အခန်း ၂၄၆

အခန်း (၂၄၆) စနစ်

"အစ်ကိုချွေ့... တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား..."

သူ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးမင်ရှီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

ချွေ့ကျင်းချူသည် လက်ကာပြကာ ပြုံးလျက်

"အဆင်ပြေပါတယ်... ဧည့်ခန်းမဆောင်ကို သွားကြစို့... အဘိုးတို့ စောင့်နေကြလောက်ပြီ..."

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူသည် မျက်စိရှင်ရှင်ထားကာ နားစွင့်ထားခဲ့ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ကြွေကွဲစရှထားသည့် ဒဏ်ရာမှာ အတော်လေး ရှည်လျားသေးသည်ဟု ပြောထားသောကြောင့် ကျင်းမုလန်သည် အစေခံများကို ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အခင်းအိအိလေးများ တင်ထားရန် ခိုင်းစေလိုက်၏။

"အဘိုး... အဘွား... အဖေနဲ့ အမေ... သူက ကျိုးမင်ရှီးပါ... သား အရင်က ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ သူက ကူညီပေးခဲ့တာပါ... ဒီနှစ်မှာ သားတို့ အတူတူ ခရီးသွားဖြစ်ခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူက သားကို သေချာဂရုစိုက်ပေးခဲ့ပါတယ်..."

"မြို့တော်ကိုလာတဲ့ ဒီခရီးစဉ်က အင်ပါယာစာမေးပွဲ ဝင်ဖြေဖို့အတွက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်... စာမေးပွဲအတွက် စာပြန်နွှေးလို့ရအောင် သား သူ့ကို အိမ်မှာပဲ တည်းခိုဖို့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပါတယ်..."

ချွေ့ကျင်းချူက ချွေ့မိသားစုကို ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး..."

ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်များ မဟုတ်သရွေ့ ချွေ့ဟုန်ယွမ်သည် လူငယ်များ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အမြဲတမ်း လေးစားတတ်၏။ ယွင်ဟွား ဟူသော အသုံးမကျသည့် မြေးမလေးကလွဲလျှင်ပေါ့။

"ကျိုးမင်ရှီးက နယ်စားမင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"မင်း ဒီနေရာမှာ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ တည်းခိုနိုင်ပါတယ်... အစားအသောက် ရှောင်ကြဉ်ရမယ့် ကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အစေခံတွေကို သေချာ ဂရုစိုက်ခိုင်းထားလိုက်ပါ့မယ်..."

ကျင်းမုလန်သည် သူက သူမ၏ သားကို သေချာဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည်ဟု ကြားသောအခါ သူ လာမည့် စာမေးပွဲများအတွက် ပြင်ဆင်နိုင်ရန် နေထိုင်ရာတွင် သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေရန် သေချာစီစဉ်ပေးမည်ဟု တွေးလိုက်လေသည်။

"သခင်မကို ဒုက္ခမပေးပါရစေနဲ့...ခုလောက်ဆိုရင်ပဲ အလွန်ကောင်းမွန်နေပါပြီ..."

ကျိုးမင်ရှီးသည် အရိုအသေပေးကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီး နှိမ့်ချတတ်သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး၏ အမူအကျင့်ကို ပြသလိုက်ရာ ချွေ့မိသားစု၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိသွားလေသည်။

ထို့နောက် ကျင်းမုလန်သည် သူမ၏ သားထံသို့ အာရုံစိုက်လိုက်၏။

"ဒါနဲ့ ကျင်းချူ... အမေ စောစောက မမေးလိုက်ရဘူး... လမ်းမှာ အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခုလောက် ကံဆိုးနေရတာလဲ..."

အိမ်တော်သို့ စတင်ပြန်ရောက်လာချိန်က သူ၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေနှင့် ထို့နောက်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို ကျင်းမုလန် မေ့ပျောက်မသွားသေးပေ။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချွေ့ကျင်းချူ၏ မျက်နှာမှာ ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်သွားသည်။

"သားလည်း မသိဘူး... ကံဆိုးတာပဲ ဖြစ်မှာပါ... နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ဟူးကော်ဘုရားကျောင်းကိုသွားပြီး အမွှေးတိုင်ထွန်းကာ ဆုတောင်းကြတာပေါ့..."

ချွေ့ဟုန်ယွမ်သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မြေးဖြစ်သူကို အကဲခတ်လိုက်၏။ အရင်ကဆိုလျှင် သူသည် ကျင်းချူ အမှန်တကယ် ကံဆိုးသည်ဟုသာ ညည်းတွားမိမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ မြေးမလေး ရှိလာပြီးနောက်တွင် သူ၏ အမြင်များ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မြေးအကြီးဆုံး ယွင်ချင်းမော့ထံတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

ချွေ့ဟုန်ယွမ်နှင့် ချွေ့ရှီယန်တို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးက တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါနဲ့ ယွင်ဟွားက ဘယ်ကို ထွက်သွားပြန်ပြီလဲ..."

ချွေ့ဟုန်ယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အား အမြဲတမ်း ဒေါသထွက်စေတတ်သော မိန်းကလေးကို မတွေ့ရသဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"သူမ အိမ်နီးချင်းရဲ့ ခြံစည်းရိုးကို ကျော်တက်ဖို့ သွားပြန်ပြီလို့ ထင်တယ်..."

ကျန်းလင်းရှူက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဘေးရှိ အထိန်းတော်ကို အစေခံမလေးထံ သွားရှာရန် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။

“ ဟွားဟွား... ပေပေ့ရဲ့အဆိုအရ နင့်ရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲကို သတိလစ်သွားအောင် ရိုက်ချလိုက်ပြီးမှ သူ့ခေါင်းပေါ်က အမည်းရောင်အငွေ့အသက်ကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်သင့်တယ်…”

“ပန်းကလေး... ငါလည်း စုတ်တံလေးကို သဘောတူတယ်…”

ယွင်ဟွားက လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... အခုပဲ သွားထုကြရအောင်…”

ယွင်ဝေက သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ကလေးများနှင့်အတူ ကံဆိုးခြင်းများနှင့် အခြားသော ကံကြမ္မာဆိုးများအကြောင်း ပြောဆိုနေစဉ် သူမ၏ ညီမဖြစ်သူ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် မှုန်မှိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုပ်စရာအလုပ်များ ရှိနေပြီဆိုသည်ကို သူမ သိလိုက်၏။

"ညီမလေး... နင် တစ်ခုခု ဆိုးသွမ်းဖို့ ကြံစည်နေတာလား... တတိယအစ်မလည်း နင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွင်ဝေသည် ကျောက်စိမ်းအုတ်ခဲငယ်ကို ထုတ်ယူရန် မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။

ယွင်ဟွား...

သူမက သူမ၏ ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဝါကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့နေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“တတိယအစ်မ... ပြဿနာကောင်သုံးက အစ်မကို သဘောကျနေလို့ တော်သေးတာပေါ့... မဟုတ်ရင် အဖေနဲ့ အမေက အစ်မကို သူတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေပြီလို့ ပြောကြတော့မှာပဲ..."

ယွင်ဝေသည် သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးကို မော့ကာ

"ငါလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးလေ... ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှုက သူ့ကို ဆွဲဆောင်သွားတာကိုး..."

သူမ၏ မိခင်ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။ သူမသည် မှန်ကန်သောသူနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသင့်ပေသည်။

"ညီမလေး... မြန်မြန်ပြောစမ်းပါ... နင် ဘယ်သူ့ကို သွားထုမလို့လဲ... တတိယအစ်မက နင့်အတွက် ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ခိုက်ပေးမယ်..."

ယွင်ဟွားက ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ချွေ့ကျင်းချူကိုလေ..."

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုလည်း ချွေ့ကို သွားထုကြတာပေါ့..."

ယွင်ဝေ၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေသံများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားကာ ခြေကားယားဖြစ်သွားလေသည်။

သူမ၏ အစ်ကိုဝမ်းကွဲကို သွားထုမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သူမကို သတ္တိဆယ်ဆလောက် ပေးမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ သူမ ရဲမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ် သူမကို လိုက်ရှာနေသော အထိန်းတော်ကြီး ရောက်လာလေသည်။

"တတိယသခင်မလေး... စတုတ္ထသခင်မလေး... သခင်လေးကြီးက သူငယ်ချင်းတွေကို အိမ်တော်ကို ခေါ်လာလို့ နယ်စားမင်းက သခင်မလေးတို့ကို လာခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်..."

သူငယ်ချင်း...

ဟုတ်သားပဲ။ သူမ အစ်ကို၏ ဇာတာခွင်ထဲတွင် သူနှင့်အတူ ခရီးသွားလာကာ ပညာသင်ကြားနေသည့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိနေသည်ပင်။

ယွင်ဟွားသည် ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။ သူမသည် ကုသိုလ်စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူမ၏ တောက်ပသော ရွှေရောင်အဆင်းအဝါက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံတစ်သံကို ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

“လက်ခံသူ... လက်ခံသူ... အရှေ့က လျှောက်လာတဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ငါလိုချင်တယ်…”

စက်သံကဲ့သို့ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာရာ ယွင်ဟွားကို လန့်သွားစေသည်။

သူမသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးမင်ရှီးကလည်း သူမကို အကဲခတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ ပန်းကလေး... ငါ့နားတွေ တစ်ခုခု မှားနေတာလား... တစ်ခုခု ကြားလိုက်ရသလိုပဲ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်မှာ ကျိုးမင်ရှီး၏ မျက်စိရှေ့သို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရသည်။ သူက စောစောက ဘာတစ်ခုမှ ပြောခဲ့ပုံမရပေ။

“ ပေပေ့လည်း ကြားလိုက်တယ်... တကယ် လန့်သွားတာပဲ…”

တရားသူကြီးပေပေ့မှာ သေလုမတတ် ကြောက်ရွံ့သွားသော်လည်း သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကိုမူ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

လူတိုင်းက...

ထိုအသံက ဘာအသံလဲ။ သူတို့ ဘာကြောင့် မကြားရတာလဲ။

“ ပါးစပ်ပိတ်ထား... ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... မင်း ဆက်ပြီး ဆူညံနေဦးမယ်ဆိုရင် ငါ အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေလိုက်တော့မယ်…”

ကျိုးမင်ရှီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ စနစ်၏အသံက သူ့ကို ရူးသွပ်သွားစေလုမတတ်ပင်။

“လက်ခံသူ... စကားကို ဆင်ခြင်ပြောပါ... စနစ်ကို မလေးမစားလုပ်ရင် အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်…”

စနစ်၏ ခြိမ်းခြောက်သံကြောင့် ကျိုးမင်ရှီးမှာ စိတ်ထဲတွင် အံကြိတ်လိုက်မိသည်။

ယွင်ဟွား...

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံမှာလည်း…

“ဟွားဟွား... အဲ့... အဲ့ဒါ... သူ... သူ့... သူ့ခေါင်းထဲမှာ တစ်ခုခုက စကားပြောနေတယ်…”

တရားသူကြီးစုတ်တံမှာ အစီအစဉ်မကျစွာ ရေရွတ်နေပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကမူ ၎င်း၏ မူလပုံစံကို ဖော်ပြနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချွေ့မိသားစုဝင်အားလုံး အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ချွေ့ဟုန်ယွမ်သည် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် ကျိုးမင်ရှီးနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် စတင်ပြောဆိုလိုက်၏။

“သခင်လေးကျိုး... မင်းက ဘယ်ကလာတာလဲ... ပြီးတော့ ကျင်းချူနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိသွားတာလဲ..."

"နယ်စားမင်း... ကျွန်တော်မျိုးက... အဟွတ် အဟွတ်... ပါရှူးနယ်မြေက လာတာပါ..."

ကျိုးမင်ရှီးက ရိုးသားစွာ ပြုံးလျက် သူ၏စကားကို အမြန်ပြင်ပြောလိုက်သည်။

“ တော်သေးတာပေါ့... ငါ ချန်တူးလို့ အမှတ်တမဲ့ ပြောထွက်သွားတော့မလို့…”

ယွင်ဟွားမှာ ထုံပေပေဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အခန်းထဲရှိ လူများကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ မည်သူမျှ သူ၏အသံ သို့မဟုတ် စနစ်ဆိုသည့်အရာ၏ အသံကို ကြားပုံမရပေ။

ကျိုးမင်ရှီးက လူတိုင်းနှင့် ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဆိုနေဆဲအချိန်တွင် သူ၏စိတ်ထဲရှိ စနစ်မှာ ယွင်ဟွား၏ ကံကြမ္မာကောင်းအတွက် မနာလိုဖြစ်ကာ သွားရည်ကျနေလေသည်။

“လက်ခံသူ... ခဏနေရင် ချွေ့ကျင်းချူနဲ့ အဆက်အသွယ်ရအောင် တစ်နည်းနည်းနဲ့ လုပ်ပါ... သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို ငါ အကုန်စုပ်ယူပြီးသွားရင် ငါ့ရဲ့ နောက်ထပ်ပစ်မှတ်က ဒီမိန်းကလေးပဲ…”

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများက မှုန်မှိုင်းသွားပြီး သူမ၏ ပတ်လည်တွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုက ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်လာလေသည်။

ထိုစဉ် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်၏ ထိတ်လန့်နေသောအသံက ခန်းမတစ်ခုလုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

“ တောက်... လခွီးပဲ…”

“ ပန်းကလေး... ဒီကျိုးမင်ရှီးက တခြားကမ္ဘာက ဝိညာဉ်တစ်ခုပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က တကယ့် ကျိုးမင်ရှီး စာဖတ်နေချိန်မှာ သူ့ဝိညာဉ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝင်ပူးသွားတာ... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က အဲ့ဒီစနစ်ဆိုတဲ့အရာရဲ့ ချိတ်ပိတ်တာကို ခံလိုက်ရတယ်…”

“ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က မှေးမှိန်နေပြီဆိုတာကို ငါ မြင်နေရတယ်... မကြာခင်မှာပဲ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ်…”

လူတိုင်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် တရားသူကြီးနှင့် အခြားအရာများကို တွေ့ခဲ့ဖူးပြီးဖြစ်ရာ ချွေ့ကျင်းချူမှလွဲ၍ သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ခိုင်မာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်မနေခဲ့လျှင် ယခုလို ခြေခေါက်လဲလုမတတ် အခြေအနေမျိုးဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

*ငါ ခုလောက် ကံဆိုးနေတာ မဆန်းပါဘူး... ငါ့ဘေးနားမှာ ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို စုပ်ယူနေတဲ့ စနစ်ဆိုတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေတာကိုး…*

ယွင်ဟွားက တိတ်ဆိတ်နေပြီး တရားသူကြီးစုတ်တံကမူ ဒယ်အိုးထဲမှ ဆီများကို အပူပေးရန် တိတ်တဆိတ် ပြင်ဆင်နေလေသည်။

“စာအုပ်ပိုးကောင်လေး... အဲ့ဒီစနစ်ဆိုတာက ငါတို့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းရေတွင်းကို ဖြတ်ပြေးရင်း အတင်းပြောတုန်းက နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစုလို့ခေါ်တဲ့ ပုံပြင်စာအုပ်တွေထဲက အရာများလား…”

“ငါ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ခေါင်းပေါ်က အမည်းရောင်အငွေ့အသက်က နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတာ မဆန်းပါဘူး... အခုတော့ အားလုံး ရှင်းသွားပြီ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒါ စနစ်ပဲ... ငါ စာအုပ်ထဲမှာ အဲ့ဒီအကြောင်းကို လေ့လာကြည့်ပြီးပြီ... မွေးဖွားခြင်းစနစ်နဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်စနစ်ဆိုတာတွေ ရှိတယ်... ကျိုးမင်ရှီးရဲ့ စိတ်ကူးက ကံကြမ္မာစုပ်ယူတဲ့စနစ်လို့ ငါထင်တယ်…”

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရောင်တစ်ချက် လက်သွားရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

“အရမ်းကောင်းတာပေါ့... သူတို့က ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေထဲကို ဝင်လာတာဆိုတော့ ငါတို့ သူတို့ကို အချိန်တိုအတွင်းမှာ အကုန်ရှင်းပစ်လိုက်မယ်…”

လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဤစနစ်ဆိုသည့်အရာက ဘာကြီးလဲ။

သူမ၏ ညီမဖြစ်သူ၏ ကြမ်းတမ်းသောစကားများကို ကြားသောအခါ ယွင်ဝေသည် ကျောက်စိမ်းအုတ်ခဲငယ်ကို ကိုင်ကာ ယခုချက်ချင်း ပြေးသွားချင်စိတ်များ ပေါက်သွားလေသည်။