အခန်း ၂၅၂

အခန်း ၂၅၂- မျက်နှာအမူအရာ အကဲခတ်ခြင်း

ရှန်ချန်ဖုန်းကို သင်ကြားပြသခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကုမင်တာ့တွင် အချို့သော အစီအစဉ်များ ရှိနေသည်။ နျိုနျိုနှင့် ရှန်ချန်ဖုန်းတို့သည် အသက်အရွယ်နှင့် ကျား၊ မ ကွဲပြားသော်လည်း ၎င်းတို့ကို သင်ကြားပြသပေးရာ၌ ဆင်တူချက်များစွာ ရှိသည်ဟု ကုမင်တာ့ ခံစားမိသည်။

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး၏ သားဖြစ်ပြီး မွေးဖွားလာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး ချီးမြှင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းမျိုးသည် အခြားကလေးများကဲ့သို့ ကဗျာလင်္ကာနှင့် စာပေများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့လာရန် မလိုအပ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှန်ချန်ဖုန်းကို သင်ကြားပေးရာ၌ အဓိကအချက်မှာ လူမှုဆက်ဆံရေး ဖြစ်သည်။ သူ၏ဘဝတွင် အရည်အချင်းများ ရှိနေလျှင် ကောင်းမွန်သော်လည်း မရှိခဲ့လျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဉာဏ်ပညာရှိရှိ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်သည်။

သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရင် နျိုနျိုက မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေမဲ့ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်၌ ကျင်လည်ရမည့် နည်းလမ်းများကို ပိုမိုလေ့လာထားပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် အိမ်ထောင်ပြုသည်ဖြစ်စေ၊ မပြုသည်ဖြစ်စေ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပိုမိုယုံကြည်မှု ရှိလာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကုမင်တာ့က ထိုသို့ ပြောကြားလိုက်သည်။

“ပထမဆုံး ကိစ္စရပ်တွေကို ပြောရအောင်... မင်းတို့နှစ်ယောက်က... တစ်ယောက်က ငယ်သေးပြီး... နောက်တစ်ယောက်က အဆင့်အတန်း မြင့်မားတယ်... အဲဒါကြောင့် ဒီကဏ္ဍမှာ... အတွေ့အကြုံ မရှိကြသေးဘူး...”

သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် ကြေးမှန်နှစ်ချပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ကြေးမှန်၏ မျက်နှာပြင်သည် ချောမွေ့နေပြီး လူပုံရိပ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ထင်ဟပ်စေသည်။ နျိုနျိုသည် မှန်ကို ရရှိပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် မှန်ထဲ၌ ကြည့်ကာ မနေနိုင် ဖြစ်သွားရှာသည်။

ကုမင်တာ့က ရုတ်တရက် ချီးမွမ်းလိုက်သည်။

“ဝါး... တို့ရဲ့ သမီးလေးက... ဒီနေ့ သိပ်လှပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းနေပါလား...”

နျိုနျိုသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ မှန်ကို ကိုင်ထားရင်း မရယ်ဘဲမနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုစဉ် ကုမင်တာ့သည် ရှန်ချန်ဖုန်းကို ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း မြင်လား... သမီးလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက မှေးသွားပြီး... ပါးပြင်တွေ မို့တက်လာတယ်... ပြီးတော့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေလည်း... ကော့တက်သွားတယ်...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ကုမင်တာ့ ညွှန်ပြသည့်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ နျိုနျို၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ကုမင်တာ့ ပြောလိုက်သည့်အတိုင်း တထပ်တည်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ နျိုနျိုသည်လည်း မှန်ထဲ၌ ပြုံးနေသည့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြည့်နေမိသည်။

“ဒီလိုပုံစံက... ပျော်ရွှင်နေတာပဲ...”

ကုမင်တာ့သည် ရှန်ချန်ဖုန်း၏ ပုခုံးကို ထပ်မံပုတ်လိုက်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေအားလုံးထဲမှာ... မင်းက ငါ့အကြိုက်ဆုံးပဲ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် အခြားအရာများကို အများကြီးမတွေးဘဲ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်နှာထက်၌ ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ကုမင်တာ့သည် ရှန်ချန်ဖုန်း၏ လက်ထဲရှိ ကြေးမှန်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ရှိအချိန်၌ မိမိ၏ပုံစံကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ရန် ပြသလိုက်သည်။

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် မှန်ထဲရှိ နုပျိုသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ကုမင်တာ့ ခုနက ပြောခဲ့သည့် စကားကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဒါက ပျော်ရွှင်တဲ့... မျက်နှာအမူအရာလား...”

ကုမင်တာ့သည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ပျော်ရွှင်တဲ့ အမူအရာကို... အကဲခတ်ရတာ လွယ်ကူပါတယ်... စစ်မှန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့... ဟန်ဆောင်ပျော်ရွှင်မှုကို... တို့တွေ ခွဲခြားရမယ်...”

ကုမင်တာ့သည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကလေးနှစ်ယောက်အား ပြသရန်အတွက် ဟန်ဆောင်အပြုံးတစ်ခုကို ချက်ချင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ ရှန်ချန်ဖုန်းသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် သေသေချာချာ ကြည့်ရှုသော်လည်း မည်သည့်အရာ မှားယွင်းနေသည်ကို ရှာမတွေ့ဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေမိသည်။ နျိုနျိုသည် ပြေးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေ့မျက်လုံးတွေက... မပြုံးဘူး...”

ကုမင်တာ့က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“သမီးလေးက သိပ်တော်တာပဲ... ကွဲပြားမှုကို ချက်ချင်း မြင်နိုင်တယ်...”

နျိုနျိုသည် ချီးမွမ်းခံရပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ပင် စစ်မှန်သော အပြုံးတစ်ခုကို ထပ်မံပြုံးပြပြန်သည်။ ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ဖိအားများစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ နျိုနျိုသည် ဤအချက်ကိုပင် ချက်ချင်းနားလည်နိုင်သဖြင့် သူ့ကို ငတုံးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရစေရန် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။

ကုမင်တာ့သည် ပစ္စည်းတစ်ခုကို အလွယ်တကူ ယူလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာ အောက်ခြေပိုင်းကို ဖုံးကွယ်ကာ မျက်လုံးများကိုသာ ဖော်ပြထားလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ရယ်တဲ့အခါ... မျက်လုံးတွေက ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားတာ...”

“ဟန်ဆောင်ရယ်တဲ့အခါကျတော့... မျက်လုံးတွေက မတူတော့ဘူးမလား...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ကုမင်တာ့၏ မျက်လုံးများ ပိုမိုကြီးမားလာသည်ကို တွေ့ရပြီး မျက်ဝန်းဝန်းကျင်ရှိ အသားညှပ်များသည် ချက်ချင်းပင် လျော့ရဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ပြုံးနေသော မျက်လုံးများ၏ ပုံစံကို နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခွင့်ရသွားသည်။

ကုမင်တာ့က နူးညံ့စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ချန်ဖုန်း... သမီးလေး... အခုဆိုရင် ဟန်ဆောင်အပြုံးနဲ့... စစ်မှန်တဲ့အပြုံးရဲ့ ကွဲပြားမှုကို... သေသေချာချာ ခွဲခြားနိုင်ပြီမလား...”

ကလေးနှစ်ဦးစလုံးသည် စစာမေးပွဲဖြေဆိုရန် မလိုအပ်သဖြင့် ကုမင်တာ့သည် သင်ကြားပြသရာ၌ အလွန်ပင် စိတ်ရှည်လှသည်။ ရှန်ချန်ဖုန်းက ဤအရာကို ချက်ချင်းမတတ်မြောက်သည့်တိုင်အောင် ကုမင်တာ့သည် စိတ်တိုခြင်း လုံးဝမရှိပေ။

ဆရာဖြစ်သူသည် သဘောထားကြီးကာ ရက်ရောပြီး တပည့်များအပေါ် ဖိအားပေးခြင်း မရှိပေ။ ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် ရှန်ချန်ဖုန်းသည် မိမိ၏စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အလေးအနက် လေ့လာနိုင်သည်။

ကုမင်တာ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် မျက်နှာအမူအရာကို ပြသလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ အမူအရာအကြောင်း... ထပ်ပြောရအောင်... တို့တွေ စည်းမျဉ်းတွေကို... ရှာဖွေနိုင်မလား ကြည့်ရအောင်...”

ရှန်ချန်ဖုန်းတစ်ယောက် ထိုအမူအရာကို မလေ့လာရသေးခင်မှာပင် နျိုနျိုသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ချွဲနွဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေ... သမီးကို အဲဒီလိုမျက်နှာပေးမျိုး... မပြပါနဲ့... သမီး ကြောက်လို့ပါ...”

ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်လေး၏ ချွဲနွဲ့စကားကြောင့် ကုမင်တာ့၏ မျက်နှာအမူအရာသည် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုမှ ပျော်ရွှင်မှုသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူက မိမိသမီးဖြစ်သူကို နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေက ဟန်ဆောင်ပြတာပါ... သမီးလေးကို တကယ်မုန်းတဲ့သူ... ဘယ်သူမှမရှိဘူး... နောက်ခါ သမီးလေး အဲဒီလိုမျက်နှာပေးမျိုးနဲ့ လူကိုတွေ့ရင်... ဝေးဝေးမှာ နေရမယ်နော်... ကြားလား...”

ဘေးနားရှိ ရှန်ချန်ဖုန်းသည် အလွန်ပင် အားကျမိသွားသည်။ သူနှင့် သူ၏ဖခင်တို့သည် သားအဖချင်း ပျော်ရွှင်စရာအချိန်မျိုး မည်သည့်အခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ အချိန်အတော်များများတွင် သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရသည်။

ကုမင်တာ့က ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာသည် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် အမူအရာသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

“တို့ရဲ့ နှာခေါင်းကိုကြည့်... ပြီးတော့ ပါးစပ်ကိုကြည့်... ဘာကွဲပြားလဲဆိုတာ... မင်းတို့ မြင်လား...”

ရှင်းလင်းသော လမ်းညွှန်မှုကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွားကြသည်။

ကုမင်တာ့သည် ကျေးလက်မိသားစုမှ မွေးဖွားလာသူသာ။ သူသည် ရှိုးချိုင်စာမေးပွဲ မအောင်မြင်ခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း ကွမ်အန်းမြို့နယ်၌ ပညာသင် အဆင့်အတန်းမျှဖြင့်ပင် အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ကျင်လည်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းကြောင့် ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။

သူသည် အခြားသူများ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို မွေးရာပါ သိရှိနိုင်စွမ်းရှိပြီး လွန်ခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းက မှန်ထဲ၌ အချိန်အတော်ကြာအောင် စနစ်တကျ ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးမှသာ မိမိ၏မွေးရာပါ စွမ်းရည်ကို ကလေးများအား လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်မည့် အတွေ့အကြုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တာလုံးတွင် ကုမင်တာ့သည် ကလေးများအား အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မည်သို့ခွဲခြားရမည်ကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ဤသင်ခန်းစာသည် အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလှသဖြင့် ရှန်ချန်ဖုန်းနဲ့ နျိုနျိုတို့သည်လည်း အလွန်အလေးအနက် သင်ယူကြပြီး ပျင်းရိခြင်း လုံးဝမရှိကြပေ။ ကုမင်တာ့သည် အခြေအနေကို ကြည့်ကာ အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်ရန် ကလေးနှစ်ယောက်အား အိမ်စာတစ်ပုဒ် ထပ်မံပေးအပ်လိုက်သည်။

ညနေပိုင်းတွင် ကုမိသားစုသည် ကလေးများ ကြိုက်နှစ်သက်သည့် ဟင်းလျာများကို အများအပြား ချက်ပြုတ်ပေးသည်။ ရှန်ချန်ဖုန်းနှင့် နျိုနျိုတို့သည် စိတ်မပါသလို စားသောက်နေကြပြီး စားပွဲဝိုင်းရှိ အခြားသူများ၏ မျက်နှာများကိုသာ မျက်လုံးဖြင့် ခိုး၍ အကဲခတ်နေကြသည်။

အဖွားကုက မေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ကလေးနှစ်ယောက်... ဒီနေ့ဟင်းတွေက... ခံတွင်းမတွေ့လို့လား...”

ရှန်ချန်ဖုန်းနှင့် နျိုနျိုတို့သည် အတူတူ ခေါင်းခါပြလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးက ပြိုင်တူပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး... စားလို့ကောင်းပါတယ်...”

ကုမင်တာ့သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဇနီးဖြစ်သူ ကျန်းယွင်နန်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

“ဟင်းတွေ မစားရင်... အေးကုန်လိမ့်မယ်... အေးတာတွေစားရင်... ဗိုက်အောင့်လိမ့်မယ်နော်...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် သူမ၏မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဤအချိန်၌ သူ၏ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဆို့နင့်သွားရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ကျန်းယွင်နန်၏ စိတ်သဘောထား မည်မျှကောင်းမွန်ကြောင်း သူ သိရှိသွားလေပြီ။ အခြားသူများအားလုံး စားသောက်ပြီးသွားသော်လည်း သူကမူ အချိန်ဆွဲနေဆဲပင်။

သို့သော် ကျန်းယွင်နန်၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကိုသာ တွေ့ရပြီး စိတ်မရှည်ဘဲ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း လုံးဝမရှိပေ။ သူသည် စိတ်ထဲ၌ တွေးမိသည်မှာ ကုမိသားစု၏ ပတ်ဝန်းကျင်လေထုသည် ဤမျှကောင်းမွန်နေခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ၊ အိမ်သူအိမ်သားအားလုံးက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အမြဲငဲ့ညှာတွေးတောပေးကြသောကြောင့်သာ။

ညစာစားပြီးနောက် ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ထရပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဆရာကြီး... ကျွန်တော် မနက်ဖြန်မနက်မှ... ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်...”

ကုမင်တာ့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြန်ချင်ရတာလဲ... ညဘက် ဒီမှာမအိပ်ဘူးလား...”

ကုယန်နှင့် ကုကျောက်တို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အိမ်တွင်မရှိကြသဖြင့် အိမ်၏တစ်ဦးတည်းသောကလေး ဖြစ်သည့် နျိုနျိုအတွက် ပျင်းရိခြောက်ကပ်နေရမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ရှန်ချန်ဖုန်း ရှိနေသဖြင့် ကုမိသားစုအိမ်သည် ပိုမိုစည်ကားလာသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူတို့သည် ရှန်ချန်ဖုန်းအတွက် သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းကိုပင် ကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးထားကြသည်။

ရှန်ချန်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ရာသီဥတုက ပူလာပြီဆိုတော့... အဝတ်အစားတွေ ပြန်သိမ်းရဦးမယ်...”

သူက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မိမိ၏ခေါင်းနောက်စေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ အိမ်က မေမေနဲ့ ညီမလေးကိုလည်း... နည်းနည်းလွမ်းလို့ပါ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး၏ စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မီးရောင်များသည် လင်းထိန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ညီမဖြစ်သူ ရှန်လင်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

“ကိုကိုက ကုမိသားစုဆီမှာ... ပျော်ပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ မေ့နေတာ... မေမေနဲ့ ညီမလေးကိုတောင်... မေ့သွားပြီ ထင်နေတာ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် လက်ဗလာဖြင့် ပြန်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယခင်က သူ့အား မည်သူမျှ ဤကဲ့သို့သော အမှန်တရားများကို မသင်ကြားပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင် သူသည် သင်ယူတတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်၍ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။

“မုန့်တွေ ဒီလောက်အများကြီး ယူလာပေးတာတောင်... မင်းပါးစပ်ကို မပိတ်နိုင်သေးဘူးလား... ဒီအစ်ကိုက အများကြီး မစားဘဲ... မင်းအတွက် အကောင်းဆုံးတွေ ဖယ်ချန်ထားပေးခဲ့ရတာ...”

မောင်နှမနှစ်ဦးသည် ကတောက်ကဆ ဖြစ်နေကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် မိမိ၏သားသမီးနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပျော်ရွှင်စရာ ပတ်ဝန်းကျင်လေထုသည် မကြာမီမှာပင် ပျက်ပြားသွားတော့သည်။ မင်းကြီးစွန်း ရှန်ဖူရှန်းသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် မိမိ၏သားကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက တစ်နေ့လုံး လျှောက်သွားပြီး... ပြဿနာရှာနေတဲ့... လူမိုက်ပဲ... အခုမှ အိမ်ပြန်လာဖို့... သတိရတာလား...”