အခန်း ၄၄၂

အခန်း (၄၄၂) ဇီယန်ဂိုဏ်းသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိခြင်း အပိုင်း (၂)

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းက ဆုမို ၏ ထိရောက်လှသော နည်းလမ်းများကို ချက်ချင်းပင် အထင်ကြီး လေးစားသွားကြပြီး၊ ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း ၏ နက်နဲဆန်းကြယ်လှသော အစွမ်းသတ္တိများကို ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားကြတော့၏။

ဖုဟန်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ လှုပ်ရွသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူကို တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ကာ ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်၏။

'ခင်ဗျားဘာသာခင်ဗျား ရှာကြံပြီး လုပ်ခဲ့တာပဲ... ဒါ ဝဋ်လည်တာပဲ'

ထိုသို့ တွေးတောပြီးနောက် သူက ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ချေ။

သူ သတိပေးလိုက်ခြင်းမှာ သူကိုယ်တိုင် ဤနာကျင်မှုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ခံစားခဲ့ရဖူးပြီး၊ ဤလူ နာကျင်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားကာ ဆုမို ၏ အစီအစဉ်ကြီး များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မည်ကို ပို၍ စိုးရိမ်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ယခုတော့ ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဆိုမှတော့... သူ့ကို ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ပြီး နာကျင်ခံစားခိုင်းထားလိုက်တော့မည်။

အဘိုးအို တစ်ယောက်တည်းသာ သူ၏ ရင်တွင်း၌ အရူးတစ်ယောက်အလား အသည်းအသန် အော်ဟစ်နေတော့သည်။

သူက ဆုမို အား သူ လုံးဝ သံမဏိလို မာကျောသော စိတ်ဓာတ် ရှိမနေကြောင်း၊ နည်းနည်းလေးတောင် မမာကျောကြောင်း အသည်းအသန် ပြောပြချင်နေခဲ့၏

သို့သော်လည်း... သူက အလွန်အမင်း နာကျင်နေလွန်းသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်တော့ဘဲ ဆုမို ကိုသာ မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

ဤအခြေအနေကို သတိပြုမိသွားသောအခါ ဆုမို က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း... သူ့မျက်လုံးတွေက တကယ့်ကို ကြမ်းတမ်းနေတုန်းပဲ... ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း ရဲ့ အစွမ်းအောက်မှာ သူ လုံးဝ အရှုံးမပေးသေးဘူး ဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ"

လူတိုင်းက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ကြတော့၏။

ဤသို့ ကြားဖြတ် ဝင်ရောက်လာသော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ဝေဇီယီ က ထျန်းချူမြို့ သို့ သွားမည့် ကိစ္စကို ဆက်လက် မပြောဖြစ်တော့ချေ။

သို့သော် သူမ၏ ဆရာသခင် ပေးလိုက်သော စာထဲတွင် ဘာတွေ ရေးထားသနည်း ဆိုသည်ကိုတော့ သူမ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆုမို ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူလည်း ဤကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက် နားလည်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။

သို့ရာတွင် သူတို့နှစ်ဦးကြား ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးနေမည် ဆိုပါက အခြေအနေများကို ပိုမို အနေရခက်သွားစေရန်သာ ရှိပေမည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးက နှုတ်ဆိတ်နေရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုနေကြစဉ်၊ အခြား မသက်ဆိုင်သော အကြောင်းအရာများကိုသာ ရွေးချယ် ဆွေးနွေးဖြစ်ခဲ့ကြ၏။

တချို့က သိုင်းလောက တွင် သူတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များကို ပြောပြကြပြီး၊ တချို့က ထျန်းချူမြို့ ၏ ဓားပြိုင်ပွဲ အကြောင်းကို ဆွေးနွေးကြသည်။ အချို့ကလည်း ဓားသိုင်းပညာ အသီးသီး၏ အားသာချက် အားနည်းချက်များကို ငြင်းခုန်ကြပြီး၊ ယခုလေးတင် ဝေဇီယီ ထုတ်ပြသွားခဲ့သော နေမင်းကြယ်ပျံဓားသိုင်း ကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြတော့၏။

ဝေဇီယီ က နှိမ့်ချစွာဖြင့် ချီးကျူးစကားများကို ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး၊ ထိုသို့ ပြောဆိုနေရင်း လျိုဆွေ့ဖုန်း က ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်း ကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများပါ ပါဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ ထို ဗလတောင့်တောင့် လူမိုက်များက ဆုမို နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများမှာ အနောက်တောင်ပိုင်း နယ်မြေ မှ လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြတော့၏။

အနောက်တောင်ပိုင်း နယ်မြေ ဆိုသည်မှာ အရေးပါ အရာရောက်သော နေရာတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ ဝေဖန် ပြောဆိုခဲ့မိသည်များကို ပြန်လည် သတိရသွားသောအခါ၊ သူတို့မှာ အတော်လေး အနေရခက်နေကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဆုမို က ထိုကိစ္စများကို စိတ်ထဲ မထားခဲ့ပေ။

စကားပုံ တစ်ခု ရှိသည် မဟုတ်ပါလော၊ 'ပြောစရာ စကားများများ ရှိနေရင် အချိန်တွေက လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားတတ်ပြီး၊ ပြောစရာ မရှိရင်တော့ အချိန်တွေက လိပ်တစ်ကောင်လို နှေးကွေးစွာ သွားနေတတ်တယ်' တဲ့။ သဲကြီးမဲကြီး ရွာသွန်းလာသော မိုးရေများက အဟုန်ပြင်းစွာ ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်သွားရန်လည်း အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ချေ။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် မိုးရေများ အတော်လေး ပါးသွားခဲ့လေပြီ။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကနေ မိုးဖွဲဖွဲလေး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လန်းဆန်းသော အအေးဓာတ်လေး တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာကာ၊ နွေဦးရာသီ၏ မြူခိုးများက အရာအားလုံးကို တစ်ဖန် ပြန်လည် အသက်ဝင် လာစေသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

မိုးခိုပြီးသွားပြီ ဖြစ်ရာ ဆုမို နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများမှာ ဆက်လက် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ထွက်ခွာရန် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား နှင့် သူ၏ သမီးဖြစ်သူတို့က ဆုမို နှင့် အခြားသူများအား အဆုံးအစမရှိသော ကျေးဇူးတင်စကားများ ဆိုကြ၏။

သို့သော် ဆုမို က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ ထိုသို့ ပြောနေရန် မလိုအပ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

ပြိုပျက်နေသော ဘုရားကျောင်းဟောင်း အတွင်း မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ အဘိုးအို ကလည်း သူတို့ သားအဖ နှစ်ဦးတည်းကို သီးသန့် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ...ထိုသူက မိုးရွာနေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ စားစရာ လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်းမျှသာ ဖြစ်၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထိုသူက တကယ့် ပြိုင်ဘက် အစစ်အမှန် နှင့် သွားတိုးမိပြီး ကံတရားက မျက်နှာမသာပေး ခဲ့ခြင်း ပင်တည်း။

ထို့ကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က အခြား တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည် ဟူသော အယူအဆက ဤနေရာတွင် အကျုံးမဝင်ချေ။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား က နားလည် သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် သူ၏ သမီးဖြစ်သူကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ပေါ်မှ အရင် ဆင်းသွားတော့သည်။

ယနေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များက သူ့အား အသိတရား တစ်ခုကို ရရှိစေခဲ့၏။ သိုင်းလောက တွင် လူသတ်သမားများနှင့် လူယုတ်မာများ ရှိနေသည် မှန်သော်ငြားလည်း သိမ်မွေ့ ကြင်နာတတ်သော သူများလည်း ရှိနေသေးကြောင်းပင်တည်း။

ဆုမို နှင့် ဝေဇီယီ တို့ နှစ်ဦးစလုံးက ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရုံဖြင့် လူများကို လေးစားမှု ဖြစ်ပေါ်လာစေပြီး၊ သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေရခြင်းက စိတ်သက်သာရာ ရစေပေသည်။

အထူးသဖြင့် ဆုမို သည် သူ၏ အံ့မခန်း စွမ်းရည်များ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်ငြားလည်း ယဉ်ကျေးပျူငှာပြီး အခြားသူများကို ဂရုတစိုက် ရှိတတ်ကာ၊ မိမိကိုယ်ကို ဝင့်ကြွားကာ အာရုံစိုက်ခံချင်သော လူပြက် တစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူညီဘဲ လူတိုင်း၏ ရင်တွင်း၌ စစ်မှန်သော ခင်မင်နှစ်လိုမှု များကို အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာစဉ် လမ်းခုလတ်၌ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား က မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်၏။

"အဲဒီ သိုင်းမယ်လေး က သမီးကို ခန်းမထဲ ခေါ်သွားတုန်းက ဘာတွေ လုပ်ခဲ့ကြတာလဲ"

ထိုအခါ မိန်းမငယ်လေး ၏ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် အရောင်တလက်လက် တောက်ပသွားတော့သည်။

"အဲဒီ အစ်မ က သမီးကို အထဲခေါ်သွားပြီး သိုင်းပညာ တွေ သင်ပေးလိုက်တယ်လေ"

"ဘာ"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ယောက် လန့်ဖျပ်သွားသည်။

"သူက သမီးကို သိုင်းပညာ တွေ တကယ် သင်ပေးလိုက်တာလား... သမီးကရော... အဲဒါတွေကို တကယ် တတ်သွားပြီလား"

"တတ်သွားပြီပေါ့"

မိန်းမငယ်လေး က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အစ်မ က သမီးကို ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံဖို့ ပြောတယ်... တကယ်လို့ သမီး တိုးတက်လာတယ် ဆိုရင် လန်ယွဲ့နန်းတော် ကို သွားပြီး တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ တောင်းဆိုကြည့်ပါ တဲ့... အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ့နာမည်ကို ပြောလိုက်တာနဲ့ သူတို့က သမီးကို သေချာပေါက် လက်ခံပေးလိမ့်မယ် တဲ့လေ"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား က လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။

"အဲဒါ တကယ်လား"

"တကယ်ပေါ့"

မိန်းမငယ်လေး က တည်ကြည်လေးနက် စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူအား ဆက်ပြောသည်။

"အဖေ... သမီး အိမ်ထောင် မပြုချင်တော့ဘူး... သမီးက သူရဲကောင်း သိုင်းမယ် တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ချင်တော့တယ်"

"..."

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ယောက် ခဏတာမျှ စကားပြောမထွက်အောင် ဖြစ်သွားရပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"အင်းလေ... သမီးက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သိုင်းလောက ကို အမြဲတမ်း အားကျတမ်းတ နေခဲ့တာပဲ... ငါတို့ မိသားစု မှာ အဲဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး မရှိခဲ့တာ တကယ် နှမြောစရာပဲ... အခုတော့ ကံကြမ္မာက ဒီ အခွင့်အရေး ကို ဖန်တီးပေးလာပြီ ဆိုမှတော့ ကြိုးစားကြည့်ပေါ့... အိမ်ထောင်ပြုမယ့် ကိစ္စတွေကို လောလောဆယ် မပြောသေးဘဲ ထားကြတာပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ သမီး မသင်ယူနိုင်ဘူး ဆိုရင်တော့ ဒီ စိတ်ကူးကို စောစောစီးစီး လက်လျှော့လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"

"အသက်ကြီးလွန်းလို့ အပျိုကြီး ဖြစ်သွားတာမျိုး မဖြစ်ရအောင်... သင့်တော်တဲ့ သူတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး ရိုးရိုးသားသားပဲ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ပါ"

"သမီး မကြောက်ပါဘူး"

မိန်းမငယ်လေး က ပြတ်ပြတ်သားသား ဆို၏။

"အဲဒီ အစ်မ က ပြောတယ်... သူလည်း ဒီအရွယ်ရောက်တဲ့ အထိ အိမ်ထောင် မပြုရသေးဘူး တဲ့"

"..."

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ယောက် မှင်သက်သွားပြီး သူ၏ သမီးဖြစ်သူ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်ရပြန်သည်။

ယနေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များက တကယ့်ကို အမြင်ကျယ်စေခဲ့သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် တွေးတောမနေတော့ဘဲ သမီးဖြစ်သူ နှင့်အတူ အိမ်သို့သာ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့ကြတော့၏။

တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ဆေးမြစ်များ ရှာဖွေမည့် အစီအစဉ်များ အားလုံးလည်း လုံးဝ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့ပါသည်။

...

...

သားအဖ နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက် လိုက်ပို့ပြီးနောက် ထို ဗလတောင့်တောင့် လူမိုက်များ ကလည်း ဆုမို နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများကို နှုတ်ဆက်ကြ၏။

"ဒီနေ့လို ဂုဏ်သရေရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ နဲ့ ဆုံတွေ့ခွင့် ရတာ တကယ့်ကို ကံကောင်းလွန်းပါတယ် ဗျာ"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာလည်း ဖြေရှင်းစရာ လောကရေးရာ ကိစ္စတွေ ရှိနေသေးတော့ ဒီထက်ပိုပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးဝံ့တော့ပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ အရင် ခွင့်ပြုပါဦး"

အမှန်တကယ်ပင် သူတို့တွင် ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စများ ရှိနေပေသည်။

သူတို့၏ အပေါင်းအပါ တစ်ဦးမှာ အဘိုးအို ၏ လည်ပင်းကိုက်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး နေရာတင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းရန်နှင့် သူ၏ အလောင်းကို စနစ်တကျ သင်္ဂြိုဟ်ပေးရန် လိုအပ်နေသေး၏။

ယခုအခါ သူတို့တွင် မည်သည့် ပစ္စည်းမျှ မရှိတော့သဖြင့် အခြား နည်းလမ်း တစ်ခုခုကို ရှာဖွေရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့က ကပျာကယာ နှုတ်ဆက်ကာ သူတို့၏ ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းရန် ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။

ဆုမို က ထို အလောင်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ ခဏတာ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက်၊ ဝေဇီယီ အမြဲတမ်း သယ်ဆောင်လေ့ ရှိသော ဝေဇီယီ၏ ဓားရှည် ကို လှမ်းဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ဓားက အဘိုးအို ကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ဓားသွားပေါ်တွင် မူလကတည်းက အလောင်းကောင် အဆိပ်များ ကပ်ငြိနေခဲ့သည်။

သို့သော် ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်သွားသေးသော အဆိပ်များကို ဖြေရှင်းရန်မှာ လွယ်ကူလှပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုအဆိပ်များက အန္တရာယ် မပြုနိုင်တော့ချေ။

--