အခန်း ၁၅၁

အခန်း (၁၅၁) နိုင်ငံတော်၏ အရင်းအမြစ်များကို ဖြုန်းတီးခြင်း

ဟူဖုန်းမှာ လုံးဝကို စိတ်ပျက်သွားခဲ့ပြီး ယန်ကျန့်ဝမ်၏ အပေါက်အပြဲများနေသော ရှင်းပြချက်များကို ဆက်လက် နားထောင်နေရန် စိတ်မရှည်နိုင်တော့ချေ။

သူက ရုတ်တရက် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသံက ရေခဲတမျှ အေးစက်နေလေသည်။

"တော်လောက်ပြီ..."

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံက ကြက်ခြံတစ်ခုလုံးရှိ လေထုကိုပင် အေးခဲသွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ယန်ကျန့်ဝမ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့၏။

ဟူဖုန်းက သူ့အနောက်ရှိ အတွင်းရေးမှူးအား ငြင်းဆန်၍မရသော အမိန့်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

"လီကျားရွာက ကြက်မွေးမြူရေး စံပြစီမံကိန်းကို အခုချက်ချင်း ဖျက်သိမ်းလိုက်... ရန်ပုံငွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေ ခွဲဝေချထားမှုတိုင်းကို အသေအချာ စုံစမ်းစစ်ဆေး... ဒါက နိုင်ငံတော်ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ဖြုန်းတီးတာပဲ... ဒါက ပြစ်မှုကျူးလွန်တာပဲ..."

စံပြစီမံကိန်းကို ဖျက်သိမ်းခြင်း... ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို အသေအချာ စစ်ဆေးခြင်း... နိုင်ငံတော်၏ အရင်းအမြစ်များကို ဖြုန်းတီးခြင်း…

ဤစကားလုံးများက ယန်ကျန့်ဝမ်ကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

သူ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားပြီး တင်းခံထားခဲ့သော သူ၏ နောက်ဆုံး ခွန်အားလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ခန်းခြောက်သွားကာ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး ညစ်ပတ်နံစော်နေသော ရွှံ့ဗွက်များထဲသို့ ခွေကျသွားရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေတော့၏။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။

သူ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ သူသည် ပြည်ပတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီးနောက် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝမှုနှင့် ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များဖြင့် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း ဤဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသော တောင်ပေါ်ရွာလေးတွင်မူ အစစအရာရာ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရလေသည်။

လီကျားရွာမှ ရွာသားအချို့မှာ ကြက်ခြံနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်း နေရာမှနေ၍ ဤအရာများ အားလုံးကို မျက်မြင်တွေ့ရှိနေကြ၏။

သူတို့က လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်၌ လဲကျနေသော ယန်ကျန့်ဝမ်အား ကြည့်ကာ သူတို့အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုနေကြလေသည်။

"အဲ့ဒါကို မြင်လိုက်ကြလား... ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက တော်တော် ဒေါသထွက်သွားတာ..."

"မှတ်ကရော... အဲ့ဒီယန်ဆိုတဲ့ကောင်က အမိန့်ဆိုးတွေပဲ ပေးနေတာ... သူက ငါတို့ရွာက ကြက်တွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ..."

"ဟူး... အဲ့ဒီနေ့က ပြည်နယ်က လူတွေ အကုန်ဝယ်သွားတဲ့ ချင်းရွှေရွာက ကြက်တွေနဲ့တော့ကွာပါ့..."

သူတို့၏ အသံများတွင် နောင်တရမှုများ ပြည့်နှံ့နေပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ချင်းရွှေရွာမှ ရွာသားများအပေါ် မနာလို အားကျမှုများ ပြည့်နှံ့နေလေသည်။

ယန်ကျန့်ဝမ်သည် ကြမ်းတမ်းသော ဝေဖန်သံများကို နားထောင်ရင်း ဟူဖုန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများ အနောက်သို့ တစ်ချက်မျှ ပြန်မကြည့်ဘဲ ကားပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်ကို ကြည့်နေကာ အစိမ်းရောင် ဂျစ်ကားများ ဖုန်လုံးများကြားထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူက ရုန်းကန်၍ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏ ရွဲ့စောင်းနေသော မျက်မှန်နောက်ကွယ်ရှိ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ မရှိတော့ဘဲ လိမ်ကောက်နေသော မုန်းတီးမှုတို့သာ ရှိနေတော့၏။

သူသည် ချင်းရွှေရွာရှိရာ အရပ်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ကြိတ်ထားကာ တစ်ချိန်က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ခဲ့သော သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသနှင့် ကြမ်းကြုတ်မှုတို့ကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေလေသည်။

*ချန်ရှင်း... အားလုံးက မင်းကြောင့်ပဲ…*

ဤအချိန်တွင် ချင်းရွှေရွာသည် လီကျားရွာ၏ ဆိတ်သုံးယိုယွင်းနေမှုနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားစွာ ရှိနေလေသည်။

"အကြံပေးချန်က အရမ်းတော်တယ်..."

"ငါတို့ရဲ့ ကြက်တွေ နိုင်ငံခြားကို ရောင်းရတော့မယ်ဟေ့..."

ဘယ်သူက စတင်လိုက်မှန်း မသိရသော်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော လူငယ်အချို့က အရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကာ ချန်ရှင်းအား သူတို့၏ ခွန်အားရှိသမျှ အသုံးပြု၍ မြှောက်ပင့်လိုက်ကြပြီး လေထဲသို့ အမြင့်ကြီး ပစ်မြှောက်လိုက်ကြလေသည်။

"အိုး..."

တစ်ရွာလုံးက မိုးကြိုးသံအလား အားပေးဟစ်ကြွေးသံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။

ချန်ရှင်းမှာ လေထဲ၌ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး ရိုးသားပွင့်လင်းကာ စိတ်အားထက်သန်နေကြသော ရွာသားများ၏ ပြုံးရွှင်နေသည့် မျက်နှာများက သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ တဖျပ်ဖျပ် ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် စုဝမ်သည် လူတိုင်း၏ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုကို ခံနေရသော အမျိုးသားအား ကြည့်နေပြီး အစမှ အဆုံးတိုင်အောင် တစ်ခါမျှ မပြောင်းလဲသွားခဲ့သော သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ကို ကြည့်နေကာ သူမ၏ နှလုံးသားလေးမှာ လုံးဝကို ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားရတော့သည်။

သူမက ရူးသွပ်စွာ ခုန်ပေါက်နေသော သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးလေးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အရောင်လက်နေလေသည်။

ဤအမျိုးသားသည် အောက်ခြေမရှိသော ရေဝဲကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူမကို ငြင်းဆန်၍မရအောင် ဆွဲငင်နေပြီး သူမအား သူ့အကြောင်းကို စူးစမ်းလေ့လာချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေတော့၏။ သူမသည် သူ့အပေါ် လုံးဝကို သာယာစွဲမက်သွားခဲ့လေပြီ။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ချန်ရှင်းသည် လူအုပ်ကြီး၏ ဘေးကင်းစွာ ချပေးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သူက အင်္ကျီပေါ်ရှိ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် သူ၏ လက်ကိုမြှောက်ကာ ဖိချလိုက်လေသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်စက္ကန့်ကမှ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေခဲ့သော လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ရွာသားများ အားလုံးက သူ့အား ရူးသွပ်မတတ် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး သူ၏ နောက်ထပ် စကားလုံးများကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

ချန်ရှင်းက ထိုမျှော်လင့်ချက် ပြည့်နှံ့နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ရွာသူရွာသားတို့... ဒါက ပထမဆုံး ခြေလှမ်းပဲ ရှိပါသေးတယ်..."

“ပထမဆုံး ခြေလှမ်းပဲ ရှိသေးတယ် ဟုတ်လား…”

ရွာသားများမှာ မှင်သက်သွားကြလေသည်။ ကြက်များကို နိုင်ငံခြားသားများထံ ရောင်းချပြီး နိုင်ငံတော်အတွက် နိုင်ငံခြားငွေ ရှာဖွေပေးနိုင်ခြင်းက သူတို့ အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲခဲ့သော ဂုဏ်ကျက်သရေတစ်ခု ဖြစ်၏။ အကြံပေးချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ၎င်းက အစပြုမှု သက်သက်သာ ဖြစ်နေလေသည်။

“ဒါဆိုရင်... အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းကရော ဘာတွေလဲ…”

လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်စောင့်စားနေပြီး ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အကြည့်များကြားတွင် ချန်ရှင်းက ပို၍ပင် ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းသော အနာဂတ် အလားအလာတစ်ခုကို တင်ဆက်လိုက်လေသည်။

"အားလုံးပဲ ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ကြ... ကြက်မွေးမြူရေးခြံက အစပြုမှု သက်သက်ပဲ... အနာဂတ်မှာ ချင်းရွှေရွာက အိမ်ထောင်စုတိုင်း ယွမ်တစ်သောင်းတန် အိမ်ထောင်စုတွေ ဖြစ်လာစေရမယ်လို့ ကျုပ် အာမခံတယ်..."

"ယွမ်တစ်သောင်းတန် အိမ်ထောင်စု..."

ဤစကားလုံးများက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ရွာသားများ အားလုံး၏ စိတ်ထဲ၌ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့၏။

အလုပ်သမားများ၏ လစဉ်လုပ်အားခမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် ယွမ် သုံးလေးဆယ်ခန့်သာရှိပြီး ဝက်သားတစ်ပေါင်လျှင် ခုနစ်မော်၊ ရှစ်မော်ခန့်သာ ကျသင့်သော ခေတ်ကာလတွင် "ယွမ်တစ်သောင်းတန် အိမ်ထောင်စု" ဟူသော ဝေါဟာရမှာ ရှေးခေတ် ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှေတောင်၊ ငွေတောင်ကြီးများကဲ့သို့ သူတို့အတွက် အလွန် အလှမ်းဝေးလှသော်လည်း သေစေနိုင်လောက်အောင် ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိနေလေသည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးမှာ ယခင်ကထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမို ပြင်းထန်စွာဖြင့် ရူးသွပ်မတတ် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။

"ယွမ်... ယွမ်တစ်သောင်းတန် သူဌေး... ငါ နားကြားများ မှားနေတာလား..."

"ဘုရားရေ... ယွမ်တစ်သောင်းတဲ့... အဲ့ဒါ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးပဲ... ဒီအိမ်ကြီး တစ်အိမ်လုံးတောင် ပြည့်သွားနိုင်တယ်..."

"ငါတို့ ချမ်းသာတော့မယ်ဟေ့... ငါတို့ရဲ့ ချင်းရွှေရွာက မယုံနိုင်လောက်အောင်ကို ချမ်းသာလာတော့မှာ..."

ရွာသားများ၏ အနာဂတ်အတွက် အတိုင်းအဆမရှိသော မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ချန်ရှင်းအပေါ် သူတို့၏ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုတို့က သူတို့ကို အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ကြီးမားလှသော ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှံ့နေစေခဲ့သည်။

ရွှီချင်းချင်းနှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့က လူအုပ်ကြီးထဲ၌ ရပ်နေကြပြီး သူ၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် တစ်ရွာလုံးကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သော အမျိုးသားအား ကြည့်နေကြလေသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများ ပြည့်နှံ့နေ၏။

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင်...

အရုဏ်တက်ချိန်၌ ပြည်နယ် နိုင်ငံခြားကုန်သွယ်ရေး ကုမ္ပဏီ၏ ဆိုင်းဘုတ်များ ချိတ်ဆွဲထားသော ကုန်တင်ကားကြီး အချို့က ချင်းရွှေရွာထဲသို့ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

ကားများက ကြက်မွေးမြူရေးခြံ အဝင်ဝ၌ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ကားတံခါး ပွင့်သွားပြီး သပ်ရပ်လှပသော ကျုံရှန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကောင်းမင်က အလားတူ အရည်အချင်းရှိပုံရသော လက်ထောက်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်မှ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတစ်ဦးနှင့် လိုက်ဖက်ညီလှသော ထိုအာဏာရှိသည့် ဟန်ပန်က ထိုနေရာ၌ စောင့်ဆိုင်းနေကြသော ရွာသားများကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဆွံ့အသွားစေတော့၏။

မဖြစ်မနေ သွားလာ၍မရသူများမှလွဲ၍ ရွာထဲရှိ လူတိုင်းနီးပါး အလိုအလျောက် စုဝေးရောက်ရှိလာကြလေသည်။

သူတို့က အနီးကပ် သိပ်မသွားရဲကြဘဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ရပ်နေကြကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲ၌ တင်းမာမှု၊ သိချင်စိတ်နှင့် ဖိနှိပ်ထား၍မရသော မျှော်လင့်စောင့်စားမှုတို့ ပြည့်နှံ့နေ၏။

ကြက်မွေးမြူရေးခြံ၏ တံခါးကြီးများက အပြည့်အဝ ပွင့်ဟနေပြီဖြစ်သည်။

ချန်ရှင်းက တံခါးဝ၌ ရပ်နေပြီး ကောင်းမင်နှင့် တည်ငြိမ်စွာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကာ လှည့်၍ ညွှန်ကြားချက်များ စတင် ပေးလိုက်လေသည်။

"အယ်တန့်... မင်းတို့ကောင်တွေ... မနေ့က ငါတို့ ရေတွက်ထားတဲ့ ကြက်လှောင်အိမ်တွေကို ယူလာခဲ့ကြ... အမှတ်(၅) လှောင်အိမ်ကို ကားပေါ် အရင်တင်လိုက်..."

"ကျူးဇီ... ချိန်ခွင်တပ်ဆင်ဖို့ လူတချို့ ခေါ်လိုက်... မတင်ခင် အလေးချိန်ကို သေချာ ထပ်စစ်ပြီးတော့ ဖောင်ပေါ်မှာ ရေးမှတ်ထား..."

သူ၏ အမိန့်ပေးမှုက စနစ်ကျပြီး သူ၏ အသံက ရှင်းလင်းကာ တည်ငြိမ်နေလေသည်။

ချန်အယ်တန့်နှင့် ကူညီရန် ရွေးချယ်ခံထားရသော အခြားလူငယ်များက အသားစားကြက်များ အပြည့်ပါဝင်သော ကြက်လှောင်အိမ်များကို ကုန်တင်ကားပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပင့်တင်လိုက်ကြသည်။

ကားပေါ်တင်သည့် လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးမှာ ချောမွေ့လွန်းလှပြီး မရေမတွက်နိုင်အောင် ဇာတ်တိုက်လေ့ကျင့်ထားခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

ကောင်းမင်က ဘေးတွင်ရပ်ကာ ကားပေါ်သို့ တင်နေသော ကြက်များကို ကြည့်နေလေသည်။ တစ်ကောင်ချင်းစီက ဝဖီးသန်မာနေကြပြီး တောက်ပြောင်သော အမွေးအမှင်များဖြင့် ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေကြကာ သူ၏ အားကျလေးစားမှုက ပို၍ပို၍ ပြင်းထန်လာတော့၏။

သူက ချန်ရှင်းအား နည်းပညာပိုင်းတွင်သာ ကျွမ်းကျင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် စည်းရုံးရေးပိုင်းတွင်လည်း ဤမျှလောက် ထူးချွန်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ဤတည်ငြိမ်မှုနှင့် ထိရောက်မှုမျိုးမှာ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ကျေးလက်ဒေသတစ်ခုတွင်သာမက ပြည်နယ်ရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံကြီးတစ်ခုတွင်ပင် အလွန်ရှားပါးလှပေသည်။

ဤလူငယ်လေး၏ အရှေ့တွင် တောက်ပသော အနာဂတ်တစ်ခု ရှိနေလေပြီ။

ချန်ရှင်း၏ အရည်အချင်းများအပေါ် ကောင်းမင်၏ အကဲဖြတ်မှုက အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ မြင့်တက်သွားတော့သည်။