အခန်း ၄၄၆

အခန်း (၄၄၆) ကျိုယွဲ့ (စက်တင်ဘာလ (၉) ရက်) အပိုင်း (၃)

ဝေဇီယီ ၏ သွယ်လျလှပသော မျက်ခုံးလေးများမှာ ယခုအခါ အထုံးအထွေး ဖြစ်နေအောင် တွန့်ကွေးနေတော့၏။

သူမက ဆုမို အား လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လည်ပင်းလှီးမည့် ဟန်အမူအရာ ကို လုပ်ပြလိုက်သည်။

ဆုမို က ကပျာကယာ လက်ကာပြလိုက်ပြီး၊ သူမကို စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထားရန်နှင့် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမှ မပြုလုပ်မီ အပြင်ဘက်တွင် တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း ဆိုတာကို သေချာ ကြည့်ရှု အကဲခတ်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။

ဝေဇီယီ က မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ လူမှာ တံခါးရှေ့တွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေပြီး၊ သူ၏ ရင်တွင်း၌ ကြီးမားလှသော လွန်ဆွဲပွဲ ကြီး တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရပုံ ပေါ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဝါးကျည်တောက် ငယ်လေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ထိုအရာကို ဟိုလှည့်ဒီလှည့် လုပ်ကြည့်ပြီးနောက်၊ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထိုးသိမ်းလိုက်ပြန်သည်။

သူက ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခါယမ်းလိုက်ပြီး ခြေစောင့်နင်းကာ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားသည်။ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားရန် ဟန်ပြင်လိုက်၏။

ဝေဇီယီ တစ်ယောက် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားပြီး၊ သူမ၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော းးအကြည့်များက ဆုမို ထံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဆုမို ၏ မျက်နှာအမူအရာ ကလည်း အတော်လေး ထူးဆန်းနေပြီး၊ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ တုံ့ဆိုင်းနေပြန်သော အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူအား ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူမှာ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အလွန်တရာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့၏။

အချိန် နှစ်နာရီ အပြည့် ကြာမြင့်သည့်တိုင်အောင် သူသည် တစ်လက်မစာမျှပင် မရွေ့လျားခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ တစ်ချက်မျှ ပြန်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ အဟုန်ပြင်းစွာ ခုန်ပျံ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ ဝေဇီယီ တစ်ယောက် သတိဝင်လာတော့၏။ သူမသည် ဤနေရာတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်မှာ နှစ်နာရီ တိတိ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

သူမက ခါးကို ပွတ်သပ်ရင်း ဆုမို အား မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"နင် ဘာလို့ ငါ့ကို လှုပ်ရှားခွင့် မပေးတာလဲ"

"ဟင်... ဒီလူ ဘာလာလုပ်တာလဲ ဆိုတာကိုတောင် မသိရသေးဘဲနဲ့... နင်က ဘယ်လိုလုပ် အလောတကြီး လှုပ်ရှားလို့ ရမှာလဲ"

ဆုမိုက ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲလေ"

ဝေဇီယီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"တရားသော လမ်းစဉ် က ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်း ထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဇီယန်ဂိုဏ်း မှာ... ညဘက်ကြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ် ကာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လာလုပ်နေတဲ့ လူမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး... ဒီည ကတော့ တကယ့်ကို အမြင်ကျယ်စေခဲ့တာပဲ"

"ဒါက ဇီယန်ဂိုဏ်း ရဲ့ ပြဿနာ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပါ"

ဆုမို က နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ဆိုသည်။

"... ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

"အဲဒီလူ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို နင် မသိလိုက်ဘူးလား"

ဆုမို က မေးလိုက်၏။

ဝေဇီယီ တစ်ယောက် မှင်တက်သွားသည်။ သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် မုဒိမ်းကောင် တစ်ယောက်အကြောင်း နှင့် ဇီယန်ဂိုဏ်း သည် ညစ်ညမ်းသော အရာများကို လက်ခံ ဖုံးကွယ်ပေးထားသည် ဟူသော အတွေးများဖြင့်သာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုလူ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို သူမ လုံးဝ ထည့်သွင်း စဉ်းစားမထားခဲ့ချေ။ ယခု ဆုမို က သတိပေးလိုက်သောအခါမှသာ ထိုလူ၏ အရပ်အမောင်း နှင့် ခြေလှမ်း လှုပ်ရှားမှု သိုင်းကွက် များကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားတော့၏။

"သွမ့်ဆုန် လား"

"အဲဒါ အတိအကျပဲ"

"... မဟုတ်ဘူး... အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဝေဇီယီ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"သိုင်းလောက မှာ ကိုယ့်ရဲ့ ရုပ်သွင်ကို ဖုံးကွယ် ပြောင်းလဲဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ... အကယ်၍ ခုလေးတင် ရောက်လာတဲ့ သူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ငါတို့ သိချင်ရင်၊ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း က သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ဖို့ပဲ... အခုတော့ နင်က အလွတ် ခန့်မှန်းနေတာ သက်သက်ပဲ"

"ဒါက ခန့်မှန်းနေတာ သက်သက် မဟုတ်ပါဘူး"

ဆုမို ကမူ ပြုံး၍ ဆို၏။

"အသေးစိတ်လေးများ နားထောင်ခွင့် ရမလား"

ဝေဇီယီ က ဆုမို ကို စူးစိုက်ကြည့် ကာ မေးလိုက်သည်။

"ပထမအချက်... စောစောက နင် အခန်းထဲမှာ မရှိနေခဲ့ဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူ က နင့်အခန်း တံခါးရှေ့မှာပဲ အချိန်အကြာကြီး ရစ်သီရစ်သီ လာလုပ်နေခဲ့တာ... ဒီအချက်က အဲဒီအခန်းထဲမှာ ဘယ်သူ နေသလဲ ဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်း သိနေတယ် ဆိုတာ အထင်အရှား ပြသနေတာပဲ"

"ဒီည ငါတို့အတွက် နေထိုင်စရာ နေရာတွေကို စီစဉ်ပေးခဲ့တာက စီနီယာ သွမ့် လေ"

"ဒါပေမဲ့... ဇီယန်ဂိုဏ်း က တပည့် တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ရဲ့ လှပတဲ့ ရုပ်ရည် ကို မြင်သွားပြီး... ရမ္မက်စိတ် တွေ ထကြွလာတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုတာကိုလည်း လုံးဝ ဖယ်ထုတ်ထားလို့ မရသေးဘူးလေ"

"အဲဒီလို ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် နင် ဖြစ်နေမှာပေါ့"

ဆုမို က အတော်လေး သဘောကျဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဘာပြောတယ်... ငါက အဲဒီလောက်တောင် ရုပ်ဆိုးနေလို့လား"

ဝေဇီယီ က ဆုမို အား ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့် လိုက်သည်။

ဆုမို က ကပျာကယာ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။

"နင် ပြောတာ မှန်တယ်လို့ပဲ ထားပါတော့... ဒါပေမဲ့ ဒုတိယ အချက်က... ဒီနေရာက ဇီယန်ဂိုဏ်း လေ"

"တုန်းချန် ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်း အနေနဲ့... ဒီဂိုဏ်းထဲမှာ အဲဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ လူယုတ်မာ မျိုး ရှိနေတယ်လို့ နင် တစ်ခါမှ ကြားဖူးလို့လား"

"ဒါက..."

ဝေဇီယီ က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

"လန်ယွဲ့နန်းတော် နဲ့ ဇီယန်ဂိုဏ်း ရဲ့ ဆက်ဆံရေး က အမြဲတမ်း ထူးခြား နက်နဲခဲ့တာ... အကယ်၍ ဇီယန်ဂိုဏ်း ထဲမှာ အဲဒီလို ကိစ္စမျိုး တကယ် ဖြစ်ခဲ့တယ် ဆိုရင်၊ လန်ယွဲ့နန်းတော် က သေချာပေါက် ခွင့်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုင်အောင်လည်း အခုလို ဆက်နွှယ် ပတ်သက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို ရှင်းသွားပြီပေါ့"

ဆုမို က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ပြီးတော့ ဒီအချက်က တတိယ အချက်နဲ့လည်း သွားပြီး ဆက်စပ်နေတယ်... နင်က လန်ယွဲ့နန်းတော် က တပည့်လေ"

"အကယ်၍ လာတဲ့သူ က တကယ်ပဲ ရမ္မက်စိတ် တွေနဲ့ လာခဲ့တာ ဆိုပါစို့... နင့်ကို သဘောကျလွန်းလို့ ဒီလောက်ထိတောင် ရဲရဲတင်းတင်း လာလုပ်ရဲတယ် ဆိုရင်"

"အဲဒါက ဇီယန်ဂိုဏ်း ကို ဘာမှမဟုတ်ဘူး လို့ သတ်မှတ်လိုက်ရုံတင် မကဘူး... လန်ယွဲ့နန်းတော် ကိုပါ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ"

"တစ်ညတာ သာယာမှုလေး အတွက်နဲ့... နောင်လာမယ့် ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး မှာ ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်း ထဲက ဂိုဏ်းနှစ်ဂိုဏ်း ရဲ့ အသည်းအသန် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်တာကို ခံရမယ် ဆိုတာက... တကယ်ပဲ တန်ရဲ့လား"

ဝေဇီယီ ၏ မျက်နှာအမူအရာ က ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားတော့၏။ တန်သည်ဟု မပြောပြန်လျှင်လည်း သူမ၏ ပန်းပွင့်လေးပမာ လှပချောမော သော ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ကို စော်ကားလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပါလော။

တန်သည်ဟု ပြောပြန်ရးလျှင်လည်း... အနည်းငယ် အလွန်အကျွံ ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည် ထင်သည်။

"ဒါကြောင့်မို့လို့... ဒီလူ က ရမ္မက်စိတ် သက်သက်ကြောင့် လာတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တာ"

"ပြီးတော့... နင့်အခန်း တံခါးရှေ့မှာ မထွက်သွားဘဲ အချိန်အကြာကြီး ရစ်သီရစ်သီ လုပ်နေပြီး၊ သူ့ရဲ့ ရင်တွင်းမှာ နတ်ဘုရား တစ်ပါး လိုမျိုး ကြီးမားတဲ့ လွန်ဆွဲပွဲ ကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရတာတောင်မှ... အစကနေ အဆုံးထိ အခန်းထဲကို တစ်ချက်လေးတောင် ခိုးမကြည့်ခဲ့ဘူး ဆိုတာကို ကြည့်ရင်... သူက လိင်ရမ္မက် ရူးသွပ်နေတဲ့ မိစ္ဆာ တစ်ကောင် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝေဇီယီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို... သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အဲဒီကိစ္စ အတွက် မဟုတ်ဘူးပေါ့..."

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုယ်ကျိုး အတွက်လည်း မဟုတ်ဘူး"

ဆုမို က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"နင့်ရဲ့ ဆရာသခင် က သွမ့်ဆုန် ဆီ ပေးလိုက်တဲ့ စာထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားသလဲ ဆိုတာကို ငါ အကြမ်းဖျင်း သိလောက်ပြီ ထင်တယ်"

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝေဇီယီ ၏ မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက် သွားတော့သည်။

"မ... မဖြစ်နိုင်ပါဘူး နော်"

"ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ"

ဆုမို က နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ဆိုသည်။

"နင့်ရဲ့ ဆရာသခင် ဘာပဲလုပ်လုပ်... အရာအားလုံးက ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိနေတယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်"

သူမ ဆိုသည်မှာ ဟန်ရှီး လသာဆောင်အတွင်း၌ အနှစ် (၂၀) တိုင်တိုင် တစ်ကိုယ်တည်း အထီးကျန်စွာ နေထိုင်ဖြတ်သန်းခဲ့သူ ဖြစ်လေ၏။

သို့သော်ငြား အပေါ်ယံ ရှုမြင်ရုံဖြင့် မည်သည့်အရာမျှ ပြောင်းလဲမသွားဟု ထင်မှတ်ရသော်လည်း သူမ ၏ စိတ်နေသဘောထားကို သာမန်လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများနှင့် သွားရောက် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

ထိုစဉ်က လျိုဆွေ့ဖုန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူ၏ နတ်ဘုရားသက်တန့် နှလုံးသားရှာ ဓားသိုင်းက ဝမ်ရှင်းဂိတ်ကို အောင်မြင်စွာ စိန်ခေါ်နိုင်ခဲ့လေသည်။ ထိုအခိုက် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အရာတချို့ကို နားလည် သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော် ပြောဆိုခဲ့ဖူး၏။

ယခု ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူမ နားလည် သဘောပေါက်သွားသည် ဆိုသော အရာများက ဖြောင့်မတ် မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းများ ဖြစ်ပုံမပေါ်တော့ပေ။

အကြောင်းမူကား သွမ့်ဆုန် တစ်ယောက် ဝေဇီယီ၏ တံခါးရှေ့၌ အချိန်အတော်ကြာ ရပ်တန့်နေပြီး သူ၏ ရင်တွင်း၌ ကြီးမားသော လွန်ဆွဲပွဲကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းကို ထောက်ရှုကြည့်လျှင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤပြုစားမှု အတွင်းသို့ သက်ဆင်း ပိတ်မိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေလေသည်။

သူ ကိုင်ဆောင်လာသော ဝါးကျည်တောက်ငယ်လေးမှာ ဝေဇီယီအား ထူးဆန်းသော ဆေးတစ်မျိုးမျိုး တိုက်ကျွေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာပင် ဖြစ်၏။

အကယ်၍သာ ဝေဇီယီ တစ်ယောက် အဆိပ်မိသွားခဲ့မည် ဆိုပါက ဤခြံဝင်းအတွင်း၌ ဆုမိုမှလွဲ၍ အခြား မည်သူမျှ ရှိမနေသောကြောင့် နောက်ဆက်တွဲ မည်သို့သော အဖြစ်အပျက်များ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်လာမည် ဆိုသည်ကို ပြောပြနေရန်ပင် မလိုအပ်တော့ပေ။

သို့သော်ငြား နောက်ဆုံးအချိန်၌ သွမ့်ဆုန်က တကယ်တမ်း လက်တွေ့ လှုပ်ရှားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ထိုလုပ်ရပ်က သူ၏ ရင်တွင်း၌ ကိုယ်ကျင့်တရား အနည်းအကျဉ်းမျှ ကျန်ရှိနေသေးကြောင်းကို မီးမောင်းထိုး ပြသနေတော့သည်။

ဝေဇီယီ ၏ မျက်နှာအမူအရာ က ကြည်လင်ရာမှ တိမ်ထူထပ်ရာသို့ အလီလီ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ဆုမို ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို... ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ"

ဆုမို က ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောလိုက်၏။

"အရင်ဆုံး ငါ သေချာ စဉ်းစားပါရစေဦး... အခြေအနေ က မိသားစု နှစ်ဖက်စလုံး က အကြီးအကဲ တွေ ပါဝင်ပတ်သက်နေတော့... အလျင်စလို ဖွင့်ချလိုက်တာက ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အတွက် မကောင်းဘူး"

"ဒါကြောင့်... ငါတို့ အနေနဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ အနေရခက်တာတွေ မဖြစ်ရအောင်... ဒီကိစ္စကို တတ်နိုင်သမျှ လျှို့ဝှက်စွာ ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်"

"အင်း..."

ဝေဇီယီ အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ထို့နောက် ဆုမို က ဆက်ပြောလာပါသည်။

"ဒါပေမဲ့... နင် အနေနဲ့ မကြာသေးခင် အချိန်တွေ အတွင်းမှာ အထူးသဖြင့် သတိထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်... သွမ့်ဆုန် က ဒီည မလှုပ်ရှားခဲ့ဘူး ဆိုပေမဲ့၊ နင့်ရဲ့ ဆရာသခင် က စာထဲမှာ သူ့ကို ဘာတွေ ကတိပေးထားသလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ"

"အကယ်၍ နင့်ဆရာသခင်ကသာ... ဒီကိစ္စ အောင်မြင်သွားရင် သူတို့ နှစ်ယောက် လက်ထပ်လို့ ရပြီလို့ ပြောထားခဲ့မယ် ဆိုရင်... သွမ့်ဆုန် က ဒီည မလှုပ်ရှားခဲ့ရင်တောင်၊ နောက်တစ်ကြိမ် အတွက်ကတော့ ပြောရခက်သွားပြီ"

"ငါ့ဆရာသခင် က ဘာလို့ အဲဒီလောက်ထိ အစွန်းရောက်သွားရတာလဲ"

ဝေဇီယီ ၏ မျက်လုံးများ အပြူးသား ဖြစ်သွားတော့၏။

"ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ"

ဆုမို က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး၊ ဝေဇီယီ နှင့် ခဏတာမျှ စကားစမြည် ဆက်ပြောပြီးနောက် သူမကို အနားယူရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက စာကြည့်ခန်း ထဲသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး၊ ဖယောင်းတိုင် မီးကို ထွန်းညှိကာ မှတ်တမ်းစာအုပ် ကို ဖွင့်ပြီး နောက်ဆုံး စာမျက်နှာသို့ တိုက်ရိုက် လှန်လိုက်တော့၏။

သို့သော် ဤ စာမျက်နှာ ပေါ်ရှိ လက်ရေးများမှာ ကလေးဆန်သော လက်ရေးမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ အရွယ်ရောက်ပြီးသား ဆုထျန်းယန် ၏ လက်ရေးဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေကာ ရိုးရှင်းသော စာလုံး အနည်းငယ်မျှသာ ပါဝင်သည်။

'ချီ မေ ဝမ် လျန် ... ကျိုယွဲ့ (စက်တင်ဘာလ (၉) ရက်)။'

ထို့ပြင် ၎င်း၏ အောက်တွင် မြွေခေါင်း ဓား တစ်လက် ၏ ပုံကို ရေးဆွဲထားတော့၏။

--