အခန်း ၄၄၇

အခန်း (၄၄၇) သန့်စင်သော ယန် စံအိမ်

'ချီ မေ ဝမ် လျန် ... ကျိုယွဲ့ (စက်တင်ဘာလ (၉) ရက်) ဟုတ်လား။'

ဆုမို ၏ မျက်ခုံးများ အသာအယာ ပင့်တက်သွားတော့၏။

စောစောက သူနှင့် ဝေဇီယီ တို့ ဤမှတ်တမ်းများကို ဖတ်ရှုနေကြစဉ်၊ သူက တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့် ဤအပိုင်းသို့ လှန်မိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထို မြွေခေါင်း ဓား ပုံကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူက မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ကပျာကယာ ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ဝေဇီယီ နှင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲပစ်လိုက်ခြင်း ပင်တည်း။

သူတို့၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စ အသေးအမွှား များကို မဖြစ်မနေ ထုတ်ပြောခဲ့ရသော်ငြားလည်း၊ ဝေဇီယီ အား မြွေခေါင်း ဓား အကြောင်း သိခွင့်ပြုလိုက်သည်ထက်တော့ အများကြီး ပိုကောင်းသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ၏ အင်အားကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားသော်ငြားလည်း၊ ဤကိစ္စကို ဝေဇီယီ အား အသိပေးရန် အချိန် လုံးဝ မကျရောက်သေးချေ။

သို့ရာတွင် ယခု ဤစာကြောင်းကို သေချာစွာ ပြန်လည် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ဆုမို ၏ ရင်တွင်း၌ အတော်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာတော့၏။

'ချီ မေ ဝမ် လျန်... အဲဒါက ဘာကို ရည်ညွှန်းတာလဲ'

'ကျိုယွဲ့ (စက်တင်ဘာလ (၉) ရက်)နေ့ မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ'

'ဒီ မှတ်တမ်းက ဆုထျန်းယန် မတော်တဆမှု မဖြစ်ခင် ကတည်းက ရေးထားခဲ့တာ... အဲဒီနေ့မှာ ဖြစ်ရမယ့် ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိခဲ့တယ် ဆိုရင်တောင် အားလုံး ပြီးဆုံးသွားလောက်ပြီလေ'

'အခန်းထဲက မြေအောက်ခန်း အောက်မှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ မြွေခေါင်း ဓား တစ်ပိုင်း ကရော... အဲဒီ အဖြစ်အပျက် ကနေ ကျန်ရစ်ခဲ့တာများလား'

သူက ခုံနောက်မှီကို မှီချလိုက်ပြီး စားပွဲကို လက်ချောင်းများဖြင့် ခပ်ဖွဖွ နှစ်ချက် သုံးချက်ခန့် ခေါက်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်၏။

'ဒါက တကယ့်ကို ရှေးဟောင်း ပဟေဠိ တစ်ပုဒ်ပဲ... ချီ မေ ဝမ် လျန် နဲ့ ကျိုယွဲ့ (စက်တင်ဘာလ (၉) ရက်)နေ့ ဆိုတဲ့ အချက်လေး နှစ်ချက်တည်းနဲ့... ဘာကိုများ ကောက်ချက်ချလို့ ရမှာလဲ... နေရာ တစ်ခု နဲ့ ရက်စွဲ တစ်ခု လား'

'နေရာ... နေရာ တစ်ခု ဟုတ်လား'

ဆုမို ရုတ်တရက် တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

'ချီ မေ ဝမ် လျန်... ချီမေ တောအုပ် လား'

ထိုနေရာသည် ယူချွမ်ဂိုဏ်း ၏ ပိုင်နက်နယ်မြေ အတွင်း၌ တည်ရှိပေသည်။

ယူချွမ်ဂိုဏ်း သည် သူတို့၏ ဩဇာအာဏာကို အနောက်တောင်ပိုင်း နယ်မြေ သို့ ဖြန့်ကျက်ကာ ထိုနေရာရှိ အင်အားစုများကို သိမ်းသွင်းရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်ငြားလည်း၊ အကျိုးအမြတ် မရရှိခဲ့ဘဲ ဆုံးရှုံးမှုများနှင့်သာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဆုမို က အနောက်တောင်ပိုင်း သို့ သူတို့ ဆန့်ထုတ်လာသော လက်မောင်းကို ဖြတ်တောက် ပစ်လိုက်ခြင်း ပင်တည်း။

ထို အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ တရားသော လမ်းစဉ် က ဂိုဏ်းများက ယူချွမ်ဂိုဏ်း နှင့် အလံသုံးခု အမိန့်တော်တို့၏ လွှမ်းမိုးမှုများကို ချီမေ တောအုပ် မှ တိုက်ရိုက် မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်ကြပြီး၊ ချင်းရှို့တောင် နှင့် မိုးအေး တောင်ကြား တို့၏ နယ်မြေများကို သိမ်းပိုက်လိုက်ကြသည်။

ဤ သတင်းအချက်အလက်များကို ကျောက်လုံ အသင်း ရေတပ်ခံတပ် မှ လူတစ်ဦးထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသူမှာ ချင်းရှဲ့ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဟု အမည်ခံထားသော်ငြားလည်း တကယ်တမ်းတွင် သုံးပါး အစွန်းရောက်ဂိုဏ်း၏ တပည့် တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ ထိုသတင်းများမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဆုမို သည် တုန်းချန် နယ်မြေသို့ ပြောင်းရွှေ့လာကတည်းက ဤကိစ္စများကို လူတွေ ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြသည်ကို တစ်ခါတစ်ရံ ကြားသိခဲ့ရသည်။

ဒါပေမဲ့... ဒီ မှတ်တမ်း ထဲမှာ ရေးထားတဲ့ ချီ မေ ဝမ် လျန် ဆိုတာ တကယ်ပဲ ချီမေ တောအုပ် ကို ပြောတာလား။

ချီမေ တောအုပ် က ဘယ်လို နယ်မြေမျိုးလဲ။

သူက သက်ပြင်းတိမ်တိမ်လေး တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ လောလောဆယ်တွင် ဤကိစ္စကို ဆက်လက် မတွေးတောတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မနက်ဖြန်ကျမှ သွမ့်ဆုန် ကို ဒီအကြောင်း မေးကြည့်ရမည်။

သို့သော် ထွက်ခွာရန် မတ်တတ်ရပ်ပြီးနောက် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး၊ သူက ထို မှတ်တမ်းစာအုပ် မှ နောက်ဆုံး စာမျက်နှာကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်စ အတွင်းသို့ သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့၏။

အခြား သဲလွန်စများ ကျန်ရစ်နေခြင်း မရှိစေရန် မှတ်တမ်းစာအုပ် ကို နောက်တစ်ကြိမ် သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက်မှသာ၊ ၎င်းကို စာအုပ်စင် ၏ အောက်ခြေတွင် ပြန်လည် ဖုံးကွယ် သိမ်းဆည်းလိုက်တော့၏။

...

...

ထိုညတွင် နောက်ထပ် မည်သည့် ဆွေးနွေးမှုမျှ မရှိတော့ချေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း အစောပိုင်းတွင် သွမ့်ဆုန် သည် ခြံဝင်း အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ရှောင်မို... နိုးပြီလား"

ခြံဝင်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် သူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

ဆုမို နှင့် ဝေဇီယီ တို့သည် သူတို့၏ အခန်း အသီးသီးမှ ထွက်လာကြပြီး၊ သူ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အချင်းချင်း အလိုအလျောက် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသွားကြသည်။ ဝေဇီယီ က နှုတ်ခမ်းလေး စူလိုက်ပြီး၊ ဆုမို ကမူ ခပ်ပြုံးပြုံး ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"ဦးလေးသွမ့်... ကျွန်တော်တို့ နိုးနေတာ အတော်လေး ကြာပါပြီ ဗျ... တကယ်တော့ ဆရာအဘိုး ဆီ သွားဂါရဝပြု ဖို့တောင် စဉ်းစားနေတာ"

"ကောင်းပြီ... ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့"

သွမ့်ဆုန် က ပြောလိုက်သည်။

သွမ့်ဆုန် က ဝေဇီယီ ကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်၏။ အပေါ်ယံတွင် ပွင့်လင်း ရိုးသားသော ဟန်ပန်ကို ပြသနေဆဲ ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ သူ၏ မျက်ဝန်း တစ်နေရာတွင် ခပ်ရေးရေးမျှ ကိန်းအောင်းနေသော အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည့် အရိပ်အယောင် တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ပုံမှန် အခြေအနေမျိုး တွင်သာဆိုလျှင် ဝေဇီယီ အနေဖြင့် ဤအချက်ကို သတိပြုမိရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေမည်။

သို့သော် ကြိုတင် သံသယ ဝင်နေပြီးသား ဖြစ်သဖြင့်၊ သွမ့်ဆုန် တွင် တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု သူမ သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး၊ သွမ့်ဆုန် အပေါ် သတိထားရန် မနေ့ညက ဆုမို သတိပေးခဲ့သည်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားကာ ချက်ချင်းပင် အတော်လေး သတိကြီးသွားတော့၏။

ဆုမို က အာမခံဌာန မှ အခြားသူများကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ အားလုံးက ဒီနေရာကို ရောက်နေပြီ ဆိုမှတော့ ဇီယန်ဂိုဏ်း ၏ ခေါင်းဆောင် ကို သွားရောက် မတွေ့ဆုံရမည့် အကြောင်းအရင်း မရှိဘူး မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် သွမ့်ဆုန် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဆရာအဘိုး ရဲ့ အခြေအနေ က အခု နည်းနည်းလေး သိမ်မွေ့နေလို့... မင်းတို့ နှစ်ယောက်တည်းပဲ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"

ဆုမို တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဝေဇီယီ နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်မိပြန်သည်။

ဝေဇီယီ က အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

"အကယ်၍ အဲဒီလို ဆိုရင်... ကျွန်မ လိုက်သွားတာရော သင့်တော်ပါ့မလား ရှင်"

"သင့်တော်ပါတယ်"

သွမ့်ဆုန် က ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းက ဇီယန်ဂိုဏ်း နဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ပတ်သက်မှုတွေ ရှိခဲ့တဲ့ လန်ယွဲ့နန်းတော် ရဲ့ ထင်ရှားတဲ့ တပည့် တစ်ယောက်လေ... ဒီကို ရောက်နေပြီ ဆိုမှတော့ သူ့ကို သွားမတွေ့ရမယ့် အကြောင်းအရင်း မှ မရှိတာ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝေဇီယီ အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ရုံမှလွဲ၍ အခြား မတတ်နိုင်တော့ချေ။

ချက်ချင်းပင် သူတို့ သုံးဦး သည် ခြံဝင်း အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး သွမ့်ဆုန် ၏ နောက်မှလိုက်ကာ တောင်နောက်ဘက် သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

လမ်းလျှောက်နေရင်း သွမ့်ဆုန် က စကားစလိုက်၏။

"လအနည်းငယ် လောက်က... ထာဝရည တောင်ကြားက မြစ်ကြောင်း ကုန်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်း ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ တခြား အကြံအစည်တွေ ရှိနေခဲ့တယ်"

"အဲဒီသတင်း ပျံ့နှံ့သွားတဲ့ အခါကျတော့ ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်း က ချက်ချင်း လှုပ်ရှားခဲ့ကြပြီး မြစ်ကြောင်း ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ တပည့်တွေကို စေလွှတ်ခဲ့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း ကျတော့ ထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းခဲ့ဘူး... အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါတို့ ခေါင်းဆောင် က တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီသတင်းကို ကြားလိုက်ရတာနဲ့ ထျန်းချူမြို့ မှာ သေချာပေါက် ပြဿနာတွေ တက်တော့မယ် ဆိုတာကို သူ သိလိုက်တယ်"

"သူက ညတွင်းချင်း ပဲ ထျန်းချူမြို့ ကို ခရီးနှင်ခဲ့တယ်..."

"အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို မင်းတို့ ကြားရချင်မှ ကြားရလိမ့်မယ်... အနှစ် (၂၀) ကြာပြီးတဲ့ နောက်မှာ ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်း က ဆရာသခင် တွေက ထျန်းချူမြို့ အပြင်ဘက်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ပူးပေါင်းပြီး ညသခင် ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်"

ဆုမို က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် ကြားခဲ့ဖူးပါတယ် ဗျ"

ထိုအချိန်တုန်းက သွမ့်ဆုန် သည် ဟောက်ရန် ကျောင်းတော် တွင် သေချင်ယောင် ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်မည်မှာ သေချာပေသည်။

ဆုမို နှင့် ယန်ရီဇီ တို့ လမ်းခွဲပြီးနောက်၊ ယန်ရှောင်ယွင်၊ ကျန်ရှောင်ရှောင် တို့နှင့်အတူ မြစ်သုံးစင်း ပင်လယ်အော် သို့ လှေဖြင့် ပြန်လာစဉ် ဤသတင်းကို သူတို့ ကြားသိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

"အင်း... ငါလည်း ဇီယန်ဂိုဏ်း ကို ပြန်ရောက်မှပဲ အဲဒီအကြောင်းကို သိလိုက်ရတာ"

သွမ့်ဆုန် က သက်ပြင်းတိမ်တိမ်လေး တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

"အနှစ် (၂၀) လုံးလုံး အရိပ်အယောင် တောင် မတွေ့ရဘဲ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့တဲ့ ညသခင် ရဲ့ သိုင်းပညာ တွေက... အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး... အဲဒီ တိုက်ပွဲမှာ ဂိုဏ်း (၇) ဂိုဏ်း က ဆရာသခင် တွေက ညသခင် ကို တားဆီး နိုင်ခဲ့တယ် ဆိုပေမဲ့... ငါတို့ ခေါင်းဆောင် ကတော့... ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရလာခဲ့တယ်"

"လောလောဆယ်တော့... သူက သန့်စင်သော ယန် စံအိမ် ထဲမှာ ရှိနေပြီး သန့်စင်သော ယန် ကောင်းကင်ဘုံ ရေကန်။ရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး သူ့ရဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာ တွေကို ဖိနှိပ်ထားရတယ်"

"မနေ့က မင်းတို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာ လမ်းစဉ် က ကျွမ်းကျင်သူ လေ... သူက ခေါင်းဆောင် ရဲ့ အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ ငါတို့ ဂိုဏ်းထဲကို လျှို့ဝှက် ခိုးဝင်လာခဲ့တာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက အပြင်လူတွေ ရှိနေတော့... ငါ့အနေနဲ့ အများကြီး ဖွင့်ပြောပြဖို့ အဆင်မပြေခဲ့လို့ပါ"

"ဟူး... မင်းသာ ငါ့ကို မေးမယ် ဆိုရင်... ဒီနှစ်တွေ အတွင်းမှာ ဂိုဏ်း က အတော်လေး ပေါ့ဆ လာတယ်လို့ ပြောရမယ်... အဲဒီလူ ကို သန့်စင်သော ယန် စံအိမ် အထိတောင် ရောက်ခွင့် ပြုလိုက်မိလုမတတ် ဖြစ်သွားတာကိုး”

--