အခန်း ၁၅၈

အခန်း (၁၅၈) ဒီနေ့ ခရီးစဉ်က သူမအတွက် တကယ့်ကို တန်သွားပြီ

လီကျားရွာတွင် ဝမ်ကွေ့ရှန်းသည် သူမ၏မတ် ချန်ရှင်း မည်မျှထူးခြားကြောင်း အမျိုးသမီးအချို့အား သူမ၏ တံခါးဝ၌ ခါးထောက်လျက် ကြွားလုံးထုတ်နေလေသည်။

ချင်းရွှေရွာရှိ ဆွေမျိုးများထံ အလည်အပတ် သွားရောက်ခဲ့ပြီး ပြန်လာခါစ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြဲသော အမူအရာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

“ကွေ့ရှန်း... နင်တို့ မိသားစုက ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့်ကို သတင်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်နော်..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းက ကြက်မွေးမြူရေးခြံအကြောင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်ကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေါ့အေ... ငါ့မတ် ရှိနေမှတော့ အခြေအနေတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆိုးနေနိုင်မှာလဲ..."

"ငါ ဆိုလိုတာက အဲ့ဒါကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူးအေ့..."

အမျိုးသမီးက သူမ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်သည်။

"ငါပြောချင်တာက နင့်ယောင်းမ ရွှီချင်းချင်း ကိုယ်ဝန်ရှိသွားပြီ... အကြံပေးချန်က အဖေတစ်ယောက် ဖြစ်တော့မှာ..."

"ဘာ..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်း၏ အသံက ချက်ချင်း ရှစ်ဆခန့် မြင့်တက်သွားတော့၏။

"သူ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလား... ရွှီချင်းချင်းရဲ့ ဗိုက်က ပူလာပြီလား..."

ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကွေ့ရှန်းက ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အိမ်သို့ ကမန်းကတန်း ပြန်သွားတော့သည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားစေရန်အလို့ငှာ ရွှီဖူကွေ့ အိမ်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေပွေတစ်ခုကဲ့သို့ အထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖိနှိပ်ထား၍မရသော ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်မှုများကြောင့် ပြုံးရွှင်နေလေသည်။

"ကွေ့ရှန်း... မင်း ကြားပြီးပြီလား... ချင်းချင်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီတဲ့... ငါ ဦးလေးတစ်ယောက် ဖြစ်တော့မယ်ကွ..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းက မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး

"အဲ့ဒါက ဘာတွေ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ရှိနေလို့လဲ... တစ်ရွာလုံးက ဒါကို သိနေကြတာကို…”

သို့သော် ရွှီဖူကွေ့က သူမ၏ သဘောထားကို ဂရုမစိုက်နေချေ။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲ၌ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် အကြိမ်အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်နေရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေလေသည်။

"ဒါက တကယ့်ကို သတင်းကောင်းပဲ... ငါ ချင်းချင်းကို သွားတွေ့ရမယ်... အာဟာရ ဖြည့်စွက်စာ တချို့ကိုလည်း ပြင်ဆင်သွားရမယ်... ငါတို့ လက်ဗလာနဲ့ သွားလို့ မဖြစ်ဘူး..."

သူက စကားပြောနေရင်း သူ၏ ခေါင်းအုံးအောက်မှ ဆယ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူအချို့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ကာ ကြွေအိုးတစ်လုံးထဲမှ ကြက်ဥ ဒါဇင်နှင့်ချီ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကွေ့ရှန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားတော့၏။ သူမက အနီးသို့ အပြေးကလေး လျှောက်သွားကာ သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ... ရှင် ရူးနေလား... ဒီကြက်ဥတွေက ငါတို့ မိသားစု လပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့ရတာ... ပြီးတော့ ဒီငွေတွေက ငါတို့ မိသားစု လပေါင်းများစွာ စားဖို့တောင် လုံလောက်တယ်... အဲ့ဒါတွေကို သူ့အတွက် အာဟာရ ဖြည့်စွက်စာတွေ သွားဝယ်ဖို့ ယူသွားမလို့လား..."

"ချင်းချင်းရဲ့ ကိုယ်ဝန်က ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ... ပြီးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အာဟာရ ဖြည့်တင်းဖို့ လိုအပ်တဲ့အချိန်လည်း ဖြစ်နေပြီ... အစ်ကိုနဲ့ မရီးအနေနဲ့ သူ့ဆီ တစ်ခုခု ပို့ပေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ရွှီဖူကွေ့မှာ ထူးခြားစွာပင် ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြန်လည် ချေပလိုက်လေသည်။

"ချန်ရှင်းတို့ မိသားစုမှာ ဘယ်လိုကောင်းမွန်တဲ့ အရာတွေမရှိလို့လဲ... သူတို့က နေ့တိုင်း အသားတွေ စားနေတာကို ရှင့်ရဲ့ ကြက်ဥအနည်းငယ်ကို လိုအပ်လို့လား... ရှင့်ရဲ့ အာဟာရ ဖြည့်စွက်စာတွေကို လိုအပ်လို့လား..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေတော့၏။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရွှီဖူကွေ့က ပုံမှန် မဟုတ်သော အပြုအမူကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ သဘောထားက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ခက်ထန်နေလေသည်။

သူက ဝမ်ကွေ့ရှန်း၏ လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာတော့၏။

"ဝမ်ကွေ့ရှန်း... မင်းကို ငါ ပြောမယ်... အရင်က ချင်းချင်း ဒုက္ခရောက်နေချိန်တုန်းက ငါက အစွမ်းအစမရှိလို့ သူ့ကို တိတ်တဆိတ်ပဲ ကူညီနိုင်ခဲ့တယ်... သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ အကြွေးတင်နေတယ်လို့ ခံစားရတယ်..."

“အခု သူ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ... သူ့အစ်ကို တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါက နှမြောတွန့်တိုနေတုန်းပဲဆိုရင် ငါက ဘယ်လို လူမျိုး ဖြစ်သွားမလဲ…”

သူက ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေပြီး ဝမ်ကွေ့ရှန်း၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ

"ချန်ရှင်းက အခု ဘယ်သူလဲ... သူက ငါတို့ တစ်ရွာလုံးကို ချမ်းသာအောင် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ အမျိုးသား တစ်ယောက်လေ... သူက ငါ့ကို လေးစားလို့သာ သူ့ရဲ့ ယောက်ဖအနေနဲ့ အသိအမှတ်ပြုထားတာ... ငါတို့ ညီမလေးဆီ သွားတဲ့အခါ လက်ဆောင်လေး တစ်ခုလောက်တောင် မယူသွားဘူးဆိုရင် ငါ မျက်နှာပျက်ရရုံတင်မကဘူး... မင်း မျက်နှာကိုရော ဘယ်နား သွားထားမလဲ... အနာဂတ်မှာရော ချန်မိသားစုဆီကနေ အကျိုးအမြတ် ခံစားချင်သေးလား..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းမှာ ရွှီဖူကွေ့၏ ကြမ်းတမ်းသော ပုံစံကြောင့် လန့်သွားလေသည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ရွှီဖူကွေ့၏ နောက်ဆုံးစကားက သူမ၏ အနာကျင်ဆုံး နေရာကို ထိရှသွားစေခဲ့ခြင်းပင်။

*ဟုတ်သားပဲ... ချန်ရှင်းရဲ့ နာမည်က အခုဆို အရမ်းအသုံးဝင်နေတာ... ငါတို့သာ ချန်ရှင်းကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်လိုက်ရင် အပြင်ထွက်ပြီး ဘယ်လို ကြွားလုံးထုတ်တော့မလဲ... ဘယ်လိုလုပ် အကျိုးအမြတ်တွေ ရနိုင်တော့မလဲ…*

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ဝမ်ကွေ့ရှန်း၏ မာနထောင်လွှားမှုက ချက်ချင်းပင် လျော့ကျသွားတော့၏။

သို့သော် ရွှီဖူကွေ့၏ လက်ထဲရှိ ငွေများနှင့် ကြက်ဥများကို မြင်သောအခါ သူမက သူ၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကိုင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သေးသည်။

"ရှင် အဲ့ဒီလောက် အများကြီး သုံးစရာ မလိုပါဘူး... ရှင် တကယ်ကို ရူးသွားပြီလို့ ငါ ထင်တယ်..."

ရွှီဖူကွေ့က သူမ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်မှုများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူမကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ကာ ငွေများနှင့် ကြက်ဥများကို ဆွဲယူလျက် အပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားလေသည်။

ဝမ်ကွေ့ရှန်းက ရွှီဖူကွေ့အား အသုံးအဖြုန်း ကြီးသူအဖြစ် ကျိန်ဆဲရင်း သူ၏ အနောက်သို့ ကမန်းကတန်း လိုက်သွားတော့၏။

တစ်နာရီပင် မပြည့်သေးခင် သူတို့နှစ်ဦး ချန်ရှင်း၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ရွှီဖူကွေ့က သူ၏ လက်ထဲရှိ ခြင်းတောင်းကို ဂရုတစိုက် သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ဝမ်ကွေ့ရှန်းက သူ၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး သူမ ယောကျ်ား၏ လက်ထဲရှိ လေးလံသော ခြင်းတောင်းကို ကြည့်ကာ သူမ၏ နှလုံးသားကို အပ်များဖြင့် ထိုးဆွခံနေရသကဲ့သို့ နာကျင်နေတော့၏။

"အစ်ကို…ယောင်းမ..."

ရွှီချင်းချင်းသည် လင်းရှို့ရှို့၏ တွဲကူမှုဖြင့် ခြံဝင်းထဲ၌ နေဆာလှုံနေစဉ် တံခါးဝရှိ လူနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

"ချင်းချင်း..."

ရွှီဖူကွေ့က အလျင်အမြန် အရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ခြင်းတောင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ နီရဲပြီး ချောမွေ့နေသော သူ၏ ညီမလေး၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသောကြောင့် သူ၏ အသံများပင် တုန်ယင်နေလေသည်။

"အစ်ကို... ညီမလေး ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလို့ ကြားတယ်... ဒါတွေက အိမ်မှာ စုဆောင်းထားတဲ့ ကြက်ဥတွေပါ... ပြီးတော့... ပြီးတော့ မုယောစပါးနို့မှုန့်နဲ့ သကြားညိုတွေပါတယ်... ညီမလေး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာဂရုစိုက်သင့်တယ်..."

ခြင်းတောင်းထဲရှိ အရွယ်အစား တူညီနေသော အိမ်မွေးကြက်ဥများ၊ သပ်ရပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော သကြားညို နှစ်ထုပ်နှင့် ခရိုင်မြို့ပေါ်တွင်ပင် ရှားပါးလှသော မု‌ယောစပါးနို့မှုန့် နှစ်ဘူးကို ကြည့်ရင်း ရွှီချင်းချင်းမှာ သူမ၏ မျက်ရည်များကို ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်ထားနိုင်တော့ဘဲ တစ်သွင်သွင် စီးကျလာတော့၏။

ဤအရာများက သူမ အစ်ကို၏ မိသားစုအတွက် နှစ်လ သို့မဟုတ် သုံးလစာ ကုန်ကျစရိတ်နှင့် ညီမျှလေသည်။

"အစ်ကို... ပြန်ယူသွားပါ... ညီမဆီမှာ ဘာမှ မလိုပါဘူး..."

"အရူးမလေး... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

ရွှီဖူကွေ့က တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ညီမလေးနဲ့ မွေးလာမယ့် တူလေးအတွက်ပဲ... ညီမလေး ဒါကို လက်ခံရမယ်..."

ချန်ရှင်းက အိမ်ထဲမှ ပြုံးလျက် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူက ရွှီဖူကွေ့ထံမှ ခြင်းတောင်းကို သဘာဝကျကျပင် လှမ်းယူလိုက်ပြီး လင်းရှို့ရှို့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုနဲ့ မရီး... ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင် ထိုင်ကြပါဦး..."

သူက သူတို့နှစ်ဦးကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက ဝမ်ကွေ့ရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ချေ။ သူမက ဧည့်ခန်းဆောင်ရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်နေလေသည်။

ချန်ရှင်း သိုလှောင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဖောင်းကားနေသော အဖြူရောင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အဝတ်အိတ်ကြီးတစ်လုံး ပါလာခဲ့၏။

"အစ်ကိုတို့ အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က ကောင်းတဲ့အရာတချို့ ယူပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီ တောင်းထားတာ... အဲ့ဒါတွေကို ပြန်ယူသွားပြီး အရသာ မြည်းကြည့်လိုက်ပါဦး..."

ချန်ရှင်းက စကားပြောနေရင်း လေးလံသော အဝတ်အိတ်ကြီးကို အခြား စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ဘဲ ရွှီဖူကွေ့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။

ရွှီဖူကွေ့မှာ ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်သွားပြီး အိတ်ကိုပင် မနည်း ဖမ်းယူလိုက်ရသည်။ အိတ်ကြီးက တကယ့်ကို လေးလံလှပေသည်။

သူက အလိုအလျောက်ပင် အိတ်ကို ဖွင့်ကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ပထမဆုံး အမြင်မှာတင် သူ လုံးဝ ဆွံ့အမှင်သက်သွားတော့သည်။

အိတ်၏ အပေါ်ဆုံးတွင် အဆီနှင့် အသား အလွှာလိုက် ပါဝင်နေသော ဝက်သား သုံးထပ်သား အတုံးကြီးတစ်တုံး ရှိနေပြီး အလေးချိန်မှာ အနည်းဆုံး ပေါင် ခုနစ်ပေါင် သို့မဟုတ် ရှစ်ပေါင်ခန့် ရှိကာ အရေပြားပေါ်တွင် လတ်ဆတ်သော တံဆိပ်တုံးများ ရှိနေဆဲဖြစ်လေသည်။

ဝက်သား သုံးထပ်သား၏ အောက်တွင်တော့ အစက်အပြောက် တစ်စက်မျှပင် မရှိသော ဖြူလွပြီး အလင်းပေါက်နေသည့် ဆန်တစ်အိတ်လုံး ရှိနေလေသည်။

ထိုမျှမကသေး ဆန်အိတ်ဘေးတွင် သူဝယ်ခဲ့သော အမှတ်တံဆိပ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကောင်းမွန်ပုံရသော လှပစွာ ထုပ်ပိုးထားသည့် မုယောစပါးနို့မှုန့် စည်သွပ်ဗူးနှစ်ဗူး ရှိနေလေသည်။

သူ့ကို အံ့အားသင့်ဆုံး ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ ဆန်အိတ်၏ ကွက်လပ်ထဲတွင် လက်ကိုင်ပုဝါ တစ်ထည်ဖြင့် ထုပ်ထားသော အိတ်ငယ်လေး တစ်အိတ် ရှိနေခြင်းပင်။ အစောပိုင်းက သူ အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အပြင်သို့ ထွက်နေသော အိတ်၏ ထောင့်တစ်နေရာကို သူ လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအထဲတွင် အသစ်စက်စက် ဆယ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူအချို့ ပါဝင်နေလေသည်။

အရည်ရွှမ်းသော ဝက်သား သုံးထပ်သား အတုံးကြီးကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကွေ့ရှန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့၏။ ထို့နောက် သဲသဲကွဲကွဲပင် မမြင်ရသော ငွေစက္ကူအချို့ကိုလည်း သူမ လှမ်းမြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာတော့သည်။

သူတို့ ယူဆောင်လာသော လက်ဆောင်ငယ်လေးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤအရာများက ဘာမှမဟုတ်တော့ချေ။ ဝမ်ကွေ့ရှန်း၏ ကနဦး နှလုံးနာကျင်မှုမှာ လွှမ်းမိုးနေသော ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် လုံးဝ အစားထိုး နေရာယူသွားတော့၏။

"မဟုတ်... မဟုတ်ဘူး... အကြံပေးချန်... ဒါက လက်ခံလို့ မဖြစ်ပါဘူး... ဒါက အရမ်းကို တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်..."

ရွှီဖူကွေ့က အိတ်ကို ချန်ရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်လည်ထိုးထည့်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေလေသည်။

သူတို့က ကြက်ဥ အနည်းငယ်သာ ပေးခဲ့ကြသည်ကို ဤမျှ ရက်ရောသော ပြန်ပေးလက်ဆောင်မျိုးကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခံနိုင်မည်နည်း။

"ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားပြီး သူ၏ လေသံက ပြတ်သားသွားလေသည်။

သူက ရွှီဖူကွေ့၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့အား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ကာ

"ကျွန်တော်တို့က မိသားစုတွေလေ... ဒါက အစ်ကိုနဲ့ မရီးတို့ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အာဟာရဖြစ်စေဖို့ သက်သက်ပါပဲ... အစ်ကို ဒါကို လက်မခံဘူးဆိုရင် ကျုပ် ချန်ရှင်းကို မလေးစားတာပဲ... ပြီးတော့ ဒီမိသားစုကိုလည်း အသိအမှတ် မပြုတာပဲ..."

သူ၏ စကားများက ခိုင်မာပြတ်သားပြီး ရွှီဖူကွေ့၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားများကို ထိရောက်စွာ ပိတ်ပင်လိုက်လေသည်။

ဝမ်ကွေ့ရှန်းမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် ချွေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်နေတော့၏။ သူမ ယောကျ်ားက ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်တော့မည့် အဆီတုံးကြီးကို တွန်းဖယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက မျက်နှာပျက်မည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ သူမက လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရွှီဖူကွေ့၏ ခါးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ထိုးလိုက်လေသည်။

သူမက ထိုးနေရင်းနှင့် အခြားသူများကို မျက်လုံးများဖြင့် အချက်ပြရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေတော့၏။

*ယူလိုက်... အခုပဲ ယူလိုက်လေ... ရှင် ရူးနေလား…*

ရွှီဖူကွေ့မှာ ချန်ရှင်း၏ အမိန့်ပေးသည့် ဟန်ပန်ကြောင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး ကိုယ်ပိုင် ဇနီး၏ ထိုးဆွမှုကြောင့် သူ၏ ခါးမှာလည်း နာကျင်နေလေသည်။ သူ၏ ရိုးသားသော မျက်နှာကြီးမှာ ခရမ်းရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

သူက လေးနက်ပြီး ငြင်းဆန်ရန် မဖြစ်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည့် သူ၏ ယောက်ဖကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေသော သူ၏ ဇနီးကို ကြည့်လိုက်၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ လေးလံသော အဝတ်အိတ်ကြီး သူတို့ မိသားစုအတွက် နှစ်သစ်ကူးကာလကို စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်စေမည့် အိတ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ရှက်လည်းရှက်၊ ကျေးဇူးလည်း တင်မိသွားသည်။

အဝတ်အိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်များက ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေပြီး

"ဒါ... ဒါဆိုရင်... ဒါဆိုရင် ငါ... ငါ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်..."

သူ လက်ဆောင်ကို လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ရှင်း၏ အမူအရာက နူးညံ့သွားပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြုံးရွှင်ကာ သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့လိုမှပေါ့... ကျွန်တော်တို့က မိသားစုတွေလေ... အားနာစရာ မလိုပါဘူး... မွန်းတည့်ချိန်ကျရင် မပြန်ပါနဲ့... ဒီမှာပဲ နေ့လယ်စာ စားသွားကြ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကွေ့ရှန်း၏ မျက်လုံးများ ပို၍ပင် အရောင်လက်သွားပြီး

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... မပြန်ဘူး... မပြန်ပါဘူး..." ဟု ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ပြန်ပေးသည့် လက်ဆောင်အိတ်ကြီးကို သယ်ဆောင်လာသော သူမ၏ ယောကျ်ားကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကွေ့ရှန်းက ဒီနေ့ ခရီးစဉ်က သူမအတွက် တကယ့်ကို တန်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရတော့၏။