပြင်များ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ပေရာဂဏန်းရှိသော နဂါးမင်းကြီးနှင့် စာဆိုတော်၏ ကြီးမားလှသော မူလဝိညာဉ်တို့ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တန်ခိုးစွမ်းအား တိုက်ကွက်များကို လက်စွမ်းပြ ထုတ်ဖော်နေကြပြီး အားလုံးမှာ ရှေးဟောင်းဆန်လှပေသည်။

ဆန်းကြယ်ပြီး ရှေးဟောင်းဆန်လှသော စာလုံးသင်္ကေတများက စာဆိုတော်၏ မူလဝိညာဉ်ပတ်လည်တွင် စီးဆင်းနေပြီး အလွန် ထုထည်ကြီးမားလှသည်။

သို့သော် ထိုနဂါးမင်းကြီးမှာ အလွန် သန်မာထက်မြက်လှသဖြင့်၊ ရှေးဟောင်း အသံဗျည်းစာလုံးများကို နဂါးဦးခေါင်းကြီးထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ လူသားမျိုးနွယ်စု၏ ဘာသာစကား မဟုတ်ပေ။

ဖော်ပြရန်ခက်ခဲသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တန်ခိုးစွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ စာဆိုတော်၏ မူလဝိညာဉ်နှင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ခေတ္တမျှ အကျေအလည် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“မင်းတို့လို ရှေးဟောင်း သားရဲတွေက၊ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပုန်းကွယ်မရှောင်ကြဘဲ၊ ဘာလို့ ဒီနေရာကို သေကြောင်းရှာဖို့ လာရဲကြတာလဲ ”

စာဆိုတော်၏ အသံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားတွင် ဟိန်းထွက်လာခဲ့ပြီး၊ အမျက်ဒေါသများ ပါဝင်နေသည်။

နဂါးမင်းကြီးက လူသားစကားဖြင့် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းလည်း အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အကယ်၍ စာပေပညာရှိ ‌နတ်ဘုရား သာ အသက်ရှင်နေသေးရင်၊ ပထမဆုံး သေရမှာက မင်းပဲ ”

နဂါးမင်းကြီး၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် ထိုစာဆိုတော်၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို ဖော်ထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စာပေပရှိ နတ်ဘုရား၏ တပည့်၊ ချွန်းချိုးလင်၏ ဘိုးဘေးကြီး။

စာဆိုတော်၏ မူလဝိညာဉ်က အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါက ကောင်းကင်ကိုယ်စား နှိမ်နင်းမယ် ”

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ကြီးမားလှသော ဓားကြီးတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မိုးကြိုးအလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေကာ ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှိုင်းများက ဝန်းရံလျက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ကိန်းဝပ်နေသည်။

“ မင်းလို နဂါးတစ်ကောင်ကို မသတ်နိုင်ဘူးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား ”

စာဆိုတော်၏ ထုထည်ကြီးမားလှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပေရာဂဏန်းရှိသော နဂါးမင်းကြီး၏ ပုံရိပ်သည် မျက်ဝန်းအစုံ အေးစက်သွားပြီး၊ ရှည်လျားလှသော နဂါးမုတ်ဆိတ်မွေးများကို အသာအယာ လှုပ်ခါလိုက်ရာ၊

ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အလွန် သန်မာလှသော တာအိုနတ်ဘုရားပုံရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက လီရှန်းတောင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားကာ ထိုကြီးမားလှသော ဓားကြီးထံသို့ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ဒိန်းးး

နားကွဲလုမတတ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ယံထက်မှ မီးပွားများက မိုးပွင့်များကဲ့သို့ တရစပ် ကျဆင်းလာကာ၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည့်အခါ ကြီးမားလှသော တွင်းနက်ကြီးများ ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းပကားမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုစာဆိုတော်၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကျွေ့ဟွာဘက်သို့ လှည့်ကာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ငါတို့က သူ့ကို မျက်နှာသာပေးလွန်းလို့၊ သူက သူ့ရဲ့ မူလဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထုတ်ရဲတာလား ”

ကျွေ့ဟွာသည် မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်သွားပြီး၊ အကြည့်က မကောင်းလှပေ။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ချပစ်စမ်း”

သူ၏ စကားအဆုံးတွင်၊ လူရိပ်နှစ်ခုသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝုန်းခနဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် တိမ်တိုက်အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံသွားပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော ကျားနက်နှလုံးနှိုက်လက်သီး ချက်တစ်ချက်ကို ထိုးထုတ်လိုက်ရာ၊ တိုက်ကွက်က မာန်ရှိပြီး အာဏာစက်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ရှေ့မှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို ခြေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်သည်။

လီယန်ချူ၏ စနောက်သော စကားတစ်ခွန်းကြောင့်၊ သူမသည် နေ့စဉ်ရက်ဆက် ပြင်းထန်စွာ လေ့ကျင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါတွင်မူ အမှန်တကယ်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းရည်များကို ရရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချလွင်

လီယန်ချူသည် ခါးမှ ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအင်လှိုင်းများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဗဟိုပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ တဝုန်းဝုန်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

မြေပြင်ကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး၊ လက်မချင်းစီ ကွဲအက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော စာဆိုတော်သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်ချည်း ဖွင့်လိုက်ရာ၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး လုံးဝ ပျက်သွားခဲ့ရပြီး၊

“ကောင်စုတ်လေး ”

သူ၏ စကားအဆုံးတွင်၊ သူသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ မိမိ၏ ကြီးမားလှသော မူလဝိညာဉ်ကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်ရတော့သည်။

ယခုအချိန်မှာ သူနှင့် နဂါးမင်းကြီးတို့ အကျေအလည် တိုက်ခိုက်နေကြသော အရေးကြီးဆုံး အချိန် ဖြစ်ပြီး၊ မိမိ၏ နဂါးသတ်ကျင့်စဉ် အားဖြင့် ထိုနဂါးမင်းကြီးကို ဖိနှိပ်နိုင်တော့မည်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထင်မှတ်မထားဘဲ၊ ရှေ့မှောက်ရှိ လူငယ်တာအိုဆရာသည် ထိပ်သီးကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ သိက္ခာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အောက်တန်းကျစွာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့မိချေ။

ကောင်းကင်ယံထက်မှ ထိုကြီးမားလှသော ဓားကြီးသည် ရုတ်ချည်း အောက်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ကျန့်ကျောင်းဓားကို ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဤခုခံမှုမှာ အလွန်တရာ အလျင်စလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသဖြင့် မီးပွားများ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး၊ စာဆိုတော်ကြီးမှာ ဓားချက်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စင်ကျသွားခဲ့ရရှာသည်။

“အားးး”

စာဆိုတော်သည် လေထဲတွင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး၊ ကျွေ့ဟွာ၏ ကျားနက်နှလုံးနှိုက်လက်သီးချက်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် တိမ်းစောင်းသွားကာ သူ၏ ခါး (ကျောက်ကပ်နေရာ) ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြန်သည်။

စာဆိုတော်မှာ အလွန်အမင်း နာကျင်သွားခဲ့ရသဖြင့် မျက်နှာအမူအရာက အေးစက်ခက်ထန်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူက နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက် ထပ်မံ ခုတ်ချလိုက်ပြန်ရာ၊ ထိုကြီးမားလှသော ဓားကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး၊ ကြယ်ပွင့်များအသွင်ဖြင့် ကောင်းကင်မြေပြင်ကြားတွင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

စာဆိုတော်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသည်။ မူလက ဤဓားကြီးကို လီယန်ချူအတွက် သီးသန့်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်ကိုယ်စား နှိမ်နင်းကာ သူ၏ လက်ထဲမှ တာအိုနတ်ဘုရားလက်နက်ကို ဖိနှိပ်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ နဂါးမင်းကြီး၏ ပုံရိပ်ကြောင့် အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရသဖြင့် ကြိုတင်ထုတ်ဖော်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ပို၍ ထင်မှတ်မထားခဲ့သည်မှာ၊ ဤလူငယ်တာအိုဆရာနှင့် သူ၏ ဘေးနားက ကြောင်သည် ဤမျှအထိ သစ္စာမရှိဘဲ ထိုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝိုင်းဝန်းလုပ်ကြံကြလိမ့်မည်ဟု ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်း ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့သည့်အတွက် စာဆိုတော်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ များစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့ရပြီး၊ လီယန်ချူ၏ တရစပ် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော ဓားချက်ပေါင်းများစွာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာကြီးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ သွေးများကလည်း အဆက်မပြတ် စီးကျလာခဲ့ရတော့သည်။

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လွန်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာပင်၊ လင်းလက်တောက်ပသော အလင်းတန်း သုံးခုသည် လေထဲတွင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဝုန်းးးဝုန်းးး

မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ကွဲအက်ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

အဝါရောင်ဝတ် အမျိုးသားသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက်၊ နဂါးမင်းကြီး၏ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို လှုံ့ဆော်ကာ အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လျက် သူလည်း ရှေ့သို့ တက်၍ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ လက်သီးနှင့် ခြေချက်များတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းပကားများ ပါဝင်နေပြီး၊ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာကာ၊ ပူပြင်းလှသော နဂါးစွမ်းအားများကြောင့် စာဆိုတော်မှာ အလွန် သတိထား၍ ခုခံနေရတော့သည်။

ဤအဆင့်အတန်းရှိ တိုက်ပွဲ၏ မြန်နှုန်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့်၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စာဆိုတော်ကြီးမှာ အပြတ်အသတ် အခြေအနေပျက်ကာ အောက်စီးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် လီယန်ချူ၏ ဓားချက်ကြောင့် ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး၊

လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပေလွှာသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရကာ၊ ထိုပေလွှာက ဤဓားချက်ကို ခုခံပေးခဲ့ပါသော်လည်း ဓားအလင်းတန်းက သူ၏ နှလုံးသားနေရာကို ဒဏ်ရာရရှိစေခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။

အဝါရောင်ဝတ် အမျိုးသား၏ လက်သီးချက်မှာမူ လွဲချော်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူတစ်ဦးတည်းသာ တိုက်ကွက် မထိမမှန် ဖြစ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံ ထိုးထုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ခြေတစ်ချက်ဖြင့် ထိုစာဆိုတော်၏ ဆီးခုံ (အရေးကြီးသော နေရာ) ကို တိုက်ရိုက် ကန်ကျောက်လိုက်ရာ၊ စာဆိုတော်ကြီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး နောက်သို့ လွင့်စင်ကျသွားခဲ့ရရှာသည်။

အဝါရောင်ဝတ် အမျိုးသား၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မသိမသာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာ၏ တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံကို ကောင်းစွာ ရိုးအီနေပြီဖြစ်ရာ၊ ဓားတစ်ချက် ထပ်မံ ခုတ်ချလိုက်ပြန်သဖြင့် စာဆိုတော်၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြန်သည်။

ကျောက်စိမ်းပေလွှာမှာ မူလက ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်းမှ ထပ်မံ၍ အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ကျန့်ကျောင်းဓားကို ပိတ်ဆို့တားဆီးပေးခဲ့ပြန်သည်။

စာဆိုတော်ကြီးမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဤမျှအထိ ရိုင်းစိုင်းအောက်တန်းကျသော တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံမျိုးဖြင့် ဤမျှအထိ အရှက်တကွဲ ဖြစ်ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့မိချေ။

ထို့ပြင် ခါးနှင့် ဆီးခုံနေရာများမှ အလွန်အမင်း နာကျင်လှသည့်အတွက်၊

သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်ကာ ကျွေ့ဟွာကို စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်ဆဲလိုက်တော့သည်။

“ငလူးမ တိရစ္ဆာန်စုတ်”

အခန်း (၉၅၀) နှစ်ရှည်လများ ရန်ကြွေးဟောင်း ၊ ရွှီဝမ်ကျိုး ၊ ငါသည်သာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်

လီယန်ချူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ နတ်အလင်းတန်းသည် ထိုစာဆိုတော်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားတော့သည်။

စာဆိုတော်မှာ တစ်ချက် တုန်ယင်ယိုင်နဲ့သွားပြီး ပြင်းထန်လှသော ဝေဒနာကို အောင့်အည်းခံလျက် အသံနက်ကြီးဖြင့် ဟစ်ကြွေးလိုက်လေသည်။

"မန္တန်အပေါင်း မခနိုင်စေနှင့်"

စကားဆုံးသည်နှင့်တပြိုင်နက် ဖြူဖွေးတောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လွှမ်းခြုံသွားပြီး မည်မျှပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုမျိုး ဖြစ်စေကာမူ အားလုံးကို တားဆီးပိတ်ဆို့ပစ်လိုက်တော့သည်။

ဤစာဆိုတော် တတ်မြောက်ထားသော တန်ခိုးစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ နှုတ်ကထွက်သမျှ အမိန့်အာဏာ တည်စေသည့် စွမ်းပကားပင်။

သို့သော်လည်း သူ၏လက်ထဲမှ ဝါးစာချပ်များမှာမူ ဝုန်းခနဲ မြည်ဟည်းကာ ကြေမွပျက်စီးသွားရပြီး စာဆိုတော်၏ အရေပြားများပေါ်တွင်လည်း အက်ကြောင်းများ ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။

ဤဒဏ်ရာမှာ လီယန်ချူ တိုက်ခိုက်လိုက်၍ ရရှိသည့် ဒဏ်ရာမဟုတ်ဘဲ သူ၏ စကားအတိုင်း တန်ခိုးဖြစ်စေသော အမိန့်တော်ကြောင့် တန်ပြန်သက်ရောက်လာသည့် ဒဏ်ရာသာ ဖြစ်၏။

"မန္တန်အပေါင်း မခနိုင်စေခြင်း" ဟူသော စွမ်းပကားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ သို့သော်လည်း ဤအစီအမံကြောင့်ပင် သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချနိုင်ခွင့် ရသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းဆိုသလို အသံနက်ကြီးဖြင့် ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

"ရွှေ့ပြောင်းစေ "

စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးမှာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူသုံးယောက်၏ ရှေ့မှောက်မှ လုံးဝဥဿုံ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက လေသံလေးဖြင့်

"ဒီကွန်ဖြူးရှပ်တပည့်ကတော့ တကယ်ကို လက်ပေါက်ကတ်တာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပြန်လည် ထူးထူးခြားခြား တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိချေ။

လီယန်ချူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ကို ဆက်လက် လှုံ့ဆော်နေသော်လည်း ထိုစာဆိုတော်၏ အငွေ့အသက်ကို လုံးဝ ရှာမတွေ့တော့ပေ။ ကျွေ့ဟွာမှာမူ ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားမှာ တစ်ချက် ကြောင်အန်းသွားပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ကျူးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

သူသည် လက်ထဲတွင် ကျန့်ကျောင်း ‌ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ယနေ့တွင် ကျန့်ကျောင်း ဓားကို အကြိမ်ကြိမ် လှုံ့ဆော်အသုံးပြုခဲ့ပြီးနောက် ဓားနှင့် သူ၏ကြားတွင် ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ဆက်နွှယ်မှုများ ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့သည်။ ဤဓားမှာ မူလကတည်းက သူနှင့်အတူ အမြဲပါရှိနေသည့် အဖိုးတန်ရတနာဖြစ်ရာ သာမန်ရတနာများထက် ပိုမို၍ အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်နိုင်သည်။

ထူးဆန်းဆန်းကြယ်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းများသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်ပြင်းထန်လှသည်။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက

"အဆွေတော်... ကျုပ်က ကူညီဖို့ လာခဲ့တာပါ။ ကျုပ်နာမည် လီလုံ လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ ပင်လယ်ရပ်ခြားက လေကျင့်သူတစ်ယောက်ပါ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လျက်

"ဒီမတိုင်ခင်က ငါ လူငယ်တစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်၊ သူ့ကိုယ်သူ ရွှီဇီရုံလို့ ပြောပေမယ့် တကယ်တော့ ချင်ချိုးမြေက မြေခွေးနတ်သမီးပဲ။ ငါ့နားကို တမင်သက်သက် ချဉ်းကပ်လာတာ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှစ်ခွင်မှန်သည် သူ၏ဘေးတွင် လွင့်မျောနေပြီး ရှေးဟောင်းမှန်ပြောင်းကြီး၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ထျန်းခွန်းပါကွားပုံရိပ်များ လွှမ်းခြုံလျက် အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။ ကျန့်ကျောင်း ဓားမှာလည်း စူးရှသော နဂါးဟိန်းသံတစ်ချက်ကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ရာ အချိန်မရွေး ထိုဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသား၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ချတော့မည့်အတိုင်းပင်။

ဤကုသိုလ်ှေ်ေ သန်းဂဏန်းအဆင့်ရှိသော ဓမ္မရတနာ နှစ်ပါးလုံးသည် မူလကတည်းက အခြေခံဝိညာဉ်အသိဉာဏ်များ ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီးဖြစ်ရာ သခင်ကို အလိုအလျောက် ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းတို့၏ အင်အားမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန် ခဲယဉ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက လီယန်ချူ၏ဘေးတွင် ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် ခစားနေကြမည်သာ ဖြစ်၏။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသား၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တုန်ခါသွားပြီးနောက်

"မထင်လွဲပါနဲ့၊ ကျုပ်က သူ့ရဲ့ အစ်ကိုပါ" ဟု ကျွေ့ဟွာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး "ဖူး" ဟု မကျေမနပ် ရွဲ့လိုက်လေသည်။

တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှ အမွှေးတိုင်နံ့သာအငွေ့အသက်များသည် အလွန်တရာ ထူထပ်သိပ်သည်းလာပြီး ရှေးဟောင်းအမွှေးတိုင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဝုန်း

လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ တောက်လိုက်ရာ ကျန့်ကျောင်း ဓားမှ စူးရှထက်မြက်သော နဂါးဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိဖြင့် ထင်ထင်ရှားရှား မြင်တွေ့နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် လှိုင်းတုန်ခါမှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ဒီဓားက ကျန့်ကျောင်း ဓားလို့ နာမည်ပေးထားတာ မှန်ပေမယ့် တကယ့် နဂါးစစ်စစ်ကိုလည်း မသတ်နိုင်ဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူးနော်။"

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက ပြုံးလျက်

"ကျုပ်က တကယ်ပဲ သူမရဲ့ အစ်ကိုပါ။ ခုနက သူက တန်ခိုးစွမ်းအားကို ထုတ်သုံးလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကျုပ်ချက်ချင်း သိလိုက်ရတာ။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နဂါးစစ်စစ်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ရှိနေတယ်" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်မြဲ အေးစက်လျက်

"သိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ အခုမှ လာအသိအမှတ်ပြုတာလဲ"

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက

"အစောပိုင်းက တစ်စုံတစ်ယောက်ဟာ ပုန်းကွယ်ပြီး မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်နဲ့ ချောင်းမြောင်းနေတာကို ကျုပ် အာရုံခံမိလို့ မပေါ်လာသေးဘဲ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းနေတာပါ"

ဟု ရှင်းပြသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ

"မင်းပြောတာ ခုနက စာဆိုတော်ကိုလား"

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလျက်

"မှန်ပါတယ်။ ချင်ချိုးမြေက မြေခွေးနတ်သမီးဟာ လှည့်စားဖြားယောင်းတဲ့ မန္တန်ကို သုံးပြီး သူမရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လွှမ်းမိုးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ။ ကျုပ် ကိုယ်တိုင် ဝင်ကူမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဆွေတော်က တစ်လှမ်း ဦးသွားခဲ့တယ်"

လီယန်ချူသည် ထိုဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားကို အေးစက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက ပြုံးလျက်

"ခုနက ကျုပ်ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ အားလုံးဟာ တကယ်အမှန်တွေပါ။ ညီမလေးသာ သူမရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို သိရင် သူမရဲ့ မျိုးရိုးက 'လီ' ဆိုတာ သိရမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် ခေါင်းကို အသာအယာ လှည့်၍ ကျွေ့ဟွာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျွေ့ဟွာက သူမ၏မျိုးရိုးမှာ 'လီ' ဖြစ်ကြောင်း ပြောဖူးသည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မေးကို အတင်းမော့ကာ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လျက်

"ဒီက အရှင်က တောင်စောင့်နတ်ဘုရားပဲ။ ဘာမျိုးရိုးမှလည်း မရှိဘူး၊ ဘယ်နဂါးစစ်စစ်နဲ့မှလည်း မပတ်သက်ဘူး"

ဟု ခပ်ဆတ်ဆတ် ပြောချပစ်လိုက်သည်။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက ရယ်မောလျက်

"ငါတို့ရဲ့ ဖခင်ဟာ ပင်လယ်ရပ်ခြား မီးနဂါးကျွန်းပေါ်က တစ်ဦးတည်းသော နဂါးအစစ် ဖြစ်သလို လေကျင့်သူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ တစ်ခါက မဟာချန်ပြည်ကြီးဆီ လှည့်လည်ခရီးထွက်ခဲ့ဖူးတယ်။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က သွေးမျိုးဆက်ကတော့ ဘယ်လိုမှ မှားနိုင်စရာ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက်က အလွန်ပဲ စင်ကြယ်တယ်"

ကျွေ့ဟွာက အေးစက်စွာဖြင့်

"မင်း မျက်စိမှားတာနေမှာ" ဟု ပြန်ပက်လိုက်သည်။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက်

"ညီမလေး ရင်ထဲမှာ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ အဖေဖြစ်သူက လူ့ပြည်လောကကို လှည့်လည်တဲ့အခါ ဒီလို ဗီဇမျိုး ရှိတတ်စမြဲပါ။ အခု မင်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက်က ဒီလောက်တောင် အားကောင်းနေပြီပဲ၊ ငါနဲ့အတူ ပင်လယ်ရပ်ခြား မီးနဂါးကျွန်းကို ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ။ အဖေ ‌က မင်းကို သေချာပေါက် သဘောကျမှာပါ"

ကျွေ့ဟွာက မာနတထောင်ဖြင့်

"ငါပြောပြီးပြီပဲ၊ ငါ့မှာ ဘာနဂါးသွေးမှ မရှိဘူး။ ရှိရင်တောင် ငါ အလကားပေးရင်တောင် မလိုချင်ဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

လီယန်ချူမှာမူ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဤအခြေအနေမှာ အမှန်တကယ်ပင် မိသားစု အရှုပ်တော်ပုံ ဒရမ်မာဇာတ်လမ်းကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်နေပေသည်။ သားမယားကို ပစ်ပယ်သွားခဲ့သော နဂါးအစစ် ဖခင်၊ မြင့်မြတ်လှပသော အရှိန်အဝါရှိသည့် အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် တောရွာအရပ်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသော ညီမငယ်။

'ကျွေ့ဟွာမှာ တကယ်ပဲ ဒီလို နောက်ခံမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး' ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဤကိစ္စတွင် သူက ဝင်ရောက်၍ ထင်မြင်ချက်များစွာ မပေးလိုဘဲ ကျွေ့ဟွာ၏ ဆန္ဒကိုသာ အလေးထားလိုသည်။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ဆက်လက် ဖျောင်းဖျပြန်သည်။

"ညီမလေး... မင်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက်က ဒီလောက်တောင် အားကောင်းနေတာ။ မီးနဂါးကျွန်းကို ပြန်ရောက်လို့ နဂါးမင်းရဲ့ ဆက်ခံခြင်းပညာရပ်ကို သင်ယူခွင့်ရရင် မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ အ‌ေဖထက်တောင် ကျော်လွန်သွားနိုင်တယ်။ ဒီလို အခွင့်အရေးကို မင်း လက်လွှတ်မခံသင့်ဘူး"

ကျွေ့ဟွာက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ကာ

"ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ပြီးတော့ ငါက မင်းရဲ့ ညီမလေး မဟုတ်ဘူး။ နောက်တစ်ခါ လျှောက်ပြောနေရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အညှာတာမဲ့မှုကို မပြစ်တင်နဲ့တော့"

ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက လီယန်ချူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း လီယန်ချူက မမည်သည့် သဘောထားမျှ မပြချေ။ ထိုဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားသည် ခုနက ဝင်ရောက်ကူညီခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော သွေးညှီအငွေ့အသက်များ မရှိချေ။

ဤအချက်ကို သူသည် စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြားနှင့် ဝိညာဥ်မျက်စိကို ပေါင်းစပ်၍ သေချာစွာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ခုနက ထွက်ပေါ်လာသော စင်ကြယ်သည့် နဂါးအရှိန်အဝါမှာ ကျွေ့ဟွာ တန်ခိုးထုတ်သုံးစဉ်က ထွက်ပေါ်လာသည့် အရှိန်အဝါနှင့် တစ်ထေရာတည်း တူညီနေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤနှစ်ယောက်ကြားတွင် သွေးသားတော်စပ်မှု မရှိဟု ယုံကြည်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။ အဓိကအချက်မှာ ကျွေ့ဟွာ၏ သွေးသားချင်း အာရုံခံစားမိမှု ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ မည်သို့မျှ လိမ်ညာ၍ မရနိုင်ချေ။ သို့သော် လီယန်ချူ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ဤဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားသည် ကျွေ့ဟွာ၏ ဖခင်မဟုတ်ဘဲ အစ်ကိုဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားသည် ဖျောင်းဖျ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း မြင်သောအခါ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းစာချပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒီထဲမှာ မီးနဂါးကျွန်းကို သွားရမယ့် လမ်းညွှန်မြေပုံကို မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။ နောက်ရက်တွေမှာ မင်း စိတ်ပြောင်းသွားရင် မီးနဂါးကျွန်းကို လာပြီး ငါ့ကို ရှာနိုင်ပါတယ်"

ကျွေ့ဟွာက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လျက် မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲပစ်လိုက်သည်။ ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက အကူအညီတောင်းခံသည့် အကြည့်ဖြင့် လီယန်ချူကို လှမ်းကြည့်ပြန်သည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"ဒီကိစ္စမှာ ငါ့ကို လာလာမကြည့်နဲ့။ ပြီးတော့ ရေကြည်ရေနောက် လမ်းကြုံဆုံရုံတင်နဲ့ ငါ မင်းကို မယုံကြည်နိုင်ဘူး" ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောချလိုက်သည်။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားမှာ "..............."

တစ်ချက်မျှ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

သူသည် ခေတ္တမျှ တန့်သွားပြီးနောက် ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

"ညီမလေးက အခုလောလောဆယ် မလိုက်ချင်သေးရင်လည်း ရပါတယ်။ ငါ ဒီကိစ္စကို အဖေ ‌ဆီ အစီရင်ခံတင်ပြပြီးမှပဲ နောက်ထပ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရတာပေါ့"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် ကျောက်စိမ်းစာချပ်ကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်အရွယ်အစားသို့ ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဒီလူက ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ လူဆန်းပဲ၊ သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လျက် "ကောင်းပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးနှင့် ဆက်လက် စကားစမြည် ပြောဆိုလိုသော်လည်း ယခုအခါ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသဖြင့် ထိုနေရာတွင်တင် ရပ်လျက် အားနာပါးနာ ပြုံးပြပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ‌ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

'ဒီနေရာကို နတ်လက်နက် လေမီးဘီး နဲ့ အပြင်လောကကနေ ပိတ်ဆို့ထားတာဆိုတော့ ရွှေ့ပြောင်းမန္တန် သုံးရင်တောင် အပြင်ကို ထွက်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အရင်ဆုံး တောင်ထဲမှာ အဲဒီစာဆိုတော်ကို ရှာရမယ်'

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူက လေသံအေးလေးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို မင်း ဘယ်လို သဘောရလဲ"

ကျွေ့ဟွာသည် လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် လျှောက်လှမ်းရင်း ခေတ္တအကြာတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိတော့ပါဘူး။ မူလကတော့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို အနည်းငယ် တမ်းတမျှော်လင့်ခဲ့ဖူးတာ။ ဒါပေမဲ့ အခု တကယ်ကြုံရတော့လည်း ဘာမှ မထူးဆန်းသလိုပါပဲ"

လီယန်ချူက

"မင်း ပင်လယ်ရပ်ခြား မီးနဂါးကျွန်းဆီ သွားပြီး တစ်ချက်လောက် မကြည့်ချင်ဘူးလား"

ဟု မေးသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ ခြေလှမ်းများ ခေတ္တမျှ တန့်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလျက်

"ငါ မွေးကတည်းက ဒီလို အလကားရတဲ့ ဖခင်ဆိုတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူကလည်း ငါ့ကို လာမရှာခဲ့ဘူး။ မသွားဘူး"

လီယန်ချူက ရုတ်တရက်

"မီးနဂါးကျွန်းပေါ်မှာတော့ ထန်းဟူလူစားရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာမှလည်း ပျော်စရာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာမှာ တစ်ချက် ကြောင်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းဆိုသလို ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဟုတ်သားပဲ မသွားဘူး မသွားဘူး"

လူတစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်သည် အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူက

"မင်း အဲဒီဝတ်စုံဝါနဲ့ လူကို မနှစ်သက်ရင် အရင်ဆုံး ကမ္ဘာငယ် ထဲကို ဝင်ပြီး ရွှေကျီးကန်း နဲ့အတူ သွားနေလိုက်ပါလား"

ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်

"ဒါလည်း ကောင်းတာပဲ၊ မျက်စိထဲ မမြင်ရတော့ စိတ်အေးရတာပေါ့"

လီယန်ချူက ကမ္ဘာငယ်၏ ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ရာ ကျွေ့ဟွာသည် အသာအယာ လွှားခနဲ ခုန်ပျံလျက် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ကမ္ဘာငယ်သည် သက်ရှိသတ္တဝါများကို လက်ခံထားရှိနိုင်ပြီး သိုလှောင် အိတ်နှင့် လုံးဝ ခြားနားလှပေသည်။ ထိုနေရာတွင် နတ်ဆေးပင်များနှင့် နတ်စွမ်းအင်များ ဝေဆာနေသဖြင့် ရှုခင်းမှာ အလွန်ပင် သပ္ပာယ်လှပလှသည်။

ရွှေကျီးကန်း လေးသည် ကျွေ့ဟွာ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်း၏ အတောင်ပံများကို တဖျတ်ဖျတ် ခတ်လျက် ပျံသန်းကြိုဆိုလာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရေကြည်လင်၍ အသိဉာဏ်မဲ့နေပုံ ပေါက်သော်လည်း လှုပ်ရှားမှုများမှတစ်ဆင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားသိရှိနိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် ကမ္ဘာငယ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသာအယာ လှုပ်ခါလိုက်သည်။ တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် သူသည် သာမန်ကာလျှံကာ လူငယ်တစ်ဦးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုဝတ်စုံမှာလည်း မည်သည့် တန်ဆာဆင်မှုမျှ မပါရှိသည့် နက်မှောင်သော အဝတ်အစားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရာ သူ၏ တည်ရှိမှုအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် မှေးမှိန်သွားတော့သည်။

သူသည် ကျန့်ကျောင်း ဓားနှင့် ရှစ်ခွင်မှန်တို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ခါးတွင်မူ ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ဖြစ်သော မိုရှဲရတနာဓားကိုသာ ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။ ထို့အတူ ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းအဆင့်ရှိသော ဒိုချန်ပုတီးစေ့ကို ပင့်တင်၍ မိမိကိုယ်ကို ကောင်းချီးပေးလိုက်သည်။ ဒိုချန်ပုတီးစေ့သည် နတ်အလင်းတန်းများ တောက်ပလျက် လီယန်ချူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ဝဲပျံရစ်သိုင်းနေတော့သည်။

'ငါ့ကို ကာကွယ်စောက်ရှောက်ပြီး အဲဒီစာဆိုတော်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပါစေ၊ သူ့ကို လီရှန်တောင်ထဲကနေ လွတ်မြောက်မသွားပါစေနဲ့ '

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းလိုက်သည်။

……………………

လီရှန်းတောင်၏ နက်ရှိုင်းလှသော ချောက်ကမ်းပါးပြတ်တစ်ခုပေါ်တွင် အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထင်ဟပ်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ တောင်နှစ်ဖက်၏ အလယ်တွင် သံကြိုးတစ်ချောင်း သွယ်တန်းထားပြီး တစ်ဖက်တောင်ပေါ်တွင်မူ ယိမ်းယိုင်ဆွေးမြည့်နေကာ အချိန်မရွေး ပြိုကျပျက်စီးတော့မည့် အထပ်မြင့်မျှော်စင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုရိပ်ခြေသည် တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားခိုင်မာလာပြီး စာဆိုတော်တစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချွန်းချိုးလင်၏ ဘိုးဘေးကြီးသည် သူ၏ ခါးနောက်ပိုင်းကို အသာအယာ နှိပ်နယ်ရင်း ခြေထောက်ကြားဆီသို့ လက်လှမ်း၍ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလူက ဘာကြောင်ကို မွေးထားတာလဲ မသိဘူး၊ လက်ချက်ကတော့ တကယ်ကို ရက်စက်ယုတ်မာလွန်းတယ်"

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်လှသော ဓားဒဏ်ရာ အချို့ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့မှာ မည်သို့မျှ ပြန်လည် အသားမဆက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ အစောပိုင်းက ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားကို ပြန်လည် တွေးတောမိရင်း သူသည် ဒေါသအလွန်အမင်း ထွက်လာရသည်။

"သေချင်းဆိုးတွေ "

"မူလက အရာအားလုံးကို သေချာ တွက်ချက်ထားတာ။ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာတဲ့ သူခိုးဆိုးတွေက ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကောင်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြတယ်"

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်နှာမှာ ခက်ထန်အေးစက်နေပြီး လက်ထဲမှ ဝါးစာချပ်များမှာလည်း လုံးဝ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ထဲမှ ထုဆစ်ဓားငယ်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုဓားငယ်ကို ပင့်တင်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင်ဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စေလျက် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအရှိန်အဝါများကို ခုခံတိုက်ထုတ်စေလိုက်သည်။

"ချွန်းချိုးလင်ထဲက ထိပ်သီးပညာရှင်တွေအားလုံးသာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးမသွားခဲ့ရင်၊ ငါသာ အချိန်မတိုင်ခင် အတင်းအကျပ် ထွက်မလာခဲ့ရရင် ဒီတာအိုလူငယ်က ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာပါ့မလား "

ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့်အမျှ သူသည် ထို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က လူများအပေါ် ထားရှိသော နာကျည်းမှုကို ပိုမိုပြင်းထန်လာစေသည်။

"ဒီကောင်တွေ ဘယ်ကနေ သတင်းကြားလာလဲမသိဘူး၊ ချွန်းချိုးလင်က ချန်နိုင်ငံက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ် တော့မယ်ဆိုပြီး တစ်ထစ်ချ ယုံကြည်နေကြတာ။ ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းကိုတောင် လာဖျက်ဆီးကြတယ်၊ တကယ်ကို မုန်းစရာကောင်းတာပဲ"

စာဆိုတော်သည် တွေးရင်းတွေးရင်းနှင့် ပို၍ ဒေါသထွက်လာကာ ရုတ်တရက် လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ဝုန်း

မျက်နှာချင်းဆိုင် တောင်ကမ်းပါးပေါ်မှ ထိုအထပ်မြင့်မျှော်စင်ကြီးသည်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလို ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ ထိုမျှော်စင်ကြီး ပျက်စီးသွားသော်လည်း မျှော်စင်အတွင်း၌မူ နတ်လှံတော်တစ်စင်ကို ပူဇော်ကိုးကွယ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လှံဖျားထက်တွင် နတ်မီးလျှံများ တောက်လောင်လျက်ရှိပြီး အလင်းရောင်များ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပကာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးသည် အစပိုင်းတွင် ကြောင်အန်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်ခြင်းများ ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။

"မီးလျှံလှံတော်"

သူသည် မိမိ၏ဘဝ အကျပ်အတည်းကာလ၊ ကံဇာတာများ အလွန်အမင်း ဆုတ်ယုတ်နေပြီး လုပ်သမျှ အရာရာ အဆင်မပြေဖြစ်နေသည့်အချိန်မျိုးတွင် ဤလီရှန်းတောင်၏ နက်ရှိုင်းလှသော အရပ်၌ မီးလျှံလှံတော်၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

'ငါသာ ဤမီးလျှံလှံတော်ကို ရရှိခဲ့ရင် အရင်ဆုံး ငါ့ရဲ့ ချွန်းချိုးလင်ဂိုဏ်းကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ နောက်ကွယ်က လက်မည်းကြီးကို ရှာဖွေရမယ်။ ပြီးတော့ ချွန်းချိုးလင်က မဟာပညာရှိကြီး အချို့ကို ဘယ်သူက သတ်ပစ်လိုက်လဲဆိုတာကို စုံစမ်းရမယ်။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေ ပြန်လည် နိုးထလာပြီးတဲ့နောက်မှ အဲဒီ တာအိုလူငယ်ကို သွားရှာရမယ်။ ဒီရန်ကြွေးတွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆပ်ရမယ်၊ တစ်ယောက်ကိုမှ လွှတ်ပေးလို့မဖြစ်ဘူး'

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး အသာအယာ ခုန်ပျံလျက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကမ်းပါးပေါ်မှ မျှော်စင်ကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဆွေးမြည့်နေသော အောက်ခြေတိုက်မြစ်အချို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ မီးလျှံလှံတော်ကို ထိုနေရာတွင် ပူဇော်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဆန်းကြယ်သော နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ မီးလျှံလှံတော်ကို လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဤနတ်လက်နက်ပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းပကားများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ကို နောက်သို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။ ဤနတ်လက်နက်မှာ အလုံးစုံ နိုးထခြင်းမရှိသေးသဖြင့် ‌ေလမီးဘီးကဲ့သို့ လီရှန်တောင်တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်း မရှိချေ။ ယခုအချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းပကားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ တောက်ပလာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်

ရိပ်ခြေတစ်ခုသည် လေထဲတွင် ပေါ့ပါးစွာ ပျံသန်းလာပြီး ထိုစာဆိုတော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပိတ်ဆို့ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အဝတ်အစား နွမ်းဖတ်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် စာဆိုတော်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော စာသင်ဆရာတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ကွန်ဖြူးရှပ်ဖြောင့်မတ်ခြင်းစွမ်းအင်များမှာမူ အလွန်ပင် ကြီးမားထည်ဝါလှပေသည်။

သူသည် ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးက မျက်ခုံးပင့်လျက်

"သတ္တိရှိလှချည်လား၊ ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့ ငါ့ရဲ့ ရတနာကို လုယူဖို့ လက်ရဲဇာတ်ရဲ ရှိလှချည်လား"

ဟု မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ ကြေးစည်ကြီးသဖွယ် ဟိန်းထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများ ပါရှိနေသည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် စာဆိုတော်သည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေပုံ ပေါက်သည်။ သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းပြင်းပြင်းတစ်ချက် ချကာ အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

" ဆရာတူအစ်ကို ဆရာက တစ်ခါက ပြောဖူးတယ်၊ အကယ်၍ နောင်တော်နဲ့ ဆုံတွေ့ခွင့်ရခဲ့ရင် နောင်တော့်ကို စကားတစ်ခွန်း သေချာပေါက် ပြောပြရမယ်တဲ့ "

'ဆရာတူအစ်ကို...' ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးသည် ယခုအခါ လူငယ်စာဆိုတော်အသွင် ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ နွမ်းဖတ်နေသော စာဆိုတော်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူက မင်းရဲ့ ဆရာတူအစ်ကိုလဲ"

သူ၏ ဆရာတူအစ်ကို ဆရာတူအစ်မ အများစုကို သူကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အားလုံးနီးပါး သေဆုံးပျက်စီးခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ဆရာဖြစ်သူမှာလည်း လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဘယ်ကနေ ဤကဲ့သို့ ပတ်သက်မှုလာရှာသည့် ဆရာတူညီလေး ရောက်လာရသနည်း။ ပြီးတော့ ကြည့်ရသည်မှာလည်း အလွန်ပင် အသုံးမကျပုံ ပေါက်သည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် စာဆိုတော်သည် စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။ သူသည် အစောပိုင်းက လီယန်ချူနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ပုံပြင်ပြောဆရာပင် ဖြစ်ပြီး ဇာတ်ရုံထဲတွင် ပုံပြင်များကို အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုလေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပေဖုန်းခရိုင်မြို့တော်အတွင်း၌ ငရဲတောင်က ထိပ်သီးပညာရှင်များကိုလည်း ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ လီယန်ချူက ငရဲတောင်က လူတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သဖြင့် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် စာဆိုတော်သည် တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသည်မှာ သိသာလှသော်လည်း အားတင်းကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတူအစ်ကို... နောင်တော် ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိတာလည်း မဆန်းပါဘူး။ ကျွန်တော် တစ်ကြိမ် လူဝင်စားခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော်က ရွှီဝမ်ကျိုး ပါ "

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အလန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ရွှီဝမ်ကျိုး"

"မင်းက ဘာလို့ လူဝင်စားသွားရတာလဲ"

ရွှီဝမ်ကျိုးက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်၍ အသာအယာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တင်မကပါဘူး၊ တတိယဆရာတူအစ်မကျဲရဲ့ လူဝင်စားကိုလည်း ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ။ သူမကလည်း နောင်တော့်ကို လာရှာဦးမှာပါ။"

ရွှီဝမ်ကျိုးသည် ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီး၏ အငယ်ဆုံး ဆရာတူညီလေးဖြစ်ပြီး သူ၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရခြင်း မဟုတ်ချေ။ သို့သော်လည်း တတိယမြောက်လူမှာမူ သူကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးသည် ဒေါသထွက်မည့်အစား ရယ်မောလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"လူဝင်စားရင်လည်း လူဝင်စားပေါ့。 အဲဒီတုန်းက မင်းတို့အားလုံးဟာ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကိုတောင် မရောက်ကြသေးဘူး။ လူဝင်စားပြီး ပြန်လာတော့ရော ငါက ဘာကို ကြောက်နေရမှာလဲ "

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် စာဆိုတော် ရွှီဝမ်ကျိုးက

"မှန်ပါတယ် ဆရာတူအစ်ကို... နောင်တော့်ရဲ့ ပါရမီကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩမှင်သက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ထူးချွန်လှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာက နောင်တော့်ကို ပြောပြဖို့ စကားတစ်ခွန်း တကယ်ပဲ မှာထားခဲ့ပါတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးက ရယ်မောလျက်

" ပြောစမ်းပါ၊ ကိစ္စမရှိဘူး။ အဲဒီတုန်းက ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှလည်း မရှိခဲ့ပါဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။ အဓိကအချက်မှာ ထိုအချိန်က ဤညီငယ်လေးမှာ ကျင့်စဉ် ခုနစ်ဆင့်မျှသာ ရှိသဖြင့် သူ၏ မျက်စိထဲတွင် မထည့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးက စိတ်ထဲတွင် 'သူ ပြောပြီးတာနဲ့ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရင်လည်း မနောက်ကျပါဘူး။ မဟုတ်သေးဘူး... အခု ချွန်းချိုးလင်ဂိုဏ်း ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ သူ့ကို ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ခံအဖြစ် သိမ်းသွင်းလိုက်ရင် ပိုကောင်းမလား' ဟု ကြံစည်နေသည်။

ရွှီဝမ်ကျိုး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို သတ္တိမွေးကာ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"မင်းအမေ ကိုယိုးလိုက် "

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးမှာ "..............." တစ်ချက်မျှ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း

သင်္ချိုင်းကုန်းကဲ့သို့ သေခြင်းတရား တိတ်ဆိတ်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သွားရသည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်ခက်ထန်သွားကာ

"ဆရာက မင်းကို ဒီစကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောခိုင်းလိုက်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ယှက်သန်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အလယ်အလတ်အရွယ် စာဆိုတော် ရွှီဝမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "မှန်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့နောက်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့ပါတော့လား။ ဆရာက မင်းကို သေအောင် တွန်းပို့နေတာ "

ရွှီဝမ်ကျိုးက ခေါင်းကို ခါယမ်းလျက်

"ဆရာက ပြောတယ်... နောင်တော်ဟာ သစ္စာဖောက် ပုန်ကန်သူဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီစကားပြောပြီးတာနဲ့ နောင်တော့်ရဲ့ မြေပြင်နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ဖြုတ်ချပစ်ခိုင်းလိုက်တယ်"

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးက ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်း သိရဲ့လား"

ရွှီဝမ်ကျိုး၏ အကြည့်မှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်လှသည်။

"သိပါတယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူသည် အေးစက်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"အမိန့်တော်"

"ထာဝရ နတ်ဘုရား မဖြစ်စေနှင့်"

အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်တစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအရှိန်အဝါမှာ ကျင့်စဉ် တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်မျှသာရှိသော ရွှီဝမ်ကျိုး ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် အရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ချေ။ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ဆန်းကြယ်လှသော ကောင်းကင်ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲမှ မဟာစွမ်းပကားကြီးတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် သက်ရောက်ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးသည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ စွမ်းအင်များ အလျင်အမြန် ဆုတ်ယုတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြီးမားလှသော ကံကြမ္မာအကျိုးပေးတစ်ခု အတွင်းသို့ သက်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ထာဝရ လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း မည်သည့်အရာကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်ကိုမူ အတိအကျ မပြောနိုင်ချေ။

ထိုမျှမကသေးဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူ၏ ဇီဝလက္ခဏာများကို ချေမှုန်းဖျက်ဆီးနေသဖြင့် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးမှာ အလျင်အမြန် အိုမင်းရင့်ရော်လာခဲ့သည်။ ဤအိုမင်းခြင်းမှာ သူ၏ ပြင်ပရုပ်သွင်တွင် ပေါ်လွင်ခြင်းမရှိသော်လည်း သူ၏ အသက်သက်တမ်းမှာ အလျင်အမြန် ကုန်ဆုံးနေသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် ခံစားသိရှိနေရသည်။

ထို့အပြင် ဤနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူ အပင်ပန်းခံ ကျင့်ကြံခဲ့သော နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် စွမ်းအားများမှာလည်း လုံးဝ ကွယ်ပျောက်ပျက်စီးသွားပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ဆရာဖြစ်သူက ဤကဲ့သို့သော ကတုတ်ကျင်းကို ချန်ထားခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူမထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။ ပြီးတော့ အသုံးမကျဆုံးဟု သတ်မှတ်ထားသော အငယ်ဆုံးညီလေး ရွှီဝမ်ကျိုးကို အသုံးပြု၍ ထုတ်ဖော်ခိုင်းလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားမိခဲ့ပါ။

သို့သော်လည်း သူ၏ ဇီဝစွမ်းအင်များကို ချေမှုန်းနေသည့် ဖြစ်စဉ်မှာ အလျင်အမြန်ပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ကုစား၍မရနိုင်သော ဒဏ်ရာများ ပေးစွမ်းခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ စွမ်းအားများမှာ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်မရောက်သေးချေ။ ထို့ကြောင့် မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်ကိုသာ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ထားသော ဤတန်ခိုးစွမ်းအားကြီးမှာ ယခုအချိန်တွင်မူ သူ့ကို အသက်ရှင်သန်ခွင့် တစ်ချက် ပြန်လည်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးသည် ဒေါသအလွန်အမင်း ထွက်ကာ

"ယုတ်မာလှချည်လား ငါက မင်းရဲ့ အသက်ကို ချန်ထားပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာကို မင်းက အဲဒီခွေးအိုကြီးအတွက်နဲ့ ငါ့ကို လာလုပ်ကြံတယ်ပေါ့ "

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူသည် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များမှာ ထပ်မံ၍ ဆုတ်ယုတ်သွားရပြန်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရွှီဝမ်ကျိုးကို နောက်သို့ တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ရွှီဝမ်ကျိုးသည် ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ တောင်နံရံကို ဆောင့်မိသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ဝေဒနာ ခံစားလိုက်ရသည်။

အစောပိုင်း တစ်ခဏအတွင်း၌ သူသည် မည်သည့် တန်ခိုးမန္တန်ကိုမျှ ထုတ်သုံး၍မရဘဲ လုံးဝ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်မောလျက်

"မထင်ထားဘူးမလား ငါ အခု မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ပြန်မရောက်သေးဘူး။ ဘယ်လိုလဲ... သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဒီတန်ခိုးစွမ်းအားက ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ"

သူ၏ စကားသံထဲတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မူလကမူ မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ အေးအေးလူလူ ပြန်လည် ရောက်ရှိနိုင်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပြန်လည်ကုစား၍မရသော အစီအစဉ်ဖျက်ဆီးမှုများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ မည်သူနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့သည်မသိရဘဲ ချွန်းချိုးလင်ဂိုဏ်း၏ အစဉ်အဆက် လမ်းစဉ်မှာ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အချိန်မတိုင်မီ တံခါးပိတ်ကျင့်စဉ်မှ ထွက်လာခဲ့ရသဖြင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ပြန်မပြည့်သေးချေ။ ခုနကလည်း လူတစ်ယောက်၏ အပြင်းအထန် အရိုက်အနှက်ကို ခံခဲ့ရသေးသည်။

ရွှီဝမ်ကျိုးသည် သူ၏ ပုခုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတူအစ်ကို... ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားတွေ ပြောလို့ပြီးပါပြီ။ မူလကတော့ အသေခံဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာပါ..."

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်စက် ဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် ရွှီဝမ်ကျိုးက

"ဒါပေမဲ့ အခု နောင်တော် ဒဏ်ရာ အတော်လေး ပြင်းထန်နေပုံရတယ်။ ခုနက အချက်က သိပ်ပြီး မနာလှဘူး"

ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောရင်းနှင့် သူက သတိကြီးစွာဖြင့်

"ကျွန်တော် နောင်တော့်ကို သတ်ဖို့ တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ချင်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရွှီဝမ်ကျိုး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်လှသဖြင့် ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးအား လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ပညာသင်ကြားစဉ်အချိန်က ထောင့်စွန်းတစ်နေရာတွင် ထိုင်နေတတ်သော ပါရမီ သာမန်ကာလျှံကာသာရှိသည့် ညီငယ်လေးကို ပြန်လည် သတိရသွားစေသည်။ ထိုအချိန်က မျက်ဝန်းများသည်လည်း ယခုကဲ့သို့ပင် တည်ကြည်လေးနက်ခဲ့သည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးသည် ဒေါသအလွန်အမင်း ထွက်ကာ

"ရူးမိုက်လိုက်တာ"

စကားဆုံးသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူသည် လက်ညှိုးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တန်ခိုးစွမ်းအားတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ရွှီဝမ်ကျိုး၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ချေမှုန်းတော့မည့်အတိုင်း ပြေးဝင်သွားသည်။ ရွှီဝမ်ကျိုးသည် ညည်းတွားလိုက်ရပြီး ဖူးခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထပ်မံ ထင်ဟပ်လာပြန်သည်။

"တကယ်ပဲ မနာဘူးပဲ"

စကားဆုံးသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူ၏ လက်ထဲမှ မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားစာလိပ်များ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါးရှည်ကြီးတစ်ကောင်အလား ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးအနေဖြင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် လက်တစ်ချက်ဝှေ့ရုံဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိထားပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်မှ ဖြုတ်ချခြင်း ခံထားရသဖြင့် လုံးဝ ပြန်လည် နိုးထနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

သူသည် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးထုတ်လိုက်သော်လည်း ဤတန်ခိုးစွမ်းအားကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ လူတစ်ခုလုံး လွင့်စင်ကာ ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ ဆရာဖြစ်သူ ချန်ထားခဲ့သော ထိုနောက်ဆုံးအစီအမံ စကားလုံးမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်းနှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းပကားများ ပါရှိနေရသည်ကို ယခုတိုင် သူ သဘောမပေါက်နိုင်သေးချေ။

သူသည် စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ကာ တောင်ကမ်းပါး ကျောက်ဆောင်များကို တွယ်ကပ်လိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလျက် တောင်အပြင်ဘက်သို့ အပြင်းအထန် ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

ရွှီဝမ်ကျိုးသည် ခြေလှမ်းတစ်ချက် လှမ်းလိုက်ပြီး ဤနတ်လက်နက် မီးလျှံလှံတော်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ဖြင့်လည်း ၎င်းကို သိမ်းဆည်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ သူသည် တိုက်ရိုက်ပင် အပေါ်သို့ တက်လှမ်းကာ လောကအလယ်တွင် ကျော်စောထင်ရှားလှသော ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးကို နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်တော့သည်။

ဤနှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝတ်စုံစိမ်းနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန် ထင်ဟပ်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးဖိ၍မရသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းများ ရှိနေသည်။

"ဒါဆို ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်က ငါ့ဆီမှာပဲ ရှိနေတာပေါ့"

သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ပေါ်တွင် စိမ်းလဲ့သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ နတ်လက်နက် မီးလျှံလှံတော်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။ ဆက်တိုက်ဆိုသလို နတ်လက်နက်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရရှိခဲ့ဖူးပြီး ယခုမှာ တတိယအကြိမ်မြောက် ဖြစ်ရာ ဝတ်စုံစိမ်းနှင့် အမျိုးသားအနေဖြင့် မိမိ၏ ကံဇာတာ အလွန်တရာ အားကောင်းလှပုံကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဟီးဟီး

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဘယ်သူမှ ငါ့လက်ထဲကနေ နတ်လက်နက်ကို လုယူဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့ "

ဝတ်စုံစိမ်းနှင့် အမျိုးသားသည် ရွှေရောင်အမြုတေ ကို ပင့်တင်လိုက်ရာ ဆန်းကြယ်ဆန်းပြားလှသော အလင်းတန်းများသည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ပေါ်မှ တန်ခိုးစွမ်းအားများနှင့် ပေါင်းစပ်လျက် မီးလျှံလှံတော်မှ ဖြာထွက်နေသော အလင်းတန်းများကို ခေတ္တမျှ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အပြန်အလှန် အလျှော့မပေးဘဲ တောင့်ခံထားကြပြီး ဝတ်စုံစိမ်းနှင့် အမျိုးသားမှာလည်း ခေတ္တမျှ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခြင်း မရှိချေ။

ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံး၍ သူသည် မီးလျှံလှံတော်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းပကားများကို ချေဖျက်နိုင်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည့်အချိန်၌ပင်

မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားပြီး မီးလျှံလှံတော်မှာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဝတ်စုံစိမ်းနှင့် အမျိုးသားသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ အဝတ်အထည်အမည်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းသည် သာမန်ကာလျှံကာ ရုပ်ရည်ရှိပြီး မည်သည့် ထူးခြားချက်မျှ မရှိချေ။ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အလွန်ပင် သန့်ရှင်းနေပြီး မည်သည့် တန်ဆာဆင်မှုမျှ မပါရှိချေ။ ခါးတွင်မူ ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကိုသာ ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ဤအဝတ်အမည်းနှင့် လူငယ်သည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဝတ်စုံစိမ်းနှင့် အမျိုးသားကို အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်ရာ မီးလျှံလှံတော်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် တိုက်ရိုက်ပင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲကာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဝတ်စုံစိမ်းနှင့် အမျိုးသားမှာ "..............." ဆွံ့အကျန်ရစ်ခဲ့ရပြန်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လီရှန်တောင်တစ်ခုလုံး၌ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တုန်ဟိန်းသွားလောက်မည့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

"ငလူးတဲ့မှပဲ သွားသေလိုက်စမ်း "

ဒေါသတရားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းအထဲတွင်မူ လူသားတို့ ဖော်ပြရန်ခက်ခဲလှသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် နာကျည်းမှုများ အပြည့်အဝ ပါရှိနေတော့သည်။