အခန်း ၂၅၅

အခန်း ၂၅၅ - ပုံပြင်ပြောခြင်း

နျိုနျိုလေး ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ချန်ဖုန်းလည်း အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ကိုကို သတိပေးလိုက်လို့လေ... မဟုတ်ရင် ညီမလေးတစ်ယောက်တည်းကို သီးသန့်... ဖိတ်မှာမဟုတ်ဘူး...”

နျိုနျိုသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ မျက်ဝန်းလေးများ လင်းလက်သွားပြီး ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ်စောင်းကာ ရှန်ချန်ဖုန်းအား ချိုသာစွာ ပြုံးပြလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကိုကိုရှန် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်... ကိုကိုရှန်က... အကောင်းဆုံးပဲ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ရင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် အတိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ မေးလိုက်သည်။

“ညီမလေးမှာ မွေးစားအဖေနဲ့ မွေးစားအမေ ရှိပြီးသားဆိုပေမဲ့... နောက်ထပ် မွေးစားအဖေတစ်ယောက် ထပ်မလိုချင်ဘူးလား... ကိုကို နောက်ဆို ညီမလေးလိုမျိုး ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့သမီးလေး... မမွေးနိုင်မှာ စိုးလို့ပါ...”

သူ စကားပြော၍မပြီးခင်မှာပင် ဘေးနားရှိ ကုမင်တာ့၏ ကန်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မေးလိုက်သည်။

“သူက မင်းကို မွေးစားအဖေလို့ ခေါ်ရင်... ငါ့ကိုကျတော့ ဘယ်လိုခေါ်ရမှာလဲ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ကို ငတုံးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရိုးသားစွာ တောင်းပန်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး... ကျွန်တော် နောက်ခါ အပိုတွေ... မပြောတော့ပါဘူး...”

ကုမင်တာ့က သူ့ကို ဆက်၍ အပြစ်မတင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“မနေ့က မျက်နှာအမူအရာ အကဲခတ်နည်း သင်ပေးတာကို... ဘယ်လောက်မှတ်မိလဲ... ဒီနေ့ကျတော့ လူတစ်ယောက်က ခုနက ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းတဲ့နည်း... သင်ပေးမယ်...”

ကုမင်တာ့ သင်ကြားပေးသမျှ အရာအများစုမှာ သူ၏ အတိတ်ယခင်က ကြုံခဲ့ရသည်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်ထားသည့် အတွေ့အကြုံများ ဖြစ်သည်။

“ကိစ္စတစ်ခုခု လုပ်ပြီးသွားရင် အချိန်အတော်များများမှာ အထောက်အထား ကျန်ခဲ့တတ်တယ်... ဥပမာ တို့ရဲ့ ဖိနပ်ကို ကြည့်လိုက်... စိုနေတယ်မလား...”

နျိုနျိုနှင့် ရှန်ချန်ဖုန်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သေသေချာချာ နားထောင်နေကြပြီး ထိုအချိန်၌ ပြိုင်တူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ နျိုနျိုက မေးလိုက်သည်။

“ဖေဖေ့ဖိနပ်က စိုနေတာ... ရေသောက်ရင်းနဲ့ အမှတ်မထင်... ဖိတ်ကျသွားလို့လား...”

“အမှတ်မထင် ရေအိုင်ကို... နင်းမိသွားလို့လား...”

ရှန်ချန်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်က ကွဲပြားသော အဖြေနှစ်ခုကို ပေးကြသည်။ ကုမင်တာ့သည် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ရေသောက်သည့် အမူအရာကို အရင်ပြသလိုက်သည်။

“ရေသောက်တဲ့အခါ ဖိနပ်ပေါ် ရေကျတာထက် ရင်ဘတ်ပေါ် ရေကျဖို့က ပိုလွယ်တယ်... သမီးလေး ကြည့်လိုက်ဦး... ဖေဖေ့ရင်ဘတ်မှာ ရေစိုနေလို့လား...”

နျိုနျိုသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါပြရှာသည်။ ကုမင်တာ့သည် သူ၏ခြေထောက်ကို ထပ်မံမြှောက်ပြကာ ရှန်ချန်ဖုန်းကို မေးလိုက်သည်။

“ဖိနပ်က ရေအိုင်ကို နင်းမိရင်... ဘယ်နေရာက အရင်ဆုံး စိုမလဲ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ကုမင်တာ့၏ ခြောက်သွေ့နေသော ဖိနပ်ဖဝါးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာကြီးရဲ့ ဖိနပ်ဖဝါးက မစိုဘူးဆိုတော့... ရေအိုင်နင်းမိတာ... မဟုတ်ဘူးပေါ့...”

သို့သော် ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးမှာ ကုမင်တာ့၏ ဖိနပ်ပေါ်သို့ ရေ မည်သို့ရောက်ရှိသွားသည်ကို မသိနိုင်ကြပေ။ ကုမင်တာ့က ဆက်၍ မေးလိုက်သည်။

“အရှေ့ခြံထဲမှာ အခု ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ... မင်းတို့ မသိဘူးလား...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာစဉ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အခြေအနေကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အဝတ်လျှော်နေတာ... တစ်ယောက်ယောက် အဝတ်လျှော်နေတယ်...”

ကုမင်တာ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ငါ ခုနက လာတုန်းက ရေတွင်းဘေးက ဖြတ်လာတာ... အဒေါ်ချီက အဝတ်လျှော်ရင်းနဲ့ ငါ့ဖိနပ်ပေါ်ကို... ရေစင်မိသွားတာလေ...”

“တကယ်လို့ ရေစက်သက်သက်ဆိုရင်လည်း ငါ အသေအချာ မပြောနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အဝတ်လျှော်နေတဲ့ ရေတွင်းဘေးမှာ ဟိုင်ထန်ပန်းပင် ရှိတယ်လေ... အခု အဲဒီအပင်က ပန်းရောင်နဲ့ အဖြူရောင် ပန်းတွေ ပွင့်နေတာ... ကြည့်လိုက်ဦး...”

ကုမင်တာ့က ထိုသို့ပြောရင်း သူ၏ဆံပင်ကြားထဲမှ ပန်းပွင့်ဖတ်တစ်ခုကို ဖယ်ရှားကာ ကလေးနှစ်ယောက်အား ပြသလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

နံနက်ခင်းအချိန်သည် သင်ကြားပြသခြင်းနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုများစွာကို သင်ယူတတ်မြောက်သွားသဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ ရုံးတော်က အမှုစစ်တဲ့သူတွေသာ ဆရာကြီးလို ထက်မြက်ရင်... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကမ္ဘာမှာ မတရားတဲ့အမှုတွေ... ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

သို့သော် ကုမင်တာ့သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောကမှာ အရာအားလုံးက အထောက်အထား ကျန်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ လူဆိုတာလည်း အရာအားလုံးကို သိနိုင်မြင်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး... လူ့စွမ်းအားနဲ့ မမှီနိုင်တဲ့ နေရာတွေ... အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်တာပဲ...”

ကုမင်တာ့သည်လည်း ယခင်က ရှန်ချန်ဖုန်းကဲ့သို့ပင် တွေးတောခဲ့ဖူးသော်လည်း သမီးလေးကို မွေးစားပြီးနောက်တွင် နျိုနျို၏ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်အားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဤကမ္ဘာမြေ၏ ဆန်းကြယ်ပုံများကို သိရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နျိုနျိုသည် ထိုအချိန်တွင် ဖေဖေ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေ... သမီးကို အမှုစစ်တဲ့ ပုံပြင်အစစ်တွေ... ပြောပြပါဦး...”

ကုမင်တာ့သည် ခရိုင်ရုံးတော်တွင် ရှိစဉ်က အမှုတွဲများကို မကြာခဏ ကူညီစနစ်တကျ ပြုလုပ်ပေးခဲ့သဖြင့် အမှုအခင်းများစွာကို ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပိုမိုထည့်သွင်းပြောပြရန် လိုအပ်လာသည်။

သူသည် ပုံပြင်ပြောရာ၌ အလွန်ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် စကားလုံးအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသော ဇာတ်ကွက်ကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပေါ်လွင်စေသည်။ ရှန်ချန်ဖုန်းနှင့် နျိုနျိုတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ပုံပြင်ထဲ၌ နစ်မျောနေကြတော့သည်။

နျိုနျိုသည် ပုံပြင်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“သမီးလည်း ဖေဖေနဲ့အတူတူ... တရားသူကြီး ဖြစ်သွားသလိုပဲ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည်လည်း ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် နျိုနျိုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်စွာ မဖော်ပြတတ်သော်လည်း သူ၏ခံစားချက်မှာ နျိုနျိုနှင့် တထပ်တည်းပင် ဖြစ်သည်။ ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

“သမီးလေးကတော့... နေ့တိုင်း ပါးစပ်က အပြောကောင်းလွန်းတယ်...”

နျိုနျိုသည် ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဖေဖေက ဘာလို့ မွေးစားမေမေလိုမျိုး ပုံပြင်တွေ မရေးတာလဲ... ဖေဖေရေးတဲ့ပုံပြင်ကိုလည်း ပြဇာတ်ရုံကို ပို့ပြီး... သူများတွေကို ကပြခိုင်းလို့ရတာပဲလေ...”

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

“အရင်တုန်းကတော့ အလုပ်တွေ သိပ်များနေလို့ ဒါတွေကို မတွေးမိခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီအမှုစစ်တဲ့ ပုံပြင်တွေက ရုံးတော်ကရတဲ့ အမှုတွဲတွေလေ... တကယ်လို့ ဒါတွေကို ရေးလိုက်ရင် မသမာသူတွေက အတုခိုးပြီး လုပ်ကြမှာ စိုးရတယ်...”

နျိုနျိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မေးလိုက်သည်။

“ဖေဖေက ဖေဖေရေးတဲ့ပုံပြင်ကို သူများတွေဖတ်ပြီး... မကောင်းတာတွေ အတုခိုးလုပ်မှာ စိုးလို့လား...”

ကုမင်တာ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ဤကဲ့သို့သော ပုံပြင်များတွင် ကြီးမားသောအန္တရာယ်ရှိကြောင်း နောက်ကျမှ သတိပြုမိတော့သည်။ သူ၏အတွေးများသည် အမြဲတမ်း အခြားသူများထက် တစ်လှမ်း နောက်ကျနေတတ်သည်။ သို့သော် နျိုနျိုက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဖေဖေ့ပုံပြင်ကို ဖတ်ဖတ် မဖတ်ဖတ်... လူဆိုးတွေကတော့ မကောင်းတာ လုပ်ကြမှာပဲလေ...”

ကုမင်တာ့သည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကြောင်အမ်းသွားရသည်။ နျိုနျိုက ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေ့ပုံပြင်က အလားတူနည်းလမ်းနဲ့ အန္တရာယ်ပြုခံရမယ့်သူတွေကို သတိပေးနိုင်တာပဲလေ... တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီနည်းလမ်းနဲ့ လူသတ်ခဲ့ရင်တောင် သေဆုံးသူရဲ့ မိသားစုဝင်တွေက ဖေဖေ့ပုံပြင်ကို ဖတ်ပြီး တကယ့်တရားခံကို... ရှာဖွေနိုင်မှာပေါ့...”

နျိုနျို၏ စကားများသည် ကုမင်တာ့ကို သတိရစေခဲ့သည်။ ကုမင်တာ့သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သမီးလေး ပြောတာ မှန်တယ်... ဖေဖေကပဲ အမြင်ကျဉ်းသွားတာပါ...”

“အရာအားလုံးမှာ အကောင်းနဲ့အဆိုး ဒွန်တွဲနေတတ်တာပဲ... ပုံပြင်တစ်ပုဒ်တည်းက လူကို ဒုက္ခပေးနိုင်သလို လူကိုလည်း ကယ်တင်နိုင်တယ်... ပုံပြင်ဆိုတာ ပုံပြင်သက်သက်ပဲလေ... အဓိကကတော့ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးပေါ်မှာပဲ... မူတည်တာပေါ့...”

နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ ဖေဖေရေးတဲ့ ပုံပြင်ထဲမှာ လူဆိုးတွေက နောက်ဆုံး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသွားတယ်လို့ ရေးရင်... မကောင်းတာလုပ်ချင်တဲ့သူတွေ ဖတ်ပြီး ကြောက်သွားကြမှာပဲလေ... ဒါဆိုရင် သူတို့ မကောင်းတာ... လုပ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

နျိုနျို၏ စကားများသည် ကလေးဆန်သော်လည်း အဖြေတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ကုမင်တာ့က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့... ဒီပုံပြင်တွေက လူတွေကို ကောင်းမှုပြုဖို့... တိုက်တွန်းပေးရာ ရောက်တာပေါ့...”

နျိုနျိုသည် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး မိမိ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ဂုဏ်ယူစွာ မတ်လိုက်သည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် နောက်ထပ် ကောင်းမှုအကြီးကြီးတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မကြာမီမှာပင် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး၏ စံအိမ်၌ ကျင်းပမည့် ပန်းပြပွဲနေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယခင်နှစ်များက တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး၏ စံအိမ်သည် မြို့ပြင်ရှိ ဥယျာဉ်၌ ပန်းပြပွဲကို ကျင်းပလေ့ရှိသော်လည်း ယခုနှစ်တွင်မူ မြို့တွင်းရှိ စံအိမ်၌သာ ပြောင်းလဲကျင်းပခြင်း ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး စံအိမ်မှ ပို့လိုက်သော ဖိတ်စာတွင် ကုမိသားစုဝင် အားလုံးအပြင် လျူရှောင်ရူကိုပါ ဖိတ်ကြားထားသည်။

အဖွားကုကမူ သူမ သွားမည်မဟုတ်ကြောင်း ကြိုတင်ပြောကြားထားသည်။ အပေါ်ယံ အကြောင်းပြချက်မှာ အိမ်၌ နေထိုင်ပြီး အဖိုးကုကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် အိမ်သူအိမ်သားအားလုံးက အဖွားအိုသည် တကယ်ပင် သရဲဘောကြောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။ သူမ သွားလိုစိတ်မရှိသဖြင့် မိသားစုဝင်များကလည်း မတိုက်တွန်းကြပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုနေရာသည် အထက်တန်းလွှာများနှင့် အရာရှိကြီးများစွာ ရှိနေသည့် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး၏ စံအိမ် ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဖွားအိုကို စော်ကားမိပါက ကုမိသားစု၏ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းအရ မတတ်သာဘဲ ရင်စီးခံရုံသာ ရှိတော့သည်။

အပြင်မထွက်မီ လျူရှောင်ရူသည် နျိုနျို၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရတနာများကို အပြည့် ဆင်ယင်ပေးချင်နေသည်။

“ဒီနေ့ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး စံအိမ်မှာ လူတွေအများကြီး လာကြမှာ... သမီးလေးနဲ့ သက်တူရွယ်တူ မိန်းကလေးတွေက ရွှေတွေငွေတွေ ဝတ်လာကြမှာ သေချာတယ်... တို့သမီးလေးကို သူများအောက်... အကျမခံနိုင်ပါဘူး...”