အခန်း ၄၄၁

အခန်း (၄၄၁) ဇီယန်ဂိုဏ်းသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိခြင်း

သွမ့်ဆုန် တစ်ယောက် သူ၏ နားကိုပင် သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ သူက သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ဝေဇီယီ အား ကြည့်ကာ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ အတည်ပြု မေးမြန်းနေတော့၏။

"ငါ့ဆီကို တဲ့လား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

ဝေဇီယီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆရာသခင် ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာပါ... ဇီယန်ဂိုဏ်း က စီနီယာ သွမ့် ဆီကို ပို့ပေးပါ တဲ့လေ... စာအိတ်ပေါ်မှာလည်း 'စီနီယာ သွမ့် ကိုယ်တိုင် ဖွင့်ဖတ်ရန်' ဆိုပြီး ရေးထားပါတယ် ရှင်"

"အင်း..."

သွမ့်ဆုန် က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ထိုက်စန်းတောင်ကြီး သူ့ရှေ့တွင် ပြိုကျလာမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ သူ၏ ဟန်ပန်အမူအရာက ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ပေ။

သူက စာကို ယူရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် စာအိတ်ကို ထိတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် သူ၏ လက်ကို အနည်းငယ် ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အင်္ကျီပေါ်တွင် နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ်ခန့် ပွတ်သပ် သုတ်သင်လိုက်ပြီးမှသာ စာကို ယူလိုက်တော့၏။

စာအိတ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း သူက သေချာစွာ ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ့ထံသို့ လိပ်မူထားကြောင်း သေချာသွားသောအခါ သူက စာအိတ်ကို ဖောက်ရန် အလိုအလျောက် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် ခဏတာမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူက ဝေဇီယီ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဆရာသခင် က တခြား မှားကြားလိုက်တာတွေများ ရှိသေးလား"

"မရှိပါဘူး"

ဝေဇီယီ က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ"

သွမ့်ဆုန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စာအိတ်ထဲမှ စာကို ထုတ်ယူလိုက်တော့၏။

သူက စာကို ဖြန့်ကာ သေချာစွာ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

ဖတ်ရှုနေစဉ် အတွင်း သူ၏ အပြုအမူမှာ အခြားသူများ ခိုးဖတ်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား အတော်လေး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် နိုင်လှပေသည်။

ဆုမို က သူ၏ အပြုအမူကို စောင့်ကြည့်နေရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များ လှုပ်ရွသွားတော့၏။

တကယ့်ကို အထင်ကြီးလေးစားလောက်စရာ ပါပဲလား။

အခြားသူများ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသောကြောင့်သာ သူက စီနီယာ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုသို့မှ မဟုတ်ပါက သူ မည်သို့ ပြုမူနေမည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

စာက တကယ်တော့ သိပ်မရှည်လှပေ။ သို့သော် သွမ့်ဆုန် က အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အတော်လေး ထူးဆန်းနေခဲ့၏။

ဖတ်ရှုနေစဉ်တွင် သူက ဆုမို နှင့် ဝေဇီယီ တို့ကိုလည်း ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လှမ်းကြည့်နေတတ်သည်။

သို့ရာတွင် ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ဘေးဘက်တွင် ထိုင်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြပြီး သူ့ကို လုံးဝ အာရုံမစိုက်ကြောင်း မြင်တွေ့ရသောအခါ သူက စာကိုသာ ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်တော့၏။

စာ၏ အကြောင်းအရာ အားလုံးကို ဖတ်ရှုပြီးစီးသွားသောအခါ သွမ့်ဆုန် က နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားလိုက်သည်။

"မင်းတို့..."

သူက စကားစရန် ဟန်ပြင်လိုက်၏။

လူတိုင်းက သူ့ထံသို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဘေးနားရှိ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၊ မိန်းမငယ်လေး နှင့် ကျန်ရှိနေသော သန်မာထွားကျိုင်းသည့် လူမိုက် လေးဦး တို့ အပါအဝင် ပင်တည်း။

သွမ့်ဆုန် တစ်ယောက် လန့်ဖျပ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်တော့ပါဘူး"

"..."

ဆုမို ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရွသွားပြီး သူ့ကိုပင် ဆက်လက် မကြည့်ချင်တော့လောက်အောင် ပျင်းရိသွားတော့၏။

သို့သော် သွမ့်ဆုန် ၏ ရင်တွင်း၌ မကျေမချမ်း ဖြစ်နေသော အတွေးအချို့ ရှိနေပုံ ရသည်။

ဝေဇီယီ က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ဆရာသခင် က ကျွန်မကို စာနှစ်စောင် ပို့ခိုင်းလိုက်တာပါ... တစ်စောင်က စီနီယာ သွမ့် ဆီကို ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်စောင် ကတော့ ဒုတိယမြောက် နန်းတော်သခင် ဆီကိုပါ... ကျွန်မက စီနီယာ သွမ့် နဲ့ တွေ့ဖို့ ဇီယန်ဂိုဏ်း ကို အရင် သွားရမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ"

"လမ်းခုလတ်မှာ စီနီယာ နဲ့ ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး"

"ဒီလိုဆိုမှတော့... ကျွန်မ အနေနဲ့ ဇီယန်ဂိုဏ်း ကို သွားနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး... မိုးတိတ်သွားတာနဲ့ ထျန်းချူမြို့ ဘက်ကို တန်းသွားလိုက်ပါတော့မယ်"

ဆုမို က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သွမ့်ဆုန် ၏ အသည်းအသန် အော်ဟစ်သံကြီးကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

"မလုပ်နဲ့"

"..."

ဆုမို နှင့် ဝေဇီယီ တို့ နှစ်ဦးစလုံးက သွမ့်ဆုန် အား အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတော့၏။

သွမ့်ဆုန် က ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ဒီအထိတောင် ရောက်နေကြပြီပဲ... ဇီယန်ဂိုဏ်း ကို မဝင်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်မလဲ... ဇီယန်ဂိုဏ်း က ဒီကနေဆိုရင် နေ့ဝက်ခရီးလောက်ပဲ ဝေးတော့တာ... ဇီယန်ဂိုဏ်း ကို လာပြီး အနားယူကြပါဦး... ထျန်းချူမြို့ ကို သွားရမယ့် ခရီးကလည်း မနီးဘူးလေ... ပြီးတော့ မိန်းမငယ်လေး တစ်ယောက်တည်း သိုင်းလောက ထဲမှာ ခရီးသွားရတာ အဆင်မပြေပါဘူး... ရှောင်မို ကို မင်းနဲ့အတူ လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်လေ... အဲဒါက သူ့အတွက်လည်း ထျန်းချူမြို့ က ဓားပြိုင်ပွဲ ရဲ့ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုတွေကို အတွေ့အကြုံ ရသွားစေမှာပေါ့"

ဆုမို က သွမ့်ဆုန် ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး လေသံဖြင့် ဆို၏။

"ကျွန်တော် ဘယ်အချိန် ထွက်ခွာဖြစ်မယ် ဆိုတာ သေချာ မသိသေးဘူး ဗျ... တကယ်တော့ အခု ဇီယန်ဂိုဏ်း ကို ပြန်လာတာက အရေးတကြီး ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စလေး တစ်ခု ရှိနေလို့ပါ"

"မင်းမှာ ဘာ အရေးကြီး ကိစ္စများ ရှိနေလို့လဲ"

သွမ့်ဆုန် က ဆုမို ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး သူ၏ အကြည့်များက စူးရှထက်မြက်လျက် ရှိပေသည်။ သူက တည်ကြည်လေးနက် စွာဖြင့် ဆက်ပြော၏။

"မင်း.. ခေါင်းဆောင် နဲ့ သွားတွေ့လိုက်... ပြီးရင် ဇီယန်ဂိုဏ်း မှာ နှစ်ရက် သုံးရက်လောက် နားလိုက်ပေါ့... အဲဒီနောက်မှာ မင်းတို့ ထျန်းချူမြို့ ကို တန်းသွားလို့ ရတာပဲ..."

"ဒါက..."

ဆုမို က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်... အရင်က ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့ဖူးတယ်... အဲဒီလူ ကျင့်ကြံနေတဲ့ သိုင်းပညာ က ဒဏ္ဍာရီ တွေထဲမှာ ပြောကြတဲ့ မိစ္ဆာ သိုင်းပညာ တစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်နေပုံ ရတယ်... ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းညွှန်ချက် အရဆိုရင်... ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ဇီယန်ဂိုဏ်း မှာ ရှိနေနိုင်တယ်လို့ သိရတယ်... ကျွန်တော် သိတဲ့ အဲဒီလူက ရိုးသားဖြူစင်ပြီး ဘာမှ မသိနားမလည်တဲ့ သူပါ... သူက ဒီ သိုင်းပညာ ကို တွေတွေဝေဝေ နဲ့ ကျင့်ကြံနေခဲ့တာ"

"အခု အခြေအနေက တော်တော်လေး အရေးကြီးနေပြီ... ဒါကြောင့် ဒီ သိုင်းပညာ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ဇီယန်ဂိုဏ်း မှာ ရှာဖွေပြီး... အဲဒါကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းများ ရှိမလား ဆိုတာကို ကြည့်ချင်လို့ပါ"

"ဪ"

သွမ့်ဆုန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လွင်လာတော့၏။

"ဘာ သိုင်းပညာ မို့လို့လဲ"

"ဝေလငါး အစာမြိုသိုင်း ဖြစ်ဖို့ များတယ် ဗျ"

ဆုမို က မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောချလိုက်သည်။

"ဝေလငါး အစာမြိုသိုင်း"

သွမ့်ဆုန် ၏ မျက်နှာအမူအရာက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ဆုမို တစ်ယောက် လန့်ဖျပ်သွားသည်။

"ဦးလေးသွမ့် က အဲဒီအကြောင်း သိထားလို့လား"

"ငါ ကြားဖူးသလိုလိုတော့ ရှိတယ်... ဒါမှမဟုတ် မကြားဖူးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

သွမ့်ဆုန် ၏ မျက်မှောင်များ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ကွေးသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"ငါ မသိလောက်ပါဘူး"

'ခင်ဗျား မသိဘူး ဆိုရင်... ဘာလို့များ မျက်နှာအမူအရာ က ဒီလောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ'

ဆုမို တစ်ယောက် ခဏတာမျှ စကားပြောမထွက်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ထိုစဉ် ဘေးဘက်မှ ချောင်းဟန့်သံ အချို့ကို သူ ကြားလိုက်ရ၏။

ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖုဟန်ယွမ် က မျက်စိမှိတ်ပြကာ သူ့အား လက်ဟန်ခြေဟန် ဖြင့် တစ်ခုခု ပြောဆိုနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဆုမို က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မင်း ပြောချင်တာ ရှိရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သာ ပြောပါ"

"အဲဒီလူ... အခုလောက်ဆိုရင် မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်နေလောက်ပြီ မဟုတ်လား"

ဖုဟန်ယွမ် က လက်နှစ်ဖက်စလုံး ပြတ်တောက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ လူးလှိမ့်နေသော အဘိုးအို ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ လူတိုင်းက သတိရသွားကြတော့၏။ ဆုမို က ဤလူ၏ ရင်ဘတ်ရှိ ယွီထန် သွေးကြောကွက် ကို ထိုးဖောက်လိုက်ပြီးနောက် အခြားသူများနှင့် စကားပြောရန် ထွက်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ ထက်ပင် ပိုမို ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်ငြားလည်း အဘိုးအို မှာ အံကြိတ်ကာ သည်းခံနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

အခြားသူများက ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သေချာ မသိကြသော်ငြားလည်း၊ ဖုဟန်ယွမ် ကမူ ဤ မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်ရသည့် လောကငရဲ ကြီးက မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိထားသဖြင့် ဆုမို အား မနေနိုင်တော့ဘဲ သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆုမို က ပြုံးလိုက်၏။

"ထားလိုက်ပါ... ထားလိုက်ပါ...ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီ လက်ချောင်းထိုးနှက်မှု ကို 'သုံးရက်တာ နာကျင်မှု' လို့ ခေါ်တယ်... တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ငါက ဖြေဆေး မပေးဘူး ဆိုရင် သူက သုံးရက် အပြည့် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရမှာပဲ"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ စီနီယာ ညီအစ်ကို တချို့က သူ့ရဲ့ သွေးထွက်နေတာကို အစောကြီး ကတည်းက ရပ်တန့်ပေးထားပြီးသားပါ... သူ အချိန်တို အတွင်းမှာ သေသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ပြီးတော့ ဒီ နာကျင်မှု က သူ့ခန္ဓာကိုယ် ကို နည်းနည်းလေးတောင် ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါကြောင့် သူ တကယ်ပဲ သုံးရက် အပြည့် နာကျင်ခံစားနေရမယ် ဆိုရင်တောင်... အဲဒီဒဏ်ကြောင့်တော့ သေချာပေါက် သေသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး...ခင်ဗျားတို့ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး"

"ဒီလူက မိစ္ဆာ လမ်းစဉ် က ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ဆိုတော့... သေချာပေါက် သံမဏိလို မာကျောတဲ့ စိတ်ဓာတ် ရှိမှာပဲ... သူ့ကို နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် နာကျင်ခံစားခိုင်းထားတာက သူ့အတွက် သတိပေးချက် တစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်တယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်း တဲ့ အခါမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ ဖုံးကွယ်ထားရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ”

--