အခန်း ၄၃၆

အခန်း (၄၃၆) မထိုက်တန်ဘူး အပိုင်း (၂)

~အဘိုးအို ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ မှောင်မိုက်နေပြီး ရက်စက်မည့်ဟန်ရှိသော အပြုံး ဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြုံးလိုက်သည်။

သို့သော် ဝေဇီယီ က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်၏။

"ကျွန်မတို့ ခေါင်းဆောင် ပြောခဲ့သလိုပဲ... အကယ်၍ ရှင့်မှာ အဲဒီလောက် အစွမ်းအစ တွေ တကယ် ရှိနေခဲ့ရင်၊ ကျွန်မတို့ အားလုံးက အခုချိန်ဆို သေနေလောက်ပြီ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ရှင်က အခု အရမ်းကို လောနေတယ် မဟုတ်လား"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... ငါက..."

အဘိုးအို တစ်ယောက် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ရုတ်တရက် အန္တရာယ်၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစား လိုက်ရတော့သည်။

ဆုမို က အေးစက်စက် မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံး လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ခင်ဗျား ပြန်မေ့သွားပုံရတယ်... ခင်ဗျား ပြောခဲ့တာကို ကျွန်တော် ပြန်သတိပေးပါ့မယ်... ခင်ဗျားရဲ့ အနောက်မှာ သည်းသည်းမည်းမည်း ခြေရာခံလိုက်လာ တဲ့ သားရဲတွေ ရှိနေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ... ပြီးတော့ သူတို့က အခု အရမ်းကို ဗိုက်ဆာနေကြပြီ တဲ့"

"ခြေရာခံလိုက်လာ တဲ့ သားရဲတွေ ဆိုတာက ခင်ဗျားကို သတ်ဖို့ လိုက်နေတယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"

"ပြီးတော့ အရမ်းကို ဗိုက်ဆာနေတယ် ဆိုတာက အစာစားဖို့အတွက် အသည်းအသန် ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတာပဲ"

"ဒီအချက် နှစ်ချက်စလုံးက အလွန်တရာ အရေးပေါ်နေတဲ့ အခြေအနေကို ပုံဖော်နေတာ... အဲဒီ နှစ်ခုကို ပေါင်းလိုက်ရင် အရေးပေါ် အခြေအနေတွေ ထဲကမှ အဆိုးရွားဆုံး အရေးပေါ် အခြေအနေ မျိုးကို ရောက်နေပြီ ဆိုတာ သေချာတယ်"

"ဒီလို ဖိအားတွေ အပြည့်နဲ့ အရေးပေါ်နေတဲ့ အခြေအနေ မျိုးမှာ... အကယ်၍ ခင်ဗျားသာ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုပစ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းအစ တကယ် ရှိနေတယ် ဆိုရင်၊ ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ အချိန်ဖြုန်းပြီး စကားလုံးတွေနဲ့ ဟန်ရေးပြနေဦးမှာလဲ"

"ကျွန်တော့်အမြင်ကို ပြောရရင်တော့... ခင်ဗျား က တကယ်ပဲ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာ... ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းကို အနိုင်ယူ နှိမ်နင်း နိုင်ဖို့ သေချာပေါက် ယုံကြည်မှု မရှိဘူး"

"ဒါကြောင့်... ခင်ဗျား က ဒီမှာ စကားလုံးတွေနဲ့ ဟန်ရေးပြပြီး၊ လူတချို့ကို ခြောက်လှန့် မောင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ... ကျန်တဲ့သူတွေကို မနိုင်တနိုင် အနိုင်ယူပြီးမှ ခင်ဗျားရဲ့ ဆာလောင်မှုကို ဖြည့်ဆည်းဖို့၊ နောက်ဆုံးကျမှ ခင်ဗျားရဲ့ အစွမ်းအစကို ပြသဖို့ ကြံစည်နေတာ... ငါ ပြောတာ မှားနေလို့လား"

ဆုမို ၏ စကားအဆုံးတွင် အဘိုးအို၏ မျက်နှာထား အလွန်တရာ ဆိုးရွားစွာ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် သူ ဖမ်းဆုပ်ထားသော လက်မှာ ရုတ်တရက် အမည်းရောင်နှင့် အပြာရောင်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထို့နောက် သူက ထိုလူ၏ ပခုံးကို အတင်းအကျပ် ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ ပါးစပ်ကြီးကို ကျယ်လောင်စွာ ဟလိုက်ရာ၊ အလွန်တရာ စူးရှထက်မြက်လှသော သွားများက ထိုလူ၏ လည်ပင်းကို အဟုန်ပြင်းစွာ ကိုက်ဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"ရပ်စမ်း"

ကျန်ရှိနေသော လူလေးဦး က ပြိုင်တူ အော်ဟစ် လိုက်ကြပြီး လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ကာ ဝင်ရောက် ဟန့်တားရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။

သို့သော် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုလူ၏ လည်ပင်းမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး လတ်ဆတ်သော သွေးများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ကို ရွှဲရွှဲစိုသွားစေခဲ့သည်။

သေဆုံးခါနီး အချိန်လေးတွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများက ခဲအေးသွားတော့၏။

ထိုအချိန်တွင် ဓားမကြီး နှစ်လက်က အထက်မှနေ၍ အဟုန်ပြင်းစွာ ခုတ်ပိုင်း ကျဆင်းလာခဲ့လေပြီ။

အဘိုးအို က သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ၊ မည်းနက်နေသော လက်ဝါးပြင်က ဓားမကြီး နှစ်လက်ကို ရုတ်ချည်း ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်ပြီး ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ ဘာတွေ လုပ်နိုင်လဲ ဆိုတာ ကြည့်လိုက်ကြစမ်း"

သူ၏ စကားသံ အဆုံးတွင် 'ချွမ်... ချွမ်' ဟူသော အသံနှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဓားမကြီး နှစ်လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ချိုးဖဲ့ပစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ဝါး နှစ်ချက်ဖြင့် လူနှစ်ဦး၏ နှလုံးသားဆီသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ တဝီဝီ မြည်ဟိန်းနေသော အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာတော့သည်။

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကွင်းပုံစံ လက်နက်တစ်ခုက လေဟာနယ်ကို ခွင်း၍ ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအရာကား ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ၏ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော လက်နက် — နေနှင့် လ ကွင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုကွင်းကို နေကွင်း နှင့် လကွင်း ဟူ၍ နှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားပြီး၊ နေကွင်း တွင် ကိုင်တွယ်ရန် တန်းတစ်ခု ပါရှိကာ ကွင်းတစ်ခုလုံး၏ အနားသတ်များက အလွန်တရာ ထက်မြက် စူးရှလှပေသည်။

လေကို ခွဲထွက်လာသော တဝီဝီ မြည်သံက အဘိုးအို ၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လာတော့၏။

စူးရှထက်မြက်လှသော အနားသတ်များ၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် အဘိုးအို ၏ လက်သည်းများက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ၏ သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုကို အဆုံးမသတ်နိုင်တော့ချေ။ ထို့ပြင် နေနှင့် လ ကွင်း က သူ၏ မျက်နှာအနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် အဘိုးအို က သူ၏ ပါးစပ်ကို ရုတ်တရက် ဟလိုက်ပြီး 'ချလွင်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ နေကွင်း ၏ ထက်မြက်သော အနားသတ်ကို သူ၏ သွားများကြားတွင် ကိုက်ဖမ်းထားလိုက်တော့သည်။

ဤ လှုပ်ရှားမှုက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ကိုပင် လန့်ဖျပ်သွားစေခဲ့၏။

သူ၏ ပစ်လွှတ်မှုက လုံးဝ မလွယ်ကူလှပေ။ တကယ့်ကို အလေးအနက်ထား ရင်ဆိုင်မည့် ပြိုင်ဘက်များ ပင်လျှင် အနည်းငယ်မျှ ရုန်းကန်ရမှု မရှိဘဲ ဖမ်းဆုပ်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော် ထင်မှတ်မထားဘဲ အဘိုးအို က နေကွင်း ကို သွားဖြင့် ကိုက်ဖမ်းကာ ရပ်တန့်ပစ်လိုက်သည် ဟူသလော။

သို့ရာတွင် အဘိုးအို တစ်ယောက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခွင့် မရလိုက်မီမှာပင် 'ဂွပ်' ခနဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

နေနှင့် လ ကွင်း သည် ယင်ယန် သဘောတရားကို ပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ယန် ၏ အတွင်း၌ ယင် ကို ဖုံးကွယ်ထားကာ နှစ်ခုကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ပင်တည်း။

နေကွင်း ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ဖုံးကွယ်ထားသော လကွင်း က မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရုတ်ချည်း ခုန်ထွက်လာသည်။

ဤသည်ကား အင်မော်တယ် နတ်ဘုရား တစ်ပါး ပင်လျှင် ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲလောက်အောင် လျင်မြန်ပြီး နီးကပ်လွန်းသော တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဤသို့သော အပြောင်းအလဲကြောင့် အငိုက်မိသွားသော အဘိုးအို က ကပျာကယာ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လုံးဝ လွတ်ကင်းအောင် မရှောင်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် သွေးကြောင်း တစ်ကြောင်း ထင်ဟပ်သွားပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက် နားရွက်မှာ ပြတ်ရှသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခုန်ထွက်သွားသော လကွင်း က လေထဲတွင် လည်ပတ်ကာ နောက်သို့ ပြန်လည် ပျံသန်းလာတော့၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အဘိုးအို က နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ လကွင်း ကို သူ၏ လက်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

သူသည် သင့်လျော်သော လက်ကိုင်နေရာမှ မဖမ်းဆုပ်မိဘဲ ထက်မြက်သော အနားသတ်များနှင့် တိုက်ရိုက် ထိတွေ့သွားသော်ငြားလည်း၊ သူ၏ လက်များက သံမဏိများဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသလို မာကျောလွန်းလှသဖြင့် ဓားသွားများက သူ့ကို မည်သို့မျှ မထိခိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။

ယခုအခါ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ဝမ်းသာအားရမှုများ တောက်ပနေတော့၏။

ထို့နောက် နောက်ထပ် 'ဂွပ်' ခနဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

သူက သူ၏ သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ခဲလိုက်ရာ၊ ထိုဖိအားများအောက်တွင် ချောမွေ့နေသော နေကွင်း ပေါ်၌ အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာပြီးနောက် ချလွင် ခနဲ အသံနှင့်အတူ အဘိုးအို က ၎င်းကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ချိုးဖဲ့ပစ်လိုက်တော့သည်။

"အရမ်း ကောင်းတယ်"

ယခုအခါတွင် သူက စကားပြောရန် အချိန်ရသွားပြီ ဖြစ်၏။

"အဲဒီ သားရဲတွေ က ငါ့ကို လိုက်ကိုက်ခဲ့တုန်းကတောင်... ငါ့မှာ ခြစ်ရာလေး တစ်ချက်မှ မရခဲ့ဘူး... အခုတော့ ဒီလို နေရာမျိုးလေး မှာ ငါ့လှေ မှောက်ရတယ်ပေါ့လေ..."

"ဒီနေ့... မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်ရက် ထွက်မသွားနိုင်စေရဘူး"

သူ၏ စကားသံ အဆုံးတွင် နောက်ထပ် 'ဂွပ်' ခနဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ လကွင်း မှာလည်း သူ၏ ကြီးမားလှသော လက်စွမ်းအောက်တွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့ပျက်စီး သွားရသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ၏ မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက် သွားသော်လည်း၊ သူ အကြံအစည် တစ်ခုခု မထုတ်နိုင်မီမှာပင် အဘိုးအို က သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အမည်းရောင်နှင့် အပြာရောင်များ ပြောင်းလဲနေသော အဆိပ်လူး လက်ချောင်းများက သူ့ထံသို့ လှမ်းလာနေသည်။ လက်ဝါး၏ စွမ်းအားများ မရောက်ရှိမီကတည်းက အလွန်တရာ ဆိုးရွားလှသော အပုပ်နံ့ကြီးကြောင့် သူ၏ ခေါင်းများ မူးဝေလာပြီး အသိစိတ်များ ဝေဝါးလာတော့၏။

သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားနှင့် ခြေလှမ်းများက ယိမ်းယိုင်လာပြီး မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားသည်။

အဘိုးအို ၏ လက်ဝါးထဲတွင် အဆိပ်များ ရှိနေကြောင်း သိရှိလိုက်ရသဖြင့် သူ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားချင်သော်ငြားလည်း ယခုအခါတွင် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

သူ ပြုလုပ်နိုင်သမျှမှာ သူ့အပေါ်သို့ ကျဆင်းလာမည့် လက်ဝါးကို မတတ်သာဘဲ ကြည့်နေရင်း သူ၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ရန်သာ ရှိတော့သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ဓားရောင်တစ်ချက် ဝင်းလက် ကာ ဘေးဘက်မှနေ၍ ရုတ်တရက် အဟုန်ပြင်းစွာ ထိုးစိုက်လာတော့၏။

ထို ဓားချက် က ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ထက်မြက် စူးရှလှပေသည်။

အဘိုးအို က အခြားသော သန်မာသည့် လူမိုက်များကို အလွယ်တကူ ရှင်းလင်း နိုင်ခဲ့ပြီး၊ နေနှင့် လ ကွင်း ၏ အောက်တွင် အနည်းငယ် အရေးနိမ့်ခဲ့သော်ငြားလည်း သူ၏ လက်နက် အားသာချက်ကြောင့် ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သိုင်းပညာ က ထိုလူကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။

သို့ရာတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ဤ ဓားချက် ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ အဘိုးအို က ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေရဲတော့ချေ။

သူက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ကို တိုက်ခိုက်မည့် အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ ရွှေ့ပြောင်းကာ လက်ချောင်းများကို လျင်မြန်စွာ အသုံးပြု၍ ဓားချီ များကို လမ်းကြောင်းလွှဲရန် ကြိုးစားလိုက်တော့၏။

--