အခန်း ၄၄၃

အခန်း (၄၄၃) ဇီယန်ဂိုဏ်းသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိခြင်း အပိုင်း (၃)

ဆုမိုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ကာ အလောင်းဘေးတွင် စကားလုံးသုံးလုံး ရေးမှတ်လိုက်သည်။

"မထိနဲ့"

ထို့နောက် ဓားရှည်ကို ဝေဇီယီ၏ ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်၏။

ဝေဇီယီက ထိုအရာကို မြင်သောအခါ နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ဆိုသည်။

"သိုင်းလောက မှာ အဲဒီလို လူစားမျိုး ရှိတယ်လေ... မလုပ်နဲ့လို့ ပြောလေလေ ပိုလုပ်ချင်လေလေပဲ"

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီလို လူမျိုးတွေက တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းတယ်... ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ်တွေက သေချာပေါက် ပျက်စီးမယ့်သူတွေအတွက် အလဟဿပဲ... ငါ စာမရေးထားခဲ့ဘူး ဆိုရင်ရော သူတို့က တကယ်ပဲ မထိဘဲ နေမှာမို့လို့လား"

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲလေ"

ဝေဇီယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ပြီးတော့ သူတို့က တကယ်ပဲ သတိထားတတ်တယ် ဆိုရင်၊ ဒီစာကို မြင်တာနဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်အတိုင်း လိုက်နာကြမှာပါ"

"အဲဒါ ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ"

သွမ့်ဆုန်က ဆုမိုကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းအဖေနဲ့ တကယ်ကို တူတာပဲ..."

"..."

သွမ့်ဆုန်၏ မျက်စိထဲတွင် မြင်နေရသော ဆုထျန်းယန်သည် အခြားသူများ မြင်တွေ့ရသော ဆုထျန်းယန်နှင့် လုံးဝ မတူညီသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေကြောင်း ဆုမို သဘောပေါက်သွားတော့၏။

သို့သော် ဤအရာက နားလည်နိုင်လောက်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူတွေက အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

သွမ့်ဆုန်နှင့် ဆုထျန်းယန်တို့သည် အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြရာ၊ ဆုထျန်းယန်၏ မတူညီသော အပိုင်းအစများကို သေချာပေါက် မြင်တွေ့ခဲ့ရမည် ဖြစ်၏။

အခြားသူများ အဖို့မူကား ဆုထျန်းယန်သည် ရဲရင့်ပြီး သဘောထားကြီးသော သူရဲကောင်းကြီး တစ်ဦးအဖြစ် အမှန်တကယ် ပေါ်လွင်နေနိုင်သော်ငြားလည်း၊ သွမ့်ဆုန်၏ ရှေ့တွင်တော့ သူသည် ဂျူနီယာညီလေးကို အမြဲတမ်း နောက်ပြောင် စနောက်ရန် နည်းလမ်းများကို စဉ်းစားနေတတ်သော အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေလောက်ပေသည်။

ဆုမိုက ပြုံး၍ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းကို ဆက်လက် တွေးတောမနေတော့ချေ။

လူတိုင်းက ဇီယန်ဂိုဏ်းသို့ ဦးတည်သွားကြချိန်တွင် အဘိုးအိုကို ဇီယန်ဂိုဏ်းမှ တပည့်နှစ်ဦးက ရှေ့မှနေ၍ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

သွမ့်ဆုန်က လမ်းပြပေးနေသဖြင့် သူတို့က လမ်းမှားရန် အကြောင်း လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

နေ့တစ်ဝက်ပင် မကြာလိုက်ချေ။ ဇီယန်ဂိုဏ်းကြီးသည် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်လာတော့၏။

သို့သော် သူတို့ ရောက်ရှိချိန်မှာ ညအချိန် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ ရှို့ယန်တောင် ၏ လှပသော ရှုခင်းများကို လွတ်လပ်စွာ ခံစားခွင့် မရလိုက်ပေ။

အမှောင်ထဲတွင် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ မသင့်လျော်လှသော်ငြားလည်း၊ သွမ့်ဆုန် ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်လာသဖြင့် ထိုသို့သော စည်းကမ်းချက်များမှာ အရေးမပါတော့ချေ။

လမ်းခရီး တစ်လျှောက်တွင် သူတို့က သန့်စင်သော ယန် ခန်းမဆောင်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။

သွမ့်ဆုန်က ဆုမိုနှင့် အခြားသူများကို ခေတ္တ ထိုင်စောင့်ခိုင်းပြီး၊ တပည့်များကို လက်ဖက်ရည် ပြင်ဆင်ခိုင်းကာ ဆုမိုနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများအတွက် နေထိုင်စရာ နေရာများကို စီစဉ်ခိုင်းလိုက်၏။

ထိုအစီအစဉ်များ ပြီးစီးသွားသောအခါ သွမ့်ဆုန်က ဆုမိုအား ပြောလိုက်သည်။

"ညလည်း အတော်နက်နေပြီ ဆိုတော့... ဒီညတော့ မင်းရဲ့ ဆရာအဘိုး ကို သွားပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူးလေ... မနက်ဖြန် မနက်ကျမှ ငါ မင်းကို သူ့ဆီ တရားဝင် သွားရောက် ဂါရဝပြုဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်"

"အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်သင့်ပါတယ်"

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ တကယ်တော့ သူတို့ ဒီညမှာ ရောက်မလာခဲ့သင့်ဘူးဟု သူ ခံစားနေမိသည်။

မနက်ပိုင်းတွင် လာရောက်ပြီး ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများကို တွေ့ဆုံခြင်းက အသင့်လျော်ဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သွမ့်ဆုန်က အိမ်ကို ပြန်လာတာပဲ... ဘာစည်းကမ်းချက်တွေမှ လိုက်နာနေဖို့ မလိုဘူး၊ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သာ နေပါ ဟု ပြောဆိုခဲ့သဖြင့် ဆုမိုမှာ တောင်ပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ သန့်စင်သော ယန် ခန်းမဆောင်ကို လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ကိုးကွယ်ထားသော ထာအိုအကြီးအကဲ တစ်ပါး မဟုတ်ဘဲ ရွှေကိုယ်ထည် ကြီးတစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆုမိုသည် ထို ရွှေကိုယ်ထည်ကြီးမှာ ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့နေပြီး ၎င်း၏ ဝတ်ရုံများက လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ရှင်းပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ထို ရွှေကိုယ်ထည်ကြီးထံမှ သန့်စင်သော ယန် ချီ တစ်မျှင် ဖြာထွက်နေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားတော့၏။

ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ သွမ့်ဆုန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါက ငါတို့ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ သန့်စင်သော ယန် ရုပ်ကလာပ်တော်ပဲ"

"ဗျာ"

ဆုမို တစ်ယောက် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဝေဇီယီက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ဆို၏။

"နင့်ကိုယ်နင် ဇီယန်ဂိုဏ်း ရဲ့ တပည့်လို့ ခေါ်နေပြီး... သန့်စင်သော ယန် ခန်းမဆောင် ထဲမှာ ဘာကို ကိုးကွယ်ထားသလဲ ဆိုတာတောင် မသိဘူးပေါ့လေ... ဒါ နင့်ရဲ့ ဇီယန်ဂိုဏ်း ကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဘိုးဘေးကြီးပဲ... 'ဇီယန် စစ်မှန်သော သေမျိုး' လေ"

"အဲဒါ အတိအကျပဲ"

သွမ့်ဆုန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"... ရှောင်မို... ဆုထျန်းယန် ရဲ့ သားတစ်ယောက် အနေနဲ့ မင်းက ငါတို့ ဇီယန်ဂိုဏ်း ရဲ့ ဇာစ်မြစ်အကြောင်းကို သေချာပေါက် သိထားသင့်တယ်"

"ငါတို့ ဇီယန်ဂိုဏ်း က တာ့ရွှမ် ဧကရာဇ်မင်းဆက် ခေတ်တုန်းက တည်ထောင်ခဲ့တာကွ"

"ဘိုးဘေးကြီး က 'ခရမ်းရောင် ကိုးသွယ် မီးလျှံ ကောင်းကင် ကျင့်စဉ်' ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ 'ခရမ်းရောင် ကိုးသွယ် ကောင်းကင်ဘုံကို လွှမ်းမိုးခြင်း' အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တော့ သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါး လိုပဲ စွမ်းအားကြီးမားခဲ့တာ"

"သူက ဒီတောင်ပေါ်မှာ ငါတို့ ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး... အဲဒီကနေ စတင်ပြီးတော့၊ ဇီယန်ဂိုဏ်း ရဲ့ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့တဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိတဲ့ သမိုင်းကြောင်း ကို အစပြုခဲ့တာပဲ"

"ပြီးတော့ ဒီ 'ခရမ်းရောင် ကိုးသွယ် မီးလျှံ ကောင်းကင် ကျင့်စဉ်' ဆိုတာက... ဖန်တီးခဲ့ကတည်းက ဘိုးဘေးကြီး ဇီယန် ကိုယ်တိုင်ပဲ ခရမ်းရောင် ကိုးသွယ် ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်ထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တာ"

"အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ ဒီ အဆင့် ဆိုတာက ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခုလို ဖြစ်သွားပြီး လူတွေရှေ့မှာ တစ်ခါမှ ပြန်မပေါ်လာတော့ဘူး"

"ပါရမီ နည်းပါးတဲ့ နောက်ပိုင်း မျိုးဆက်တွေ ဖြစ်တဲ့ ငါတို့တွေက ဒီ ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာတွေကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ အနိုင်နိုင် ကြိုးစားနေရတယ်... ဒါပေမဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိခဲ့တဲ့ အတိတ်က နေ့ရက်တွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ အပြည့်အဝ ပြန်လည် ဖော်ဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး... ဒါ တကယ်ကို ရှက်စရာ ကောင်းပါတယ်..."

ဤစကားများကို ပြောဆိုနေချိန်တွင် သူသည် ဟန်ဆောင်မှု အပြည့်ဖြင့် မာနကြီးသော အမူအရာကို ဆက်လက် မထိန်းသိမ်းထားတော့ချေ။

သူ၏ စကားများက ရင်ထဲမှ လာသော စစ်မှန်သည့် စကားများ ဖြစ်ပေသည်။

ဆုမိုက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ကောင်းကင်ဓား ဂိုဏ်း ၏ ဒဏ္ဍာရီများကို ပြန်လည် သတိရသွားသည်။

ကောင်းကင်ဓား ဂိုဏ်း ကို တည်ထောင်ခဲ့သူသည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာ ဖြင့် မိုင်တစ်ထောင်ခန့် ကျယ်ဝန်းသော တိမ်ပင်လယ်ကြီးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ပိုင်း ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ တကယ့်ကို အံ့မခန်း ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ယခု ဇီယန်ဂိုဏ်း တွင်လည်း ခရမ်းရောင် ကိုးသွယ် ကောင်းကင်ဘုံကို လွှမ်းမိုးခြင်း ဟူသော ကိုယ်ပိုင် ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ထိုအရာကလည်း အလားတူပင် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားနေပုံ ရ၏။

သေချာသည်ကတော့... သူတို့၏ ပုံကြီးချဲ့ ပြောဆိုနိုင်စွမ်းမှာ အထင်သေး၍ မရဟု ဆုမို အမြဲတစေ ခံစားခဲ့ရသော်ငြားလည်း၊ ထိုအရာများက သူတို့ ဆိုသလောက် နက်နဲချင်မှ နက်နဲမည် ဖြစ်ပေသည်။

သွမ့်ဆုန်က ဆက်လက် ပြောဆို၏။

"နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဘိုးဘေးကြီး က သူရဲ့ အချိန် နီးကပ်လာပြီ ဆိုတာကို ခံစားသိရှိသွားတော့... သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား တွေကို အနားခေါ်ပြီး ညွှန်ကြားခဲ့တယ်... 'ငါ သေဆုံးသွားပြီးတဲ့ နောက်မှာ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် က ပုပ်သိုးဆွေးမြည့် သွားမှာ မဟုတ်ဘူး... နောက်ပိုင်း မျိုးဆက် တပည့်တွေ နတ်ဘုရား သိုင်းပညာ ရဲ့ နက်နဲဆန်းကြယ်မှုတွေကို လေ့လာနိုင်ဖို့ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ကလာပ် ကို သန့်စင်သော ယန် ခန်းမဆောင် ထဲမှာ ထားရှိပေးပါ' တဲ့လေ"

"ဒါပေမဲ့ မျိုးဆက်သစ် တပည့်တွေက ဒီအတိုင်း လေ့လာဖို့ ထားထားရုံ သက်သက်နဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ကို လေးစားရာ မရောက်ဘူးလို့ ခံစားခဲ့ကြရတယ်"

"ဒါကြောင့် သူတို့က အမွှေးတိုင် တွေ ပူဇော်ပြီး ပုံမှန် ဝတ်ပြု ကိုးကွယ်ခဲ့ကြတာပဲ"

"ဒီနေ့အထိ ဆိုရင် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာတောင် ကြာခဲ့ပြီ"

ဆုမို တစ်ယောက် ဤအဖြစ်အပျက်ကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

ဤ ခေတ်ကာလတွင် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းသည်သာ ပုံမှန် ထုံးစံ ဖြစ်ပေသည်။

အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း ၏ နက်နဲဆန်းကြယ်မှုများကို နားလည် သဘောပေါက်ထားသော ဇီယန် ဘိုးဘေးကြီး သည် မိမိ၏ အဆုံးသတ် နီးကပ်လာပြီကို သိရှိလျက်နှင့်ပင်၊ ဇီယန်ဂိုဏ်း ၏ ကျင့်စဉ်များ ၏ အနှစ်သာရကို နားလည်နိုင်စေရန် နောင်လာမည့် တပည့်များအား မိမိ၏ ရုပ်ကလာပ်ကို လေ့လာခွင့် ပြုခဲ့ခြင်း ပင်တည်း။

ဤကဲ့သို့သော ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိသော သဘောထားမျိုးမှာ တကယ့်ကို ထူးကဲ ပြောင်မြောက်လှပေသည်။

သူ၏ အဝတ်အစားများကို သေသပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် သူက သွမ့်ဆုန် ကို မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးသွမ့်... ကျွန်တော်လည်း ဘိုးဘေးကြီး ကို ဂါရဝပြု ရဦးမလား ဗျ"

"ဟား ဟား ဟား"

သွမ့်ဆုန် က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်၏။

"အင်း... အဲဒီကိစ္စကိုတော့ မနက်ဖြန်ကျမှ မင်းရဲ့ ဆရာအဘိုး ကို မေးကြည့်ကြတာပေါ့"

ထိုအချိန်မှာပင် တပည့်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး နေထိုင်စရာ နေရာများ ပြင်ဆင်ပြီးစီးကြောင်း သတင်းပို့သည်။

သွမ့်ဆုန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆုမို နှင့် အခြားသူများကို သန့်စင်သော ယန် ခန်းမဆောင် မှ ခေါ်ဆောင်ကာ တောင်နောက်ဘက် သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

လမ်းလျှောက်နေရင်း သူက ပြောလိုက်၏။

"ဒီညတော့ မင်းအဖေ အရင်က နေခဲ့တဲ့ ခြံဝင်း ထဲမှာပဲ အနားယူလိုက်ပေါ့"

"ဇီယန် အာမခံဌာန က လူတွေလည်း မင်းရဲ့ နေအိမ် အနီးအနားမှာပဲ အနားယူနေကြတာ"

"တကယ်တော့ ဒီအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပဲ ရှင်းလင်းရေးတွေ လုပ်ခဲ့တာ... မဟုတ်ရင် မင်း နေမယ့် ခြံဝင်း လေးက... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုကျော် ကတည်းက နေ့တိုင်း ရှင်းလင်းထားပြီးသားပါ"

ဤနေရာတွင် သူက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ဆုမို ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒီနေ့က မင်းအဖေ ဇီယန်ဂိုဏ်း ကနေ ထွက်သွားကတည်းက... ခေါင်းဆောင် က အဲဒီ ခြံဝင်း ကို နေ့တိုင်း ရှင်းလင်းခိုင်းခဲ့တာ"

"မင်းအဖေ ဒီမှာ ရှိနေတုန်းကတော့ သူ့ရဲ့ အပြန်ကို စောင့်ကြိုဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့တာပေါ့"

"မင်းအဖေ မရှိတော့တဲ့ နောက်မှာတော့ မင်းကို စောင့်နေခဲ့တာလေ"

"သူက အမြဲတမ်း ပြောတတ်တယ်... အဲဒီနေရာကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ထားပါ တဲ့... မဟုတ်ရင် အဲဒီ ကလေးလေး ပြန်လာတဲ့အခါ နေစရာ နေရာ မရှိဘဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် တဲ့လေ”

--