အခန်း ၁၄၄

အခန်း (၁၄၄) ကိုယ် မင်းအတွက် ရေပန်းတစ်ခု လုပ်ပေးမယ်

ချန်အယ်တန့်သည် ယန်ကျန့်ဝမ်အား ဆွဲခေါ်သွားပြီးနောက် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားအချို့၏ ခြံရံမှုအောက်တွင် လီကျားရွာဆီသို့ ဦးတည်နေသော ညအမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။

ကြမ်းတမ်းခက်ခဲသော ခရီးစဉ်က ပညာရှင်ယန်အတွက် လွယ်ကူမည်မဟုတ်ကြောင်း ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

လူအုပ်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း လူစုကွဲသွားကြသော်လည်း လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် သက်သာရာရမှုတို့ ရောယှက်နေသော ရှုပ်ထွေးသည့် အမူအရာများ ရှိနေဆဲပင်။

ကြက်မွေးမြူရေးခြံသည် သူတို့၏ အသက်သွေးကြောဖြစ်၏။ ယနေ့ညတွင်သာ သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှု အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့ပါက အကျိုးဆက်များမှာ မှန်းဆနိုင်မည်ပင် မဟုတ်ချေ။

စုဝမ်သည် ထိုနေရာ၌ ဆွံ့အစွာ ရပ်နေဆဲပင်။ ညလေညင်း တိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ အနည်းငယ် အေးစက်နေသော ပါးပြင်များမှာ ခံစားမှုအချို့ ပြန်လည် ရရှိလာခဲ့သည်။

သူမက ခေါင်းလှည့်ကာ လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ချန်ရှင်းအား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေပြီး အကြည့်များက နက်ရှိုင်းကာ ထိုအေးချမ်းနေသော မျက်နှာ၏ အောက်တွင် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေပုံရလေသည်။

ဤတုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသော တည်ငြိမ်မှုက ယန်ကျန့်ဝမ်၏ ရူးသွပ်မတတ်ဖြစ်ကာ အရှက်ရဖွယ် ကောင်းလှသော အပြုအမူများနှင့် လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေလေသည်။

စုဝမ်၏ နှလုံးသားလေးက သတိပေးချက်မရှိဘဲ တစ်ချက် ခုန်သွားတော့၏။

"ကဲ... ဒီမှာ ရပ်မနေကြနဲ့တော့... ပြန်အိပ်ကြတော့..."

ချန်ရှင်းက စုဝမ်၏ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ သူ၏ တည်ငြိမ်သော အသံက လူတိုင်း၏ စကားသံများကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

"အကြံပေးချန်... ငါတို့ အခု ဘာ... ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ... အဲ့ဒီခွေးကောင်က နောက်တစ်ခါ ထပ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ရွာသားတစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့..."

ချန်ရှင်းက ရွာလူထုဌာနချုပ်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး

"ကြက်ခြံကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ငါ့ဆီမှာ လျှို့ဝှက်လက်နက်ရှိတယ်... လူတစ်ယောက် ဝင်ဖို့နေနေသာသာ ကြွက်တစ်ကောင်တောင် ခိုးဝင်လို့ မရဘူး... အခုပြန်ကြတော့... မနက်ဖြန် အလုပ်လုပ်ဖို့ စောစောထရဦးမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွာသားများသည် ကမ္ဘာမြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်လောက်သော အချက်ပေးသံကြီးနှင့် သတင်းစကားများ ထုတ်လွှင့်နိုင်သော အသံချဲ့စက် လော်စပီကာကြီးကို ချက်ချင်း သတိရသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထိတ်တလန့် လေးစားမှုများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အကြံပေးချန်ရဲ့ အံ့သြစရာ ကိရိယာကြီး ရှိနေတာပဲ... ငါတို့က ဘာကို ကြောက်နေရဦးမှာလဲ..."

"အဲ့တာကြီးက တကယ် အံ့သြစရာပဲ... မိုင်ပေါင်းများစွာ အဝေးကနေတောင် ကြားနိုင်တယ်..."

"သွားကြမယ်... ပြန်အိပ်ကြမယ်... မနက်ဖြန် ငါတို့ရဲ့ အဖိုးတန် ကြက်ပေါက်လေးတွေကို အစာကျွေးရဦးမယ်..."

ရင်ထဲမှ ကြီးမားလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ကျဆင်းသွားသည်နှင့်အမျှ ချန်ရှင်းအပေါ် ရွာသားများ၏ ယုံကြည်မှုနှင့် လေးစားအားကျမှုတို့က အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကာ သူတို့က နှစ်ယောက်တစ်စု၊ သုံးယောက်တစ်စုဖြင့် လူစုကွဲသွားကြလေသည်။

ကြက်မွေးမြူရေးခြံမှာ အလျင်အမြန်ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့၏။

အိမ်သစ်၏ ဝင်ပေါက်၌ မှိန်ပျပျ မီးရောင်အောက်တွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုက စိုးရိမ်တကြီး ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

သူတို့ကတော့ ရွှီချင်းချင်းနှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကြက်မွေးမြူရေးခြံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကျယ်လောင်သည့် အသံကြီးက သူတို့ကို နိုးစေခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

ညကောင်းကင်ယံကို ထိုးခွဲသွားသော ဥဩသံကြီးက သူတို့၏ နှလုံးသားများကို တင်းကျပ်သွားစေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ချန်ရှင်း..."

"အကြံပေးချန်..."

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး အသံထွက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် သွားရောက် ဆီးကြိုလိုက်ကြသည်။

ရွှီချင်းချင်းက ချန်ရှင်း၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေပြီး ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှံ့နေသော မျက်နှာလေးဖြင့် သူ့အား မော့ကြည့်ကာ

"ကြက်မွေးမြူရေးခြံက... ကြက်မွေးမြူရေးခြံ အဆင်ပြေရဲ့လား... လူတစ်ယောက် ခိုးဝင်လာတယ်လို့ လော်စပီကာကနေ ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်..."

လင်းရှို့ရှို့က သူ့ဘေးမှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သူမက ရွှီချင်းချင်းကဲ့သို့ ချန်ရှင်းကို တိုက်ရိုက် မကိုင်တွယ်ရဲသော်လည်း သူမ၏ အင်္ကျီစကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များက သူမ၏ အတွင်းစိတ်ထဲမှ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မှုများကို ဖော်ပြနေလေသည်။

ချန်ရှင်းက ရွှီချင်းချင်း၏ အေးစက်နေသော လက်ကလေးကို သူ၏ နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးထဲ၌ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

စိတ်အေးသွားစေနိုင်သော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... စပ်စုတဲ့ ယင်ကောင်တစ်ကောင် ဝင်လာလို့ သူ့ရဲ့ အသံက နည်းနည်းနားငြီးစရာ ဖြစ်သွားရုံပါ..."

သူက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ တင်းမာနေဆဲဖြစ်သော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်ပါပြီ... ပြီးတော့ သူ ဘယ်တော့မှ ထပ်မလာရဲတော့ဘူးလို့ ကိုယ် ကတိပေးတယ်..."

သူ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားလုံးများနှင့် သူ၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော ဟန်ပန်တို့ ပေါင်းစပ်သွားမှုက အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ ရင်ထဲရှိ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှု အားလုံးကို ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားစေလေသည်။

ထိုကြက်မွေးမြူရေးခြံသည် တစ်ရွာလုံး၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အလွန် အရေးပါလှပေသည်။ ယင်းက တစ်ရွာလုံးကို အထိတ်တလန့် ဖြစ်စေခဲ့သော ကြီးမားလှသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်၏။ သို့သော် သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင်မူ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ထက် ပိုမို အရေးမပါတော့ချေ။

ဤအားစိုက်ထုတ်စရာမလိုသော ခွန်အားက ရွှီချင်းချင်းအား လုံခြုံမှုခံစားချက်ကို ချက်ချင်း ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူမ လုံးဝ စိတ်အေးသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ထံသို့ အမှတ်တမဲ့ တိုးကပ်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ခန့်ကို သူ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ မှီချလိုက်ရင်း ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော အေးချမ်းမှုနှင့် လုံခြုံမှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

*ဒီအမျိုးသား ရှိနေသရွေ့ ကောင်းကင်ကြီးက ဘယ်တော့မှ ပြိုကျလာမှာ မဟုတ်ဘူး…*

လင်းရှို့ရှို့သည် ဘေးတွင်ရပ်ကာ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော အမျိုးသားကို ကြည့်နေလေသည်။

မည်သည့် မုန်တိုင်း သို့မဟုတ် အခက်အခဲမျိုးမဆို သူ၏ မျက်မှောက်တွင် အရေးမပါတော့သကဲ့သို့ပင်။

သူမ၏ မျက်လုံးထဲရှိ အလင်းရောင်များက တင်းမာမှုနှင့် စိုးရိမ်မှုများမှနေ၍ ပြည့်လျှံလုမတတ် မြတ်နိုးမှုနှင့် မှီခိုအားထားမှုတို့အဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ချန်ရှင်းက သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ အပြောင်းအလဲများကို ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။ သူက ရွှီချင်းချင်းအား ဖက်ထားလိုက်ပြီး လင်းရှို့ရှို့ကို ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ကျနေပြီ... အထဲဝင်ပြီး အိပ်ကြရအောင်..."

မိန်းကလေးနှစ်ဦးက နာခံမှုရှိစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး သူ့နောက်မှနေ၍ ခြံဝင်းထဲသို့ လိုက်ပါသွားကြလေသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင်…

ထူးဆန်းစွာပင် ချန်ရှင်းက မနက်စောစော ကြက်မွေးမြူရေးခြံသို့ မသွားခဲ့ချေ။ ထို့အစား သူက ပက်လက်ကုလားထိုင် တစ်လုံးကို ရွှေ့ကာ ခြံဝင်းအလယ်၌ အေးအေးလူလူ လှဲလျောင်းနေပြီး အိမ်ထဲ၌ အလုပ်ရှုပ်နေကြသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို မျက်လုံးမှေးကြည့်နေလေသည်။

ရွှီချင်းချင်းနှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့က ရေပုံးငယ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ချန်ရှင်း ယူဆောင်လာခဲ့သော ခြံထောင့်ရှိ ပန်းပင်များကို ရေလောင်းပေးနေကြ၏။

ဤကာလအတွင်း ဂရုတစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ခံရပြီးနောက် ပန်းများမှာ အနီ၊ ပန်းရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် စသည်ဖြင့် အလွန် လှပစွာ ဖူးပွင့်လာကြကာ ခြံဝင်းကို အသက်ဝင် တက်ကြွနေစေသည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးက ကျေနပ်ရောင့်ရဲကာ အေးချမ်းသော အပြုံးများကို ဆင်မြန်းထားကြပြီး ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေလေသည်။

“ဝိုး... ဒီပန်းလေးက အရမ်းလှတာပဲ…”

ရွှီချင်းချင်းက ပွင့်လန်းနေသော နှင်းဆီချုံကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက ရေပုံးကို ချထားခဲ့ပြီး ချန်ရှင်းဘေးသို့ ပြေးလာကာ သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်၍ ချွဲနွဲ့စွာ ညင်သာစွာ လှုပ်ရမ်းလိုက်သည်။

"ချန်ရှင်း... ကြည့်စမ်းပါဦး... ကြည့်ပါဦး... ငါတို့ရဲ့ ဥယျာဉ်လေးက ပိုပိုလှလာပြီ..."

သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးက ဥယျာဉ်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အထူး ချန်လှပ်ထားသော မြေကွက်လပ်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောင့်တမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှံ့နေပြီး ကြီးမားသော မျက်လုံးများက မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

"မဂ္ဂဇင်းတွေထဲကလို ရေတွေ အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်နေတဲ့အရာတစ်ခုသာ ဒီမှာရှိရင် ပိုကောင်းမှာပဲနော်..."

မနီးမဝေးမှ လင်းရှို့ရှို့က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ရေလောင်းနေသော လှုပ်ရှားမှုက အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးထဲ၌ တောင့်တမှု အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာလေသည်။

ရွှီချင်းချင်း၏ ဖော်ပြချက်လေးကနေတစ်ဆင့် မဂ္ဂဇင်းထဲက အရာတွေက ဘယ်လောက်တောင် လှပနေမလဲဆိုတာကို သူမ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမက ရွှီချင်းချင်းကဲ့သို့ ချန်ရှင်းအား တိုက်ရိုက် မတောင်းဆိုရဲဘဲ ရင်ထဲမှာသာ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေနိုင်တော့၏။

ချန်ရှင်းက ရွှီချင်းချင်း၏ မျှော်လင့်နေသော မျက်လုံးလေးများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲ၌ လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။

သူ့ထံမှ အလိုလိုက်ခံရပြီးနောက် ကလေးမလေးတစ်ယောက်လို ပိုပိုဖြစ်လာသော ဤအမျိုးသမီးငယ်လေးမှာ အမြဲတမ်း ချစ်စရာကောင်းပြီး ဆန်းသစ်သော အတွေးအမြင်များ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

သူသည် အလိုအလျောက်ပင် လက်လှမ်းကာ သူမ၏ ချွန်ချွန် နှာခေါင်းလေးကို အသည်းယားစွာ ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အရူးမလေး... အဲ့ဒါကို ရေပန်းလို့ ခေါ်တယ်..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အဲ့တာ ရေပန်းလေ..."

ရွှီချင်းချင်းက ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများက တောက်ပနေ၏။

ချန်ရှင်း၏ အပြုံးက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားပြီး

"ဒါပေါ့... ကြက်ခြံ အပြည့်အဝ လည်ပတ်သွားပြီဆိုတာနဲ့ ကိုယ် မင်းရဲ့ ခြံဝင်းကို ပိုလှသွားအောင် လုပ်ပေးမယ်... ပြီးတော့ မင်းအတွက် ရေပန်းတစ်ခု တပ်ဆင်ပေးမယ်..."

"တကယ်လား..."

ရွှီချင်းချင်းမှာ သူမ၏ နားကိုပင် သူမ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ အံ့သြစရာက ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသောကြောင့် သူမက ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချန်ရှင်း၏ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်အောင် အနမ်းကြီးတစ်ခု ပေးလိုက်လေသည်။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ... ချန်ရှင်း... ရှင်က သိပ်သဘောကောင်းတာပဲ..."

သူမက အလွန် ပျော်ရွှင်နေသောကြောင့် ကခုန်နေပြီး သူမ၏ ရင်ထဲ၌ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များနှင့် အိပ်မက်များ ပြည့်နှံ့နေလေသည်။

*ရေပန်းထွက်နေသော ရေပန်းတစ်ခု အဲ့ဒါက ရွာထဲမှာ တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်နိုင်တယ်... မဟုတ်ဘူး... ခရိုင်တစ်ခုလုံးမှာတောင် တစ်ခုတည်းသောအရာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်…*