အခန်း ၂၄၁

အခန်း (၂၄၁) ရင်ကွဲနာကျနေသော ဖခင်အိုကြီး

နန်ကုန်းယွမ်က တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

သူသည် အချက်ပေါင်းများစွာ အပြင်းအထန် အရိုက်ခံလိုက်ရ၏။

မင်းသားစုကမူ အလွန်ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေလေသည်။ သူ၏ သားသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အဆိပ်မိနေခဲ့သဖြင့် သူ၏ ဇနီးသည်က သူ့အား အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ထားပေသည်။ ဤကောင်လေး အနည်းငယ် နေမကောင်းဖြစ်လျှင်ပင် သူ၏ ဇနီးက သူ့ကိုသာ အပြစ်တင်တတ်လေသည်။

သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ရသည်ဖြစ်စေ၊ ရိုက်နှက်ခံရသည်ဖြစ်စေ ဖြစ်တတ်လေသည်။

ယခုမူ သူ၏ ချွေးမရှိလာပြီဖြစ်ရာ အထိနာမှုအားလုံးက သူ့သားထံသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် မှင်သက်နေမှုမှ သတိပြန်ဝင်လာလေ၏။ သူသည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလိုဖြစ်နေပြီး သူ၏ အနာဂတ်ယောက္ခမ၏ လူသတ်ချင်နေသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လန့်ဖြန့်ကာ ခုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။

"အမတ်ကြီးယွင်... ရှောင်ဟွားအာက ကျွန်တော်မျိုးကို အဆိပ်ဖြေပေးနေခဲ့တာပါ... ပြီးတော့ သူမ အရမ်းပင်ပန်းသွားလို့ ခုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်သွားတာဖြစ်ရပါမယ်... ကျွန်တော်တို့ လက်မထပ်ရသေးခင်မှာ သင့်လျော်တဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို လုံးဝ လိုက်နာပြီး သူမကို အနည်းငယ်လေးတောင် ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် ကျိန်ဆိုပါတယ်..."

သူသည် သူ၏ ဇနီးလေးအတွက် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်ရန် ဆန္ဒရှိနေပေသည်။

သူတို့သုံးဦးသည် သူ၏ ခြေထောက်များကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။ တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာလုံးဆို့ကာ ငိုကြွေးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ယွမ်... ယွမ်အာ... သား... သား လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီပေါ့..."

အဆိပ်ပြေသွားလျှင်တောင်မှ သူ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်လမ်းလျှောက်နိုင်ရန် အနည်းဆုံး နှစ်ဝက်ခန့် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရန် လိုအပ်လိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးထင်ထားခဲ့လေသည်။

ရှောင်ဟွားအာ ဤမျှလောက် အရည်အချင်းရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်သောအခါကမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ထိုအခါ နန်ကုန်းယွမ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ဒုက္ခိတဖြစ်နေခဲ့သော သူ၏ ခြေထောက်များကို ကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် သက်သာပျောက်ကင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် နောက်ထပ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ကြည့်လိုက်ရာ သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မည်သည့် သက်တောင့်သက်သာမဖြစ်မှုမျိုးကိုမျှ မခံစားရပေ။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ယွင်ဟွားအား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုက ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မိန်းကလေးငယ်ကိုပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေလေသည်။

မင်းသားစုသည် ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေလျက် ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးကြီးယွင်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူတို့၏ မိသားစုအတွက် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တစ်ပွင့် ယူဆောင်လာပေးခဲ့သော ကောင်းမွန်သည့် သမီးတစ်ယောက်ရှိခြင်းအတွက် သူ့အား ကျေးဇူးတင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... မိန်းကလေးငယ် ငါ့မိသားစုထဲကို ဝင်လာတာနဲ့ သူမရဲ့ နေရာကို ဘယ်သူမှ စိန်ခေါ်ရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ သူမကို အရမ်းအလိုလိုက်ထားမှာပါ... သူမက ငါ့အစ်ကိုဆီကနေ ထီးနန်းကို လုယူဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် ညသန်းခေါင်မှာ ငါကိုယ်တိုင် တပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ပိတ်ဆို့ပေးထားမှာပါ..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ငါ့သမီးက ထီးနန်းကို လုယူဖို့ ကြိုးစားမလားတော့ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမယ့် ရွှေရောင်နဂါးပလ္လင်ကို လိုချင်တဲ့ဆန္ဒ ပြင်းပြနေတာကတော့ အသေအချာပဲ..."

သူသည် သူ၏ အငယ်ဆုံးသမီးအား တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမဆီသို့ မကြာခဏ ခေါ်ဆောင်သွားလေ့ရှိပြီး သူမ၏ အိပ်မက်ယောင်ယောင် ပြောစကားများ၏ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော်သည် ရွှေရောင်နဂါးပလ္လင်ကို လိုချင်ကြောင်းချည်းသာ ဖြစ်နေလေသည်။

တုံလင်နိုင်ငံတစ်ခုလုံးတွင် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ ရှေ့မှောက်၌ ထီးနန်းလုယူကာ နဂါးပလ္လင်ကို သိမ်းပိုက်မည်ဟု ပွင့်လင်းစွာ အော်ဟစ်ရဲသူမှာ သူမတစ်ဦးတည်းသာရှိပြီး အသက်ရှင်သန်နိုင်သူမှာလည်း သူမတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

အခြားတစ်ယောက်ယောက်သာ စမ်းကြည့်လိုက်လျှင်...

သူတို့၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်ခြင်း ခံရလိမ့်မည်ဖြစ်၏။

မင်းသားစုသည် စကားဆို့သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုဟိုသည်သည် ကစားနေလေသည်။

"ကောင်းပြီ... မိန်းကလေးငယ်ကို ငါ အရင် ပြန်ခေါ်သွားလိုက်မယ်... မင်းတို့အားလုံး အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြပါဦး..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး ယခင်ကလောက် ဒေါသမထွက်တော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကို သူ သေချာပေါက် သိရှိထားသော်လည်း ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ ဂရုတစိုက် ပျိုးထောင်ထားသော ဂေါ်ဖီထုပ်လေးအား ဝက်တစ်ကောင်က လုယူသွားခြင်းအတွက် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေဆဲပင်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ ဇနီးလေးအား တွန့်ဆုတ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို သူမထံသို့ လုံးဝ ပုံအပ်ထားလေသည်။

"အယ်... အယ်..."

"သတိထားစမ်း... သတိထားစမ်း..."

မင်းသားစုသည် ကြည့်ပင်မကြည့်ရက်တော့သဖြင့် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေသည်။

"မိန်းကလေးငယ်က ဘယ်မှ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းကိုယ်မင်းလည်း ကြည့်ဦး... အရူးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေတာပဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူ၏ ဖခင်အား နက်ရှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ခမည်းတော်... ခမည်းတော် ငယ်ငယ်က မယ်တော်ကို လိုက်တုန်းက ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို ခိုးယူတာတို့... အတွင်းခံဘောင်းဘီ လျှော်တာတို့လို မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တော်တော်များများကို လုပ်ခဲ့တယ်လို့ သား ကြားဖူးတယ်..."

"မင်းကို သေအောင်ရိုက်သတ်ပစ်မယ်... ဒီကောင်စုတ်လေး..."

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဖခင်အား လှောင်ပြောင်ရဲသောကြောင့် မင်းသားစုက လှုပ်ရှားလိုက်စဉ် သူ၏ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ပြောလိုက်၏။

"ခမည်းတော်... ကျွန်တော်တို့ ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ကြမလား..."

မင်းသားစု၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အခန်းတွင်းမှ အပြင်ဘက်သို့တိုင်အောင် တိုက်ခိုက်ကြပြီး မည်သူကမျှ အလျော့မပေးကြပေ။

"ဝါး..."

"ဒါက... ဒါက အရမ်းကောင်းတာပဲ... အရမ်းကောင်းတာပဲ... ငါတို့ သခင်လေးရဲ့ ခြေထောက်က နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ကောင်းသွားပြီ..."

"သတင်းကောင်းပဲ... တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ သတင်းကောင်းပဲ..."

ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အစေခံများနှင့် အစောင့်များအားလုံး ပြေးလာကြည့်ကြပြီး လူတိုင်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြလေသည်။

တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုသည် သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

း"သူတို့ကို ဆုချလိုက်... အိမ်တော်တစ်ခုလုံး လစဉ်လစာ သုံးလစာ ရရှိလိမ့်မယ်..."

"ဒါနဲ့... အိမ်တော်ထိန်း... နန်းတော်ဆီ သတင်းမြန်မြန်ပို့လိုက်... ဒါမှ မယ်တော်ကြီးလည်း ပျော်ရွှင်ရမှာ..."

“ပြီးတော့ ဆုအဖြစ် ရွှေအချို့ကိုလည်း ပေးလိုက်ဦး…”

"ဟုတ်ကဲ့ပါ…”

နန်ကုန်းယွမ်၏ ခြေထောက်များ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည့် သတင်းသည် မြို့တော်တစ်ခွင်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ယွင်ဟွားကမူ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေစဉ် အစေခံများသည် သေတ္တာများကို သူမ၏ ခြံဝင်းငယ်လေးထဲသို့ အသွင်းအထုတ် လုပ်နေကြရာ တစ်ထောင့်လုံး ပြည့်လျှံနေလေသည်။

တတိယမင်းသားမှာ သူ မြင်တွေ့နေရသည့် အရာများကြောင့် လုံးဝ မျက်စိလည်သွားလေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မယ်တော်ကြီးသည် ကောင်းမွန်သောအရာ မည်မျှကို စုဆောင်းထားခဲ့သနည်း။ ထို့အပြင် မင်းသားစုအိမ်တော်၏ သုံးစွဲနိုင်စွမ်းသည်လည်း တကယ်ကို အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

သူသည် ယွင်ဝေ၏ အနီးသို့ ချက်ချင်း တိုးကပ်သွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဝေဝေ... ဗျောက်အိုးလေး... စိတ်မပူပါနဲ့... အရင်က ခေါင်းဆောင်ကို လက်ဆောင်တချို့ ပေးခဲ့ပေမယ့် ဒီကနေစပြီး ငါ ရှာသမျှငွေတွေအားလုံးက မင်းအတွက်ပဲ...မင်းမသိအောင် ဘယ်တော့မှ ပိုက်ဆံတွေကို ဖွက်မထားပါဘူး..."

ခေါင်းဆောင် ရှိနေသရွေ့ သူက ကြေးပြားတစ်ပြားကို ဖွက်ထားလျှင်ပင် ချက်ချင်း သိရှိသွားနိုင်ပေသည်။

ယွင်ဝေသည် မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ရှင့်ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်သူက လိုချင်လို့လဲ..."

"ပြီးတော့ ငါ့ကို ဝေဝေ ငရုတ်သီးလေးလို့ မခေါ်နဲ့... မဟုတ်ရင် ရှင့်ကို သေအောင်ရိုက်သတ်ပစ်မယ်..."

တတိယမင်းသားသည် သူ၏ ခေါက်ယပ်တောင်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု တောက်ပနေလျက် ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို... မိန်းမလို့ ခေါ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

ယွင်ဝေ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်လိမ်သွားပြီး သူမသည် အံကြိတ်ကာ ကျောက်စိမ်းအုတ်ခဲငယ်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

"ဒိုင်း..."

တတိယမင်းသားသည် အုတ်ခဲဖြင့် ကျောကို အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် နာကျင်စွာ အသက်ရှူမှားသွားလေသည်။

"ရိုက်တာက ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုပဲ... ဆူပူတာကလည်း အချစ်ရဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုပါပဲ... ငါ့အပေါ်ထားတဲ့ မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ငါ နားလည်ပါတယ်... ဝေဝေ... ငါ့ရဲ့ ငရုတ်သီးလေး..."

"ရှင် ဒီလူမိုက်ကြီး..."

ယွင်ဝေသည် အုတ်ခဲကို ကိုင်ဆောင်ကာ တတိယမင်းသားနောက်သို့ လိုက်လေသည်။ မျက်နှာ အလွန်ဆိုးရွားနေသော ယွင်ရှောင်ထျန်းမှလွဲ၍ ကျန်လူတိုင်းက ၎င်းတို့၏ ရယ်မောချင်စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး မျိုသိပ်ထားကြလေသည်။

"တတိယမင်းသား... မင်း ဒီနှစ်အတွက် ဂါရဝပြုပြီးပြီဆိုတော့ အခု ပြန်သွားလို့ ရပြီလား..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် အံကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ လှမ်းလာလေသည်။ သူ တစ်နေ့တာလုံး တစ်ခဏမျှပင် မပျော်ရွှင်ခဲ့ရပေ။

ဝက်တစ်ကောင်က ဂေါ်ဖီထုပ်ကို လုယူသွားသလို နောက်ထပ် မြွေပါတစ်ကောင်က ရောက်လာပြီး သူ၏ ကြက်ကလေးများကို လုယူသွားပြန်လေသည်။

“ဘာတွေပြောနေတာလဲ…”

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက သူ့အား ရိုက်လိုက်လေသည်။

"ဧည့်သည်တွေကို ဘယ်သူက နှင်ထုတ်လို့လဲ..."

သူမ၏ တတိယသမီးနှင့် အငယ်ဆုံးသမီးတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ရက်စက်ကြပြီး သူမက ဤသမက်နှစ်ဦးကို ခိုင်မာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုပေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် လွန်စွာ မတရားခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ နိမ့်ကျနေပြီဖြစ်ကာ ယခုအခါ ပို၍ပင် ထိုးကျသွားခဲ့လေပြီ။

သူ၏ အနာဂတ်ယောက္ခမက သူ့အား ကျောထောက်နောက်ခံပြုပေးထားသဖြင့် တတိယမင်းသားမှာ ပါးစပ်နားရွက်တိတ်မတတ် ပြုံးဖြီးနေပြီး ယွင်ရှောင်ထျန်းမှာမူ ဒေါသထွက်နေလေသည်။ သူ၏ အကြီးဆုံးသားမှာလည်း အလွန် အသုံးမကျပေ။ မိန်းမရလာသည်နှင့် ဖခင်ဖြစ်သူကို မေ့သွားကာ နံနက်စောစောကတည်းက ကျန်းမိသားစုထံသို့ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်ရန် ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

ဤသည်က သူ့အား အထီးကျန်ပြီး အကူအညီမဲ့သွားစေကာ ဝံပုလွေပေါက်ကလေးနှစ်ကောင်ကို အနိုင်မယူနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

"မင်းက ငါ့သမီးကို လက်ထပ်ချင်ရင်တော့ ငါ့ထက် အရက်ပိုသောက်နိုင်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် တတိယမင်းသား၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ ဘေးဘက်ခန်းမဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရင်း ပြောလိုက်၏။

“မင်းက ငါ့ထက်အရင် မူးသွားရင် ယွင်မိသားစုအိမ်တော်ကို ဘယ်တော့မှ ခြေမချနဲ့..."

"အဖေ..."

ယွင်ဝေသည် ၎င်းတို့ကို တားဆီးရန် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားချင်ခဲ့သော်လည်း ချွေ့ဝမ်ရှင်းက သူမအား တားဆီးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့... သမီးအဖေက စိတ်ပျက်နေလို့ အရက်နည်းနည်းသောက်ပြီး ရင်ဖွင့်ချင်နေတာပါ..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့လိုက်လေသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သမီးအရင်း မဟုတ်သော်လည်း သူမအတွက် တကယ်ပင် သနားမိလေသည်။

ဤမိန်းကလေးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမကိုယ်သူမ တရားမဝင်သော သမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိထားသောကြောင့် အနည်းငယ် ရှောင်ဖယ်နေတတ်ပေသည်။ သူမသည် အခြားသူများကို ဂရုတစိုက် နှစ်သိမ့်ပေးရန် အမြဲတမ်း ကြိုးစားလေ့ရှိပြီး ကျားပေါက်မလေးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

သူက သူမနောက်သို့ တစ်နေ့လုံးလိုက်ကာ အမြဲတမ်း ပွစိပွစိ ပြောနေခဲ့သဖြင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားကို ပြောင်းလဲသွားစေပြီး ပိုမို ရွှင်လန်းတက်ကြွလာစေခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ကိုယ်လုပ်တော်လီလည်း ရှိသေးတယ်။ သူမက သေချာ သွန်သင်ပေးခဲ့သည်။

"ဒါနဲ့... တတိယမင်းသားက ရိုးအတဲ့ပုံပေါက်ပေမယ့် လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ... ကိုယ်လုပ်တော်လီက သမီးရဲ့ အမေအရင်းဖြစ်နေတော့ သူမ အားတဲ့အချိန်ကျရင် တတိယမင်းသားကို ခေါ်ပြီး သွားတွေ့ဖို့ ဒီမနက်မှာ အမေ ကိုယ်လုပ်တော်လီကို ပြောထားသေးတယ်..."

"အမေ..."

ယွင်ဝေသည် ရှက်သွေးဖြာစွာ ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“အမေ ဘာတွေပြောနေတာလဲ... သမီးက လက်မထပ်ပါဘူး... သမီးက ညီမလေးရဲ့ တင်တောင်းပစ္စည်းထဲ ပါသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား..."