အခန်း ၂၅၃

အခန်း ၂၅၃ - သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းခြင်း

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် လူကို ရိုက်နှက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည့် မိမိ၏ခင်ပွန်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူတို့သည် လင်မယား ဖြစ်ကြသော်လည်း တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် အချိန်အတော်များကို နန်းတွင်း၌သာ ကုန်လွန်စေပြီး အိမ်တွင် အချိန်အများကြီး မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မိမိ၏ခင်ပွန်းတစ်ယောက် အိမ်တွင် တစ်နေ့လုံး ဘာလုပ်နေသည်ကို လိုက်လံဂရုစိုက်ရန် ပျင်းရိနေသည်။

မင်းကြီးစွန်းတစ်ဦး အနေဖြင့် သူသည် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။ အိမ်ထောင်မပြုမီကပင် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား ဤကိစ္စကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည့် မင်းကြီးစွန်းသည် အိမ်ထောင်ပြုပြီးသည့်နောက်တွင် မိမိနှင့်အတူ စာမေးပွဲဖြေဆိုခဲ့ဖူးသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ တစစ တိုးတက်အောင်မြင်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အိမ်၌ အရက်မူးပြီး ရန်ရှာတတ်လာသည်။

သူမသည် သားသမီးများကို မွေးဖွားပြီးနောက်တွင်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား ကလေးများကို သေသေချာချာ စောင့်ရှောက်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ထိုကလေးနှစ်ဦးစလုံးသည် ယခုအခါတွင် မင်းကြီးစွန်းနှင့် ရင်းနှီးမှု မရှိကြခြင်းပင်။ ထိုနှစ်များအတွင်း သူသည် ဖခင်တစ်ဦး၏ တာဝန်ကို အပြည့်အဝ မထမ်းဆောင်ခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် သူ၏အရာရှိဘဝ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ရသည့်အတွက် သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း အားနာစိတ် ရှိခဲ့သဖြင့် ရှန်ချန်ဖုန်းကို သေသေချာချာ မသင်ကြားပေးနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။

ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူ၏သားသည် မွေးရာပါ ထုံအလွန်းသဖြင့် ပြုပြင်ရန် ခက်ခဲသည်ဟု ပြောသောအခါ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ယုံကြည်ခဲ့ပြီး ရှန်ချန်ဖုန်းသည် အရည်အချင်းမရှိသည့် ကျောက်တုံးတစ်တုံး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူမကသာ ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးရန် စဉ်းစားခဲ့ပြီး မင်းကြီးစွန်းကို အများကြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ကောင်းမွန်သော ဆရာတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရပြီး မူလက စည်းကမ်းမရှိဘဲ မိုက်မဲခဲ့သော သူ၏သားသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အစ်ကိုကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မရှိသည့်အခါ မိမိတို့မိသားစုသည် ပျော်ရွှင်နေရသော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ပေါ်လာသည့်အခါ၌မူ မူလက ပျော်ရွှင်စရာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပျက်ပြားသွားသဖြင့် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် သူ့ကို ရုတ်တရက် အမြင်ကတ်မိသွားသည်။

စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော လူတစ်ယောက်ကို မည်သူမျှ မနှစ်သက်ကြပေ။ မင်းကြီးစွန်းက ရှန်ချန်ဖုန်းကို သွေးပျက်မတတ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသည်ကို ကြားရသောအခါ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ကြားဖြတ်၍ တားဆီးလိုက်သည်။ သူမက သူ၏သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းပေးသည့်အနေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“တော်ပြီ... မင်းကြီးစွန်းက အရက်သောက်ပြီး... ပြန်လာတာဆိုတော့ နားလိုက်ပါဦး...”

အရာရာထက် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မင်းကြီးစွန်းသည် ကလေးနှစ်ဦး၏ ဖခင်အရင်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ရှန်ဖူရှန်းသည် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး၏ မကျေနပ်မှုကို သတိမပြုမိဘဲ ရှန်ချန်ဖုန်းကို ဆက်လက်ဆူပူနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ဒီကျောက်တုံးက... ပြုပြင်လို့မရတဲ့ ကျောက်ရိုင်းပဲ... မင်းသမီးကြီး... ဒီကလေးကို လူရာဝင်အောင် လုပ်ဖို့ဆိုရင်... ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးရမယ်...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူရှိလဲ... မင်းကြီးစွန်းက မူးပြီးတော့... လျှောက်ပြောနေပြီ...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား ကလေးများကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခွင့် ပေးနိုင်သော်လည်း ကိုယ်ထိလက်ရောက် ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးခြင်းကိုမူ မည်သည့်အခါမျှ ခွင့်မပြုပေ။ ရှန်ဖူရှန်းသည် ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် ယခင်က ကလေးကို အပြစ်မတင်လိုသည့်တိုင်အောင် သူ့ကို ဤမျှအရှက်ခွဲခြင်းမျိုး ကြုံခဲလှသောကြောင့်ပင်။

မကြာမီမှာပင် အစောင့်များ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကြပြီး ရှန်ဖူရှန်းကို တွဲခေါ်၍ ခေါ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား မျက်နှာမထောက်ခဲ့သော်လည်း သားသမီးများဘက်သို့ လှည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“မူးနေတဲ့သူဆိုတာ... ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ဉာဏ် မရှိပါဘူး... မင်းတို့အဖေကလည်း... တကယ်ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်တာမဟုတ်ဘူး...”

ရှန်လင်ကမူ ဘာမှမပြောဘဲ နေနေသည်။ သို့သော် ရှန်ချန်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး... သူက အရက်အများကြီး သောက်ထားတာမဟုတ်ဘူး... သူက ကျွန်တော့်ကို... မုန်းနေတာသက်သက်ပဲ...”

ထိုအခါမှသာ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် မိမိ၏သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို သတိပြုမိသွားပြီး သားဖြစ်သူ အိမ်ပြန်ရောက်ခါစက ကုမိသားစုအိမ်၌ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် စိတ်ဝင်စားစရာများကို တက်ကြွစွာ ပြောပြနေပုံကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။

ယခုမူ သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး ကြီးမားသော ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ရေခမ်းခြောက်သွားသည့် မုန်ညင်းဖြူလေးတစ်ပင်ကဲ့သို့ ညှိုးငယ်နေတော့သည်။ ဤကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး စကားအနည်းငယ် ဆူပူလိုက်ခြင်းကြောင့်သာ။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် သားဖြစ်သူအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူအတွက် ဆင်ခြေရှာပေးရှာသည်။

“မင်းအဖေက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် မုန်းရမှာလဲ... သူက မင်းရဲ့ အဖေအရင်းပဲလေ... မင်းကို အောင်မြင်စေချင်တဲ့... စေတနာကြောင့်ပါ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြသည်။ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် မတတ်သာဘဲ ဆက်လက်ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

“မင်းအဖေက အစက နန်းတွင်းစာမေးပွဲအောင်မြင်ပြီး... အရာရှိ ဖြစ်ခဲ့သူပဲ... သူက အရည်အချင်းရှိပေမဲ့... အရာရှိလောကမှာ စွမ်းရည်မပြနိုင်ခဲ့ဘူး... အဲဒါကြောင့် မင်းအပေါ်မှာ... မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားနေတာ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် မိခင်ဖြစ်သူက မိမိအား ဆက်လက်ဖျောင်းဖျနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောချလိုက်သည်။

“မေမေ... သူ ခုနက ကျွန်တော့်ကို ဆူနေတဲ့အချိန်မှာ... သူ့နှာခေါင်းက ရှုံ့နေပြီး... အပေါ်နှုတ်ခမ်းက ကော့တက်နေတာ... သူ ကျွန်တော့်ကို... တကယ်မုန်းနေတာ...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးနှင့် ရှန်လင်တို့သည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါက မင်းကိုမုန်းတာနဲ့... ဘာဆိုင်လို့လဲ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းက ဆက်၍ ပြောပြသည်။

“မျက်နှာမှာ အဲဒီလိုပြောင်းလဲသွားတာက... သူများကို စက်ဆုပ်မုန်းတီးတဲ့ လက္ခဏာပဲ... ဒီနေ့ ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ကို... မျက်နှာအမူအရာ အကဲခတ်နည်း သင်ပေးခဲ့တာ...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် အံ့ဩသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ဆရာက... မင်းကို ဒါတွေတောင် သင်ပေးတာလား...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ကုမင်တာ့ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ရိုးသားစွာ ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။

“ဆရာကြီးက ပြောတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင်... အခြားလူတွေလို စာမေးပွဲအောင်ဖို့... ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားစရာမလိုဘူး... အဲဒါကြောင့် စာကျက်ဖို့ကိုပဲ... အာရုံအများကြီး စိုက်မနေဘဲ... မိမိကြိုက်တဲ့စာအုပ်ကိုပဲ... ဖတ်လို့ရတယ်တဲ့... ကျွန်တော် အရာရှိလုပ်ချင်ရင်လည်း... အချိန်မရွေး မေမေက ဦးရီးတော်ဆီမှာ... ရာထူးတောင်းပေးလို့ရတာပဲ... ဒါပေမဲ့ အရာရှိလုပ်တယ်ဆိုတာ... အဆုံးမှာတော့ လူမှုဆက်ဆံရေးပဲလို့ ဆရာကြီးက ပြောတယ်... အောင်မြင်မှုတချို့ ရချင်ရင်... လူပီသအောင် လုပ်တတ်ရမယ်... ပြီးတော့ မျက်နှာအမူအရာ အကဲခတ်တတ်ဖို့က... မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်တဲ့...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ရှန်ချန်ဖုန်း မည်သည့်လမ်းကြောင်းသို့ လျှောက်လှမ်းရမည်ကို သေသေချာချာ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးသလို သူ၏အပေါ်၌လည်း မျှော်လင့်ချက်ကြီးမားစွာ မထားရှိခဲ့ဖူးပေ။

သူမသည် မိမိ၏သားအား ကြီးမားသောအမြတ်အစွန်းများ ရရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ရှန်ချန်ဖုန်းအား ကုမင်တာ့ကို ဆရာတင်ရန် စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် ရှန်ချန်ဖုန်းအား အိမ်၌ တစ်နေ့လုံးမနေစေဘဲ သားအဖချင်း ရန်မဖြစ်စေရန်နှင့် ကုမင်တာ့ထံမှ တစ်ခုခု သင်ယူနိုင်စေရန် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် ကုမိသားစုအတွက် အကာအကွယ်တစ်ခု ပြုလုပ်ပေးလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆရာနှင့် တပည့်ဟူသော တရားဝင် အဆင့်အတန်း ရှိနေသရွေ့ မြို့တော်ရှိ သာမန်လူများသည် ကုမိသားစုကို ရန်ပြုလိုပါက တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး၏ စံအိမ်မျက်နှာကို ငဲ့ညှာရမည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဆောင်ရွက်ခဲ့သော ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် ယခုအခါတွင် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူအတွက် အနာဂတ်ကို မစီစဉ်ပေးခဲ့သော်လည်း ကုမင်တာ့က ကူညီစဉ်းစားပေးခဲ့သည်။

သူမသည် ကုမင်တာ့၏ စကားများကို သေသေချာချာ တွေးတောမိပြီး တွေးလေလေ ပို၍ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လေလေဟု ခံစားရသည်။ အရာရှိလုပ်သည်ဆိုသည်မှာ လူမှုဆက်ဆံရေးက အရေးကြီးလှ၏။ သူမသည် ဤဆရာသည် တကယ်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ဆရာက... ဘယ်လိုသင်ပေးတာလဲ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် အများကြီးမတွေးဘဲ ယနေ့မှသာ သင်ယူခဲ့ရသည့် ဗဟုသုတအသစ် ဖြစ်သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ပြန်လည်ပြောပြရန် အလွန်ပင် လွယ်ကူနေသည်။ ကုမင်တာ့က ဤမျှအသေးစိတ် သင်ကြားပေးလိမ့်မည်ဟု တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ မူလက သူမသည် မျက်နှာအမူအရာ အကဲခတ်ခြင်းကို သင်ကြားရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ကုမင်တာ့က ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အခု မေမေနဲ့ ညီမလေးရဲ့ မျက်နှာပေးက... အံ့ဩသွားတဲ့ ပုံစံပဲ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် သူယူဆောင်လာသည့် ကြေးမှန်အသေးလေးကိုပင် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာဆီသို့ ချိန်ရွယ်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ကြည့်ပါဦး... အံ့ဩသွားတဲ့အခါ... မျက်ခုံးတွေက ပင့်တက်သွားပြီး... မျက်လုံးတွေက အရင်ကထက် ကြီးလာတယ်... ပြီးတော့ ပါးစပ်ကလည်း... နည်းနည်းဟသွားတာ...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင် ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မဆန်းပါဘူး... ခမည်းတော် သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က... မင်းရဲ့ဦးရီးတော်တွေကို... ဝမ်းသာတာ ဝမ်းနည်းတာတွေကို... အပြင်မပြဖို့ အမြဲသင်ပေးခဲ့တာ... သူတို့စိတ်ထဲ ဘာတွေးလဲဆိုတာ... သူများတွေမသိအောင်လို့လေ... တကယ်တော့ သူတို့တွေးတာတွေက... မျက်နှာပေါ်မှာ ဒီလောက်တောင်... ထင်ရှားနေတာကိုး...”

ရှန်လင်သည် ဘေးနားမှ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီလက်စကုကို ဆွဲကာ ချွဲလိုက်သည်။

“မေမေ... သမီးလည်း ကုမိသားစုအိမ်မှာ... စာသွားသင်ချင်တယ်... ကုမိသားစုရဲ့ အစားအသောက်တွေကလည်း ကောင်းတယ်... ပြီးတော့ ဆရာကြီးကုရဲ့ သင်ခန်းစာကလည်း... သိပ်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ... သမီးလည်း သင်ချင်တယ်...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့အစ်ကိုတစ်ယောက်တည်း... သူများကို သွားနှောင့်ယှက်တာတင်... မကသေးဘူး... မင်းကိုပါ လွှတ်ရဦးမှာလား... ဒါ့အပြင် မင်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲလေ... အိမ်မှာပဲ ဆရာမခေါ်ပြီး သင်တာပေါ့... သူများအိမ်ကို သွားသင်တယ်ဆိုတာ... ဘယ်လိုလုပ် သင့်တော်မှာလဲ...”

ရှန်လင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်သူထံသို့ လှည့်၍ ချွဲနွဲ့လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်... ကိုကို နေ့တိုင်း အိမ်ပြန်လာရင်... ကုမိသားစုဆီက သင်ခဲ့သမျှတွေကို... ညီမလေးကို အကုန်ပြန်သင်ပေးရမယ်နော်... ရမလား...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် မိမိ၏ညီမလေးက ဤမျှသနားစရာကောင်းအောင် ပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ ငြင်းပယ်ရန် စိတ်မရက်ပေ။ အဆိုးဆုံးမှာ သူ ပိုမိုကြိုးစားပြီး နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စောစောထွက်ကာ ညမိုးချုပ်မှ ပြန်လာရုံသာ ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် လက်ရှိအချိန်၌ မိမိ၏သားကို ကြည့်ကာ သူသည် တကယ်ပင် လူကြီးဖြစ်လာခဲ့ပြီဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်လင်လည်း ထွက်သွားပြီး မိခင်နှင့် သားနှစ်ဦးတည်းသာ ရှိတော့သည့်အခါ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းအဖေက မင်းကို တကယ်မုန်းတာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး... မင်း ဒီလောက်တောင်... တိုးတက်ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာကို... သူ မသိသေးလို့ နေမှာပါ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ချော့သိပ်၍ရသော ကလေးငယ်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။ သူက မေးလိုက်သည်။

“မေမေ... ကျွန်တော် ဘာလို့ ကုမိသားစုအိမ်မှာ... နေရတာကို သဘောကျလဲဆိုတာ... သိလား...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ ရှန်ချန်ဖုန်းက ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့... အဲဒီမှာရှိနေရင် ဖခင်တစ်ယောက်က... သူ့သားသမီးတွေကို... တကယ်ပဲ ဘယ်လိုချစ်လဲဆိုတာ... မြင်နိုင်လို့ပဲ... နျိုနျိုက သမီးမိန်းကလေး ဖြစ်ရုံတင်မက... မွေးစားသမီးလည်း ဖြစ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးက သူမအတွက်... အမြဲစိုးရိမ်ပေးတယ်... နောင်တစ်ချိန် သမီးလေး အနိုင်ကျင့်ခံရမှာစိုးလို့... အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေရင်တောင်... စောင့်ရှောက်နိုင်အောင်... အကုန်ပြင်ဆင်ပေးထားတယ်... အားကျောက်က စာမကျက်ချင်ဘဲ... ပိုးကောင်တွေနဲ့ပဲ ဆော့ချင်တာ... ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးက အလုပ်အကျွေးမပြုတဲ့ကိစ္စလို့... တစ်ခါမှ တားဆီးတာမျိုးမရှိဘဲ... သူ့အတွက် လမ်းစကို သေသေချာချာ ရှာဖွေပေးခဲ့တယ်... အခုဆို အားကျောက်က... အဘိုးယန်ကို ဆရာတင်ထားပြီး... သူ့ရဲ့ တိုးတက်မှု နည်းနည်းလေးလောက်ကိုတောင်... ဆရာကြီးက မြင်ပြီး ရင်ထဲမှာ မှတ်ထားပေးတယ်... မေမေ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်ပါဦး... ဖေဖေ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ... ကျွန်တော်နဲ့ ညီမလေး တကယ်ပဲ... ရှိရဲ့လားလို့...”