အခန်း ၄၄၄

အခန်း (၄၄၄) ကျိုယွဲ့ (စက်တင်ဘာလ (၉) ရက်)

ဤနေရာကား ဇီယန်ဂိုဏ်း ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သီးသန့်တည်ရှိနေသော ရိုးရှင်းသည့် ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အိမ်ကြီး သုံးလုံး၊ ခြံဝင်း တစ်ခု၊ ရေတွင်း တစ်တွင်းနှင့် ဘေးဘက်တွင် စတုရန်းပုံ စိုက်ခင်းငယ် နှစ်ခု ရှိ၏။

စိုက်ခင်းထဲမှ မြေဆီလွှာများက ယခုလေးတင် ထွန်ယက်ထားပုံရပြီး၊ နွေဦးပေါက်ပြီ ဖြစ်ရာ ခြံဝင်းထဲတွင် တစ်ခုခု စိုက်ပျိုးရန် ရည်ရွယ်ထားပုံ ပေါ်ပေသည်။

ဤနေရာကား ယနေ့ည ဆုမို တည်းခိုမည့် နေရာပင် ဖြစ်၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဆုထျန်းယန် ဇီယန်ဂိုဏ်း တွင် ပညာသင်ကြားစဉ်က နေထိုင်ခဲ့သော နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

ဆုမို က ပင်မ အိပ်ခန်းတွင် နေထိုင်ပြီး၊ ဝေဇီယီ ကတော့ ဘေးဘက် အခန်းတွင် အနားယူရန် ယနေ့ညအတွက် စီစဉ်ပေးထားသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးမှလွဲ၍ ခြံဝင်းထဲတွင် အခြား မည်သူမျှ မရှိချေ။

သွမ့်ဆုန် နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ဆုမို တစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေသော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့၏။

တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အတွင်းအား ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်အာရုံများက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး လုံးဝ စူးစိုက်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

သူက မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ သက်ပြင်းတိမ်တိမ်လေး တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဇီယန်ဂိုဏ်း သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်နေရကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားပေ၏။

သူ့အတွက် သာမက၊ ဆု မိသားစု အတွက်ပါ ဇီယန်ဂိုဏ်း ဆိုသည်မှာ အဆုံးစွန် အလွန်တရာ ထူးခြား နက်နဲသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ဆုမို သည် အပေါ်ယံတွင် ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေသော်ငြားလည်း၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ကျန်ရစ်နေသော ခံစားချက်များက ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးခြားသော ခံစားမှု တစ်ခုကို အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

အိပ်မပျော်နိုင်သည့် အဆုံး၊ မိမိကိုယ်ကို ဆက်လက် အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ကုတင်ပေါ်မှ လှည့်ထကာ အိပ်ခန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

သူ နေထိုင်သော ပင်မ အိမ်ကြီး တွင် အခန်းသုံးခန်း ရှိပေသည်။

အိပ်ခန်း နှင့် ဧည့်ခန်း အပြင်၊ စာကြည့်ခန်း တစ်ခန်းလည်း ပါဝင်၏။

လုပ်စရာလည်း မရှိ၊ အိပ်၍လည်း မပျော်သဖြင့် ဆုမို က စာကြည့်ခန်း တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တော့သည်။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ် မှောင်မိုက်နေပြီး၊ ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာသော ကြယ်ရောင်များကြောင့် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်ခုံ ကို ဆုမို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူက လက်ချောင်းကို ဖျတ်ခနဲ တစ်ချက် ခေါက်လိုက်ရာ၊ သန့်စင်သော ယန် အတွင်းအား တစ်မျှင် က လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဖယောင်းတိုင် မီးစာကို ရုတ်ချည်း တောက်လောင်သွားစေသည်။

သေးငယ်သော မီးတောက်လေးက စာကြည့်ခန်း တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားစေတော့၏။

စာရေးစားပွဲ တစ်လုံး၊ စာအုပ်စင် သုံးခု နှင့် နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပန်းချီကား တစ်ချပ် ကို မြင်တွေ့ရပေသည်။

ဖယောင်းတိုင် မီးရောင်အောက်တွင် ဆုမို က ပန်းချီကားကို အရင်ဆုံး ကြည့်လိုက်သည်။

ထို ပန်းချီကား ထဲတွင် အဘိုးအို တစ်ဦးက ကလေးငယ် တစ်ယောက်ကို သိုင်းပညာ သင်ကြားပေးနေသည့် မြင်ကွင်းကို ရေးဆွဲထား၏။

အဘိုးအို ၏ ဟန်ပန်က လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး လောကီရေးရာများနှင့် ကင်းလွတ်နေပုံရသည်။ ကလေးငယ် ကမူ တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် အသေးစိတ် အချက်အလက် တိုင်းကို လိုက်လံ သင်ယူနေသည့် ပုံပေါက်နေပေသည်။

သို့သော် ကလေးငယ် ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ ကောက်ကျစ်ပြီး နောက်ပြောင်ချင်သော အရိပ်အယောင်များ တောက်ပနေကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။

သူ၏ အကြည့်များက အဘိုးအို ၏ လှုပ်ရှားမှု တိုင်းအပေါ်တွင် စူးစိုက်မနေခဲ့ချေ။ တကယ်တမ်း သူ ဘာကို ကြည့်နေသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ ပန်းချီကား ထဲတွင် ရေးဆွဲမထားသဖြင့် ဆုမို လည်း သေချာ မသိနိုင်ပေ။

ဆုမို က ပန်းချီကားကို ကြည့်ရင်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ဆွေးမြေ့စွာ တစ်ချက် ပြုံးလိုက်မိ၏။ ထို့နောက် ပန်းချီကား ပေါ်ရှိ စာသားများဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားရာ သူ တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

မည်သည့် ရက်စွဲမျှ ရေးမှတ်မထားဘဲ၊ စာလုံး လေးလုံးတည်း သာ ရှိသည်။

'ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြင်' ဟူ၍။

ဆုမို က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်ကာ၊ စာအုပ်စင် ပေါ်ရှိ စာအုပ်များကို ကျပန်း လိုက်လံ ကြည့်ရှုတော့သည်။

စာအုပ်စင် ပေါ်တွင် စာအုပ်ပေါင်း များစွာ ရှိသော်ငြားလည်း၊ အများစုက ဆုမို ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ချေ။

တချို့က ဇီယန်ဂိုဏ်း ၏ လျှို့ဝှက် သိုင်းကျမ်း များ ဖြစ်ကြပြီး၊ ထိုအရာများ အားလုံးကို ဆုမို အရင်ကတည်းက လေ့လာပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမြောက် စာအုပ်စင် သို့ ရောက်သောအခါ၊ သူက မတော်တဆ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုတ်ချမိသွား၏။

ပြန်ကောက်ရန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်စဉ်၊ စာအုပ်စင် ၏ အောက်ခြေတွင် ကပ်ထားသော တစ်စုံတစ်ခုကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

သူက လှမ်း၍ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆွဲခွာလိုက်ရာ၊ သူ၏ လက်ဝါးထဲသို့ အရာတစ်ခု ပြုတ်ကျလာတော့၏။

၎င်းမှာ နွားသားရေ ဖြင့် သေချာစွာ ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်ငယ် တစ်ထုပ် ပင်တည်း။

အချိန်ကာလများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပြီး၊ စာအုပ်စင် ၏ အောက်ခြေတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော်ငြားလည်း ဖုန်မှုန့်များ အထပ်ထပ် တင်နေသည်ကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

လက်ဖြင့် စမ်းသပ် ညှစ်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ အထဲရှိ ပစ္စည်းမှာ စတုရန်းပုံသဏ္ဍာန် ရှိပြီး စာအုပ်တစ်အုပ် နှင့် တူနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆုမို က နွားသားရေ အထုပ်ကို ဆုတ်ဖြဲ ဖွင့်ဖောက်လိုက်၏။

အထဲတွင် မျက်နှာဖုံး၌ မည်သည့် စာသားမျှ ရေးမှတ်မထားသော မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ် ရှိနေပြီး၊ လက်ရေးများက အလွန်တရာ ကလေးဆန်လွန်းလှရာ ဆိုးသွမ်းသော ကလေးငယ် တစ်ဦး၏ လက်ရာ ဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေပေသည်။

သို့သော် အထဲရှိ အကြောင်းအရာ များကို ဖတ်ရှုလိုက်ရသောအခါ၊ ဆုမို ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

'ဒီနေ့ လေမတိုက်ဘူး... နေရောင်ခြည် ကလည်း တောက်ပနေတယ်။ ညီလေး သွမ့် နဲ့ အတူ မဟာနေမင်း ဖြန့်ကျက်ခြင်း လက်ဝါး ကို လေ့ကျင့်နေရင်း... မတော်တဆ သူ့ကို ချေးပုံ ထဲ တွန်းချမိသွားတယ်။'

'ဒါက တမင်သက်သက် လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး ဆိုပေမဲ့... ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ ငါ့ညီလေး ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ တစ်နေကုန် အနံ့ဆိုးတွေ စွဲကျန်သွားစေခဲ့တယ်။ ငါ တကယ်ကို ရှက်မိပါတယ်... အရမ်းကို ရှက်မိပါတယ်။'

'ဒီအဖြစ်အပျက် နဲ့ပဲ... ပြီးခဲ့တဲ့ရက်က သူ ငါ့အခန်းထဲကို မြွေစိမ်း တစ်ကောင် ခိုးထည့်ခဲ့တဲ့ အကြွေးကို ကျေပြီလို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့...'

'ဒါက တကယ်ကြီး ဆုထျန်းယန် ရဲ့ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း စာအုပ် လား'

ဆုမို ၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။ အကယ်၍ ဤအရာက တကယ်ပဲ ဆိုလျှင်တော့ ဤမျှ လျှို့ဝှက်စွာ ဖုံးကွယ်ထားသည်မှာ အဆန်းတော့ မဟုတ်ချေ။

ပထမဆုံး စာမျက်နှာ သို့ ပြန်လှန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤသို့ ရေးမှတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

'အားလပ်ချိန် ရတုန်းလေး... သိုင်းကျင့်ပြီးတဲ့ နောက်မှာ စာရွက် နဲ့ ကလောင်တံ ကို ယူပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှတ်တမ်း တချို့ ရေးလိုက်တယ်။ ဒီထဲက စကားတွေက တကယ်တော့ အပြင်လူတွေကို ပေးသိဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။'

အပြင်လူတွေကို ပေးသိဖို့ မဟုတ်ဘူး လို့ ရေးထားလေလေ၊ ဆုမို က ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားလာလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

ထို့ကြောင့် မည်သည့်ရက်စွဲတွင် ရေးမှတ်ထားမှန်း မသိရသော ထို နေ့စဉ်မှတ်တမ်း စာအုပ်ကို ယူကာ စာကြည့်ခန်း ထဲတွင် ထိုင်၍ စတင် ဖတ်ရှုတော့၏။

ဖတ်ရှုနေရင်းမှသာ ငယ်ရွယ်စဉ်က ဆုထျန်းယန် သည် မည်မျှလောက်တောင် အလွန်အကျွံ ဆိုးသွမ်းခဲ့သနည်း ဆိုတာကို သူ နားလည် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ထို့ပြင် သူနှင့် သွမ့်ဆုန် တို့ ကြားရှိ အငြိုးအတေးကလေးတွေက သာမန် မြွေစိမ်း တစ်ကောင်ကြောင့် စတင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။

ဆုထျန်းယန် ၏ မှတ်တမ်းများ အရဆိုလျှင် သူတို့ နှစ်ဦးသည် ဂိုဏ်းသို့ အတူတူ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် တစ်ဦးက ခေါင်းဆောင် ၏ တပည့် ဖြစ်သွားပြီး၊ နောက်တစ်ဦး ကမူ ခေါင်းဆောင် ၏ ညီဖြစ်သူ ထံတွင် တပည့်အဖြစ် အပ်နှံခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် သွမ့်ဆုန် သည် သူ၏ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး အပေါ် အဆတစ်ရာမက နာကြည်းပြီး၊ အဆတစ်ထောင်မက မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့တော့သည်။

လောကကြီး၏ ဆိုးရွားသော ကောက်ကျစ်မှုများကို နားမလည်သေးသည့် လူငယ်လေး သွမ့်ဆုန် သည် ဆုထျန်းယန် အား အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ရန်စ တိုက်ခိုက်ခဲ့၏။

စကားလုံးများဖြင့် လှောင်ပြောင် သရော်ခြင်းများ၊ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက် ထောင်ချောက်များ ဆင်ထားခြင်းများ အစရှိသဖြင့် ပင်တည်း။

သူ လုပ်ခဲ့သမျှထဲတွင် အဆိုးရွားဆုံး လုပ်ရပ်မှာ ဆုထျန်းယန် ကို လန့်ဖြတ်သွားစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အဆိပ်မရှိသော မြွေစိမ်း တစ်ကောင်ကို သူ၏ အခန်းထဲသို့ ခိုးထည့်ခဲ့ခြင်း သက်သက်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထိုမြွေလေးမှာ တစ်ည၌ ဆုထျန်းယန် နှင့် သူ၏ ဆရာသခင် တို့အတွက် အရသာရှိလှသော မြွေဟင်းချို အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ သူတို့က အလွန်တရာ အရသာခံကာ စားသုံးပစ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် သွမ့်ဆုန် မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုင်အောင် တိတ်တဆိတ် အိပ်မက်ဆိုးများ မက်ကာ ခြောက်လှန့်ခံခဲ့ရရှာ၏။

မှတ်တမ်းစာအုပ် အရဆိုလျှင် သွမ့်ဆုန် ၏ ရန်စမှုများက အလွန် မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိရာ၊ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက် အနေဖြင့် ဆုထျန်းယန် က သူ့အား သိုင်းလောက ၏ အန္တရာယ်များနှင့် လူ့စိတ်၏ မှန်းဆရခက်မှု များကို မသင်ကြားပေးခဲ့ပါလျှင်၊ သွမ့်ဆုန် သည် အနာဂတ် သူ၏ ခရီးစဉ်များတွင် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဆုထျန်းယန် သည် ဤမှတ်တမ်းစာအုပ် ထဲတွင် အကြံအစည် တစ်ခုပြီးတစ်ခုကို အသေးစိတ် အကွက်ချ စီစဉ်ခဲ့ပြီး၊ သွမ့်ဆုန် အား သိုင်းလောက ၏ ကောက်ကျစ်မှုများနှင့် ဗျူဟာများကို စောစောစီးစီး မြည်းစမ်းခွင့် ရစေရန် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ပင်တည်း။

ထိုမျှမက ဆုထျန်းယန် သည် အဆင့်မြင့် '(၁၀) နှစ် စီမံကိန်းကြီး' တစ်ခုကိုပင် သေချာစွာ ရေးဆွဲထားခဲ့သေးတော့၏။

--