အခန်း ၅၇၅
Vol. 39 Ch. 575
အခန်း (၅၇၅) - နဂါးနတ်ဘုရား၏ သွေး၊ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ခြင်းနှင့် စစ်မှန်သော နဂါးအသွင်
~“အား... အား... အား... ... ... ”
ရွှေရောင်ငန်းဝကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်၌ ပက်လက်လန်ကာ ဗိုက်ကို အပေါ်သို့ လှန်လျက် အသည်းအသန် ငိုကြွေးနေရှာ၏။ ယဲ့ဖုန်းသည် ထိုငန်းဝကြီးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
သူသည် ငန်းဝကြီးအား သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးမှ မြူခိုးဂိုဏ်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ရွှေရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။
‘ဟေ... ဒါက သားရဲနတ်ဘုရား ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်အမှတ်အသား ပါလား’
ထိုအမှတ်အသားမှာ သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ယဲ့ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ နေ၍ စနစ်အား မေးမြန်းလိုက်၏။
“စနစ်... ဒီအရာက ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး မဟုတ်လား”
“ဒါက အရှိန်အဝါ အမှတ်အသား တစ်ခုပဲ ဖြစ်လို့ အန္တရာယ် မရှိပါဘူး” စနစ်က ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ဪ... ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့” ယဲ့ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
သားရဲနတ်ဘုရား၏ ဝိညာဉ်အစအနနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီးနောက် ယဲ့ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်ငန်းဝကြီး မှတ်မိနေသော ရင်းနှီးလှသည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ထိုအခါ ငန်းဝကြီးမှာ ချက်ချင်း အငိုရပ်လိုက်ကာ သူ၏ ငန်းမျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ယဲ့ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေတော့၏။
သူသည် မျက်တောင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ယဲ့ဖုန်းဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာသည်။ သူ၏ အတောင်ပံ နှစ်ဖက်ဖြင့် ယဲ့ဖုန်း၏ ခြေသလုံးကို အတင်းအကြပ် ဖက်တွယ်လျက် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးပြန်သည်။
“သခင်... သခင် ပြန်ရှင်လာပြီပေါ့နော်... ဂါး... ဂါး... အခု သခင်က အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး လူချောကြီး ဖြစ်နေသေးတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အခုလို ငယ်ရွယ်သန်မာတဲ့ သခင်မျိုးကို ပိုသဘောကျတယ်ဗျာ။ အရင်ကတော့ သခင်က အရမ်းကြီး အိုနေပြီးတော့ အရေပြားတွေလည်း တွန့်နေတာလေ”
ငန်းဝကြီးက အဆက်မပြတ်ပင် တိုင်တန်းနေတော့၏။ ထိုစကားအား ကြားလိုက်ရသောအခါ ယဲ့ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားရသည်။ အကယ်၍သာ သားရဲနတ်ဘုရား၏ ဝိညာဉ်မှာ တမလွန်တွင် ရှိနေဦးမည်ဆိုပါက ဤငန်းစုတ်၏ စကားကြောင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည် ရှင်သန်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။
ယဲ့ဖုန်းသည် သူ၏ ဘောင်းဘီနားတွင် ငိုကြွေးနေသော ငန်းဦးခေါင်းကို ကြည့်ရင်း၊ စိုစွတ်နေသော မျက်ရည်စများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ထိုငန်းဝကြီးအား မိုင်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ဝေးကွာသော အရပ်ဆီသို့ ကန်ထုတ်ပစ်ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။
“လွှတ်စမ်း” ယဲ့ဖုန်းက အံကြိတ်ကာ မှာကြားလိုက်၏။
“မလွှတ်ပါဘူး” ငန်းဝကြီးက ပို၍ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားပြန်သည်။
“ငန်းချက် စားချင်လို့လား” ယဲ့ဖုန်းက မျက်နှာကို ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းစွာ ထားလျက် ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်၏။
"ဝှစ်"
ရွှေရောင်ငန်းဝကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် သူ၏ အတောင်ပံများကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ အတောင်ပံများကို နောက်ပစ်လျက်၊ ရင်ကိုကော့၊ ခေါင်းကိုမော့ကာ ယဲ့ဖုန်း၏ ဘေးတွင် မာန်ပါပါ ရပ်လိုက်တော့သည်။ သူသည် ခိုင်မာလှသော နောက်ခံအင်အားတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည့်အလား လုံယွမ်ချင်းတို့ အဖွဲ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သေး၏။ တကယ့်ကို မောက်မာလှသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ဖုန်းမှာ ခွီးခနဲ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ဤငန်းဝကြီးမှာ ကောင်းကင်ရော မြေပြင်ကိုပါ မကြောက်ရွံ့ဘဲ၊ အဓိက အချက်မှာ အစွမ်းထက်သော အင်အားစုကို မည်သို့ ရှာဖွေရမည်ကို ကျွမ်းကျင်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ကြည့်ရသည်မှာ ဤငန်းဝကြီးသည် အစ်ကိုကြီးခေါင်းပြားနှင့် တွေ့ဆုံလျှင်မူ တကယ့်ကို ဗရုတ်ဗရက်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။
“သခင်... အသီးစားမလား”
ငန်းဝကြီးက သူ၏ နှုတ်သီးဖြင့် နီရဲမှည့်ဝင်းနေသော ထူးဆန်းသည့် ဝိညာဉ်သစ်သီးကြီး တစ်လုံးကို ယဲ့ဖုန်းအား ကမ်းပေးလျက် မျက်နှာလုပ်လိုက်၏။
သူ၏ ထက်မြက်လှသော ရွှေရောင်သွားလေးများဖြင့် ကိုက်ထားသော ထိုသစ်သီးကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ဖုန်းမှာမူ စားရမလို၊ မစားရမလို ဖြစ်နေတော့သည်။
“မင်းပဲ စားလိုက်ပါတော့”
ယဲ့ဖုန်းက နောက်ဆုံးတွင် ဤသို့သာ ဆိုလိုက်ရတော့သည်။
“ဂျွတ်”
ငန်းဝကြီးက ချက်ချင်းပင် ထိုသစ်သီးကို ကိုက်စားကာ မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ထူးဆန်းစွာ ကွဲအက်သော အသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။
“ကျွန်တော်က သခင် စိုက်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်သစ်သီးတွေကို စားရတာ အကြိုက်ဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက သူခိုးတွေ ခဏခဏ လာနေတာလေ... တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ”
ငန်းဝကြီးက သူ၏ အတောင်ပံဖြင့် လုံယွမ်ချင်းတို့ အဖွဲ့ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်၏။
“ဒီ ဝိညာဉ်သစ်သီးတွေကို သားရဲနတ်ဘုရားက စိုက်ပျိုးခဲ့တာလား”
လုံယွမ်ချင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားကာ ထိုဝိညာဉ်သစ်သီးများ၏ မူလဇစ်မြစ်ကို နောက်ဆုံးတွင် သိရှိသွားခဲ့တော့သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်... သူ စိုက်ပျိုးခဲ့တာပါ” ယဲ့ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူသည် ဝိညာဉ်စမ်းရေကန်၏ အနားသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ ရေကန်၏ အောက်ခြေမှနေ၍ ရွှေရောင် တောက်ပနေသော နဂါးသွေး ပုလင်းတစ်လုံးကို ဆယ်ယူလိုက်သည်။
“ဒါ... ဒါက နဂါးနတ်ဘုရားရဲ့ သွေးပဲ”
လုံယွမ်ချင်းမှာ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။
“ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီနေရာမှာ ရှိနေရတာလဲ”
ထိုအခါ၊ ယဲ့ဖုန်းက စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ကမ္ဘာငယ် သုံးထောင်ကို ဖန်တီးခဲ့သူဟာ နဂါးနတ်ဘုရားနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေသလို၊ သားရဲနတ်ဘုရားဟာလည်း အစောင့်အရှောက် တစ်ဦးအနေနဲ့ နဂါးနတ်ဘုရားကို သိကျွမ်းခဲ့တာပါ။ ဒီနဂါးနတ်ဘုရားရဲ့ သွေးကိုတော့ နဂါးနတ်ဘုရား ကိုယ်တိုင်က ချန်ထားရစ်ခဲ့တာပေါ့။ အဓိက ကတော့ နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင်တွေထဲက ပါရမီရှင်တွေဟာ နဂါးအသွင် ပြောင်းလဲခြင်း ဒုတိယအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့အတွက် ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါပဲ”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်တွင်မူ ယဲ့ဖုန်းသည် ထိုသွေးပုလင်းကို လုံယွမ်ချင်းအား ပေးအပ်လိုက်သည်။
“ဒါကိုတော့ သားဖြစ်သူ လုံထျန်းရှင်းကိုပဲ ပေးလိုက်ပါရစေ” လုံယွမ်ချင်းက ကပျာကယာပင် ငြင်းပယ်လိုက်၏။
“ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ” ယဲ့ဖုန်းက ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။
ဤသွေးပုလင်းကို လုံထျန်းရှင်းအား ပေးအပ်လိုက်မည်ဆိုပါက သူသည် နောက်ထပ် အဆင့် တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းကာ နဂါးအသွင် ပြောင်းလဲခြင်း ဒုတိယအဆင့်သို့ ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်၏။
“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့ ဂိုဏ်းကို ပြန်မှာလဲဗျ”
အော့ချွမ်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပူနေပုံရသည်။
သူသည် ဒဏ္ဍာရီထဲက ဝိညာဉ်သားရဲစင်မြင့်ထက်တွင် အမြန်ဆုံး ကျင့်ကြံလိုနေသည် မဟုတ်ပါလော။
“အခုပဲ သွားကြတာပေါ့” ယဲ့ဖုန်းက ဆိုလိုက်၏။
သူသည် ခူးဆွတ်ပြီးသား ဝိညာဉ်သစ်သီးများကို ကြည့်ကာ -
“ဒီသစ်သီးတွေကို သားရဲနတ်ဘုရားက နတ်ဘုရားကျွန်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့ မြေဆီလွှာတွေနဲ့ စိုက်ပျိုးခဲ့တာမို့လို့ အာနိသင်က အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း တခြားနေရာမှာ မျိုးယူပြီး စိုက်တဲ့အခါမှာ အာနိသင်က အမြဲတမ်း နည်းနေခဲ့တာပေါ့”
ယဲ့ဖုန်းသည် နတ်ဘုရားကျွန်း တစ်ခုလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းယူဆောင်သွားရန် စဉ်းစားခဲ့ပါသေး၏။ သို့သော်လည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းမှာ နဂါးမျိုးနွယ်စုများအတွက် ထိခိုက်နိုင်သဖြင့်၊ သူသည် အချို့သော မြေဆီလွှာများကိုသာ ယူဆောင်ခဲ့ကာ နောင်တွင် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ဤဝိညာဉ်သစ်သီးများကို အောင်မြင်စွာ စိုက်ပျိုးရန် စီစဉ်လိုက်တော့၏။
(၃၀) မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ အားလုံးမှာ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြတော့သည်။ ဟိုယွင်ကျဲသည် ယဲ့ဖုန်း၏ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ ကောင်းကင်ယံရှိ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုဆီသို့ ဦးတည်သော ဝဲကတော့လမ်းကြောင်းကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလျက် မေးမြန်းလိုက်၏။
“ဂိုဏ်းချုပ်ဦးလေး... ဒီလမ်းကြောင်းကို အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားတာက ကျွန်တော်တို့အတွက် အန္တရာယ် ရှိမလာနိုင်ဘူးလား ခင်ဗျာ”
“မရှိပါဘူး” ယဲ့ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။
သူသည် ဤလမ်းကြောင်းကို အမြဲတမ်း ဖွင့်လှစ်ထားရုံတင်မကဘဲ၊ ကမ္ဘာငယ် သုံးထောင်၏ အဝင်အထွက် တံခါးများကိုပါ ဉာဏ်အလင်းပွင့် နှလုံးသားဖြင့် တွက်ချက်ကာ အမြဲတမ်း ပွင့်နေအောင် လုပ်ဆောင်ရန် စီစဉ်လိုက်တော့သည်။ သို့မှသာ ကမ္ဘာ သုံးခုကြား ကူးလူးသွားလာမှုမှာ ပိုမို အဆင်ပြေချောမွေ့မည် မဟုတ်ပါလော။
ပြန်လမ်းခရီးတွင် ယဲ့ဖုန်းသည် သူ၏ အကြံအစည်များကို လုံယွမ်ချင်းအား ပြောပြလိုက်ရာ လုံယွမ်ချင်းမှာလည်း များစွာ သဘောတူ ဝမ်းမြောက်သွားတော့၏။
ခေတ္တအကြာတွင် ယဲ့ဖုန်းသည် ကမ္ဘာငယ် သုံးထောင်၏ ဧရာမ တံခါးကြီးရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူ၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့် နှလုံးသားကို အသုံးပြုလျက် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထွင်းဖောက် တွက်ချက်လိုက်သည်။ (၃၀) မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း တံခါးကို အမြဲတမ်း ပွင့်နေအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တော့၏။ သို့သော်လည်း ဘေးကင်းစေရန်အတွက် နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ထိုတံခါးဝတွင် အစောင့်အရှောက်များ ထားရှိရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။
အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးနောက်တွင်မူ ယဲ့ဖုန်းသည် လုံယွမ်ချင်းအား နှုတ်ဆက်လိုက်တော့၏။
"ဝှစ်"
နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ချိုးဖဲ့လိုက်သည်နှင့် မြူခိုးဂိုဏ်းသားများ အားလုံးမှာ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းအသွင် ပြောင်းလဲသွားကာ မြူခိုးတောင်ထိပ်ထက်သို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြတော့၏။
“ဒါ မြူခိုးဂိုဏ်း လား”
အော့ချွမ်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အလွန်ပင် ထူထပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားတော့သည်။ သူသည် မနီးမဝေးရှိ ဝိညာဉ်သားရဲစင်မြင့်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ထိုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။
“တစ်ပိုင်းဧကရာဇ် ပါလား”
အော့ချွမ်း ရောက်ရှိလာသည်နှင့် မီးလျှံနတ်ဆိုး ဧကရာဇ်၊ တောင်စောင့်မျောက်နတ်ဘုရားနှင့် အခြားသော နတ်ဆိုး ဧကရာဇ်များမှာ မှင်သက်သွားကြရတော့သည်။
“တာအိုမိတ်ဆွေတို့... ကျွန်တော်က အော့ချွမ်း ပါ”
သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မြူခိုးဂိုဏ်းအတွင်း၌ များပြားလှသော ဝိညာဉ်သစ်သီးများ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားမိ၏။
“နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ် တာအိုမိတ်ဆွေ”
တောင်စောင့်မျောက်နတ်ဘုရားနှင့် အခြားသော နတ်ဆိုး ဧကရာဇ်များက ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြကာ စင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အော့ချွမ်းအတွက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ အော့ချွမ်းသည် စင်မြင့်ထက်၌ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်သည့် တစ်ခဏ၌ပင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန်မှာ (၅) ဆခန့် ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။
“တကယ့်ကို ကောင်းလှပေစွ”
သူသည် မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် မှိတ်လိုက်ကာ ‘နတ်ဆိုး ဧကရာဇ် ကျင့်စဉ်’ ကို ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေတော့သည်။ သူသည် နတ်ဆိုး ဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်သို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိလိုနေသည် မဟုတ်ပါလော။
မြူခိုးတောင်ထိပ် ထက်၌မူ...
ရွှေရောင်ငန်းဝကြီးမှာ အတောင်ပံကို နောက်ပစ်လျက် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ဟိုဒီ လျှောက်လှမ်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းနေ၏။ သူ၏ အမြင်တွင်မူ ဤနေရာမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဘုရင်နိုင်ငံတော်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဝိုး... ဒီထင်းရှူးပင်ကြီးက တော်တော် ကြီးတာပဲ။ ငါ မင်းကို မြေဩဇာ ကျွေးမယ်လေ”
ငန်းဝကြီးမှာ နှစ်တစ်ထောင် ထင်းရှူးပင်အိုကြီး၏ အောက်ခြေဆီသို့ ပြေးသွားကာ မစင်စွန့်ရန် ပြင်လိုက်၏။
“ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ ဘဲစုတ်လဲ။ ဟိုဘက်ကို သွားစမ်း”
ထင်းရှူးပင်အိုကြီးမှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ နွယ်ပင်တစ်ပင်ကို အသုံးပြုကာ ရွှေရောင်ငန်းဝကြီးအား ရိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်ရာ မိုင်ပေါင်း များစွာ ဝေးကွာသော ရေပြင်အတွင်းသို့ ဝုန်းခဲ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ ယဲ့ဖုန်းမှာမူ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုသာ အသာအယာ ချလိုက်မိတော့၏။
“ဟူး... တကယ့်ကို ပြဿနာပဲ”
သူသည် ဟိုယွင်ကျဲ၊ တင်းပိုင်ရွှယ်နှင့် လင်းယွီယန်တို့အား လှည့်ကြည့်ကာ -
တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“ဒီနေ့က နိုင်ငံနှစ်ခုကြား ပါရမီရှင်တွေ ပြိုင်ပွဲရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ပဲ။ မင်းတို့လည်း စိတ်ဝင်စားရင် စင်မြင့်ပေါ်တက်ပြီးတော့ ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ကြပါဦး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ထိုသုံးဦးစလုံးမှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီးနောက် ရေပေါ်ဖြူမြို့တော်ရှိ စင်မြင့်များဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။ စင်မြင့်များထက်မှ အခြေအနေများကို ကြည့်ရင်း သူတို့မှာ စိတ်ဝင်စားမှုများ ပြင်းပြလာတော့၏။
“ဟေး.. ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်စမ်း... စီနီယာအစ်ကို ဒုတိယ ပြန်ရောက်လာပြီ”
လေထဲတွင် စုရုံးနေကြသော ကျားယွီလန်၊ လီကျောက်ကျောက်နှင့် ကျီဇီလင်းတို့မှာ ဟိုယွင်ကျဲကို မြင်သည်နှင့် လက်လှမ်းပြကာ ခေါ်လိုက်ကြ၏။
“မင်းတို့ရော မတိုက်ကြဘူးလား” ဟိုယွင်ကျဲက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ အစွမ်းက ဟင်းချက်တဲ့ နေရာမှာပဲ ရှိတာလေ... တိုက်ခိုက်တဲ့ နေရာမှာတော့ သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး” လီကျောက်ကျောက်က ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။
“ကျွန်မလည်း မတိုက်ချင်ပါဘူး” ကျီဇီလင်းကလည်း မှာကြားလိုက်သည်။ သူမသည် တိုက်ခိုက်ရသည်ထက် စာဖတ်ရသည်ကို ပိုမို နှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။
“အင်း... ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီလေ”
ဟိုယွင်ကျဲမှာ ဘာမှ မတတ်နိုင်သလို ခံစားလိုက်ရကာ ဓားနှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် စင်မြင့်များဆီသို့ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဝမ်ဖင်းအန်း၏ အဆက်မပြတ် မြှောက်ပင့်နေသော အသံကြီးမှာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာပြန်၏။
“တာအိုမိတ်ဆွေ... မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်က တကယ့်ကို ခန့်ညားထည်ဝါပြီးတော့၊ အရှိန်အဝါကလည်း ဝင်းလက်နေတာပဲ... ငါကတော့ မင်းကို သေချာပေါက် မယှဉ်နိုင်ပါဘူး... မင်းကတော့ ငါ့ကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့တင် မြေပြင်ထဲ နစ်ဝင်သွားအောင် လုပ်နိုင်မှာပါ... ... ... ”
နောက်တစ်ခဏတွင်မူ...
“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း... “
ဝမ်ဖင်းအန်းသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ အဆင့်နိမ့် ပေါက်ကွဲစေသော မူလချီ ဆေးလုံးများကို တစ်ဆုပ်ကြီး ထုတ်ယူကာ ထိတ်လန့်နေသော ပြိုင်ဘက်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်သွားတော့၏။
“တောက်... မင်း နောက်တစ်မျိုး မပြောင်းတတ်တော့ဘူးလား... ... ... ”
ဝမ်ဖင်းအန်း၏ (၄၃) ယောက်မြောက်သော ပြိုင်ဘက်မှာလည်း အလူးအလဲ ခံလိုက်ရကာ ဆဲရေးရင်း လွင့်ထွက်သွားရှာတော့သည်။
“ညီလေးဝမ်ရဲ့ အဆိပ်သင့်မြှောက်ပင့်ခြင်း ကတော့ ဘယ်သူမှ တောင့်မခံနိုင်လောက်အောင်ကို ဆိုးရွားလွန်းလှတယ်နော်” ဟိုယွင်ကျဲ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ မသိမသာ လှုပ်ရွသွား၏။
အခြားသော မြူခိုးဂိုဏ်းတပည့်များကလည်း ထိုစကားကို အကြွင်းမဲ့ ထောက်ခံသည့်နှယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြတော့သည်။
“စစ်မှန်သော နဂါးအသွင်... ... ... ”
ထိုအခိုက်အတန့်၌ အမှတ် (၅) စင်မြင့်ထက်မှ လုံထျန်းရှင်း၏ ရင်းနှီးလှသော အသံကြီးမှာ ဟိန်းထွက်လာသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ထိုဘက်သို့ စိတ်ဝင်တစား လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတော့၏။
--