အခန်း ၄၄၅
Vol. 30 Ch. 445
အခန်း (၄၄၅) ကျိုယွဲ့ (စက်တင်ဘာလ (၉) ရက်) အပိုင်း (၂)
သွမ့်ဆုန် နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် ဉာဏ်ပညာ နှင့် သတ္တိ ကို အသုံးချရန် (၁၀) နှစ်တိုင်တိုင် ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့ရပေသည်။
ဆုမို သည် ဤအပိုင်းကို ဖတ်ရသည်မှာ အလွန်တရာ ရယ်စရာကောင်းလှသည်ဟု ခံစားမိပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ အသံထွက်ကာ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောမိတော့သည်။
သို့သော် ရလဒ်အနေဖြင့် မျှော်လင့်မထားသော ဧည့်သည် တစ်ဦး ရောက်ရှိလာတော့၏။
သူ စာဖတ်ခြင်းတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ်မှာပင် ပြတင်းပေါက်ကို အပြင်ဘက်မှ တွန်းဖွင့်လိုက်သူ တစ်ဦး ရှိလာပြီး၊ ဝေဇီယီ က စူပုပ်ပုပ် မျက်နှာထားဖြင့် ပေါ်လာသည်။
“ဘာတွေများ အဲဒီလောက်တောင် သဘောကျပြီး ရယ်နေရတာလဲ”
ဆုမို တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဝေဇီယီ အား လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
“မအိပ်သေးဘဲ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“သန်းခေါင်ယံ သရဲတစ်ကောင်လို အသံကြီးနဲ့ အော်ရယ်နေတာ ဘယ်သူကများ အိပ်ပျော်မှာတဲ့လဲ”
ဝေဇီယီ က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အထဲသို့ ဝင်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သိုင်းပညာ မြင့်မားတဲ့ သူတွေက ပင်မ တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်ရတာကို မကြိုက်ကြဘူးလို့ လူတွေက အမြဲပြောတတ်ကြတယ်လေ”
“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပြတင်းပေါက် ကျော်တက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု ကတော့ အတော်လေး ကြည့်ရဆိုးနေတယ်နော်”
ဝေဇီယီ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ လှုပ်ရွသွားတော့သည်။
“ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်ပါ”
မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် ဝေဇီယီ က ဆုမို အား တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်၏။
“နင်ကရော ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ... ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“မှတ်တမ်း တချို့ကို ဖတ်နေတာပါ”
ဆုမို က ပြုံး၍ ဆိုသည်။
“မင်းရော ဖတ်ကြည့်ချင်လို့လား”
“ဘယ်သူ့ရဲ့ မှတ်တမ်း တွေမို့လို့လဲ”
မေးမြန်းနေရင်းပင် သူမက ဆုမို ၏ အနီးသို့ တိုးကပ်လာသည်။
“ငါ့အဖေ ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေပါ”
ဆုမို က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်၏။
“ဒီထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ အငြိုးအတေး တွေနဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်း တွေက သိုင်းလောက ထက်တောင် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းနေသေးတယ်”
“တကယ်ကြီးလား”
ဝေဇီယီ တစ်ယောက် အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်သွားသည်။
ဆုမို က သူ ဖတ်ခဲ့ပြီးသော အကြောင်းအရာများကို သူမအား ပြသလိုက်ရာ၊ ဝေဇီယီ သည်လည်း ချက်ချင်းပင် ထိုအရာများထဲတွင် လုံးဝ စွဲလမ်းနစ်မြုပ် သွားတော့၏။
အတန်ကြာပြီးနောက် သူမက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“အာမခံဌာန ခေါင်းဆောင်ဟောင်း ဆုကြီး က သူ့ရဲ့ လူငယ်ဘဝ တုန်းက ဒီလောက်တောင် နောက်ပြောင်တတ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ စီနီယာ သွမ့် ကတော့ သူ့ရဲ့ ပုံဖော်မှုထဲမှာ အတော်လေး တုံးအ နေတဲ့ ပုံပဲနော်... ဒါက တမင်သက်သက် နှိမ်ရေးထားတာ များလား”
ဆုမို က 'သုံးကြိမ် ဒူးထောက်ပြီး ကိုးကြိမ် ဦးချလိုက်ရင်... လျှို့ဝှက် ယန္တရား ပွင့်လာလိမ့်မယ်' ဟူသော ဆုထျန်းယန် ၏ စကားကြောင့် သွမ့်ဆုန် အလှည့်စားခံရကာ ကုတင်ရှေ့တွင် တကယ်ကြီး ဒူးထောက် ဦးချခဲ့ရပုံကို ပြန်လည် သတိရသွားသည်။ သူက ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခါယမ်းလိုက်၏။
“ဦးလေးသွမ့် က တကယ်ကို အဲဒီလောက်ထိ ရိုးအတာပါ”
“ဒါက...”
ဝေဇီယီ က ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
“အဲဒါက သိပ်တော့ မမှန်သလိုပဲနော်... ငါ့ဆရာသခင် က သူ့ကို သိပ်ပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး မဆက်ဆံဘူး ဆိုပေမဲ့၊ စီနီယာ သွမ့် ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်း က သိုင်းလောက မှာ အတော်လေး ကျော်ကြားတယ်လေ... ပြီးတော့ သူက သာမန် အညတရ လူတစ်ယောက် မှ မဟုတ်တာ... သူက အမြဲတမ်း တည်ငြိမ် သဘောထားကြီးပြီး ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာမဆို အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်စွမ်း ရှိတယ်”
“မင်း တွေးကြည့်မိလား... သူ့ရဲ့ ငယ်ဘဝ တုန်းက အလွန်အမင်း ခံစားခဲ့ရဖူးလို့ ဘယ်လို လှည့်ကွက်မျိုးကမှ သူ့အတွက် အထူးအဆန်း မဖြစ်တော့တာများ ဖြစ်နိုင်မလား”
“နင် ပြောလိုက်တော့လည်း... အဲဒါက တော်တော်လေး ယုတ္တိတန်နေသလိုပဲနော်”
ဝေဇီယီ မှာ ငိုရခက် ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားသည်။
“ဒါက တကယ့်ကို မျှော်လင့်မထားတဲ့ အချက်ပဲ”
ဆုမို က ပြုံးလိုက်ပြီး မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်ပြီးနောက် မှတ်တမ်းများကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်၏။ သူက ဝေဇီယီ အား မေးလိုက်သည်။
“မအိပ်သေးဘဲ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ”
“...”
ဝေဇီယီ ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရွသွားတော့သည်။
“နင့်ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ဉာဏ်ရည် နဲ့ဆိုတော့... နင်က တကယ့်ကို ပါးနပ်လွန်းပါတယ်... ငါ့ရင်ထဲက ဘယ်အရာကမှ နင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမှာ မဟုတ်ပါဘူးလေ... အဲဒီတော့ နင်ပဲ ငါ့ကို ပြောပြပါလား”
“တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် က စီနီယာသွမ့် ဆီ ပေးလိုက်တဲ့ စာ အကြောင်းလား”
“အင်း...”
ဝေဇီယီ က ဆုမို ကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်၏။
“အရင်တုန်းကတော့ ငါ သိပ်မတွေးမိခဲ့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် အပြင်ထွက်လာပြီးတဲ့ နောက်မှာ၊ ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတိုင်းက ငါ့ကို နင့်ဆီ အတင်း တွန်းပို့ချင်နေကြသလို ခံစားရတယ်”
“ဆရာသခင် ရဲ့ စာက နောက်ပြောင်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ အပြည့် ပါနေတယ် ဆိုတာ ထင်ရှားတယ်လေ”
“စီနီယာ သွမ့် ကလည်း စာဖတ်နေတုန်း ငါတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အကဲခတ်နေခဲ့တာ”
“အဲဒီစာထဲမှာ ဘာတွေများ ရေးထားမလဲ”
“ငါ့မှာတော့ အတော်လေး နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်စေတဲ့ နိမိတ်ဆိုး တစ်ခုကို ခံစားနေရတယ်”
“ဪ”
ဆုမို က ပြုံးလိုက်သည်။
“သခင်မလေး ဝေ က နတ်ဘုရား သိုင်းပညာ တွေကို ဘယ်အချိန် ကတည်းက သင်ယူတတ်မြောက် သွားတာလဲ... အခုဆို ကံကြမ္မာ ကိုပါ ဟောကိန်းထုတ် နိုင်နေပြီလား”
“... ငါ့ကို လာမနောက်နဲ့နော်”
ဝေဇီယီ က သူ့အား စိမ်းစိမ်းကြည့် ကာ ပြောလိုက်၏။
“ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ငါ တကယ် ဂရုမစိုက်ပါဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ရင်ထဲမှာ ဘယ်ယောကျ်ားလေး ကိုမှ တမ်းတနေတာ မရှိလို့ပဲ... ငယ်ငယ်ကတည်းက စေ့စပ်ထားတာမျိုး လည်း မရှိဘူးလေ... အိမ်ထောင်ရေး ဆိုတာ မိဘတွေ နဲ့ လူကြီးသူမတွေ ရဲ့ စီစဉ်ပေးမှု အပေါ်မှာပဲ မူတည်တာ... ငါ့ရဲ့ အဘိုး ရော၊ ဆရာသခင် ကပါ နင့်ကို အထင်ကြီး လေးစားကြတယ်... နင်က တကယ့်ကို သိုင်းပညာ မြင့်မားတဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပါ”
“ဘယ်ရှုထောင့် ကပဲ ကြည့်ကြည့်၊ ငါ့ဘက်က ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်း တစ်ခုမှ မရှိပါဘူး”
“အမြဲတမ်း ငြင်းဆန်နေတာက နင်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဒါက...”
ဆုမို တစ်ယောက် စကားပြောမထွက်အောင် ဖြစ်သွားရပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကိုသာ မှုတ်ထုတ်လိုက်နိုင်တော့၏။
“တခြားသူတွေ သူတို့ လိုချင်တဲ့ အတိုင်း တွေးတာ၊ လုပ်တာတွေကို ငါတို့ တားဆီးလို့ မရပါဘူး... ငါတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာက ငါတို့ကိုယ်ငါတို့ ပဲ”
“မင်းရဲ့ ဆရာသခင် ဒါမှမဟုတ် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဝေ က ဘာပဲ ဆုံးဖြတ် ဆုံးဖြတ်... တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် ရဲ့ စာထဲမှာ ဘာတွေပဲ ရေးထား ရေးထား...”
“ငါတို့တွေ ယိမ်းယိုင်မသွားသရွေ့တော့... အဲဒါက ဘာသက်ရောက်မှုမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ဝေဇီယီ ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး သူမက ဆက်ပြောသည်။
“ဆရာသခင် က ဒီထက်ပိုပြီး ဝင်ပါလာမလား ဆိုတာကိုပဲ ငါ စိုးရိမ်နေတာ...”
ဤနေရာတွင် ဆုမို က ရုတ်တရက် လက်ညှိုး တစ်ချောင်းကို ထောင်ပြကာ တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်တော့၏။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူက ဖယောင်းတိုင် မီးကို မှုတ်ငြိမ်းလိုက်ရာ၊ စာကြည့်ခန်း တစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း အမှောင်အတိ ကျဆင်းသွားသည်။
ဝေဇီယီ ၏ နှလုံးသား တစ်ချက် ခုန်ပေါက်သွားတော့သည်။ ညဉ့်ကလည်း အတော်နက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ နှစ်ဦးတည်းသာ အတူတကွ ရှိနေကြသည် မဟုတ်ပါလော။ ဖယောင်းတိုင် မီးရောင် လင်းထိန်နေစဉ်က သိပ်ပြီး ထူးခြားသော ခံစားချက်မျိုး မရှိခဲ့သော်ငြားလည်း၊ ယခုကဲ့သို့ ဆုမို က မီးကို ရုတ်တရက် ငြိမ်းသတ်လိုက်ခြင်းက သူမကို များစွာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ တစ်ခဏတာမျှ ဝေဇီယီ ၏ ရင်ထဲတွင် ဗုံတီးနေသကဲ့သို့ ဒိန်းဒုံး မြည်ကာ ခုန်ပေါက်နေတော့၏။
ထိတ်လန့်နေစဉ်။ ဆုမို၏ အသံထွက်လာသည်။ နားနားကပ်ပြောလိုက်၏။
“လူလာနေတယ်”
ဝေဇီယီ ကြားလိုက်ရသည်။ ချက်ချင်း သတိဝင်သွား၏။ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်၏။ ဆုမို၏ စကားကို သေချာ ကြားပြီးနောက်၊ သူမ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။
“ဟင်”
ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဆုမို ပြတင်းပေါက်နား ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူမကို လှမ်းခေါ်နေသည်။ ဝေဇီယီ သက်ပြင်းရှည်ကြီး မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ဆုမို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ မတူညီသော အမြင်ဖြင့် ကြည့်မိသွားသည်။ သူမ ဂရုတစိုက် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ဆုမို၏ ဘေးနား ရပ်လိုက်၏။ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် မြင်လိုက်ရသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူတစ်ယောက်။ ခေါင်မိုးပေါ် ခုန်တက်လာ၏။ ထို့နောက် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလာ၏။ မြေပြင်ပေါ် ခိုင်မာစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ဆုမို၏ အခန်းတံခါးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝေဇီယီ၏ အခန်းတံခါးရှေ့၌ ရပ်လိုက်၏။ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
--