အခန်း ၁၁၉

အခန်း (၁၁၉) သူတို့အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီ၊ ယခင်တပ်မှူး

"ကျောက်လင်... မင်း တောဆိတ်တွေကို အမဲလိုက်ဖမ်းလာတာပဲ... ဘာလို့ ငါတို့ စစ်သည်တွေအတွက် ချန်မထားပေးရတာလဲ..."

စစ်သည်များ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများကို ကြည့်ရင်း ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက သူတို့ဘာတွေးနေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် အပြစ်အားလုံးကို ကျောက်လင်ထံသို့ လွှဲချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"ဟား... ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း... မင်းကိုယ်တိုင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို မဖမ်းနိုင်တာကိုမှ ငါ့ကို အပြစ်တင်နေတာလား..."

"ဒီနေ့ ငါတို့ နှစ်ဖွဲ့ခွဲပြီး သွားဖို့ဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးထားတာလေ..."

"ငါက တစ္ဆေမျက်နှာချောက်အထိ တိုက်ခိုက်ပြီး လာခဲ့ရတာ... မင်းတို့ဘက်က ဘယ်တော့ တိုက်တာရပ်မလဲဆိုတာ ငါဘယ်လိုလုပ်သိမလဲ... ငါတို့ တောင်ဆိတ်တောင် ရောက်နေပြီ... ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတာကြောင့် ဒီနေရာမှာပဲ အဝစားဖို့ လိုအပ်တာပေါ့..."

"ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း... ဒီမှာ ငါနဲ့ ငြင်းခုံနေမယ့်အစား အနီးနားက တောင်တွေဆီ သွားပြီး အမဲလိုက်တာ ပိုပြီး လက်တွေ့ကျမှာပါ..."

ကျောက်လင်က မောက်မာစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

စစ်သည် (၁၈၀)၊ နည်းပြ (၃) ဦးနှင့် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသား (၁၀) ဦးတို့မှာ လူမိုက်များ မဟုတ်ကြချေ။ ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းထံသို့ ရောက်သွားကြသည်။

"ဟွန်း..."

"ကောင်းပြီ... တိုက်ကြတာပေါ့..."

မိမိမှားကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက ဒေါသတကြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မြင်းကို ကြိမ်လုံးဖြင့်ရိုက်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း မောင်းဝင်သွားတော့၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က ဗိုက်ဝနေသည့် နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများကို အရိပ်ရသည့်နေရာ ရှာခိုင်းပြီး အနားယူကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ဖြေဖျောက်စေသည်။

ထို့နောက် ကျောက်လင်သည် လူခေါင်းခွံနှင့် တစ္ဆေမျက်နှာပုံစံ ရုပ်တုကြီး ရှိသည့်နေရာသို့ ရောက်လာ၏။

ယွမ်ကော်ကော်က ထိုအချိန်တွင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဝန်းကျင်၏ လေထုမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျောက်လင်... ဒီတစ်ခါအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ငါက ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့်မှာ တစ်နှစ်လောက် ပိတ်မိနေခဲ့တာ... စီထူယန့်လုံရဲ့ ဖိနှိပ်မှုတွေကြောင့်လေ... အခုတော့ ငါ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းနိုင်သွားပြီ..."

"စီထူယန့်လုံသာ ဒီမှာရှိနေရင် သူ့ကို စိန်ခေါ်ချင်လိုက်တာ... နံပါတ်တစ် နည်းပြဆိုတဲ့ဂုဏ်ပုဒ်က ငါ့ပဲ ဖြစ်ရမှာ..."

ယွမ်ကော်ကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ကျောက်လင်က အနည်းငယ်သာ ပြုံးပြပြီး ဘာမှပြန်မပြောပေ။

စီထူယန့်လုံလား…

သူ သေသွားပြီလေ... သူ၏ ရုပ်အလောင်းမှာ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှာပင် ရှိနေသေးသည်။

သူတို့ ဘယ်တော့မှ ပြိုင်ဆိုင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

"ထူးဆန်းတယ်... စီထူယန့်လုံက မနေ့က ညနေပိုင်းမှာ အပြင်ထွက်သွားတာ... ယုတ္တိအရဆိုရင် သူ စခန်းကို ပြန်ရောက်နေရမှာ... ဘာလို့ အခုထိ မပေါ်လာသေးတာလဲ..."

ထိုအချိန်တွင် ယွမ်ကော်ကော်က ဝေဝါးစွာ ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုယွမ်... စီထူယန့်လုံက တကယ့်ကို မောက်မာလွန်းသူပဲ... သူ့စွမ်းအားကို အားကိုးပြီး ဟေးလုံစခန်းထဲကို တစ်ယောက်တည်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"ရှရွှယ်ချန်တောင်ပေါ်က ဓားပြစခန်း (၁၀) ခုထဲမှာ အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ ဟေးလုံစခန်းမှာ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိရမယ်... စီထူယန့်လုံက ဟေးလုံစခန်းက ရတနာအားလုံးကို သူတစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်ချင်နေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွမ်ကော်ကော်မှာ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... စီထူယန့်လုံ တကယ်ပဲ အဲ့လိုလုပ်နိုင်တယ်..."

"အဲ့ကောင်က တစ်ယောက်တည်း ခိုးစားတတ်တာ အကျင့်ပဲ..."

"မဟုတ်သေးဘူး... စီထူယန့်လုံ တစ်ယောက်တည်း ဟေးလုံစခန်းထဲ ခိုးဝင်ပြီး ရတနာတွေကို ယူသွားတာကို ငါဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး..."

ယွမ်ကော်ကော်သည် စီထူယန့်လုံ အဆင်ပြေနေသည်ကို ကြည့်မနေနိုင်ပေ။ ယခုအခါ သူ၏ စွမ်းအား တိုးတက်လာပြီး စီထူယန့်လုံနှင့် အဆင့်တူ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် ရတနာတွေကို စီထူယန့်လုံ တစ်ယောက်တည်း သိမ်းသွားသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေ၍ မဖြစ်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ယွမ်ကော်ကော်က ဓားကို ကောက်ကိုင်ကာ မြင်းပေါ်တက်ပြီး ချက်ချင်း မောင်းထွက်သွားတော့သည်။

ချီလင်အကယ်ဒမီမှ ကျန်နည်းပြ (၃) ဦးမှာလည်း ယွမ်ကော်ကော်နှင့် ကျောက်လင်တို့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သွားမယ်..."

"ငါလည်း ရှရွှယ်ချန်တောင်ဆီ သွားတော့မယ်..."

"ငါတို့ ဓားပြစခန်း (၃) ခုကို တဆက်တည်း စီးနင်းခဲ့ပေမဲ့ ဆေးပင်တစ်ပင်တောင် မတွေ့လိုက်ရဘူး... ဟေးလုံစခန်းကပဲ ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ပဲ..."

သူတို့ (၃) ဦးက မြည်တွန်တောက်တီးရင်း မြင်းပေါ်တက်ကာ ရှရွှယ်ချန်တောင်ဘက်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းသွားကြ၏။

ဤနည်းပြများသည် ရှရွှယ်ချန်တောင်သို့ ဓားပြနှိမ်နင်းရန် လာခဲ့ကြသည်မှာ ဓားပြစခန်းများရှိ ရတနာများကို လိုချင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဟေးလုံစခန်းမှာ သူတို့၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက် ဖြစ်နေသဖြင့် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

ချီလင်အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသား (၉) ဦးမှာလည်း နည်းပြများ အကုန်ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် တိုင်ပင်ကြတော့သည်။

"ငါတို့လည်း ရှရွှယ်ချန်တောင်ဆီ သွားကြရအောင်..."

ချီလင်အကယ်ဒမီ၏ ထူးချွန်သော ကျောင်းသားများအနေဖြင့် တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းမှာ ထူးခြားသော ကျင့်ကြံမှု အရည်အချင်းရှိကြပြီး ပို၍ သန်မာလာရန် ဆန္ဒရှိကြသည်မှာ မဆန်းပေ။

သာမန်စစ်သည်များနောက်သို့ ဆက်လိုက်နေပါက ရတနာကောင်းများကို ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ရှရွှယ်ချန်တောင်ခရီးစဉ်မှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဟေးလုံစခန်း၏ ရတနာဂိုဒေါင်မှာ ဤလူ (၉) ယောက်အတွက် နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုလူ (၉) ယောက်မှာလည်း မြင်းများကို အမြန်စီးကာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

နံ့သာတိုင် တစ်တိုင်စာလောက် ကြာသောအခါ…

တောင်ထဲတွင် အမဲလိုက်နေသည့် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက ပြန်ရောက်လာသည်။

မြင်းကျောပေါ်တွင် တောယုန် (၂) ကောင်သာ ပါလာသည်။

"အွန်း..."

"ချီလင်အကယ်ဒမီက နည်းပြတွေနဲ့ ကျောင်းသားတွေက ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ... ဘယ်သွားကြတာလဲ..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် လူတွေကို မတွေ့သဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ရ၏။

"တပ်မှူး... သူတို့အားလုံး အခုလေးတင်ပဲ မြင်းစီးပြီး ထွက်သွားကြပြီ..."

"သူတို့အားလုံး ရှရွှယ်ချန်တောင်ဆီ သွားကြတာ..."

စစ်သည်အချို့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းမှာ ချီလင်အကယ်ဒမီမှ နည်းပြများနှင့် ကျောင်းသားများ တပ်ဖွဲ့မှ ဘာကြောင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

မည်သို့ဆိုစေကာမူ သူတို့မှာ ယွီရွှေစခန်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိသလို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့်လည်း ရှိနေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် (၂) ရက်အတွင်း ဓားပြစခန်း အများအပြားကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ဘာမျှမရခဲ့ပေ။ ထိုသူတို့မှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ယွီရွှေစခန်းမှ စစ်သည်များနှင့် မရောထွေးချင်တော့ဘဲ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်ကာ ရတနာများကို သိမ်းပိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းကိုယ်တိုင်လည်း ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အမြန်တက်လှမ်းကာ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ချင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းမှာလည်း စိုးရိမ်လာမိသည်။

"ကျောက်လင်... ဒီကိုလာခဲ့..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းမှာ မြင်းပေါ်မှ မဆင်းဘဲ ကျောက်လင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"ဒီကနေကြားနေရတယ်... ပြောစရာရှိတာ ပြောလိုက်ပါ..."

မင်းခေါ်တိုင်း ငါလာရမှာလား။

ကျောက်လင်မှာ လူခေါင်းခွံနှင့် တစ္ဆေမျက်နှာ ရုပ်တုကြီးအောက်တွင် ထိုင်နေရင်း အေးစက်စက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျောက်လင်၏ လျစ်လျူရှုသည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသအရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်လာသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

စီထူယန့်လုံ မရှိတော့သည့်အချိန်တွင် ကျောက်လင်ကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းမရှိသော ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းမှာ ကျောက်လင်ကို ဘာမှလုပ်၍ မရတော့ပေ။

"ကျောက်လင်... အခုကစပြီး မင်းက ယွီရွှေစခန်းက စစ်သည်တွေနဲ့ နယ်ခြားစောင့်တပ်သားတွေကို ကွပ်ကဲရမယ်..."

"ငါက ချီလင်အကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ... ငါ အခု နည်းပြတွေနောက် ရှရွှယ်ချန်တောင်ဆီ လိုက်သွားတော့မယ်..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက အေးစက်စက် ကြေညာလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်လင်ကို ပြန်ဖြေခွင့်ပင် မပေးဘဲ မြင်းကို အမြန်မောင်းကာ ထွက်သွားတော့၏။

တပ်မှူးရာထူးကို ရှန့်ယွင်ချွမ်းက ခန့်အပ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းမှာ ချီလင်အကယ်ဒမီ ကျောင်းသားဖြစ်ပြီး စစ်ပွဲမတိုင်မီ နုတ်ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ရှန့်ယွင်ချွမ်းအနေဖြင့်လည်း ဘာမှ လုပ်၍ မရပေ။

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ပြုံးလိုက်၏။

*ဒီချီလင်အကယ်ဒမီက လူတွေက တကယ်ကို အားကိုးမရပါလား*

ကျောက်လင်အနေဖြင့်လည်း ထိုလူများ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်ပါသည်။ သူတို့အားလုံး ဟေးလုံစခန်း၏ ရတနာဂိုဒေါင်ကို လုယက်ချင်နေကြတာပဲ။

ချီလင်အကယ်ဒမီမှာ ရှိသူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် စွမ်းအားတိုးတက်ရေးဆိုသည့် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိသည်။

မည်သို့ဆိုစေကာမူ ချီလင်အကယ်ဒမီအတွင်း၌ ပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး ဘယ်သူမှ နောက်မကျန်ခဲ့ချင်သလို အခြားသူ၏ အနင်းခံလည်း မဖြစ်ချင်ကြပေ။

စစ်သည်များနှင့် နယ်ခြားစောင့်တပ်သားအားလုံးမှာ ကျောက်လင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေကြသည်။

*ဒါက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာ ပြောင်းလဲမှုပါပဲ*

နယ်ခြားစောင့်တပ်သား ကျောက်လင်မှာ နှစ်ရက်အတွင်း တပ်မှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးသွားခဲ့ပြီ။

"ညီအစ်ကိုတို့... ငါနဲ့အတူတူ တောအုပ်ထဲ လိုက်ခဲ့ကြ... အမဲလိုက်ကြမယ်..."

"ဒီနေ့ညတော့ စခန်းကို ပြန်မသွားတော့ဘူး... ရှရွှယ်ချန်တောင်ခြေထိတန်းသွားပြီး အဲ့မှာ စခန်းချမယ်... ဒီနေ့ည လူတိုင်း ဗိုက်ဝအောင် စားစေရမယ်..."

"အသားတွေ အများကြီးပါမယ်..."

ကျောက်လင် တပ်မှူးဖြစ်လာပြီးနောက် ထိုရာထူးကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်သည်။

နယ်ခြားစောင့်တပ်သား (၁၀) ယောက်၏ ခြေချောင်းများကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည့် ဖြစ်စဉ်ပြီးနောက် စစ်သည်များနှင့် နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများထဲတွင် ကျောက်လင်၏ အမိန့်ကို မနာခံရဲသူ မရှိသလို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုမည့်သူလည်း မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က နယ်ခြားစောင့်တပ်သား (၂၀) ကို ဦးဆောင်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။