အခန်း ၂၄၈

အခန်း (၂၄၈) တစ်ရွာတည်းသား

ကျိုးမင်ရှီး၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားလေ၏။

ထိုအရာကို မြင်သော် ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ရာ ကျိုးမင်ရှီးက တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလာသည်။

"တစ်ခွက်ကို တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်..."

ထို့နောက် သူက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

"တူကြီးတစ်လက်နဲ့ တူငယ်နှစ်လက် ပေါင်းရင် စုစုပေါင်း ဘယ်လောက်ကျသလဲ..."

ယွင်ဟွားက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်..."

သူမသည် မုန့်ပိုဟင်းချိုကို ကျိုချက်နေစဉ်အတွင်း တစ္ဆေများ ဤအကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ကြားခဲ့ရဖူးပြီး ယခုကဲ့သို့ အတိအကျ ကိုက်ညီနေလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

"တစ်ရွာတည်းသား..."

ကျိုးမင်ရှီး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး သူမထံသို့ ပြေးသွားကာ ဖက်ထားချင်စိတ်များ ပေါ်လာလေသည်။

"တစ်ရွာတည်းသား... မင်း ဘယ်တုန်းက ရောက်လာတာလဲ... ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့လား ဝိညာဉ်သက်သက်လား... ပြီးတော့ မင်း ဘယ်လိုသေသွားခဲ့တာလဲ..."

ယွင်ဟွားက မျက်တောင်တဖြုတ်ဖြုတ် ခတ်လိုက်၏။

"ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာတာ... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်သုံးနှစ်ကတည်းက ရောက်နေတာ... ငါက ဇာတ်လမ်းကြည့်ရတာကို အရမ်းသဘောကျနေတုန်း ရက်စက်တဲ့ ငါ့ရဲ့ အထက်လူကြီးက ကန်သတ်လိုက်လို့ သေသွားခဲ့တာ..."

ကျိုးမင်ရှီးသည် ယွင်ဟွားအား ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘုရားရေ... မင်းရဲ့ အထက်လူကြီးက တကယ်ပဲ အကျင့်စာရိတ္တ မရှိတာလား..."

"ငါ့အကြောင်း မပြောပါနဲ့တော့... နင်ကရော ဘယ်လိုသေသွားခဲ့တာလဲ..."

ယွင်ဟွားက ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

ကျိုးမင်ရှီးက သက်ပြင်းချကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဟူး... လောလောဆယ် စီးပွားရေးက သိပ်မကောင်းဘူး... အလုပ်မရတာ ခြောက်လလောက် ရှိနေပြီ... အိတ်ကပ်ထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ နောက်ဆုံးငွေတစ်ရာနဲ့ ထီထိုးလိုက်တာ တကယ်ပဲ ပထမဆုကြီး ပေါက်သွားခဲ့တယ်..."

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ယွင်ဟွားအား လက်သုံးချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

"တစ်ရွာတည်းသား... သန်းသုံးဆယ်တောင်... ငါ ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းသာသွားခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိမှာမဟုတ်ဘူး... ငွေရရချင်း ခရီးထွက်တော့မလို့ ပြင်ထားတာ... ဒါပေမယ့်... ဘာတွေဖြစ်သွားမှန်းကို မသိလိုက်ဘူး..."

ကျိုးမင်ရှီး၏ စကားလုံးများသည် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလိုအလျောက် တုန်ယင်လာလေသည်။

“သတိပေးတယ်... သတိပေးတယ်... စနစ်ရှိနေတာကို ပြင်ပလူတွေဆီ ဖွင့်မပြောနဲ့..”

စနစ်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ယွင်ဟွားအား သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် တပ်မက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

“မင်း... ခွေးကောင်..”

ကျိုးမင်ရှီးက တိုးညင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းသည် နေ့ခင်းကလောက် မပြင်းထန်သော်လည်း သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လုံးဝ ထုံကျင်သွားစေခဲ့သည်။

“သူက ငါ့ရဲ့ ဇာတိမြေကလာတာ... သူ ဝတ္ထုတွေ မဖတ်ဖူးဘူးဆိုတာ ငါ မယုံဘူး... စနစ်တွေနဲ့ အကူအညီပေးတဲ့ အရာတွေအကြောင်းကို သူ မသိဘဲ မနေဘူး..”

စနစ်က သူ့အား အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

“မပြောနဲ့..”

ယွင်ဟွားက သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်အား လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... အကူအညီပေးတဲ့အရာဆိုတာ ဘာလဲ..”

“ငါသိတယ်... ငါသိတယ်..”

တရားသူကြီးစုတ်တံက သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို မြှောက်လိုက်၏။

“မုန့်ပိုရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာတော့ ကူးပြောင်းလာတဲ့သူတွေအတွက် သွေးနဲ့ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ နေရာလွတ်တွေ ပြီးတော့ ကုန်သွယ်ရေးစျေးဆိုင်တွေလို မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ အရာတွေလို့ ပါတယ်..”

တရားသူကြီးစုတ်တံက ရှည်လျားသော ရှင်းလင်းချက်ကို တတွတ်တွတ် ပြောပြနေပြီး ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးသေးသေးလေးများကတော့ မျက်တောင်တဖြုတ်ဖြုတ် ခတ်နေလေသည်။

"တစ်ရွာတည်းသား... ငါ အချိန်ကာလကို ဖြတ်သန်းလာတုန်းက ယမမင်းနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်... သူက ငါ့ကို ကျောက်တုံးလေးတစ်တုံး ပေးလိုက်တာ... အထဲမှာ ရတနာတွေ အများကြီးပါတဲ့ အဆုံးအစမရှိ ကြီးမားတဲ့ နေရာလွတ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တယ်..."

"ဘာ..."

"မင်းရဲ့ အစွမ်းက နေရာလွတ်တစ်ခုလား..."

ကျိုးမင်ရှီးသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ထုံကျင်မှုကို သည်းခံရင်း စနစ်၏ ရူးသွပ်ဖွယ် သတိပေးချက်များကို လျစ်လျူရှုကာ ငိုကြွေးလိုက်လေသည်။

"ဝါး... တခြားသူတွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိုင်းယှဉ်ရတာ တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်..."

"ငါ့ရဲ့ စနစ်က အသုံးမကျတဲ့ စနစ်တစ်ခုပဲ... ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှာ ငါ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ... ဒီစနစ်က ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ချိတ်ဆက်ပြီး ငါ့ဝိညာဉ်ကို ဒီကမ္ဘာဆီ ဆွဲခေါ်လာခဲ့တာ..."

ယွင်ဟွားက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာလေသည်။

"ဟင်... ဒါဆို... နင် ပြန်သွားလို့ရသေးလား..."

"ရတယ်..."

ကျိုးမင်ရှီးက သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ခေတ်သစ်ခန္ဓာကိုယ်က သတိလစ်နေရုံပဲ... စနစ်က ငါ့ကို ပြန်မပို့ခင် သူရဲ့တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ခိုင်းနေတယ်..."

ယွင်ဟွားက မေးလိုက်၏။

"ဘာတာဝန်လဲ..."

“ထပ်ပြီး သတိပေးတယ်... သတိပေးတယ်..”

စနစ်က လျှပ်စစ်စီးကြောင်းကို တိုးမြှင့်လိုက်ရာ ကျိုးမင်ရှီးမှာ ထပ်မံ၍ တက်သွားလေသည်။

“ကျစ်... သာမန်လူသုံးယောက်ပေါင်းရင် ကျူးကော့လျန်တစ်ယောက်နဲ့ ညီမျှတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မင်း သိရဲ့လား... ငါ့ရဲ့ တစ်ရွာတည်းသားကို ပြောပြနေတာ... မင်းအတွက် ကံကောင်းမှုတွေ ယူဆောင်လာပေးမယ့် နည်းလမ်းကို သူ ကူရှာပေးနိုင်ကောင်း ရှာပေးနိုင်လိမ့်မယ်..”

စနစ်...

ထိုအချက်က အဓိပ္ပာယ်ရှိပုံရသည်။ သူတို့သည် သူမကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး တိုက်ဆိုင်စွာပင်။

ချွေ့ကျင်းချူသည် သူမနှင့် ဆက်သွယ်မှုအချို့ ရှိလေသည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေး ဆိုးရွားပါက သူသည် ကံကောင်းမှုကို တိုက်ရိုက် ရရှိမည် မဟုတ်ပါလား။ ပြောင်းပြန်အားဖြင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ပါက သူသည် သူမကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ပြီး သူမ၏ ကုသိုလ်များနှင့် ကံကြမ္မာများကို အစားထိုး လဲလှယ်နိုင်သည်။

စနစ်က မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ပြုံးလိုက်လေသည်။

“သဘောတူတယ်..”

စနစ်က သဘောတူလိုက်ချိန်တွင် ကျိုးမင်ရှီးသည် သက်သာရာရသွားကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ကံကြမ္မာကို စုပ်ယူဖို့ သူ့ကို ကူညီပေးရတာ..."

ယွင်ဟွားသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်လေသည်။

"ကံကြမ္မာကို စုပ်ယူတာလား..."

"ဒါဆို... အဲ့စနစ်က ကောင်းတဲ့အရာပုံ မပေါက်ဘူး... နင့်ကို ဆုလာဘ်တွေများ ပေးမှာလား..."

ကျိုးမင်ရှီးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဘာမှမရှိဘူး... လျှပ်စစ်ရှော့တိုက်တာရယ် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်ဆိုတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေပဲ ရှိတယ်..."

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးအန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားလေသည်။

ဝတ္ထုများက အန္တရာယ်များပေသည်။

“ဟားဟား... ပန်းကလေး... မင်ရှီးက တကယ့်ကို ကံဆိုးတဲ့ ရက်သတ္တပတ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာပဲ... သူ ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရခဲ့ဘူး..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် သနားစရာအကောင်းဆုံး ကူးပြောင်းသူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ဟီးဟီး... သူ့အတွက် ဖယောင်းတိုင်လေး ထွန်းပေးလိုက်ကြရအောင်..”

"ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ ကံဆိုးမှုတွေက အဲ့စနစ်ကြောင့် ဖြစ်ရတာများလား..."

ယွင်ဟွား၏ အပြုံးက မပြောင်းလဲသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ အလင်းရောင်မှာမူ အလွန် မှောင်မိုက်နေလေသည်။

ကျိုးမင်ရှီးက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... အဲ့ဟာက လုပ်ခဲ့တာ..."

"ငါ ဒ္ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဆွဲသွင်းခံရတုန်းက မူလခန္ဓာကိုယ်က ထောင့်တစ်နေရာမှာ ချိတ်ပိတ်ခံထားရတယ်... ကံကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ သူက ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်... ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနဲ့ သွားဆုံခဲ့တယ်..."

"သူက ငါ့ကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားပြီး မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဆီမှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူ့အနားကို ကပ်ဖို့ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် လစဉ်လတိုင်း ငါ့ရဲ့ လက်သည်းလေး နည်းနည်းကို ဖဲ့ပြီး သူ့ကို ပေးခဲ့တယ်... အဲ့လုပ်ရပ်က သူ့ကို အရမ်းဒေါသထွက်စေခဲ့လို့ နေ့တိုင်း ငါ့ကို ရှော့တိုက်တော့တာပဲ..."

"ဒါပေမယ့် အဲ့အချိန်တုန်းက သူက ပြန်လည်သက်သာလာဆဲဖြစ်ပြီး ငါကလည်း လျှပ်စစ်ရှော့တိုက်တာကို ခံနိုင်ရည်ရှိနေသေးတယ်... ဒါပေမယ့် သူ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတာနဲ့အမျှ လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်က ငါ့ကို ရှော့တိုက်တာ သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားလို့ နောက်ထပ် နည်းနည်းပိုပြီး ယူလိုက်ရတယ်..."

"သူက မကျေနပ်သေးဘူး... ဒါကြောင့် ကျန်နေတဲ့ ကံကြမ္မာတွေ သူ့လက်ထဲ အလိုအလျောက် ရောက်လာအောင် မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို သေသွားစေဖို့ မတော်တဆမှုတစ်ခုကို တမင်တကာ ဖန်တီးခဲ့တာ... ငါ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို အဲ့အခက်အခဲကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်..."

"အဲ..."

ကျိုးမင်ရှီးသည် မွန်းကျပ်နေသော လေတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

သူက လုံးဝ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။

"တစ်ရွာတည်းသား... အခု သူက မင်းကို မျက်စိကျနေပြီ... မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဆီက စုပ်ယူလို့ပြီးရင် မင်းဆီကပါ စုပ်ယူနိုင်ဖို့အတွက် ငါ့ကို အကူအညီတောင်းပြီး အမြဲတမ်း နှောင့်ယှက်နေတယ်..."

“မင်းဆီမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ကုသိုလ်တွေ ရှိတယ်လို့ သူက ပြောနေတယ်လေ…”

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သော အရောင်တစ်ချက် လက်သွား၏။

“နင် ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူးလား..."

"မရဘူး..."

ကျိုးမင်ရှီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သူက ငါ့ဝိညာဉ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတာ... သူ့ကို ငါ ဖမ်းလို့လည်း မရဘူး... ခုခံလို့လည်း မရဘူး... ငါက အမြဲတမ်း ခံရတဲ့ဘက်မှာပဲ ရှိနေတာ..."

“အသုံးမကျလိုက်တာ..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က သူ့အား ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... မုန့်ပိုရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာဆိုရင် အချိန်ကာလကို ဖြတ်သန်းလာတဲ့သူတွေ အကုန်လုံးက စနစ်ကို သူတို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ထားနိုင်ပြီး စကားတစ်ခွန်းတောင် မဟရဲအောင် လုပ်ထားနိုင်ကြတာ..”

တရားသူကြီးစုတ်တံကလည်း တူညီသော ရွံရှာမှုကို ဖော်ပြလေသည်။

ယွင်ဟွားက သူမ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

ဝိညာဉ်ချိတ်ဆက်မှု…

သူမက မည်သို့ စတင်ရမည်ကို မသိဖြစ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။

"ဟေး... တစ်ရွာတည်းသား... ငါနဲ့ ချိတ်ဆက်လို့ ရမရ စနစ်ကို မေးကြည့်ပါလား... ဒီကမ္ဘာမှာ ငါ့အတွက် ရန်သူတွေ အများကြီးရှိတယ်... စနစ်က ငါ့ကို လက်စားချေဖို့ ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

“ပန်းကလေး... နင် ရူးနေတာလား..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က သူမကို ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

“ပေပေ့ သဘောမတူဘူး..”

တရားသူကြီးပေပေ့က ယွင်ဟွား၏ ပခုံးပေါ်တွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ ထိုအရာက ဆိုးရွားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ယွင်ဟွားက သူမ၏ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ယမ်းပြလိုက်သည်။

“မိုက်မဲလိုက်တာ... သူ ငါ့ဆီကို ရောက်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ငါတို့သုံးယောက်ပေါင်းပြီး သူ့ကို ဖမ်းချုပ်ကာ နောက်ဆုံး ကျန်နေသေးတဲ့ တန်ဖိုးတွေကို ညှစ်ထုတ်ပစ်လို့ ရတယ်လေ... လျှပ်စစ်ရှော့တိုက်တဲ့ကိစ္စကို ပြောရရင် ငါတို့ မိုးကြိုးပစ်ခံရတာ လုံလောက်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား..”

“အဲ့ဟာက ငါ့ကို ယားကျိကျိဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့တောင် မလုံလောက်ဘူး..”

သေးငယ်သော အရာနှစ်ခု၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ပန်းကလေး... သူ့ကို ချည်နှောင်လိုက်..”

ကျိုးမင်ရှီးသည် ယွင်ဟွားအား ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"တစ်ရွာတည်းသား... ငါ... ငါ မင်းကို လုံးဝ အထင်မှားခဲ့တာပဲ..."

"မင်းကိုယ်မင်း ခေတ်သစ်လူသားလို့ ခေါ်နေသေးတယ်... မင်းမှာ မူဝါဒဆိုတာ နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူးပဲ... ဒါက အန္တရာယ်များတဲ့အရာတစ်ခုပဲ... ဒါကို မင်းက လက်စားချေဖို့အတွက် အသုံးပြုချင်နေသေးတယ်..."

ယွင်ဟွားက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး သူ့အား လေးစားအားကျသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

“အိုး.. သူက ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... အနည်းဆုံးတော့ သူ့မှာ အသိတရားလေးတော့ ရှိသေးတာပဲ..”

“ရှောင်ရှူးရှူးကလည်း သူ့ကို အထင်ပိုကြီးသွားပြီ..”

“အဲ... အခုကြည့်ရတာ ငါတို့ သူ့ကို သေချာပေါက် မကြော်သင့်တော့ဘူးထင်တယ်..”

တရားသူကြီးစုတ်တံက သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ကာ နှမြောတသဖြစ်နေသော အမူအရာကို ပြသလေသည်။