အခန်း ၁၅၃

အခန်း (၁၅၃) တကယ့်ကို နောင်တရမိတယ်

လူအုပ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်ဆုံး အစွန်းတွင် အတိတ်က ချန်လောင်ကန်းနောက်သို့လိုက်ကာ ချန်ရှင်း၏ ကြက်မွေးမြူရေး နည်းလမ်းများကို လှောင်ပြောင်ပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသော အဘိုးကြီးများမှာ ယခုအခါ ဆွံ့အမှင်သက်နေကြလေသည်။

သူတို့က ပုံမှန်အားဖြင့် ညီအစ်ကိုများလို ဆက်ဆံခဲ့ကြသော ရွာသားများက ယွမ်ငွေအထပ်လိုက် အထူကြီးများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပါးစပ်နားရွက်တိတ်မတတ် ပြုံးဖြီးနေကြသည်ကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မနာလိုအားကျမှုများနှင့် ဝန်တိုမှုတို့ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

ချန်လောင်ကန်းသည် သစ်မန်ကျည်းပင်အိုကြီးအောက်တွင် ရပ်နေပြီး သစ်ပင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလွန်းသဖြင့် သူ၏ လက်ဆစ်များပင် ဖြူရော်နေလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပူလောင်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပြီး လူပုံအလယ်တွင် ပါးရိုက်ခံရသည်ထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားနေလေသည်။

ကြက်များအားလုံး တစ်လအတွင်း သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု သူက ရွာသားများကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အာမခံခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၏ ကြက်များက အသက်ရှင်နေရုံသာမက အခြားမည်သူ့ကြက်များထက်မဆို ပို၍ ဝဝတုတ်တုတ်နှင့် သန်မာနေကြပြီး နိုင်ငံခြားသို့ပင် ရောင်းချခဲ့ရကာ ရွာအတွက် ဧရာမ ငွေသေတ္တာကြီးတစ်လုံးကိုပင် ယူဆောင်လာပေးခဲ့လေပြီတကား။

ရှက်ရွံ့မှု၊ နောင်တရမှု၊ မနာလိုဝန်တိုမှု... ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်ပေါင်းစုံက သူ့ကို သွေးအန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားစေတော့သည်။

"လောင်... လောင်ကန်း... ငါတို့... ငါတို့ သူ့အပေါ် အထင်လွဲသွားခဲ့တာလား..."

အနီးရှိ အဘိုးကြီးတစ်ဦးက ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချန်လောင်ကန်းက ခေါင်းကိုလှည့်ကာ သူ့အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက သူ့အား အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုတော့မည့်အလားပင်။

ထိုအဘိုးကြီးမှာ ထိတ်လန့်တကြား အနောက်သို့ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး နောက်ထပ် အသံတစ်သံမျှပင် မထွက်ရဲတော့ချေ။

သို့သော် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝေငှပေးနေသော တောက်ပသည့် အနီရောင် ငွေစက္ကူများကို ကြည့်ရင်း နောက်ထပ် အဘိုးကြီးတစ်ဦးမှာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်ထားနိုင်တော့ချေ။

သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ရွာလူကြီး ချန်ကွမ်လင်ထံသို့ မျက်နှာချိုသွေးကာ ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။

"ရွာလူကြီး... အဲ့ဒါကလေ... အခု... ငါတို့... အခု ပါဝင်လို့ ရနိုင်ဦးမလား..."

သူက ခါးညွှတ် အရိုအသေပေးကာ မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကွမ်လင်က မျက်ခွံကိုပင် ပင့်မကြည့်ဘဲ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။

"အဲ့ဒီတုန်းက မင်းတို့ကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ပေမဲ့ မင်းတို့က တန်ဖိုးမထားခဲ့ဘူး... အခုမှ လာချင်နေတာလား..."

သူ၏ အသံက အေးစက်ပြီး မာထန်နေသည်။

"နောက်ကျသွားပြီ..."

အဘိုးကြီး၏ အပြုံးက ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ခရမ်းရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သူက ထွက်သွားရမည်လား၊ ဆက်နေရမည်လား ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ ထိုနေရာ၌ အနေရခက်စွာ ရပ်နေတော့၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများထံမှ သူ ရရှိသော အကြည့်များမှာ သနားစာနာမှု အချို့ပါဝင်သော်လည်း အများစုကတော့ ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေသော အကြည့်များပင် ဖြစ်သည်။

သူ လုံးဝ အရှက်ကွဲသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး လူအုပ်ကြီး၏ ထောင့်ချိုးဆီသို့သာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားရကာ နောက်ထပ် အသံတစ်သံမျှပင် မထွက်ရဲတော့ချေ။

မနီးမဝေးရှိ အခြားသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အနောက်မှနေ၍ အဒေါ်ဝမ်က ချောင်းကြည့်နေလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမနှင့် အဆင်မပြေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ယွမ်တစ်ရာကျော် ရရှိသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်ပေါက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အဒေါ်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့၏။

သူမက လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်ရာ သူမ၏ ရှည်လျားသော လက်သည်းများက လက်ဖဝါး၏ နုနယ်သော အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားပြီး စူးရှသော နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သို့သော် ဤနာကျင်မှုက သူမ၏ ရင်ထဲမှ နှိပ်စက်ခံနေရမှုနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်တော့ချေ။

အမြတ်ဝေစု ခွဲဝေသည့် အစည်းအဝေးက ဆက်လက် ကျင်းပနေဆဲပင်။

"ရွှီဖူကွေ့..."

ချန်ရှင်းက ထိုနာမည်ကို ခေါ်လိုက်ချိန်၌ သူ၏ အသံထဲတွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်လေး

တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

ရွှီဖူကွေ့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရှုနေရင်း သူ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သံ ကြားသောအခါ ဝမ်ကွေ့ရှန်းကို ကပျာကယာ ဆွဲယူလျက် တိုးဝှေ့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူက စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ချန်ရှင်းအား ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက စကားလုံး ထောင်ပေါင်းများစွာ ပြောချင်နေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ချန်ရှင်းက စကားအများကြီး မပြောနေတော့ချေ။ သူက ငွေသေတ္တာထဲမှ ငွေတစ်ဆုပ်ကြီးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အထပ်လိုက်အထူကြီး ရေတွက်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဖူကွေ့... အဲ့ဒါက အစ်ကို့ရဲ့ အလုပ်အမှတ်တွေနဲ့ ဒီကာလအတွင်း ဟိုဟိုဒီဒီ သွားပေးရတဲ့အတွက် ထောက်ပံ့ကြေးတွေပါ... စုစုပေါင်း ယွမ်နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ရှိတယ်..."

ရွှီဖူကွေ့မှာ ပူလောင်လုမတတ် ဖြစ်နေသော ငွေစက္ကူအထပ်လိုက် အထူကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း လုံးဝ ဆွံ့အမှင်သက်သွားတော့၏။

သူ၏ လက်များ တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးများထဲ၌ မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။ သူက ချန်ရှင်းအား အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေး ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

ဤဦးညွှတ်မှုထဲတွင် အလွန်ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတင်မှုများ ပါဝင်နေပေသည်။

သူ ခါးမတ်ပင် မမတ်နိုင်သေးခင် ဘေးဘက်မှ လက်တစ်ဖက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ငွေစက္ကူအထပ်ကြီးကို လုယူသွားတော့၏။

"ဘုရားရေ... ယွမ်နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ်တောင်..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းက ငွေများကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ပန်းကန်ပြားများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်နေကာ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်နေလေသည်။

သူမက ငွေများကို သူမ၏ မျက်လုံးများနားသို့ ကပ်ယူလိုက်ပြီး သူမ အမြင်မှားသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အထပ်ထပ်အခါခါ ရေတွက်နေတော့သည်။

"ဟုတ်တယ်... တကယ် ယွမ် နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ပဲ..."

ငွေများကို ရေတွက်ပြီးနောက် သူမက မျက်လုံးများ ပျောက်သွားသည်အထိ ပြုံးဖြီးလိုက်သည်။ သူမက ငွေများကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ကာ ကျေနပ်သွားပြီးနောက် မှင်သက်နေဆဲဖြစ်သော ရွှီဖူကွေ့ကို လူအုပ်ကြီးထဲမှ ဆွဲထုတ်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး လီကျားရွာသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

အရင်က စိတ်ဓာတ်ကျနေတတ်သော ဝမ်ကွေ့ရှန်းမှာ ယခုအခါ ခေါင်းကိုမော့ကာ ရင်အုပ်ကို ကော့ထားပြီး သူမ၏ မေးစေ့မှာ ကောင်းကင်သို့ပင် ထိုးချိန်လုမတတ် ဖြစ်နေလေပြီ။

ရွှီဖူကွေ့က အနောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး သူမလောက် ပုံကြီးမချဲ့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိန်းချုပ်၍မရသော ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားသည့် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ သူ၏ ကျောပြင်ကလည်း ပုံမှန်ထက် ပို၍ မတ်မတ်ဖြစ်နေလေသည်။

သူတို့အိမ်ရောက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ဝမ်ကွေ့ရှန်းက ရွှီဖူကွေ့ကို ဆွဲယူကာ ရွာအဝင်ဝရှိ ညောင်ပင်ကြီးဆီသို့ ကွေ့ဝင်သွားလေသည်။

ဤသည်က လီကျားရွာမှ ရွာသားများ အားလပ်ချိန်တွင် စုဝေးလေ့ရှိသော နေရာပင် ဖြစ်၏။ ယခုအချိန်၌ ရွာသား ဒါဇင်နှင့်ချီကာ စုဝေးနေကြပြီး လုံးဝ ကျရှုံးသွားပြီဖြစ်သော ရွာ၏ ကြက်မွေးမြူရေးခြံ အကြောင်းကို သက်ပြင်းချလျက် ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

ဝမ်ကွေ့ရှန်းက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး မာနတခွဲသားဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

သူမ လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်၌ တစ်စုံတစ်ခုကို ခလုတ်တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ သယ်ဆောင်လာသော ငွေစက္ကူအထပ်ကြီးက အမှတ်တမဲ့ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့၏။

အသစ်စက်စက် ညီညွတ်ရေးအမှတ်တံဆိပ် ငွေစက္ကူများက မြေကြီးပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။

"အိုကွယ်... ငါ့ပိုက်ဆံတွေ..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကောက်ယူရန် ကပျာကယာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။

ညောင်ပင်အောက်ရှိ ရွာသားများမှာ တောက်ပသော အရောင်များကြောင့် ချက်ချင်းပင် မျက်စိကျိန်းသွားကြတော့၏။

"ပိုက်ဆံတွေ... အများကြီးပဲ... ဘုရားရေ... အများကြီးပဲနော်..."

အကြည့်များအားလုံးက မြေကြီးပေါ်ရှိ ငွေစက္ကူအပုံလိုက်ကြီးပေါ်သို့ စိုက်ကျသွားလေသည်။

ဝမ်ကွေ့ရှန်းက ကောက်ယူနေရင်း တမင်သက်သက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရေတွက်ပြလိုက်သည်။

"ဆယ်ယွမ် သုံးဆယ်ယွမ်... အိုကွယ်... ဘယ်လောက်တောင် ရှုပ်ပွသွားရတာလဲ... တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်... တစ်ရာ့ကိုးဆယ်... နှစ်ရာ..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်း၏ ငွေစက္ကူအထပ်ကြီး ပို၍ပို၍ ထူထဲလာသည်ကိုကြည့်ရင်း လီကျားရွာမှ ရွာသားများမှာ လည်စိများ လှုပ်ရှားသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မနာလိုအားကျမှုများ၊ ဝန်တိုမှုများနှင့် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ခါးသက်မှုတို့ ပြည့်နှံ့နေတော့၏။

"နင်တို့မိသားစုက... အခု... ချမ်းသာသွားပြီလား..."

ပုံမှန်အားဖြင့် ဝမ်ကွေ့ရှန်းနှင့် စကားပြောလေ့ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ချဉ်စူးစူး လေသံဖြင့် မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကွေ့ရှန်းက နောက်ဆုံးတွင် ငွေများအားလုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် ခပ်ပြင်းပြင်း ပုတ်လိုက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကို အောင်ပွဲခံသည့် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ချမ်းသာတာ ဟုတ်လား... ဒါက ဘာမှမဟုတ်သေးပါဘူးအေ..."

သူမက လှောင်ပြောင်လိုက်ရာ သူမ၏ လေသံတွင် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူမှုများ ပြည့်နှံ့နေသည်။

"ဒါက ပထမဆုံး ကြက်အသုတ်ရဲ့ အမြတ်ဝေစုလေး သက်သက်ပဲရှိသေးတာ... ချင်းချင်းရဲ့ ယောကျ်ား ချန်ရှင်းကို နင်တို့ သိတယ်မလား... သူက အကြံပေးချန်လေ... သူပြောတာကတော့ ဒါက အစပြုမှု သက်သက်ပဲတဲ့... သူက တစ်ရွာလုံးကိုဦးဆောင်ပြီး အိမ်တိုင်း ယွမ်တစ်သောင်းတန် အိမ်ထောင်စုတွေ ဖြစ်လာစေရမယ်တဲ့..."

လူအုပ်ကြီးထဲမှနေ၍ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာများကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကွေ့ရှန်းမှာ အလွန်တရာ ကျေနပ်သွားပြီး ရူးရူးမူးမူး ကြွားလုံးထုတ်တော့၏။

"ဒါပေါ့အေ... ဒီနေ့ဘာတွေဖြစ်သွားလဲဆိုတာ နင်တို့မှ မမြင်ခဲ့ရတာ... ပြည်နယ်မြို့တော် နိုင်ငံခြားကုန်သွယ်ရေး ကုမ္ပဏီက ကုန်တင်ကားကြီးတွေ ရွာထဲအထိ တိုက်ရိုက် ရောက်လာကြတာလေ... ပြီးတော့ လာတဲ့ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီး နာမည်က ဘယ်သူပါလိမ့်... အော် ညွှန်ကြားရေးမှူးကောင်းတဲ့... သူက ချန်ရှင်းကို သိပ်ယဉ်ကျေးတာ... သူ ယူသွားတဲ့ ကြက်တွေ အကုန်လုံးက နိုင်ငံတော်အတွက် နိုင်ငံခြားငွေ ရှာဖွေပေးဖို့ နိုင်ငံခြားသားတွေဆီ ရောင်းမှာတဲ့အေ..."

"ပြီးတော့ ဟိုယန်ဆိုတဲ့ကောင်ကို ကြည့်စမ်း... သူ့နာမည်က ဘယ်သူပါလိမ့်... အော် နိုင်ငံခြားပြန် ပညာရှင်ဆိုတဲ့လူလေ..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အမြင်သေးမှုများ အပြည့်ဖြင့် တမင်သက်သက် အသံဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူက အချိန်တိုင်း ကြွားလုံးထုတ်နေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က ဘာဖြစ်သွားလဲ... သူက ကြက်တွေကို သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေအထိ ရောက်သွားအောင် မွေးခဲ့တာလေ... ငါ့မတ် ချန်ရှင်းနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားသွားပြီ..."

သူမက တံတွေးများ လွင့်စဉ်သည်အထိ သွက်လက်စွာ ပြောဆိုနေပြီး ချင်းရွှေရွာ၏ ကြီးပွားတိုးတက်မှုနှင့် ချန်ရှင်း၏ ထူးခြားလှသော အရည်အချင်းများကို ပုံကြီးချဲ့ ပြောဆိုနေကာ ယန်ကျန့်ဝမ်အား ဘာမှမဟုတ်သည့်အလား လျှော့ချပစ်လိုက်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ထူးထူးခြားခြားပင် ရွှီဖူကွေ့က ဝမ်ကွေ့ရှန်းအား တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

သူက ဘေးတွင် ရပ်နေရုံသာဖြစ်ပြီး ရိုးသားပွင့်လင်းသော အပြုံးဖြင့် မာနတခွဲသားဖြစ်နေသော သူ၏ ဇနီးကို ကြည့်နေကာ အံ့အားသင့်မှုနှင့် မနာလိုအားကျမှုတို့ ရောယှက်နေသော ရွာသားများ၏ အကြည့်များကို ခံစားနေလေသည်။

သူ့ယောက်ဖ ချန်ရှင်း၏ အနောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့ခြင်းက သူ၏ တစ်သက်တာတွင် သူပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသမျှထဲ၌ အကောင်းဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရတော့၏။