အခန်း ၁၄၅

အခန်း (၁၄၅) ဤအရာကို ရေပန်းဟု ခေါ်သည်

မိန်းမငယ်လေးများ၌သာရှိသော သီးသန့်ချိုမြိန်သည့် ရနံ့လေး သင်းပျံ့နေသော ရွှီချင်းချင်း၏ အသံမြည်သွားသည့် အနမ်းလေးက ချန်ရှင်း၏ အပြုံးကို ပိုမို ပီပြင်သွားစေသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် အနာဂတ်၌ ရှိလာမည့် ရေပန်းအကြောင်းကို စိတ်ကူးယဉ်နေသော သူမကိုကြည့်ရင်း ချန်ရှင်း၏ ရင်ထဲ၌ ကြင်နာယုယမှုနှင့် ချစ်မြတ်နိုးမှုတို့က လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုပမာ ဆူပွက်လာတော့၏။

စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သော ရွှီချင်းချင်းနှင့် တောင့်တမှုများ ပြည့်နှံ့နေသော လင်းရှို့ရှို့တို့အား နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် အသံမထွက်စေဘဲ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

"ကိုယ် အခန်းထဲပြန်ပြီး စာခဏ သွားဖတ်လိုက်ဦးမယ်..."

မိန်းကလေးနှစ်ဦးက နာခံမှုရှိစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြပြီး ချန်ရှင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို လိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

တံခါးပိတ်သွားပြီး ကလတ်ကနဲ အသံနှင့်အတူ ဂျက်ချလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နူးညံ့သော အပြုံးလေးက ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူက ရင်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တံခါးပေါက်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်..."

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ အရှေ့ရှိ နံရံက ရေပြင်တစ်ခုကဲ့သို့ လှိုင်းထသွားပြီး နူးညံ့သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသည့် အလင်းတံခါးပေါက်တစ်ခုက တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုရစ်အော်သံများနှင့် မြေကြီးရနံ့တို့က ခေတ်သစ်မြို့ပြ၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများဖြင့် ချက်ချင်း အစားထိုးသွားတော့၏။

ချန်ရှင်းက တစ်ခဏမျှ အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်လိုက်ကာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က စိုက်ပျိုးရေးဒီဇိုင်းအင်စတီကျုမှ တာဝန်ရှိသူထံသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ..."

ကွန်ပျူတာ မျက်နှာပြင်၏ တစ်ဖက်ရှိ တာဝန်ရှိသူမှာ ဤလက်ဖွာသော ဖောက်သည်အား ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေပုံရပြီး ပြန်စာပို့လာသည်။

"မင်္ဂလာပါ မစ္စတာချန်... ဒီတစ်ခါရော ဘယ်လို ပရောဂျက်အသစ်တွေ လုပ်ချင်လို့လဲ..."

"အလုပ်သေးသေးလေးပါ..."

ချန်ရှင်းက လိုရင်းကိုသာ တည့်ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ် ခြံဝင်းထဲမှာ ထားဖို့အတွက် ကိုယ်ပိုင် ဥယျာဉ်ငယ် ရေပန်းလေးတစ်ခုကို ဒီဇိုင်းဆွဲပေးပါ..."

"ရေပန်းဟုတ်လား... ပြဿနာမရှိပါဘူး... ဘယ်လို စတိုင်မျိုးကို သဘောကျလဲ... ဂန္ထဝင် ဥရောပစတိုင်လား... ဒါမှမဟုတ် ခေတ်သစ် ရိုးရှင်းစတိုင်လား... ရွေးချယ်စရာ အဆင်သင့်ရှိတဲ့ ဒီဇိုင်းရာနဲ့ချီပြီး ရှိတယ်နော်..."

"ကျော့ရှင်းပြီး လှပတဲ့ ဥရောပစတိုင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ချန်ရှင်းက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် စာတစ်ကြောင်း ထပ်ပို့လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ လိုအပ်ချက် တစ်ခုရှိတယ်... ဖွဲ့စည်းပုံက အရမ်းကို ရိုးရှင်းရမယ်... ပြီးတော့ အဲ့ဒါကို ၇၀၊ ၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေက ကျေးလက်ဒေသရဲ့ တည်ဆောက်ရေး နည်းပညာတွေနဲ့ပဲ တည်ဆောက်လို့ရနိုင်မယ့်ဟာမျိုး ဖြစ်ရမယ်..."

ချန်ရှင်းက သူ့အား စဉ်းစားရန် အချိန်များများ မပေးတော့ဘဲ တန်ကြေးကို ချက်ချင်း မြှင့်လိုက်သည်။

"ကျုပ် ဒီဇိုင်းပုံစံကို ဒီနေ့ ချက်ချင်း အရေးတကြီး လိုချင်တယ်... ပိုက်ဆံက ပြဿနာမရှိဘူး... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပုံမှန် ဒီဇိုင်းဆွဲခထက် ငါးဆ ထပ်ဆောင်းပေးမယ်..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ တုံ့ပြန်မှုက မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မစ္စတာချန်... ခင်ဗျားရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို သေသေချာချာ နားလည်ပါတယ်... အုတ်၊ ဘိလပ်မြေနဲ့ သာမန် ရေပိုက်တွေကိုသုံးပြီး အချောသတ်နိုင်တဲ့ ဥရောပစတိုင် ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ အကောင်းဆုံး လက်ရာတစ်ခုကို ဒီဇိုင်းဆွဲပေးပါ့မယ်လို့ အာမခံပါတယ်..."

ငွေကြေး၏ စွမ်းအားကတော့ ကြီးမားလှပေသည်။

လေးနာရီပင် မပြည့်သေးခင်မှာ အသေးစိတ် ရေးဆွဲထားသော အီလက်ထရောနစ် ပုံကြမ်းတစ်ခုက ချန်ရှင်း၏ အီးမေးလ်လိပ်စာထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ပုံကြမ်းထဲရှိ ရေပန်းကို အလွှာသုံးလွှာ ခွဲခြားထား၏။ အောက်ဆုံးအလွှာမှာ စက်ဝိုင်းပုံစံ ရေကန်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အလယ်အလွှာကိုမူ သေးငယ်ရာမှ ကြီးမားသွားသော ကြာပန်းပုံစံ ဗန်းနှစ်ခုဖြင့် ထပ်စီထားသည်။ ထိပ်ပိုင်းမှနေ၍ ရေများ စီးထွက်လာပြီး တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ စီးကျသွားမည် ဖြစ်၏။ ဒီဇိုင်းမှာ တကယ့်ကို ကျော့ရှင်းပြီး ခမ်းနားလှပေသည်။

ယင်း၏ အတွင်းပိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံကို ဒီဇိုင်းပညာရှင်က သာမန် ရေစုပ်စက်တစ်လုံးနှင့် ရေပိုက်အချို့ ပါဝင်သော ရိုးရှင်းသည့် လည်ပတ်မှုစနစ်တစ်ခုအဖြစ် ပါးနပ်စွာ ရိုးရှင်းအောင် ပြုလုပ်ပေးထားပြီး ဝန်ခံနိုင်မှုနှင့် ဒီဇိုင်းပိုင်း အားလုံးကို အုတ်နှင့် ကျောက်တုံးများ စီခြင်းဖြင့် အချောသတ် လုပ်ဆောင်နိုင်လေသည်။

ချန်ရှင်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် ပုံကြမ်းများကို ဓာတ်ပုံစက္ကူပေါ်တွင် ပရင့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်သွားကာ အလယ်အလတ်အဆင့် ရုပ်ဖျက်ခြင်းကို ထပ်မံ အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။

"ဒီပုံကြမ်းကို ၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေက လက်ဆွဲ ဗိသုကာပုံကြမ်းအဖြစ် ရုပ်ဖျက်လိုက်..."

ခံစားသိရှိနိုင်ရန်ပင် ခဲယဉ်းလှသော စွမ်းအင်လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခုက ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွား၏။

အံ့ဖွယ် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဖြူလွလွ ဓာတ်ပုံစက္ကူက အနားသတ်များ၌ အဝါရောင်သန်းကာ လိပ်တက်လာပြီး ယင်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အချိန်ကာလ၏ မှိန်ပျပျ တွန့်ခေါက်ရာများ ထွက်ပေါ်လာကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးထား သိမ်းဆည်းထားခဲ့ရသကဲ့သို့ပင်။

ကွန်ပျူတာဖြင့် ရေးဆွဲထားသော ပုံကြမ်းပေါ်ရှိ ချောမွေ့တိကျသော မျဉ်းကြောင်းများက သီးသန့် လက်မှုအနုပညာ အငွေ့အသက်များ ပါဝင်လာကာ မျဉ်းဆွဲတံနှင့် ကွန်ပါတို့ကို အသုံးပြု၍ ဂရုတစိုက် လက်ဖြင့် ရေးဆွဲထားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

ရေငုပ်ပန့်၊ ပီဗွီစီ ရေပိုက် စသည့် အထက်ပါ ခေတ်သစ် အလွယ်သုံး တရုတ်စာလုံးများ အားလုံးမှာ ထိုခေတ်အခါက သီးသန့်ရှိခဲ့သော လက်ရေးစတိုင်ဖြင့် အစားထိုး နေရာယူသွားလေသည်။

ခေတ်ကာလ၏ အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှံ့နေသော ထိုပုံကြမ်းကို ကြည့်ရင်း ချန်ရှင်း၏ အပြုံးက ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာတော့၏။

ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။

တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြန်လည်ဖြတ်သန်းကာ ချင်းရွှေရွာရှိ သူ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် ပုံကြမ်းများကို ယူဆောင်လျက် ရွာလူကြီး ချန်ကွမ်လင်၏ အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် ထွက်သွားလေသည်။

"ရွာလူကြီး... အလုပ်ရှုပ်နေလား..."

"ချန်ရှင်းပါလား... လာ လာ ဝင်ထိုင်ဦး..."

ချန်ကွမ်လင်သည် ခြံဝင်းထဲ၌ ခြင်းတောင်းများ ရက်လုပ်နေ၏။ သူက ချန်ရှင်းကို မြင်သောအခါ သူ လုပ်လက်စအရာကို ကပျာကယာ ချထားလိုက်ပြီး

"ကြက်မွေးမြူရေးခြံမှာ အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်..."

ချန်ရှင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒီနေ့ ကျုပ် ခင်ဗျားဆီ လာတာက ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စလေးတစ်ခု ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ... ကျုပ်ရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ အသစ်တစ်ခုခု ထပ်ထည့်ချင်လို့ ခင်ဗျားဆီက အကူအညီ လိုချင်လို့ပါ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကွမ်လင်က စိတ်ဝင်စားသွားပြီး

"ဘာများလဲ... ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ လိုက်ကြည့်ပေးမယ်လေ..."

ချန်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချန်ကွမ်လင်ကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရာ လမ်း၌ ချန်အယ်တန့်နှင့် ဆုံတွေ့လေသည်။

ချန်ရှင်းက အသစ်အဆန်းတစ်ခုခုကို ထပ်မံ ဖန်တီးတော့မည်ဟု ကြားသောအခါ ချန်အယ်တန့်မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ အနောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့တော့၏။

"အကြံပေးချန်... ဒီတစ်ခါရော ဘယ်လို အကြံအစည်ကြီးတွေ စီစဉ်နေတာလဲ..."

ချန်အယ်တန့်က လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ချန်ရှင်း လုပ်ဆောင်မည့် အသစ်အဆန်းတိုင်းအတွက် သူ၏ ရင်ထဲ၌ မျက်ကန်းယုံကြည်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်အဝ ရှိနေလေပြီ။

ချန်ရှင်းက စကားအများကြီး မပြောနေတော့ဘဲ ပုံကြမ်းများကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ခြံဝင်းထဲရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် အပြည့်အဝ ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။

တစ်ခဏမျှ ချန်ကွမ်လင်နှင့် ချန်အယ်တန့် နှစ်ဦးစလုံးမှာ အသက်ရှူရပ်သွားကြလေသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိသောအရာကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး ပါးစပ်များမှာလည်း အလိုအလျောက် ပွင့်ဟသွားကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပြန်မပိတ်နိုင်တော့ချေ။

ပုံကြမ်းများပေါ်ရှိ အလွှာလိုက်ဖွဲ့စည်းထားပြီး လှပစွာ ဒီဇိုင်းဆွဲထားသော ရှုပ်ထွေးသည့် တည်ဆောက်ပုံကြီးမှာ မြင်ဖူးရန်နေနေသာသာ တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် အိပ်မက်ပင် မမက်ဖူးခဲ့သောအရာ ဖြစ်လေသည်။

သုံးဖက်မြင် ပုံသဏ္ဌာန်များ၊ ရှင်းလင်းသော ဖွဲ့စည်းပုံများ... ဤအရာများ အားလုံးက ကျေးလက်နေ လူတစ်ယောက်၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

"ဘုရားရေ... ဒီ... ဒီအရာကြီးက ဘာကြီးလဲ..."

ချန်အယ်တန့်က သူ၏ အသံများ တုန်ယင်နေလျက် ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူက ရေများ ပန်းထွက်နေပုံကို ဖော်ပြထားသော ပုံကြမ်း၏ အပေါ်ဆုံးရှိ မြားခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေခွဲမရမှုများ ပြည့်နှံ့နေ၏။

"ထိပ်ကနေ ရေတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပန်းထွက်နေနိုင်တာလဲ..."

ချန်ကွမ်လင်က ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးသွားသည်။ သူက စကားမပြောသော်လည်း သူ၏ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော လက်များက သူ၏ ရင်ထဲရှိ လှုပ်ခတ်မှုများကို ဖော်ပြနေလေသည်။

“ဒီအရာကြီးက... ခရိုင်ရုံးဝင်း အဝင်ဝက ကျောက်ခြင်္သေ့ကြီးထက်တောင် ပိုပြီး အသေးစိတ် ဆွဲထားတာပဲ... ပြီးတော့ ပိုလည်း လှသေးတယ်…”

ကမ္ဘာကြီးအပေါ် သူတို့၏ အမြင်များ လုံးဝ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရသော သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ချန်ရှင်း ရင်ထဲ၌ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ တည်ငြိမ်အေးဆေးမှုများ ရှိနေဆဲပင်။

သူက လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပုံကြမ်းပေါ်သို့ ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒီအရာကို..."

သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"...ရေပန်းလို့ ခေါ်တယ်..."

သူက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အဝေးမှနေ၍ သိချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်နေသော ရွှီချင်းချင်းအား တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ချင်းချင်းက အဲ့ဒါကို သဘောကျတယ်ဆိုလို့လေ... အဲ့ဒါကြောင့် သူ့အတွက် ကစားလို့ရအောင်လို့ တစ်ခုလောက် လုပ်ပေးမလို့..."

“ကစား... ကစားဖို့ ဟုတ်လား…”

ချန်ကွမ်လင်နှင့် ချန်အယ်တန့်တို့မှာ သူတို့၏ ဦးနှောက်များ လုံးဝ အလုပ်မလုပ်တော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူ့ဇနီးကို ပျော်ရွှင်စေဖို့အတွက်နဲ့ ဒီလို ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ အရာကြီးကို လုပ်ပေးမယ်တဲ့လား။

*ဒါက မတရားကို အလွန်အကျွံ ငွေဖြုန်းတီးတာပဲ... ဒါက လုံးဝကို အကျင့်ပျက် ခြစားတာပဲ…*

ကမ္ဘာကြီးအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အမြင်များကို ချန်ရှင်းက မြေကြီးထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ဖိပွတ်နေသည်ဟု ချန်ကွမ်လင် ခံစားလိုက်ရတော့၏။

ချန်ရှင်းအား ကြည့်သော သူ၏ အကြည့်များတွင် အထိတ်တလန့် လေးစားမှုများ ပြည့်နှံ့နေလေသည်။

ချန်အယ်တန့်မှာ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ချက်တည်းသာ ရူးသွပ်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

*အကြံပေးချန်က သူ့ဇနီးကို အစွန်းရောက်တဲ့အထိ အလိုလိုက်ထားတာပဲ…*

"အကြံပေးချန်... အကြံပေးချန်..."

ချန်အယ်တန့်က ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပုံကြမ်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီ... ဒီအရာကြီးကို ငါတို့... ငါတို့ရွာက အုတ်တွေ၊ အုတ်ကြွပ်တွေနဲ့ တကယ် လုပ်လို့ရမှာလား..."

"ရတယ်..."

ချန်ရှင်းက ပြတ်သားစွာ ဖြေလိုက်သည်။

ဤစကားတစ်ခွန်းက မည်သည့် ရှင်းပြချက်ထက်မဆို ပို၍ ထိရောက်လှပေသည်။

ချန်အယ်တန့်မှာ ချက်ချင်းပင် တုန်ယင်နေခြင်းမှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ ပေါင်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်ချလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားတော့၏။

"ကျုပ် အခုချက်ချင်း လူသွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်... ရွာထဲက အုတ်စီတဲ့လူတွေလည်း ဒီလိုမျိုးကို တစ်ခါမှ မြင်ဖူးမှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့အားလုံးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာကြည့်ခိုင်းရမယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လေပြင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ ခြံဝင်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

"ဟေး... အကြံပေးချန်တို့ အိမ်မှာ ပစ္စည်းအသစ်ကြီးတစ်ခု လုပ်တော့မယ်ဟေ့..."

"ကြက်မွေးမြူရေးခြံထက်တောင် ပိုပြီး အံ့သြဖို့ကောင်းသေးတယ်..."

"လာကြည့်ကြဟေ့... အကြံပေးချန် ပုံကြမ်းတစ်ခု ဆွဲထားတယ်... သူက သူ့ဇနီးအတွက် ရေတွေပန်းထွက်တဲ့ စက်ကြီးတစ်ခု လုပ်ပေးမလို့တဲ့..."