အခန်း ၁၄၃

အခန်း (၁၄၃) လုံးဝ အရှက်ကွဲသွားရခြင်း

ကြက်မွေးမြူရေးခြံဘေးရှိ အစောင့်တဲထဲမှ ချန်အယ်တန့်သည် အင်္ကျီမပါဘဲ ပထမဆုံး ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် လက်မောင်းလုံးခန့် တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်ရှိသော ဆီးသားတုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။ အဝေးမှ တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်နေသော မီးရောင်အောက်တွင် ပိုက်ဂွကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ပုံရိပ်ကို သူ ချက်ချင်းပင် လှမ်းမြင်လိုက်လေသည်။

"ယန်ကျန့်ဝမ်... မ‌အေပေးကောင်..."

မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံကြီးပင် ဖြစ်၏။

ချန်အယ်တန့်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် သွေးကဲ့သို့ နီရဲသွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ တုတ်ကိုကိုင်ကာ အရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အချက်ပေးသံနှင့် အီလက်ထရောနစ် အသံတို့ကြောင့် ယန်ကျန့်ဝမ်မှာ လုံးဝကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံများ ဗလာကျင်းသွားကာ သွေးကြောများပင် အေးခဲသွားတော့၏။

ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း သူ နားမလည်နိုင်သေးခင်မှာပင် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြီးကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များနှင့်အတူ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုက သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာလေသည်။

သူက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အနောက်သို့လှည့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ မီးရောင်များ လင်းထိန်လာတော့၏။

"ဟိုဘက်မှာ..."

"သူ့ကို ဝိုင်းထား... ပေးမလွတ်စေနဲ့..."

မီးတုတ်များ၊ ပေါက်ပြားများနှင့် ထမ်းပိုးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ရွာသားများက ရွာ၏ ထောင့်စုံမှနေ၍ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။

အတိုင်းအဆမသိသော ဒေါသများ ပြည့်နှံ့နေသည့် ကြီးမားလှသော လူအုပ်ကြီးက ကြက်မွေးမြူရေးခြံကို လျင်မြန်စွာ ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။

ဒါဇင်နှင့်ချီ၊ ရာနှင့်ချီသော ဒေါသတကြီး မျက်လုံးများက ကွင်းပြင်အလယ်ရှိ ပုံရိပ်ပေါ်သို့ စိုက်ကျနေကြ၏။

တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်နေသော မီးရောင်က ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှံ့နေသည့် ယန်ကျန့်ဝမ်၏ သေမတတ် ဖြူရော်နေသော မျက်နှာကို လင်းထိန်စေခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်ဝမ်သည် သူ့အား အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုပစ်ချင်နေသည့်ပုံပေါ်သော ရာနှင့်ချီသည့် အကြည့်များ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေသွားပြီး ရွှံ့တုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်သို့ ပုံကျသွားတော့၏။

လူအုပ်ကြီးက လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်ရှင်းသည် လူအုပ်ကြီး၏ အနောက်မှနေ၍ ဖြည်းညင်းသက်သာစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မှ မရှိသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေကာ ကျောချမ်းသွားစေနိုင်လေသည်။

"အကြံပေးချန်..."

ရွာသားများသည် သူ့အတွက် အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ဒေါသများ ပြည့်နှံ့နေ၏။

ထိုစဉ် လူအုပ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်မှ အလျင်စလို ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စုဝမ်သည်လည်း ကျယ်လောင်သော အသံကြီးကြောင့် နိုးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူမက ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကာ အမောတကောဖြင့် ပြေးလာလေသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

သူမက လူအုပ်ကြီးထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်၌ ဖရိုဖရဲ လဲကျနေကာ မီးရောင်အောက်တွင် ပေါ်လွင်နေသော လူကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ အေးခဲသွားတော့သည်။

"ယန်... ယန်ကျန့်ဝမ်လား..."

သူမ၏ မျက်လုံးများကိုပင် သူမ မယုံကြည်နိုင်တော့ချေ။

မြေကြီးပေါ်၌ ခွေကျနေသော ယန်ကျန့်ဝမ်သည် ထိုရင်းနှီးနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ အလွန်တရာ အံ့သြတုန်လှုပ်နေသော စုဝမ်၏ မျက်နှာလေးကို သူ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်နေသော အရောင်အဆင်းများပါ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

သူက ငိုမဲ့မဲ့ မျက်နှာထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်ပြီး သူ၏ အသံများက ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေလျက် အထိတ်တလန့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဝမ်... ဝမ်အာ... အထင်မလွဲပါနဲ့... ငါ... ငါ ညဘက် အိပ်မပျော်လို့ပါ... ပြီးတော့ အကြံပေးချန်ရဲ့ သားဖောက်နည်းပညာက အရမ်းအထူးဆန်းတယ်ဆိုတာ ကြားလို့... အဲ့ဒါကြောင့် ငါ လာပြီး လေ့လာစောင့်ကြည့်ချင်လို့ပါ..."

ထိုစကားကို ပြောလိုက်ချိန်၌ သူ့ကိုယ်သူပင် မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ချေ။

"ထွီ..."

သလိပ်တုံးကြီးတစ်ခုက ယန်ကျန့်ဝမ်၏ ခြေရင်းသို့ ကွက်တိ ကျလာလေသည်။

ချန်အယ်တန့်က မြေကြီးပေါ်ရှိ ပိုက်ဂွအကြီးကြီးကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ဝမ်၏ နှာခေါင်းကို တည့်တည့်ချိန်ကာ အကျယ်ကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်တော့သည်။

"သောက်ရူး... မင်းက လေ့လာဖို့အတွက် ဒီအရာကြီးကို ယူလာတာလား... ဟမ်... မင်းက ငါတို့ရဲ့ သားဖောက်စက်ကို သံတိုသံစဟောင်းပုံကြီးဖြစ်သွားအောင် ဘယ်လို ဖျက်ဆီးရမလဲဆိုတာ လာလေ့လာတာ မဟုတ်လား..."

ဤဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲထွက်မှုက ရွာသားများအကြား ချက်ချင်းပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားစေလေသည်။

"ခွေးကောင်... မင်းက အရည်အချင်းမရှိလို့ ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ..."

"သူ့ကို သတ်လိုက်... ဒီတိရစ္ဆာန်က ငါတို့ တစ်ရွာလုံးရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ..."

"သူ့ကို အထွက်ခွာခိုင်းလို့ မဖြစ်ဘူး... ဒီနေ့ သူ့ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်..."

ဒေါသတကြီး ပြစ်တင်ရှုတ်ချမှုများနှင့် ကျိန်ဆဲသံများက ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ယန်ကျန့်ဝမ်အား နစ်မြုပ်သွားလုမတတ် ဖြစ်စေတော့၏။

စုဝမ်သည် ထိုနေရာ၌ ဆွံ့အစွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး ယန်ကျန့်ဝမ်၏ ထိတ်လန့်ကာ သနားစရာကောင်းနေသော အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် မြေကြီးပေါ်ရှိ အေးစက်နေသော ပိုက်ဂွကြီးကို ကြည့်လိုက်လုပ်နေကာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားတော့သည်။

မူးဝေအော့အန်ချင်စိတ်များက သူမအပေါ် လွှမ်းမိုးလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤသည်က တစ်ချိန်က သူမ လေးစားအားကျခဲ့ရသော နိုင်ငံခြားပညာရှင် ဆိုသည်လား။

ဤသူက သူမ၏ အရှေ့တွင် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ဂုဏ်မာနကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားတတ်သော အမျိုးသားဆိုသည်လား။

ထိုသပ်ရပ်သောဝတ်စုံ၏ အောက်တွင် ဤမျှ ယုတ်မာဆိုးသွမ်းကာ အရည်အချင်းမရှိဘဲ အရှုံးမခံတတ်သော ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေမည်ဟု မည်သူ ထင်မည်နည်း။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော အထင်အမြင်သေးမှုနှင့် အတိုင်းအဆမသိသော ရွံရှာမုန်းတီးမှုတို့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ထိုအကြည့်က အထက်မြက်ဆုံး ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ယန်ကျန့်ဝမ်၏ နှလုံးသားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

ယန်ကျန့်ဝမ်က မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ စုဝမ်အား ကြည့်နေလေသည်။

သူသည် အဝတ်အစားများ အချွတ်ခံလိုက်ရပြီး နှင်းတောထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ သူ၏ အရေပြား လက်မတိုင်းက ဖြည်းညင်းစွာ နှိပ်စက်ခံနေရသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဂုဏ်သိက္ခာ အကြွင်းအကျန်လေးမှာ ထိုအကြည့်ကြောင့် လုံးဝကို ချေမှုန်းခံလိုက်ရတော့သည်။

ရှက်ရွံ့မှု၊ ဒေါသထွက်မှု၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု... ခံစားချက်ပေါင်းစုံက သူ၏ အတွင်းထဲ၌ ရောထွေးပွက်လောရိုက်နေကာ သူ၏ အမြင်အာရုံများကို မည်းမှောင်သွားစေပြီး မေ့လဲလုမတတ် ဖြစ်သွားစေလေသည်။

ချန်ရှင်းသည် မြေကြီးပေါ်၌ လဲကျနေကာ ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံး လုံးဝ ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်သော ယန်ကျန့်ဝမ်အား အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းတော့ ဒေါသတကြီး မတုံ့ပြန်ခဲ့ချေ။

သူက အောက်ငုံ့ကာ ကြည့်လိုက်၏။

လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် ချန်ရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းများက လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

သူက စကားပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံက လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ပညာရှင်ယန်... ခင်ဗျားအနေနဲ့ ဖလှယ်ပြီး လေ့လာချင်တယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ ချင်းရွှေရွာက အချိန်မရွေး ကြိုဆိုပါတယ်... နေ့ခင်းဘက် လာလို့ရပါတယ်..."

အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ယန်ကျန့်ဝမ်သည်လည်း ခေါင်းမော့လာပြီး သူ့အား ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်ချိန်၌ သူ၏ လေသံက ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သွားလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီကြက်မွေးမြူရေးခြံကို ထိပါးဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ဘယ်သူမဆို ကျုပ်တို့ ချင်းရွှေရွာက လူရာနဲ့ချီရဲ့ အသက်သွေးကြောကို ထိပါးတာပဲ..."

မျက်မြင်မရသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက ထိုနေရာတစ်ဝိုက်သို့ ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားကာ ရွာသားများအားလုံးကို ကြက်သီးထသွားစေလေသည်။ ထို့နောက် ပိုမို ကြီးမားသော ဒေါသများက သူတို့၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာပြီး ယန်ကျန့်ဝမ်အား စိုက်ကြည့်နေကြတော့၏။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ရှင်းသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ ယန်ကျန့်ဝမ်အား တစ်ချက်ပင် ထပ်မကြည့်တော့ဘဲ သူ့ဘေးရှိ ချန်အယ်တန့်ထံသို့ အကြည့်လွှဲကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အယ်တန့်... အခုက မှောင်နေပြီး လမ်းတွေကလည်း ချော်တယ်... ပညာရှင်ယန် ကောင်းကောင်း အနားယူနိုင်အောင် လီကျားရွာကို ပြန်ပို့ပေးလိုက်ပါ... ပြီးတော့ လမ်းမပျောက်စေနဲ့ဦး..."

ချန်ရှင်းက ထိုစကားလုံးများကို အလေးပေး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ချန်အယ်တန့်က ချန်ရှင်း၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရိုးသားသော အမူအရာမှာ ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ချက်ချင်း အစားထိုး နေရာယူသွားတော့၏။

သူက ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ မြေကြီးပေါ်မှ လေးလံသော ပိုက်ဂွကြီးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ချိန်ဆသုံးသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"လာကြကွာ... တစ်လက်လောက် ကူပေးကြ..."

ချန်အယ်တန့်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားနှစ်ဦးက အရှေ့သို့ ထွက်လာကြပြီး တစ်ဖက်စီ နေရာယူကာ မြေကြီးပေါ်၌ ခွေကျနေသော ယန်ကျန့်ဝမ်အား မ,ချီလိုက်ကြလေသည်။

သူ၏ ခြေထောက်များ မြေကြီးနှင့် လွတ်ကင်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျန့်ဝမ် လုံးဝ ပြိုလဲသွားတော့သည်။

သူက ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်လျက် ကယောင်ကတမ်း အော်ဟစ်နေတော့၏။

"ငါ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ ငါ့ကို အကွက်ဆင်နေတာ... ငါ မလုပ်ဘူး... ငါ လာကြည့်ရုံ သက်သက်ပါ... ဝမ်အာ... ဝမ်အာ... မင်း ငါ့ကို ယုံရမယ်နော်..."

ချန်အယ်တန့်က သူ၏ ငိုကြွေးအော်ဟစ်မှုများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ရွံရှာမုန်းတီးစွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ သူ့ကို ကြက်မွေးမြူရေးခြံ အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

"ပညာရှင်ယန်... လမ်းက မှောင်နေတယ်... ကျုပ်တို့ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများက လမ်းဖယ်ပေးရန် အလိုအလျောက် ဘေးသို့ ရှောင်ပေးလိုက်ကြ၏။

မီးရောင်အောက်တွင် မျက်နှာတိုင်း၌ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော အထင်အမြင်သေးမှုနှင့် ရွံရှာမုန်းတီးမှုတို့ ပြည့်နှံ့နေလေသည်။

စုဝမ်သည် လူအုပ်ကြီးထဲ၌ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ အရှေ့တွင် အမြဲတမ်း သပ်ရပ်လှပကာ ယုံကြည်မှုရှိနေခဲ့သော အမျိုးသားသည် ယခုအခါ လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲခေါ်ခံနေရပြီး အရှက်ရဖွယ် အူသံကြီးများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သူမ ကြည့်နေခဲ့မိ၏။

သူမ၏ ရင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုက လုံးဝ ကြေမွသွားသကဲ့သို့ပင်။ ငယ်သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်များမှ ကျန်ရစ်နေခဲ့သော နောက်ဆုံး ခံစားချက် အကြွင်းအကျန်လေးမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရတော့သည်။