အခန်း ၁၅၄

အခန်း (၁၅၄) သက်ရှိထင်ရှား ဓနနတ်မင်း

လီကျားရွာမှ ရွာသားများသည် ဝမ်ကွေ့ရှန်း၏ လက်ထဲရှိ အထပ်လိုက် အထူကြီးဖြစ်နေသော ငွေစက္ကူများကို ကြည့်နေကြလေသည်။

ထို့နောက် သူတို့ရွာရှိ နံစော်နေပြီး လုံးဝ ဆိတ်သုံးယိုယွင်းနေသော ကြက်မွေးမြူရေးခြံကို ပြန်တွေးကြည့်မိကြ၏။

အလွန်တရာ ကွာခြားလွန်းလှသော အခြေအနေကြောင့် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများကို ခါးသက်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များထဲတွင် စိမ်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန်အမင်း ခါးသက်နေတော့သည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

"အဲ့ဒီယန်ကျန့်ဝမ်ဆိုတဲ့ သောက်ခွေးကောင်... သူက လူလိမ်ပဲ..."

အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ၏ဘေးရှိ ညောင်ပင်ကို ထိုးချလိုက်ရာ သူ၏ လက်မှာ ချက်ချင်း သွေးထွက်သံယို ဖြစ်သွားသော်လည်း သူက လုံးဝ သတိမထားမိချေ။

"သူက ဘာနိုင်ငံခြားပြန်ပညာရှင် စောက်သုံးမကျတဲ့ကောင်လဲ... သူက ငါတို့ရွာကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒီတုန်းက ရူးသွပ်မတတ် ကြွားလုံးထုတ်နေခဲ့တာ... ငါတို့ကလည်း သူတို့ကို ယုံကြည်ခဲ့တာ... အခုတော့ ဟင်းရည်တစ်ဇွန်းတောင် သောက်ခွင့်မရတော့ဘူး..."

"ငါ တကယ်ကို နောင်တရတယ်... တကယ့်ကို အရမ်းနောင်တရတာပဲ..."

နောင်တရမှုနှင့် ဒေါသတို့က ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရွာသားများက ယန်ကျန့်ဝမ်အား တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျိန်ဆဲလိုက်ကြရာ ဤသည်က သူတို့၏ ဖိနှိပ်ထားရသော ဒေါသများကို ဖွင့်ထုတ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဤအခြေအနေက အိမ်ထောင်စုတိုင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားတော့၏။

မူလကတည်းက ပါးနပ်သော အမျိုးသမီးအချို့မှာ ယခုအခါ ပို၍ပင် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် များလာကြလေသည်။

"ဟဲ့... နင်တို့ ကြားပြီးပြီလား... ချင်းရွှေရွာမှာ ပိုက်ဆံတွေ ဝေပေးတာ အနည်းဆုံး ရတဲ့သူတောင် ယွမ်တစ်ရာကျော်တယ်တဲ့..."

"အဲ့ဒါတင်မကသေးဘူး... ရွှီဖူကွေ့တို့ မိသားစုဆို ယွမ်နှစ်ရာကျော်တောင် ရတယ်လို့ ကြားတယ်... အဲ့ဒါက ငါတို့ မိသားစု နှစ်ပေါင်းများစွာ စားဖို့တောင် လုံလောက်တယ်..."

"ချင်းရွှေရွာက တကယ့်ကို ရွှေသိုက်ကြီး ဖြစ်သွားပြီပဲ... သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကတော့ သေချာပေါက် တောက်ပနေတော့မှာ... ငါ ချင်းရွှေရွာကို မြန်မြန်သွားပြီး ငါ့သမီးအတွက် ယောကျ်ားကောင်းတစ်ယောက် ရှာပေးရမယ်... အခု အဲ့ဒီမှာ သွားယူလိုက်ရင် သူ ဘဝကို ဇိမ်ကျကျနဲ့ ဖြတ်သန်းရတော့မှာပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အတူတူ သွားကြမယ်... ချန်အယ်တန့်က ရိုးသားပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်လို့ ကြားတယ်... ပြီးတော့ သူက အကြံပေးချန်ရဲ့ အချစ်တော်လေ... ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ရည်းစား မရှိသေးဘူးတဲ့..."

အမျိုးသမီးများမှာ ချက်ချင်းပင် သဘောတူညီသွားကြပြီး မှောင်ရီပျိုးနေပြီ ဖြစ်သည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရတနာများ သွားရောက် ခိုးယူမည့်အလား ချင်းရွှေရွာဆီသို့ နှစ်ယောက်တစ်စု၊ သုံးယောက်တစ်စုဖြင့် အမှန်တကယ် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ထိုညနေခင်း၌ ချန်မိသားစု ခြံဝင်းမှာ လင်းထိန်နေလေသည်။

ခြံဝင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကျောက်တောင်တု ရေပန်းလေးက ရေများကို မမောမပန်း ပန်းထုတ်နေပြီး တသွင်သွင် စီးဆင်းနေသော အသံလေးမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားကာ နားထောင်လို့ ကောင်းလှ၏။

ရေပန်းဘေးတွင် တောက်ပနေသော စတုရန်းစားပွဲကြီး တစ်လုံးကို ချထားပြီး စားပွဲ၏ အလယ်ဗဟို၌ ကြေးမီးဖိုတစ်ခုက အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေကာ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် ရောနှောနေသော အသား၏ မွှေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှံ့နေစေသည်။

ချန်ရှင်း၊ ရွှီချင်းချင်း၊ လင်းရှို့ရှို့၊ ကျောက်ဖန်းအာနှင့် အခြားသူများက စားပွဲကို ဝိုင်းထိုင်နေကြသည်။ မြောင်မြောင်လေးပင်လျှင် အထူး ပြုလုပ်ထားသော ခွေးခြေလေးတစ်လုံးကို ရရှိထားပြီး စားပွဲစွန်း၌ မှီကာ အဆက်မပြတ် ဆူပွက်နေသော အိုးကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေလေသည်။

ချန်ကွမ်လင်နှင့် ချန်အယ်တန့်ဟူသော အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက စကားပြောခြင်း မရပ်တန့်ခဲ့ကြချေ။

စားပွဲပေါ်တွင်တော့ နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ လှပသော အဆီအလွှာလေးများပါဝင်ပြီး ညီညာစွာ လှီးဖြတ်ထားသည့် အမဲသားများ၊ ပုစွန်ထုတ်ကြီးများ၊ ကင်းမွန်များနှင့် ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့များ ထုတ်လွှတ်နေသည့် မှိုအမျိုးမျိုးတို့ ရှိနေလေသည်။

ဤအရာများ အားလုံးက ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှနေ၍ ချန်ရှင်း ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်လာခဲ့သော ထိပ်တန်း ပါဝင်ပစ္စည်းများပင် ဖြစ်၏။

သူတို့က ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်စွာ ဖန်တီးထားသော ရေပန်းကို ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် စားပွဲပေါ်ရှိ ဆန်းသစ်သော ကြေးမီးဖိုကို ကြည့်လိုက် လုပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲ၌ သူတို့ မမြင်ဖူးသော ကမ္ဘာကြီးအတွက် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှံ့နေလေသည်။

"အကြံပေးချန်... အကြံပေးချန်..."

ချန်အယ်တန့်က တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး အိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လို အိုးမျိုးလဲ..."

"ဟင်းချက်နေရင်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် စားလို့ရမှာလဲ..."

ချန်ရှင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကို ဟော့ပေါ့လို့ ခေါ်တယ်... အေးတဲ့အခါမျိုးမှာ ငါတို့ ဝိုင်းထိုင်စားကြရင် နွေးနွေးထွေးထွေး ရှိစေတယ်..."

သူက အမဲသားလိပ်တစ်လိပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဆူပွက်နေသော ဟင်းရည်ထဲသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် စိမ်လိုက်ကာ အသားအရောင် ပြောင်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

"ငေးမနေကြနဲ့တော့... စားကြရအောင်..."

ချန်ကွမ်လင်နှင့် ချန်အယ်တန့်တို့က သူလုပ်သည့်အတိုင်း လိုက်လုပ်ကြပြီး အသားတစ်ဖတ်ကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူကာ ဟင်းရည်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကြသည်။

အသားက ချက်ချင်း လိပ်တက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က ပူနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကပျာကယာ ဆယ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ကြ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ သူတို့၏ မျက်လုံးများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

အသားဖတ်လေးများက ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားပြီး အရသာရှိသော အသားအရည်များနှင့် စပ်ရှရှ ဟင်းရည်တို့ ရောနှောကာ လျှာပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

"ဘုရားရေ..."

ချန်ကွမ်လင်က ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လို အသားမျိုးလဲ... ဘယ်လိုလုပ်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါတို့ နှစ်သစ်ကူးတုန်းက စားရတဲ့ ဝက်သားထက် အဆတစ်ရာလောက် ပိုပြီး အရသာရှိနေရတာလဲ..."

"အရမ်းအရသာရှိတာပဲ... အရမ်း အရသာရှိတယ်..."

ချန်အယ်တန့်မှာ စားရလွန်းသဖြင့် အခြား မည်သည့်စကားကိုမျှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ချွေးများ ရွှဲနစ်လာသည်အထိ တစ်လုတ်ပြီးတစ်လုတ် ဆက်တိုက် စားနေတော့၏။

သူတို့ အငမ်းမရ စားသောက်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီချင်းချင်းနှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့မှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြုံးစိစိ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

အရက်အကြိမ်အနည်းငယ် သောက်ပြီး ဟင်းပွဲများ တဝကြီး စားသောက်ပြီးနောက်…

ချန်ကွမ်လင်၏ မျက်နှာမှာ အရက်သောက်ထားသောကြောင့် နီရဲနေလေသည်။ သူက ပန်းကန်လုံးကြီး တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်၏။

"ချန်ရှင်း..."

သူ၏ အော်ဟစ်သံက ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေပြီး လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ငါ မင်းကို အကြံပေးချန်လို့ ဆက်မခေါ်နိုင်တော့ဘူး... မင်းက ငါတို့ ချင်းရွှေရွာအတွက်တော့ သက်ရှိထင်ရှား ဓနနတ်မင်းကြီးပဲ..."

သူက အရက်ပန်းကန်လုံးကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အသံများ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

"ရွာသားတွေ အားလုံးကိုယ်စား မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မင်းသာ မရှိရင် ဒီနေ့လို ချင်းရွှေရွာဆိုတာလည်း ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ခေါင်းကိုမော့ကာ ပူလောင်ပြင်းရှသော အရက်ဖြူ ပန်းကန်လုံးကို အကုန်သောက်ချလိုက်တော့၏။

"ရွာလူကြီး... ခင်ဗျားကလည်း မြှောက်ပြောလွန်းနေပါပြီ..."

ချန်ရှင်းကလည်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"မြှောက်ပြောတာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး... လုံးဝ မဟုတ်ဘူး..."

ချန်ကွမ်လင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့တစ်သက်မှာ မင်းကလွဲပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ လေးစားအားကျဖူးတာ မရှိဘူး... ငါ ဒီပန်းကန်လုံးနဲ့ မင်းကို ဂုဏ်ပြုတယ်... အခုကစပြီး ချင်းရွှေရွာက လူတိုင်း ငါတို့ရဲ့ သက်ရှိထင်ရှား ဓနနတ်မင်းကြီးဖြစ်တဲ့ မင်းစကားကိုပဲ နားထောင်ကြတော့မှာ..."

သူက တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် အကုန်သောက်ချလိုက်လေသည်။

ချန်ရှင်း စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူက ပန်းကန်လုံးကို တတိယအကြိမ် ဖြည့်လိုက်ပြန်၏။

"ဒီတတိယ ပန်းကန်လုံးကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ပြုတာပဲ... ဒီအဘိုးကြီး မသေခင် ချင်းရွှေရွာကို ဒီလောက် ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ အနေအထားမျိုး မြင်တွေ့ခွင့်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

အရက်သုံးပန်းကန်လုံး အပြီးတွင် ရွာလူကြီးအိုမှာ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မတ်မတ် ရပ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် ကျေးဇူးတင်မှုတို့က ဟန်ဆောင်ဖန်တီး၍ ရနိုင်သောအရာများ မဟုတ်ပေ။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်အယ်တန့်ကလည်း အရက်ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အကြံပေးချန်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် စကားမပြောတတ်ဘူး... ကျွန်တော်ကလည်း ရွာလူကြီးလိုပါပဲ... ဒီဘဝမှာတော့ ကျွန်တော် ချန်အယ်တန့်က အကြံပေးနောက်ကိုပဲ လိုက်တော့မယ်... အကြံပေးက အရှေ့ကိုသွားဆိုရင် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ အနောက်ကို မသွားဘူး... အကြံပေးက ခွေးကိုရိုက်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ကြက်ကို မလိုက်ဘူး..."

သူက စကားပြောနေရင်း ရွာလူကြီးကို အတုခိုးကာ အရက်တစ်ပန်းကန်လုံးကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်လေသည်။

ကျောက်ဖန်းအာက ဘေးတွင် ထိုင်နေရင်း သူမအရှေ့ရှိ နတ်ပြည်တစ်ခုနီးပါး တူလှသော ခြံဝင်း၊ စားပွဲပေါ်ရှိ ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော အရသာရှိသည့် အစားအစာများနှင့် ရွာလူကြီးနှင့် ရွာသားများ၏ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုကို ခံနေရသော အမျိုးသားအား ကြည့်နေလေသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲရှိ တုန်လှုပ်မှုများက စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြနိုင်စွမ်းထက်ပင် ကျော်လွန်နေတော့၏။

*ဒီအမျိုးသားက လူတွေကို နောက်ထပ် ဘယ်လောက်တောင် တုန်လှုပ်မှုတွေနဲ့ အံ့သြစရာတွေ ယူဆောင်လာပေးနိုင်ဦးမှာလဲ…*

သူမက အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ တောက်ပနေသော သူမ၏ လှပသည့် မျက်လုံးများက ချန်ရှင်းကို ကြည့်နေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

"အကြံပေးချန်... ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို ဂုဏ်ပြုချင်ပါတယ်... ရှင်က တကယ့်ကို... ကျွန်မအတွက် မျက်စိပွင့်သွားစေတာပါပဲ..."

သူမ၏ အသံက ကြည်လင်ပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းကာ မိန်းမငယ်လေးများ၏ ဆွဲဆောင်မှုလေး ပါဝင်နေပြီး တက်ကြွနေသော လေထုအတွက် ထူးခြားသော အငွေ့အသက်လေးတစ်ခုကို ပေါင်းထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ချန်ရှင်းက လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သော အပြုံးတစ်ခု အမြဲတမ်း ရှိနေ၏။

သူက ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ ခွက်များနှင့် ခေါက်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်ရင်း စစ်မှန်သော အိမ်ရှင်တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ကို ပြသလိုက်လေသည်။

ရွှီချင်းချင်းနှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့က သူ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ လှပသော မျက်နှာလေးများမှာ ဟော့ပေါ့မှ အခိုးအငွေ့များကြောင့် နီရဲနေကြသည်။

သူတို့၏ အမျိုးသားက လူတိုင်း၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုကို ခံနေရသည်ကို သူတို့ ကြည့်နေရင်း သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲ၌ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသော မြတ်နိုးမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ ပြည့်နှံ့နေကာ သူတို့၏ တူများမှာ ချန်ရှင်း အနှစ်သက်ဆုံး ဟင်းလျာများကို အဆက်မပြတ် ခပ်ထည့်ပေးနေရင်း တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ချေ။

စားသောက်ဝိုင်းမှာ အိမ်ရှင်ရော ဧည့်သည်များပါ ကျေနပ်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြီးဆုံးသွားလေသည်။

ကောင်းကင်ယံ၌ လမင်းကြီး မြင့်တက်လာချိန်ရောက်မှသာ ချန်ကွမ်လင်နှင့် ချန်အယ်တန့်တို့သည် သူတို့၏ မိသားစုများ တွဲကူပေးမှုဖြင့် ကျေနပ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ကျောက်ဖန်းအာက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားပြီး မသွားခင် ချန်ရှင်းအား အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်သွားလေသည်။

ဆူညံနေသော ခြံဝင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျောက်တောင်တု ရေပန်းမှ မမောမပန်း ထွက်ပေါ်နေသော အသံနှင့် ဧည့်ခန်းဆောင်ရှိ နွေးထွေးသော မီးရောင်လေးသာ ကျန်ရစ်နေတော့၏။

အခန်းထဲတွင် ချန်ရှင်း၊ ရွှီချင်းချင်းနှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့ သုံးယောက်သာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

လေထုက ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ရင်ခုန်စရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။