အခန်း ၂၅၉

အခန်း ၂၅၉ - မင်္ဂလာပွဲ လုယူခြင်း

ချင်ကျင့်ရှုနှင့် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မတို့သည် မူလက ရှန်လင်နှင့် နျိုနျိုလေးတို့၏ အနောက်မှ အဝေးက လိုက်ပါလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ရေကန်ဆောင်ထဲသို့ မဝင်မီမှာပင် အတွင်း၌ ပြဿနာဖြစ်ပွားနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်းကွဲအစ်မသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ အတင်းအဖျင်းကြည့်လိုသော်လည်း အသက်ငယ်သော်လည်း ပိုမိုရင့်ကျက်သော ချင်ကျင့်ရှု၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရရာ ဝမ်းကွဲအစ်မက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကျင့်ရှု... ငါ့ကို ဘာလို့ တားနေတာလဲ... ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ရှုခင်းကို... နောက်ကျရင် မြင်ရတော့မှာ မမဟုတ်ဘူး...”

ချင်ကျင့်ရှုက ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဝမ်းကွဲအစ်မ... ပညာရှိဆိုတာ... အန္တရာယ်ရှိတဲ့နေရာကို... သတိမမူဘဲ မသွားသင့်ဘူးလေ...”

ချင်ကျင့်ရှုသည် သေသေချာချာ မြင်တွေ့လှ၏။ ဤအချိန်တွင် ရေကန်ဆောင်ထဲ၌ ပြဿနာရှာနေကြသော လူများထဲတွင် အထင်ရှားဆုံးသူမှာ ရုံကျား ခရိုင်သခင်မ ဖြစ်သည်။ ရုံကျား ခရိုင်သခင်မသည် မူလက ချီမင်းကြီး၏ မြေးမတော် ဖြစ်ပြီး အပေါ်ယံတွင်မူ တည်ငြိမ်ပုံရသော်လည်း အမှန်စင်စစ် အလွန်မောက်မာသဖြင့် လွယ်လွယ်နှင့် ရန်မရှာရဲကြပေ။

ချင်ကျင့်ရှုသည် မိမိအိမ်၌ပင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အမြဲစောင့်ကြည့် စစ်ဆေးခြင်းကို ခံနေရသူ ဖြစ်ရာ တကယ်လို့ သူမ ယခုအချိန်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်မိပါက သူမ၏ နာမည် ပါသွားသည်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းခြင်းကို ခံရမည်မှာ အသေအချက်ပင်။ ဝမ်းကွဲအစ်မသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်၏။

“နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ...”

ဝမ်းကွဲအစ်မသည် စိတ်ထဲ၌ စံအိမ်မှ သမီးကြီးဖြစ်သော ချင်ကျင့်ရှုအား သရဲဘောကြောင်လွန်းသည်ဟု လှောင်ပြောင်နေမိသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

ရုံကျား ခရိုင်သခင်မသည် ပြင်ပလူများနှင့် ငြင်းခုံရန်ဖြစ်နေရင်းက မိမိလူချင်း ပြန်လည်ရန်ဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကြာကန်ထဲသို့ပင် တွန်းချလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ ဝမ်းကွဲအစ်မသည် မိမိ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်ပြန်၏။

“ကံကောင်းလို့ တို့တွေ မသွားခဲ့တာ... တကယ်လို့ ပါသွားရင်... ဒီတစ်ယောက်က တို့ကိုပါ ရန်ရှာမလား... ဘယ်သူသိမှာလဲ...”

ဤအချိန်တွင် မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံး ရေကန်ဆောင်မှ ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသဖြင့် အခြေအနေတစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဗြောင်းဆန်သွားတော့သည်။ ရှန်လင်သည် ဘေးနားရှိ အစေခံများနှင့် အဘွားကြီးများအား ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်သူ ရေကူးတတ်လဲ... ရေထဲဆင်းပြီး လူသွားကယ်ကြစမ်း... ကယ်တဲ့သူကို... ဆုလာဘ်တွေအများကြီး ပေးမယ်...”

သို့သော် အစေခံများနှင့် အမျိုးသမီးများထဲတွင် ရေကူးတတ်သူ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသဖြင့် ဤအချိန်တွင် မည်သူမျှ ရှေ့သို့ မထွက်ရဲကြချေ။ ရေကန်ဆောင်နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကြာကန်၏ ကမ်းစပ်တွင် ကြာကန်ကို ကြည့်ရှုကာ ကဗျာလင်္ကာ ရွတ်ဆိုနေကြသော သခင်လေးအုပ်စုတစ်စု ရှိနေပြီး ၎င်းတို့သည် ရေကန်ဆောင်မှ မိန်းကလေးနှစ်ဦး ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း မည်သူပြုတ်ကျမှန်း မသိကြသဖြင့် မည်သည့်သခင်လေးမျှ ရေထဲဆင်း၍ မကယ်တင်ကြပေ။

“မကောင်းတော့ဘူး... ရုံကျားခရိုင်သခင်မ... ရေထဲပြုတ်ကျသွားပြီ...”

ရေကန်ဆောင်ထဲမှ ရုံကျား ခရိုင်သခင်မ၏ အစေခံတစ်ဦးက ချက်ချင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ ကမ်းစပ်ရှိ သခင်လေးများသည် ရေထဲသို့ မည်သူပြုတ်ကျသွားသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသောအခါ အချို့သူများသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလာကြတော့၏။

၎င်းတို့သည် ရုံကျား ခရိုင်သခင်မ၏ အခြေအနေကို မသိကြသော်လည်း မကြာမီကပင် သူမ၏ မောင်လေးသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် မွေးစားခံရရန် ရေပန်းစားနေသူ ဖြစ်ကြောင်း သိကြသဖြင့် သခင်လေးတစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။

“သတ္တိရှိရှိ ကယ်တင်ဖို့က... တို့လူငယ်တွေရဲ့ တာဝန်ပဲလေ...”

အခြားသခင်လေးတစ်ဦးကလည်း ပြောလိုက်ပြန်၏။

“ငါက ရေကူးကျွမ်းကျင်တာပဲ... ဘာလို့ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေရမှာလဲ...”

ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားကြသော လူငယ်များ ရှိနေပြီး ရေထဲပြုတ်ကျသူမှာ မိန်းကလေးနှစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ရေကန်ဆောင်ထဲမှ လူတိုင်းက မတတ်သာဘဲ စောင့်ကြည့်နေကြစဉ် ကြာကန်ထဲ၌ လူငယ်အချို့ အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အောင်နိုင်သူ နှစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ရုံကျား ခရိုင်သခင်မနှင့် ကျီဟွေ့ယီတို့ကို ကမ်းစပ်သို့ ကယ်တင်လာနိုင်သောအခါ ၎င်းတို့သည် လူငယ်များ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ ဝတ်စုံများသည် ခန္ဓာကိုယ်၌ ကပ်နေသဖြင့် ကလေးမလေးများ၏ လှပသော ကိုယ်လုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ထိုလူငယ်နှစ်ဦးထဲတွင် တစ်ဦးမှာ စိမ်းသက်သော မျက်နှာ ရှိပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ အားလုံး ရင်းနှီးပြီးသားသူ ဖြစ်သည့် ချင်ယွီဖြစ်၏။

ယခင်က ချင်ယွီ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရုတ်တရက် အနီစက်များ ထွက်ပေါ်ခဲ့ပြီး ယခုတိုင် အထောက်အထားများ မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်ကာ သူသည် ယခင်က ချောမောလှပသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မျက်နှာမှ အနီစက်များကြောင့် ဖားပြုတ်တစ်ကောင်နှင့် တူနေတော့သည်။

ကျီဟွေ့ယီကို ပွေ့ချီထားသော လူငယ်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“သမားတော်ကြီးကို အမြန်ပင့်ကြစမ်း... သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်အစား ရှိလား... ခရိုင်သခင်မက တုန်နေပြီ...”

သို့သော် လူအုပ်ကြီးက သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရှန်လင်က အလွယ်တကူပင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဘယ်သူရှိလဲ... သခင်မလေးကျီနဲ့ ခရိုင်သခင်မကို... ဘေးကခြေံထဲ ခေါ်သွားပြီး အဝတ်အစား လဲပေးလိုက်ဦး...”

ထိုသခင်လေးသည် ထိုအခေါ်မှသာ မိမိ လူမှားကယ်မိသွားကြောင်း သိရှိလိုက်သဖြင့် သူ၏ရင်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ဆို့နင့်သွားရတော့သည်။ သူသည် ဘေးနားရှိ အစေခံမိန်းကလေးကို ဆွဲကာ မေးလိုက်သည်။

“သခင်မလေးကျီဆိုတာ ဘယ်သူ့သမီးလဲ... မြို့တော်က အထက်တန်းလွှာတွေထဲမှာ... ကျီမျိုးရိုးရှိတာကို ငါမမှတ်မိပါဘူး...”

အစေခံမိန်းကလေးက စိတ်ရှည်စွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်ချေ၏။

“ဒါက ချီမင်းကြီးရုံးက အရာရှိချုပ်ရဲ့ သမီး... သခင်မလေးကျီပါ...”

ထိုသခင်လေးသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။ သူသည် မင်းကြီးစံအိမ်မှ မိန်းကလေးကိုသာ လက်ထပ်လိုခြင်း ဖြစ်ပြီး အရာရှိချုပ်၏ သမီးကို လက်ထပ်လိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

အရာရှိချုပ်ဆိုသည်မှာ ရာထူးအဆင့်နိမ့်မျှသာ ဖြစ်ပြီး တကယ်လို့ ချီမင်းကြီးစံအိမ်၏ အရှိန်အဝါသာ မရှိပါက ကျီဟွေ့ယီသည် ဤကဲ့သို့သော ပွဲမျိုးသို့ တက်ရောက်ခွင့် ရရှိမည် မဟုတ်ချေ။

“သခင်လေးရဲ့ နာမည်ကို... သိပါရစေ... ကျီသခင်မလေး အဝတ်လဲပြီးရင်... တို့တွေ သွားပြောပြပေးမလို့ပါ...”

ထိုလူငယ်သည် စကားမပြောချင်တော့ဘဲ တစ်ဖက်တွင်မူ မိမိ ကယ်တင်လိုက်သူမှာ ခရိုင်သခင်မဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သော ချင်ယွီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“သူ့နာမည်က ဝူကျွင်းတဲ့... တာ့လီကျောင်းတော် ဒုတိယအမတ်ကြီးရဲ့ တူလေ...”

ဤအဆင့်အတန်းမှာ ကျီဟွေ့ယီနှင့် အဆင့်တူမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူမထက် ပိုမိုကောင်းမွန်ခြင်းပင် မရှိနိုင်ပေ။ ချင်ယွီက စံအိမ်မှ အစေခံများကို ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါက ရှန့်ကုန်းစံအိမ်ရဲ့ ဒုတိယသခင်လေး... ချင်ယွီပဲ...”

ချင်ယွီသည် စည်းကမ်းမရှိဘဲ ထုံအသော်လည်း သူ၏ စိတ်ယုတ်မာမှုကိုမူ မထိနနိုင်ပေ။ သူသည် ရေထဲမဆင်းမီကပင် တွေးတောခဲ့ပြီး တကယ်လို့ မိမိ ကယ်တင်လိုက်သူမှာ ခရိုင်သခင်မ ဖြစ်ပါက သူမအား ဇနီးအဖြစ် လက်ထပ်မည် ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သာမန်မိသားစုက မိန်းကလေး ဖြစ်ပါက မယားငယ်အဖြစ်သာ သိမ်းပိုက်မည် ဖြစ်ပြီး တာဝန်အများကြီး ယူရန် မလိုအပ်ချေ။ ချင်ယွီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အစ်ကိုကြီးနှင့် မတူကြောင်း သိရှိလှပြီး ရှန့်ကုန်းစံအိမ်မှ လူတိုင်းသည် အစ်ကိုကြီးအပေါ်၌သာ မျှော်လင့်ချက် ထားရှိကြသည်။ အစ်ကိုကြီး၏ နောင်လာမည့် ဇနီးသည်မှာ မျိုးရိုးမြင့်သူ ဖြစ်ရမည် ဖြစ်ပြီး သူကဲ့သို့ အလေးမထားခြင်းခံရသော သားကိုမူ သာမန်မိသားစုနှင့်သာ ပေးစားမလား မသိနိုင်ပေ။

ချင်ယွီသည် ဝမ်းသာအားရ တွေးမိသည်မှာ အကယ်၍ ခရိုင်သခင်မ၏ မောင်လေးသည် တကယ်ပင် ဧကရာဇ် ဖြစ်လာပါက မိမိလည်း လိုက်ပါအောင်မြင်နိုင်မည်ပင်။

နျိုနျိုလေးသည် ရှန်လင်၏ အနောက်တွင် ရပ်နေရင်းက ချင်ယွီ ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။

ချင်ယွီသည် မိန်းကလေးများကြားထဲ၌ အကြာကြီး မနေတော့ဘဲ သူသည် ခရိုင်သခင်မနှင့် အိမ်ထောင်ပြုရန် သေချာသလောက် ရှိပြီဟု ခံစားရသဖြင့် ဘေးနားရှိ ဝူကျွင်းကို ဆွဲကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရှန်လင်သည် ဤကိစ္စကို မည်သို့ အဆုံးသတ်ရမည်ကို စိုးရိမ်နေစဉ် အဝေးမှနေ၍ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် လူအများနှင့်အတူ ခန့်ညားစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် အခြေအနေကို အမြန်ပင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူမသည် လက်ခါပြလိုက်ကာ မိန်းကလေးငယ်များအား ပြောလိုက်၏။

“ပန်းတွေကို ဆက်ပြီး ကြည့်ကြပါ... ဒါက သာမန်ကိစ္စလေးတင်ပါ...”

ခရိုင်သခင်မ ရေထဲသို့ ချော်လဲပြုတ်ကျသွားခြင်းမှာ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် သာမန်ကိစ္စလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။ မိန်းကလေးငယ်များသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကျောပြင်များ အေးစက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ရေကန်ဆောင်မှာ အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်ဟု ထင်မြင်မိကြချေသည်။

ရှန်လင်သည် နျိုနျိုလေး၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး မေးလိုက်သည်။

“နျိုနျိုလေး... ဘယ်နေရာမှာ သွားဆော့ချင်လဲ... ကိုကို့ကို သွားရှာကြမလား...”

ဧည့်ခံပွဲကို အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး သီးသန့် ခွဲခြားထားသော်လည်း ဥယျာဉ်ထဲ၌ ပန်းကြည့်ရှုရာတွင်မူ ကျား၊ မ ခွဲခြားခြင်း မရှိရာ နျိုနျိုလေးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

“ကိုကိုရှန် ပြောဖူးတယ်... သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဥယျာဉ်အသေးလေး ရှိပြီး... ပန်းလှလှလေးတွေ အများကြီး ပွင့်နေတယ်တဲ့... သမီး သွားကြည့်ချင်တယ်...”

ရှန်လင် စေလွှတ်လိုက်သော အစေခံမိန်းကလေးသည် မကြာမီမှာပင် ရှန်ချန်ဖုန်းကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ရောက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အပြင်းအထန် ညည်းတွားတော့သည်။ ရှန်လင်သည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ မရယ်ဘဲမနေနိုင် ဖြစ်သွားလျက် ပြောလိုက်သည်။

“မေမေက လူတွေအရှေ့မှာ ကိုကို့ကို အများကြီး တိုးတက်လာပြီလို့ ချီးမွမ်းထားတာလေ... အခုကျတော့ ဘာလို့ ချက်ချင်း အရင်ပုံစံ ပြန်ဖြစ်သွားရတာလဲ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းသည်လည်း စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ချေ၏။

“ဆရာကြီးကတောင် ငါ့ကို စာမစစ်သေးဘူးလေ... အဲဒီ ခေါင်းမာတဲ့ အဘိုးကြီးတွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှန်းမသိဘဲ... ငါ့ကို စာစစ်သလိုနဲ့ လာပြီး ဒုက္ခပေးနေကြတာ...”

စကားပြောဆိုရင်းနှင့် ရှန်ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ ညီမငယ်နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျောက်တောင်အတုဆီသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ငါ ဖြတ်လမ်းသိတယ်...”

၎င်းတို့သုံးဦးစလုံးသည် အနီးကပ်အစေခံများကို ထားရစ်ခဲ့ကာ ကျောက်တောင်အတုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး နားထဲ၌ လေတိုက်ခတ်သံများကို ကြားနေရကာ ဘယ်ကလာမှန်း မသိကြချေ။ နျိုနျိုလေးသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ရှန်မောင်နှမနှစ်ဦး၏ လက်ကို ချက်ချင်း တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူမအား ချော့သိပ်ရန် ပြင်ဆင်စဉ် တစ်စုံတစ်ယောက် စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“စိတ်ချပါ... နှေးတာနဲ့ မြန်တာပဲ ကွာမယ်... ငါ အဲဒီမိန်းမယုတ်ကို... သတ်ပစ်မှာ...”

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ၎င်းတို့သုံးဦးစလုံး ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားကြတော့သည်။