အခန်း ၁၆၀

အခန်း (၁၆၀) နတ်သုဒ္ဓါ နံနက်စာ

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ရွှီချင်းချင်းက အိပ်ရာပေါ်မှ ထရန် အလိုအလျောက် ပြင်လိုက်သည်။

"မလှုပ်နဲ့..."

တိုးတိတ်သော အော်ဟစ်သံကြောင့် ရွှီချင်းချင်း လန့်သွားပြီး ဆန့်ထုတ်ထားသော ခြေထောက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

ချန်ရှင်းက လန့်ဖြတ်ကာ ထထိုင်လိုက်ပြီး စောင်စွန်းကို စိုးရိမ်တကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူ၏ မျက်မှောင်များ တင်းကျပ်စွာ ကုတ်သွားလေသည်။

"ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

ရွှီချင်းချင်းက သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ရာ လုံးဝ အပြစ်ကင်းစင်နေသည့်ပုံပင်

"ငါ... ရေဆာလို့... ရေတစ်ခွက် သွားယူမလို့..."

"ငါ လုပ်ပေးမယ်..."

ချန်ရှင်းက ငြင်းဆန်ခွင့်မပေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူမ ကျောမှီရန် ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခုပေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ရေခပ်ဖို့၊ ဖိနပ်စီးဖို့ ခါးကုန်းတာမျိုးအပြင် အပ်တစ်ချောင်း မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားရင်တောင် ကောက်ဖို့ ခွင့်မပြုဘူး... မင်းမှာ တာဝန်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... အဲ့တာက မင်းရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကို သေချာဂရုစိုက်ဖို့ပဲ..."

ရွှီချင်းချင်းမှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားရ၏။ ဤသည်က အနည်းငယ်တော့ လွန်လွန်းနေလေသည်။

"ချန်ရှင်း... ငါက ကိုယ်ဝန်ရှိရုံလေးပါ... ကြွေရုပ်လေးမှ မဟုတ်တာ... အရင်တုန်းကဆို ရွာထဲက မိန်းမတွေ ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့တောင် လယ်ထဲဆင်းပြီး အလုပ်အမှတ်ရအောင် အလုပ်လုပ်ကြတာပဲလေ..."

"တခြားလူက တခြားလူ၊ မင်းက မင်းပဲ..."

ချန်ရှင်းက အာဏာရှင်ဆန်ဆန် ပြောလိုက်ရင်း သူ၏ အဝတ်အစားများကို လျင်မြန်စွာ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ မင်းက ကိုးကွယ်ထားရမယ့် ကြွေရုပ်လေးတစ်ရုပ်ပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက စားပွဲဆီသို့ ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် လျှောက်သွားကာ ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး ရွှီချင်းချင်းထံသို့ မကမ်းပေးမီ ဖန်ခွက်၏ အပူချိန်ကို လက်ခုံဖြင့်ပင် စမ်းသပ်လိုက်သေးသည်။

နွေးထွေးသော စဉ့်ကြွေခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ရွှီချင်းချင်းက အလုပ်ရှုပ်နေသော ထိုအမျိုးသား၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အလိုအလျောက် မြင့်တက်သွားတော့၏။

မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားခံရပြီး အလိုလိုက်ခံရသည့် ခံစားချက်က အလွန်တရာ ချိုမြိန်လွန်းလှပေသည်။

သူမက ပြန့်ပြူးနေဆဲဖြစ်သော သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်လေးကို ထိတွေ့လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ကြင်နာယုယမှုတို့ ပြည့်နှံ့နေလေသည်။

ချန်ရှင်းက ပုံကြီးချဲ့လွန်းသည်ဟု သူမ ညည်းညူနေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲရှိ ပျော်ရွှင်မှုများက ပြည့်လျှံလုမတတ် ဖြစ်နေတော့၏။

ဤအချိန်တွင် ဧည့်ခန်းဆောင်၌ လှုပ်ရှားမှု အချို့ ရှိနေလေပြီ။

လင်းရှို့ရှို့က ကြက်များထက်ပင် စော၍ ထတတ်လေသည်။

ရွှီချင်းချင်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမက ချန်ရှင်းထက်ပင် ပို၍ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမက ကျေးဇူးသိတတ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်၏။ ချန်ရှင်းက မြောင်မြောင်လေးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြီး သားအမိနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ယူ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ ဤကျေးဇူးက အခြား မည်သည့်အရာထက်မဆို ကြီးမားလှပေသည်။

ယခုအခါ ရွှီချင်းချင်း၏ ကျန်းမာရေးက အဖိုးတန်နေပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ ကျေးဇူးရှင်အား ပူပန်မှုများ ကင်းဝေးစေရန် အိမ်မှုကိစ္စများကို သေချာစွာ စီမံခန့်ခွဲပေးခြင်းကသာ ကျေးဇူးဆပ်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားရလေသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် မြေကြီးပေါ်သို့ တံမြက်စည်း လှဲချလိုက်ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖွဖွလေးနှင့် စည်းချက်ကျသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

လင်းရှို့ရှို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မမောမပန်းနိုင်သော ဂျင်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မှတ်ယူထားလေသည်။

ကြမ်းပြင်ကို တံမြက်စည်းလှဲခြင်း၊ ပြတင်းပေါက် ဘောင်များကို သုတ်သင်ခြင်း၊ ကြက်စာကျွေးခြင်း... နံရံထောင့်ရှိ ပေါင်းပင် အနည်းငယ်ကိုပင် သူမက နုတ်ပစ်လိုက်သေးသည်။

သူမ ပို၍ လုပ်ရမည်... ပို၍ပင် လုပ်ဆောင်ရဦးမည်။

လင်းရှို့ရှို့က စားပွဲကို သုတ်နေရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် တိတ်တဆိတ် ပြိုင်ဆိုင်နေတော့၏။

သူမ အားလပ်နေပါက သူမနှင့် မြောင်မြောင်လေးတို့သည် အလကားနေ အလကား စားသောက်နေသူများနှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများသက်သက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ချန်ရှင်း ထင်မြင်သွားမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

ဤခေတ်ကာလကြီးတွင် မုဆိုးမတစ်ဦးအနေဖြင့် ကလေးတစ်ယောက်ကို တစ်ကိုယ်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။ ယခု သူမ ဤကဲ့သို့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများနှင့် ပြည့်စုံသော အခြေအနေမျိုးကို ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ ခွန်အားရှိသမျှ အသုံးပြု၍ တန်ဖိုးထားရမည် ဖြစ်လေသည်။

ချန်ရှင်းက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အဝတ်စုတ်တစ်စဖြင့် ကြမ်းပြင်ကြွေပြားများကို အတင်းပွတ်တိုက်နေသော လင်းရှို့ရှို့ကို အချိန်ကိုက် မြင်လိုက်ရရာ သူမက ကြွေပြားများ ကျွတ်ထွက်သွားသည်အထိ ပွတ်တိုက်ပစ်ချင်နေသည့်ပုံပင်။

"အစောကြီးပဲနော်..."

ချန်ရှင်းက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လင်းရှို့ရှို့က ကပျာကယာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ဖယ်ကာ အနည်းငယ် အနေရခက်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"နိုးပြီလား... ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဖုန်နည်းနည်း ရှိနေတာ မြင်လို့ သုတ်နေတာ... ချင်းချင်းရော နိုးပြီလား... မနက်စာအတွက် ကန်စွန်းဥ ဆန်ပြုတ်လေး ပြုတ်ပြီး ကြက်ဥလေး ပေါင်းပေးမလို့ တွေးနေတာ..."

"ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး... ဒီနေ့ မနက်စာ ငါပဲ လုပ်လိုက်မယ်..."

ချန်ရှင်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလေသည်။

လင်းရှို့ရှို့မှာ တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်သွားတော့၏။

သူမက အမောတကော လိုက်သွားပြီး

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်မှာလဲ... ရှင့်ကို ပေးလုပ်လို့ မဖြစ်ပါဘူး... ငါ အခုပဲ မီးသွားမွှေးလိုက်မယ်..."

"အစ်မရှို့ရှို့... အစ်မ နားနေလိုက်ပါ..."

ချန်ရှင်းက လှည့်ကာ သူမကို စိတ်အေးသွားစေနိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ချင်းချင်းက အခုမှ ကိုယ်ဝန်စရှိတာဆိုတော့ အစားအသောက် ရွေးတယ်လေ... သူ့အတွက် မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ အသစ်အဆန်းလေးတွေ လုပ်ပေးချင်လို့... အစ်မလည်း တစ်ခါတည်း အရသာ မြည်းကြည့်လို့ရတာပေါ့..."

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ချန်ရှင်းက ခလုတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်လိုက်ရာ ဖောက်ကနဲ အသံနှင့်အတူ အပြာရောင် မီးတောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လင်းရှို့ရှို့က တံခါးဝ၌ ရပ်နေပြီး ထင်းမလိုဘဲ လင်းထိန်လာနိုင်သော မီးတောက်ကို ကြည့်နေလေသည်။ သူမ ဤအရာကို အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်ဖူးပြီး ဖြစ်သော်လည်း မျက်လှည့်ပြကွက်တစ်ခုကဲ့သို့ မှော်ဆန်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေရဆဲပင်။

ချန်ရှင်းက မီးဖိုအရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ရုံဖြင့် ယနေ့အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို သိုလှောင်ရုံထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လှီးဖြတ်ထားသော ပေါင်မုန့်တစ်ထုပ်၊ ဤခေတ်ကာလတွင် ရှားပါးလှသော နွားနို့လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် တစ်ဘူး၊ ရက်စွဲများ ရိုက်နှိပ်ထားသည့် ပိုးသတ်ထားသော ကြက်ဥ အနည်းငယ်နှင့် စတော်ဘယ်ရီယို တစ်ပုလင်း။

ဤခေတ်ကာလတွင် ရွာသားများ၏ နံနက်စာမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆန်ပြုတ်နှင့် ချဉ်ဖတ်သာ ဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံး ဆိုလျှင်ပင် ဂျုံနှင့် ရေ ရောနှော၍ ပြုလုပ်ထားသော ပေါက်စီများသာ ဖြစ်လေသည်။

ပေါင်မုန့် ဆိုသည်မှာ ခရိုင်မြို့ပေါ်ရှိ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းတွင်ပင် ရောင်းချချင်မှ ရောင်းချမည့် အရာမျိုးဖြစ်ပြီး ဝါဂွမ်းကဲ့သို့ ဖြူလွကာ သပ်ရပ်စွာ လှီးဖြတ်ထားသော ဤကဲ့သို့ ပေါင်မုန့်မျိုး ဆိုလျှင်တော့ ဝေလာဝေးပင်။

ဒယ်အိုးထဲတွင် ဆီပူပေးလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ကြက်ဥကြော်သည့် ချဉ်းကနဲ အသံများက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပြည့်နှံ့သွားပြီး ဆီနှင့် ကြက်ဥများ၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့က လေထုထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားတော့၏။

ချန်ရှင်းက ကျွမ်းကျင်လှပေသည်။ ကြက်ဥများကို ကြော်ပြီးနောက် သူက ဒယ်အိုးကို သန့်ရှင်းအောင် သုတ်လိုက်ပြီး ပေါင်မုန့်ချပ်များကို အပေါ်မှ တင်လိုက်သည်။

မီးအေးအေးဖြင့် ကင်လိုက်သောအခါ ပေါင်မုန့်ချပ်များက တဖြည်းဖြည်း ရွှေညိုရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ငြင်းဆန်၍မရသော ဂျုံရနံ့နှင့် ချိုမြိန်သော ကာရာမဲလ် ရနံ့တို့ကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေလေသည်။

လင်းရှို့ရှို့က ဘေးတွင်ရပ်ကာ အလွန်တရာ သိမ်မွေ့လှပသော အစားအစာများကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ခါးစည်းဖျင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး လိမ်ကျစ်နေတော့၏။

သူမ၏ မီးဖိုပေါ်ရှိ သူမ အခုလေးတင် ချက်ပြုတ်ထားသော ကန်စွန်းဥ ဆန်ပြုတ်အိုးကို သူမ ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ယင်းက မီးခိုးရောင်သန်းနေပြီး မည်သို့ပင် ကြည့်ကြည့် စုတ်ချာနေပုံရလေသည်။

အားငယ်မှု ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်လာတော့၏။

သူမ၏ လက်ရာများက ချပြလောက်စရာပင် မကောင်းလှချေ။

ချင်းချင်းက ယခုအခါ အလိုလိုက်ခံထားရသော သခင်မလေး တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ချန်ရှင်း ဖန်တီးပေးသော ဤနတ်သုဒ္ဓါ အစားအစာများနှင့်သာ အမှန်တကယ် ထိုက်တန်ပေသည်။

"အရမ်း မွှေးတာပဲ..."

လင်းရှို့ရှို့၏ ခြေထောက်ဘေးမှ ခေါင်းသေးသေးလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မြောင်မြောင်လေးက အခုလေးတင် နိုးလာခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်များက အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူမက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ချန်ရှင်း၏ လက်ထဲရှိ ပန်းကန်ပြားကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ချန်ရှင်းက ပြုံးလျက် လှည့်လာရာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ကြီးမားသော ပန်းကန်ပြားကြီး နှစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

ရွှေရောင်သန်းနေပြီး ကြွပ်ရွနေသော ပေါင်မုန့်ချပ်များပေါ်တွင် တောက်ပသော အနီရောင် စတော်ဘယ်ရီယိုများကို သုတ်လိမ်းထားရာ ပတ္တမြားများကဲ့သို့ ဝင်းလက်နေလေသည်။

အရည်ရွှမ်းသော ကြက်ဥကြော် တစ်လုံးနှင့် အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသော နွားနို့ပူပူ တစ်ခွက်လည်း ပါဝင်နေ၏။

ဤပေါင်းစပ်မှုမျိုးကို နောင်ခေတ်များတွင်တော့ စံသတ်မှတ်ချက်မီ အနောက်တိုင်း နံနက်စာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း ၁၉၇၉ ခုနှစ် ချင်းရွှေရွာတွင်မူ ဧကရာဇ်နန်းတော်အတွက်သာ သီးသန့် ဖန်တီးထားသော တော်ဝင် အစားအစာတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေလေသည်။

"သွား... အန်တီချင်းချင်းကို ခေါ်လိုက်... စားကြရအောင်..."

ချန်ရှင်းက မြောင်မြောင်လေးကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ထမင်းစားပွဲ၌...

လင်းရှို့ရှို့က သူမအရှေ့ရှိ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူလွနေသော နွားနို့ခွက်နှင့် အနီရောင် ယိုများ သုတ်လိမ်းထားသည့် ပေါင်မုန့်တို့ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ လက်ကိုပင် မတင်ရဲတော့ချေ။

ဒီအရာတွေက ဘယ်လောက်တောင် ဈေးကြီးလိုက်မလဲ...

"ဘာလို့ အဲ့ဒီမှာ ရပ်နေကြတာလဲ... စားကြလေ..."

ချန်ရှင်းက နွားနို့တစ်ခွက်ကို ရွှီချင်းချင်းထံသို့ ဦးစွာ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် မြောင်မြောင်လေး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပေါင်မုန့်တစ်ချပ် ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

ရွှီချင်းချင်းက တောက်ပသော အနီရောင် ယိုကိုကြည့်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်

"ဒါက ဘာကြီးလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နီနေရတာလဲ..."

"စတော်ဘယ်ရီယိုလေ... ချိုချိုချဉ်ချဉ်လေး... ကိုယ်ဝန်ဆောင် မိန်းမတွေက အချဉ်တွေ စားချင်တတ်တယ်လို့ စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ရလို့..."

ချန်ရှင်းက ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်ကို ကောက်ယူကာ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရာ တိုးဖျော့သော ကြွပ်ကနဲ အသံလေးနှင့်အတူ ကြွပ်ရွကာ အမှုန့်လေးများ ကျသွားလေသည်။

မြောင်မြောင်လေးမှာ ပေါင်မုန့်ကို စားချင်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။ ချန်ရှင်းက တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ပေါင်မုန့်ကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူကာ သေးငယ်သော အကိုက်လေးတစ်ခု ကိုက်လိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကလေးမလေး၏ မျက်လုံးများက ပန်းကန်ပြားများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားတော့၏။

ချိုလိုက်တာ... မွှေးလိုက်တာ... ကြွပ်ရွနေတာပဲ...

ယင်းက သူမ ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့သော အရသာမျိုး ဖြစ်၏။ ယို၏ ချိုမြိန်မှုနှင့် ပေါင်မုန့်၏ နို့ရနံ့တို့ ရောနှောကာ လျှာပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

"မေမေ... အရမ်း အရသာရှိတာပဲ... သမီးတို့ နှစ်သစ်ကူးတုန်းက စားရတဲ့ သကြားလုံးတွေထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်..."

မြောင်မြောင်လေး၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေပြီး ခွေးခြေအောက်ရှိ သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်က လွှဲယမ်းနေလေသည်။

သူမ၏ သမီးလေး အလွန်အမင်း နှစ်ခြိုက်စွာ စားသောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှို့ရှို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားတော့၏။

သူမက နွားနို့ကို ကောက်ယူကာ တစ်ငုံလေး သောက်လိုက်သည်။

ယင်းက ပိုးသားကဲ့သို့ ချောမွေ့ကာ ကြွယ်ဝသော အရသာရှိပြီး သင်းပျံ့သော ချိုမြိန်သည့် ရနံ့လေးတစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။ သူမ၏ လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် အစာအိမ်ထဲသို့ စီးဆင်းသွားချိန်၌ သူမ တစ်ကိုယ်လုံးကို နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားစေတော့၏။

သူမ ရင်ထဲမှနေ၍ မနေနိုင်တော့ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်... ဒါက သာမန်ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး... နတ်ဘုရားတစ်ပါး လူ့ပြည်ဆင်းပြီး လူ့ဘဝကို ခံစားနေတာနဲ့တောင် တူနေသေးတယ်...