အခန်း ၂၄၅

အခန်း (၂၄၅) ကံဆိုးလှသော ဝမ်းကွဲအစ်ကိုချွေ့

သို့သော်လည်း...

ချွေ့မိသားစုဝင်များသည် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ချွေ့ကျင်းချူ၏ သနားစရာကောင်းလှသော အခြေအနေကို မြင်ပြီး ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။

"ကျင်းချူ... ဘာ... ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

ကျင်းမုလန်က အနားသို့ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံကြောင့် ရပ်တန့်သွားရ၏။

"အမေ... ကျွန်တော့်အနားကို မလာပါနဲ့..."

ချွေ့ကျင်းချူသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရသေးမီမှာပင် ငှက်ချေးတစ်ပုံက သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျလာလေ၏။

အားလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။

ချွေ့ကျင်းချူသည် စိတ်ဓာတ်ကျသွားလေ၏။ လမ်းတစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ ကံဆိုးမှုအလုံးစုံသည် သူ၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"အမေ... သူကတော့ ကျွန်တော် ပညာသင်သွားရင်းနဲ့ တွေ့ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း ကျိုးမင်ရှီးပါ... သူ့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို စီစဉ်ပေးလိုက်ပါဦး..."

သူ့ထံမှ အနံ့အသက်များ ဆိုးရွားစွာ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း သူသည် ယခုအချိန်တွင် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ရေချိုးရန်သာ ဆန္ဒပြင်းပြနေလေသည်။ သူသည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်သွားလေ၏။

"ဝုန်း..."

ညစ်ပတ်နေသော ရေတစ်ဇလုံက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်လောင်းချခံလိုက်ရသည်။ အစေခံမှာ မျက်နှာဖြူရော်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ပြောလာလေ၏။

"သခင်လေး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ရပါဘူး... မှားမှန်း သိပါပြီ..."

ချွေ့ကျင်းချူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်လေသည်။

"ထပါ... ဒီကိစ္စက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး..."

သူသည် ထုံထိုင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းမသိရဘဲ လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်မှစ၍ သူ၏ ကံဆိုးမှုများသည် ပိုမို၍ မကြာခဏဆိုသလို ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ချွေ့ကျင်းချူ ထွက်သွားပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

ကျင်းမုလန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အရှေ့ရှိ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသော လူငယ်လေးအား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဤလူငယ်သည် နွေဦးအင်ပါယာစာမေးပွဲတွင် ဝင်ရောက်ဖြေဆိုမည့် ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ဟန်တူသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်... သခင်လေးကျိုးကို ရေချိုးဖို့ အရင်ခေါ်သွားပေးလိုက်ပါ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မချွေ့... မင်ရှီးက ဒုက္ခပေးသလိုဖြစ်သွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ်..."

ကျိုးမင်ရှီးသည် အားလုံးကို လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အစေခံတစ်ဦး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ဧည့်ခန်းဆီသို့ ထွက်သွားလေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အနည်းငယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေပြီး စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်နေကြောင်း ဖော်ပြနေ၏။

ဝက်သားနီနှပ် တစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုအား နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ချွေ့ကျင်းချူသည် အစပိုင်းတွင် အံ့သြသွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အိုး... ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမလေးပါလား..."

"မတွေ့ရတာတောင် နှစ်နှစ်ရှိသွားပြီ... ဝတုတ်တုတ် ကောင်မလေးက အပျိုပေါက်လေး ဖြစ်နေပြီပဲ... ဒါပေမယ့် နောက်မှပဲ စကားဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

ချွေ့ကျင်းချူသည် နှုတ်ဆက်ကာ အရင်ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း ယွင်ဟွားက သူ၏ ခေါင်းထက်ကို ထိတ်လန့်တကြား အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကိုမူ မမြင်ခဲ့ပေ။

“ဘုရားရေ... ပန်းကလေး... နင် အဲ့ဒါကို မြင်လိုက်လား... နင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ ကံကြမ္မာက မင်ရည်လို မည်းမှောင်နေတာပဲ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ထိတ်လန့်တကြား အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“သူက လူပုံစံ ကျီးကန်းလေးတစ်ကောင်လို မည်းမှောင်နေတဲ့ အတုံးအခဲကြီးတစ်ခုနဲ့ တူတယ်လို့ ပေပေ့ကတော့ ထင်တယ်…”

ယွင်ဟွား၏ မျက်ခွံများ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ သူမ၏ စွမ်းအားများသည် အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် ကံကြမ္မာဟု ခေါ်ဆိုသော အရာများကို မြင်တွေ့နိုင်နေပြီ ဖြစ်၏။

အနီရောင်သန်းနေသော အမည်းရောင်အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည့် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုသည် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်မည့် ကံကြမ္မာရှိနေလေသည်။

“သွားကြစို့... သူတို့နောက်လိုက်ပြီး သွားကြည့်ရအောင်…”

ယွင်ဟွားသည် ပန်းကန်ကို ပြောင်စင်အောင် လျှာဖြင့်လျက်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားလျက် ချွေ့ကျင်းချူ၏ ခြံဝင်းဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။

အစေခံများသည် ရေများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားပြီးဖြစ်ရာ ယွင်ဟွားသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ အတွင်းခံအင်္ကျီ၏ ကြယ်သီးများကို ဖြုတ်နေသော ချွေ့ကျင်းချူ၏ လက်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်သွားလေ၏။

"ဝမ်းကွဲညီမလေး... အစ်ကို အင်္ကျီချွတ်နေတာလေ..."

"ချွတ်လိုက်ပါ..."

ယွင်ဟွားသည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

"ကျွန်မကို အစ်ကို့ရဲ့ ဗိုက်ကြွက်သားတွေ ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ရေတွက်ခွင့်ပြုပါဦး..."

သူမ၏ သားလေး ရှောင်ယွမ်ယွမ်သည် သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်နေသူဖြစ်ရာ သူ၏ ဗိုက်ကြွက်သားများသည်လည်း အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိမည်မှာ သေချာလေသည်။ ချွေ့ကျင်းချူသည် ယွင်ဟွားအား ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက မိန်းကလေးလေ... ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေးကြားက ကွာခြားချက်ကို နားမလည်ဘူးလား..."

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မကို ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်လို သဘောထားလိုက်ပါ..."

ယွင်ဟွားသည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အငွေ့အသက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအမည်းရောင် အငွေ့အသက်မှာ အတော်လေး ထူးဆန်းနေလေသည်။ ချွေ့ကျင်းချူမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားလေသည်။

သူသည် မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ယွင်ဟွား၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဖမ်းဆွဲကာ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားလေ၏။ ယွင်ဟွားသည် ခွန်အားကို အသုံးမပြုဝံ့သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်တိုက် ရုန်းကန်နေရင်း သူမ၏ လက်ထဲမှ ပန်းကန်ပင်လျှင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို... ကျွန်မ အစ်ကို့ကို ကျောပွတ်ပေးရမလား... ကျွန်မရဲ့ လက်အုပ်က အရမ်းကောင်းတာ... အမေကတောင် ကျွန်မကို ကျောပွတ်ပေးတာ အရမ်းသက်သာတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်..."

ယွင်ဟွားသည် ရုန်းကန်နေဟန်ရှိသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် ချွေ့ကျင်းချူအား ဝန်းရံနေသော မကောင်းသည့် အငွေ့အသက်များကို ဖယ်ရှားပေးရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်နှင့် ထိမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုအမည်းရောင် စွမ်းအင်များသည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ရှိနေသည့်အလား နောက်သို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားလေ၏။

ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့သည်လည်း ဆွဲခွာခြင်းကို ခံနေရ၏။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆွဲယူပြီးနောက် ထိုတူညီသော အမည်းရောင် အတုံးအခဲကြီးကို ယွင်ဟွားထံမှ ခွဲထုတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့ တွေ့ရှိခဲ့ရလေသည်။

ထို့နောက် ယွင်ဟွားသည် ယင်စွမ်းအင်များကို လူစုခွဲရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မည်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

"အစ်ကို... အစ်ကို... ကျွန်မကို နေခွင့်ပြုပါဦး..."

ယွင်ဟွား စကားမဆုံးမီမှာပင် သူမသည် အပြင်သို့ လွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ အနောက်မှ တံခါးပိတ်သွားသော အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ယွင်ဟွားသည် တံခါးဝတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် အံကြိတ်ကာ ရပ်နေလေ၏။

"အစ်ကို့ရဲ့ ကံဆိုးမှုက ခံထိုက်ပါတယ်..."

သူမ စကားပြောပြီးရုံသာ ရှိသေးသည်။ အခန်းတွင်းမှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် တံခါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်၏။

"အား..."

"အား..."

အော်ဟစ်သံနှစ်ခု တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ချွေ့ကျင်းချူသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို ကောက်ယူ၍ မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်လေသည်။ ရေချိုးစည်ပိုင်းထဲတွင် သူ ထိုင်လိုက်ရုံရှိသေးရာ ၎င်းမှာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကံတရား၏ ဖန်တီးမှုအရ သူ ရေလှိုင်းများနှင့်အတူ လွင့်စင်သွားချိန်တွင် ကြွေပန်းကန်ကွဲတစ်ခုက သူ၏ တင်ပါးကို စူးဝင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲညီမလေး ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သော ဝက်သားနီနှပ် ထည့်ထားသည့် ပန်းကန်လုံးကြီးပင် ဖြစ်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် အလွန်လန့်သွားသဖြင့် ရုတ်တရက် နောက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။

“အိုး... ဒုက္ခပါပဲ... ငါ့မျက်လုံးတွေ ညစ်ပတ်သွားပြီ…”

သူမသည် ရှောင်ယွမ်ယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ဝေဝါးနေသော အသိစိတ်ထဲတွင် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို၏ ဖြူဖွေးနေသော တင်ပါးကြီးကို မြင်လိုက်ရသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။

“တကယ်ပါပဲ…”

“အတော်လေး ကော့နေတာပဲ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ကြင်နာစွာဖြင့် သတိပေးလာလေသည်။

"ပန်းကလေး... နင်က ခုလေးတင် ဗိုက်ကြွက်သား ရှစ်ကွက်ကို ကြည့်ချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

“အဲ့ဒါက မတူဘူးလေ... ဗိုက်ကြွက်သားတွေက မျက်စိပသာဒဖြစ်ပေမယ့် တင်ပါးကြီးတွေကတော့ ကြည့်ရတာ အဆင်မပြေဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား…”

ယွင်ဟွားက ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ လန့်သွားသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဟွားဟွား... ပေပေ့က အကုန်လုံးကို မြင်လိုက်ရတယ်... တကယ်ကို ကော့နေတာပဲ…”

ချွေ့ကျင်းချူမှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုသည် သက်သေပြခံလိုက်ရလေပြီ။ ပြီးတော့ ပေပေ့ဆိုတာက ဘာကြီးလဲ။

ယွင်ဟွားကို မျက်လုံးဆေးကြောရန်အတွက် ကျင်းမုလန်က ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။ တော်ဝင်သမားတော်သည် ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ချွေ့ကျင်းချူ၏ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးပေးနေ၏။

"နယ်စားကြီးကို တင်ပြပါတယ် အမတ်ချွေ့... သားအကြီးဆုံးရဲ့ တင်ပါးက..."

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဲ့ဒီဒဏ်ရာက... သိပ်မနက်ပါဘူး... နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ပါ... ရေမချိုးပါနဲ့ ပြီးတော့ အစပ်တွေလည်း မစားပါနဲ့..."

သမားတော် ထွက်သွားပြီးနောက် ချွေ့ကျင်းချူသည် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ခံစားချက်ဖြင့် သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမလေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး ပေပေ့ဆိုသည်မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် သိတယ်... ကျွန်တော် ပြောပြမယ်..."

ချွေ့ကျင်းရှင်းသည် ခုန်ထွက်လာပြီး သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမလေးနှင့် ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးကို ဖွင့်ဟပြောပြလေတော့သည်။

ချွေ့ကျင်းချူ၏ မျက်ခွံများ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားလေ၏။

"ဒါဆို... ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမလေးက မင်းသားစု အိမ်တော်က ချွေးမ... တုံလင်နိုင်ငံရဲ့ မင်းသမီး... ပြီးတော့ မယ်တော်ကြီးရဲ့ ညီမဆိုပါတော့..."

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုကြီး..."

ချွေ့ကျင်းချူသည် မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"မင်းတို့က ငရဲပြည်က တရားသူကြီးတွေ... ဖြူမည်း သေမင်းတမန်တွေနဲ့ တစ္ဆေသံတမန်တွေအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ ယွင်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကိုပါ မြင်ဖူးတယ်ပေါ့..."

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုကြီး..."

တင်ပါးကြီးကို ကော့ထားလျက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ချွေ့ကျင်းချူသည် သူ ဘာကြောင့်များ ပညာသင်သွားခဲ့မိသနည်းဟု တိတ်တဆိတ် နောင်တရနေမိသည်။ သူသည် ကောင်းမွန်သော ပြဇာတ်များစွာကို လွတ်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ကို ဆက်ပြောခွင့်ပြုပါဦး... ဝမ်းကွဲညီမလေးကလေ..."

အခြားတစ်ဖက်တွင်...

ယွင်ဟွားသည် ကလေးများနှင့်အတူ ထိုင်နေပြီး ရှောင်ရှူးရှူး၏ ပုံရိပ်သည် သူတို့၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။ သူမသည် ဝမ်းကွဲအစ်ကို၏ ဇာတာခွင်ကို ကြည့်နေရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမှုမှာ တစ်ခဏမျှ ပြေလျော့မသွားခဲ့ပေ။

ထိုအမည်းရောင် အငွေ့အသက်သည် မည်သည့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကြောင့်မှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်သလို ကံဆိုးစေသော တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ အငွေ့အသက်မျိုးလည်း မပါဝင်ပေ။

“ဟွားဟွား... နင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်လောက်ကတည်းက ကံဆိုးမှုတွေနဲ့ သီသီလေး လွတ်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်တွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရတာပဲ…”

တရားသူကြီးစုတ်တံက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

မြင်းလှည်းက လန့်သွားပြီး ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ လိမ့်ကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသလို ကျောက်တုံးများနှင့်လည်း ထိခိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ အဆိုးရွားဆုံးမှာ သူသည် သူခိုးအဖြစ် အထင်လွဲခံရပြီး ရွာသားများ၏ လိုက်လံရိုက်နှက်သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုပင် ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

ယွင်ဟွားသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်ပြီး စာမျက်နှာများကို ဆက်လက် လှန်လှောကြည့်နေလေသည်။

သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုသည် ပညာသင်ရန် နိုင်ငံရပ်ခြားသို့ မသွားမီ ပထမနှစ်တွင် လုံးဝ ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း...

ဒုတိယနှစ်သို့ ရောက်သောအခါ လစဉ်လတိုင်းလိုလို ကံဆိုးမှု တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုခန့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ မည်သူမျှ ဘဝတွင် ကံဆိုးမှုများနှင့် ကင်းလွတ်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ချွေ့ကျင်းချူသည် ထိုကိစ္စများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။ သို့သော် ယွင်ဟွားက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။

သင်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကံဆိုးနေလျှင်တောင်မှ လစဉ်လတိုင်း ထိုသို့ဖြစ်ပေါ်နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင်…

သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ခေါင်းပေါ်ရှိ အမည်းရောင် အငွေ့အသက်သည် လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်ကတည်းက ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်းဆောင်အတွင်း…

ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် ကျိုးမင်ရှီးက ချွေ့ကျင်းချူ၏ ခြံဝင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အစ်ကိုချွေ့ ပြဿနာထပ်တက်ပြန်ပြီဟု ချွေ့မိသားစု၏ အစေခံများ အချင်းချင်း စကားစမြည်ပြောနေကြသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရလေသည်။