အခန်း ၂၅၀

အခန်း (၂၅၀) ဖြေရှင်းပြီးပြီမို့ သူ့ကို ပြန်ပို့လိုက်ပါ

အိမ်တော်အတွင်း၌။

ကျိုးမင်ရှီးသည် သူမ၏ ရဲတင်းလှသော စကားကြောင့် အံ့သြမှင်တက်သွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ တုန်ယင်နေကာ ပြီးပြည့်စုံသော စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကိုပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

"မင်း... မင်း..."

"ငါ မင်းနဲ့ ပြီးသွားပြီ..."

ယွင်ဟွားက သူ့အား မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"အိုး ဟုတ်သားပဲ... ငါ နင့်ကို ပြောပြဖို့မေ့နေတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်..."

ကျိုးမင်ရှီး၏ နှလုံးသားမှာ ထပ်မံ၍ ခုန်ပေါက်သွားလေသည်။

"ငါက နင်ပြောသလို ရွာသူရွာသား မဟုတ်ဘူး... ငါက ငရဲပြည်က တမန်တော် ယွင်ဟွားပဲ..."

ထိုမျှသာဖြစ်၏။

ယွင်ဟွား၏ အရှိန်အဝါများ မြင့်တက်လာပြီး နဖူးတွင် ပုံစံများ ပေါ်လာကာ သူမ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှာ လက်သည်းများသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကျိုးမင်ရှီး၏ ခေါင်းဆီသို့ တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

ကျိုးမင်ရှီးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားလေ၏။

"အား..."

သူသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အဆမတန် ကျယ်လာလေသည်။ ဝိညာဉ်မှ ဆွဲဆုတ်ခံရသည့် ခံစားချက်ကြောင့် သူသည် သတိလစ်မတတ်ဖြစ်ကာ ကော်လာကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများက စူးရှသွားပြီး သူမ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်က လက်သင်္ကေတများကို ဆက်တိုက် ပြုလုပ်နေကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျိုးမင်ရှီး... နိုးထတော့... ဆက်မအိပ်နေနဲ့တော့..."

သူမသည် အစစ်အမှန် ကျိုးမင်ရှီးကို ခေါ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ယွင်ဟွား၏ ရှင်းလင်းသောအသံနှင့်အတူ အစွမ်းထက်သော ယင်စွမ်းအင်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဆင်းသွားလေသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌။

အမည်းရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လာ၏။ အစစ်အမှန် ကျိုးမင်ရှီးသည် သူ သတိမလစ်မီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မှတ်မိသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အခြားဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ပြိုင်ဘက်တွင် အကူအညီရှိနေသောကြောင့် သူသည် အလျင်အမြန်ပင် အရေးနိမ့်သွားခဲ့ပြီး ထို့နောက်တွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိတော့ပေ။

ဤသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်ပြီး ကျိုးမင်ရှီးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လာနိုင်ခဲ့သည်။

အတုအယောင် ကျိုးမင်ရှီးသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခံရသည်ကို ကြည့်နေရင်း နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး သူ၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများကြောင့် ချွေ့မိသားစုဝင်များမှာ တံတွေးမြိုချမိသွားကြသည်။

ချွေ့ကျင်းချူ၏ နှလုံးသားမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူသည် ကလေးဘဝကဲ့သို့ သူ၏ ညီမဝမ်းကွဲငယ်ကို ဘယ်သောအခါမှ ပြန်လည် ရန်စမည် မဟုတ်တော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိုယ့်အသက်က ပို၍ အရေးကြီးသည် မဟုတ်ပါလား။

အတုအယောင် ကျိုးမင်ရှီးကို ယွင်ဟွားက ဖမ်းဆုပ်ထားပြီး သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ငေးမောစွာ ကြည့်နေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် လတ်တလောတွင် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်မေ့မြောနေသော ကျိုးမင်ရှီး၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ကြီးကြီးမားမား ထိခိုက်မှု မရှိပေ။

"ငါ... မင်း..."

အတုအယောင် ကျိုးမင်ရှီး သတိဝင်လာချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ ဖြူရော်နေပြီး သူ၏ အသိဉာဏ်ထက် ကျော်လွန်နေသောကြောင့် သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေလေသည်။

"နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ဒီငရဲပြည်အရှင်က နင့်ကို စားမှာကျနေတာပဲ..."

ယွင်ဟွားက သူ့ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ကျိုးမင်ရှီးကို မ,ယူကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

အတုအယောင် ကျိုးမင်ရှီးသည် ပါးစပ်ဟလျက် အံ့အားသင့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်၌။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ် (ရှောင်ရှူးရှူး) နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံ (စုတ်တံလေး) တို့သည် စနစ်ကို သေလုမျောပါး ရိုက်နှက်လိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို ဆွဲချွတ်ကာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် သေနေချိန်တွင် ဆွဲထုတ်လာခဲ့ကြသည်။

"ပန်းကလေး... ငါတို့ ဒ္စနစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ... နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမလဲ..."

ရှောင်ရှူးရှူးသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် လန်းဆန်းတက်ကြွစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

၎င်း၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းပြီး ထူးခြားသော အရာများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဖောက်ခွဲပစ်ချင်စရာပင်။

စုတ်တံလေးက သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို မြှောက်ကာ ဆီအိုးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဤအရာက အရသာရှိမည်လားဟု တွေးတောနေလေသည်။

အတုအယောင် ကျိုးမင်ရှီးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဝိညာဉ်အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်ဟု ဆိုနိုင်ရာ မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့ကို သဘာဝကျစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဘုရားရေ”

သူသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သုံးမီတာခန့် အဝေးသို့ ခုန်ထွက်သွားကာ ၎င်းတို့ကို ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“အဲ့.. အဲ့အရာနှစ်ခုက ဘာတွေလဲ..."

"နင်ကသာ အတုအယောင်ဖြစ်တာ... ဒီသခင်က စုတ်တံနဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းကို စီရင်တဲ့ တရားသူကြီးပဲ... သူမကတော့ အစ်မရှူးဆိုတဲ့ ကံကြမ္မာသံသရာကို ထိန်းချုပ်တဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ပဲ..."

စုတ်တံလေးက သူ့အား သွားဖြဲပြလိုက်ပြီး ဆီအိုးထဲသို့ ထင်းများ ဆက်လက်ထည့်နေလေသည်။

"ငါ မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်... အကယ်၍ မင်းသာ စကားတစ်ခွန်း မှားပြောရဲရင် မင်းကို ကြော်ပြီး သရေစာအဖြစ် စားပစ်လိုက်မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အတုအယောင် ကျိုးမင်ရှီးခမျာ ဟန်ချက်ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်... တရားသူကြီးစုတ်တံ..."

သူ သတိလစ်မတတ် ခံစားရရင်း သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်၏။ သူသည် ရှေးခေတ်သို့ ခရီးသွားလာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ထူးဆန်းအံ့ဖွယ်အရာများက မည်သို့ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သနည်း။

ယွင်ဟွား၏ နှုတ်ခမ်းများသည် သူ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

"ကောင်းပြီ... အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်မနေနဲ့တော့... မကြာခင် ငါ နင့်ကို ပြန်ခေါ်သွားပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

"အိုး... ငရဲခန်းမအရှင်... မင်းက တကယ်ပြောနေတာလား..."

အတုအယောင် ကျိုးမင်ရှီးက အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ပြန်သွားရသည်က ကောင်းမွန်လှသည်။

သူ မခံစားရသေးသော စုဆောင်းငွေ သန်း ၃၀ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ယွင်ဟွားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အမည်းရောင် အမိန့်စာပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူမ အသစ်ခန့်အပ်ထားသော လက်အောက်ငယ်သား တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။

ဤအရာသည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ညီလေးချွေ့ မထွက်ခွာမီ သူမထံ ပစ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လိုအပ်ပါက သူ့ကို ဆက်သွယ်နိုင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

အခန်းအတွင်း၌ ထူထပ်သော မြူခိုးများ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင်။

အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်က လူအုပ်ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းသော ဖိနှိပ်မှုခံစားချက်က ဝိညာဉ်အခြေအနေတွင်ရှိနေသော အတုအယောင် ကျိုးမင်ရှီးကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်သွားစေသည်။

ချွေ့ကျွယ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရား မရှိသည်ကို မြင်သောအခါမှ နောက်ဆုံးတွင် သက်သာရာရသွားလေသည်။

"အစ်မဟွား... ဘာကိစ္စများလဲ..."

အတုအယောင် ကျိုးမင်ရှီးသည် အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ တရားသူကြီးပင်လျှင် ဤမျှ ရိုသေလေးစားနေရပါက သူမ၏ အစစ်အမှန် အဆင့်အတန်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ရပေမည်။

"ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး... လူတစ်ယောက်ကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် ပြန်ပို့ပေးဖို့ပဲ..."

ယွင်ဟွား၏ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် ချွေ့ကျွယ်မှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ အသံများပင် အက်ကွဲသွားလေသည်။

"ဤသည်က... သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ဘူး..."

ချွေ့ကျွယ်သည် သူမအား ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်ချင်သည်။

"မလောပါနဲ့... မလောပါနဲ့... ဇာတ်လမ်းက ရှိသေးတယ်..."

ယွင်ဟွားက ညီလေးချွေ့ကို အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီး ရှောင်ရှူးရှူး၏ မူလပုံစံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကြည့်ကြည့်... သူက မူလက နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစုကလာတာ... သူ့ကို စနစ်က ဤနေရာကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာမှတ်တမ်းက သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ပြနေတုန်းပဲ..."

"သေသေချာချာ ကြည့်ကြည့်ပါ... သူ့ဝိညာဉ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်သွားတာ... သူက တကယ့်တစ္ဆေ မဟုတ်ဘူး..."

အတုအယောင် ကျိုးမင်ရှီးသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖိနှိပ်ထားပြီး ချွေ့ကျွယ်အား စစ်ဆေးခွင့် ပြုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဤသည်က တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်သွားတာပဲ... ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူပါတယ်..."

ချွေ့ကျွယ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ရခြင်း မဟုတ်သရွေ့ အဆင်ပြေပါသည်။ သူသည် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်ထဲတွင် ကစားနေသော လျှပ်စစ်စနစ်ကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ပြီး...

ဒယ်အိုးထဲတွင် ဆီပူလာသည်နှင့်အမျှ တစီစီမြည်ကာ ခုန်ပေါက်နေသော တရားသူကြီးစုတ်တံကို မြင်သောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အဆက်မပြတ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

နောင်တွင် ငရဲပြည်သည် မည်မျှ စည်ကားလာမည်ကို သူ ကြိုတင် မှန်းဆနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ယမမင်း၏ ဆံပင်များကိုပင် ဆွဲနုတ်မိတော့မည်ဟု တွေးတောလိုက်မိ၏။

"ကောင်းပြီ... သူ့ကို အရင်ခေါ်သွားလိုက်မယ်..."

ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချွေ့ကျွယ်သည် ထပ်မံ၍ မနေချင်တော့ပေ။

သူ၏ လက်စွပ်ကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်သည်နှင့် ငရဲတံခါး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အတုအယောင် ကျိုးမင်ရှီးက ယွင်ဟွားအား လက်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ငါ့ဇာတိက မဟုတ်ပေမယ့် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်ရင် မင်းအတွက် သေချာပေါက် ပူဇော်သက္ကာရတွေ ပြုလုပ်ပေးပါ့မယ်..."

ချွေ့ကျွယ်သည် ငရဲတံခါးအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်ပုံရပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်မဟွား... ငါ သတိပေးခဲ့မယ်... ယမမင်းက မကြာခင် မင်းကို လာရှာလိမ့်မယ်... မှတ်ထားပါ... ရှောင်ယွမ်ယွမ်ကို မင်းနဲ့အတူ အမြဲထားဖို့ မမေ့နဲ့..."

ဟီးဟီး...

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ပထမဆုံး လုပ်ခဲ့သည့်အရာမှာ ယမမင်းထံသို့ ရှောင်ကျူးကျူး၏ တည်နေရာကို သိမ်မွေ့စွာ အကြောင်းကြားခြင်းဖြစ်ပြီး သူမအား ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ဖမ်းဆီးရန် ညွှန်ကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားက သဘောပေါက်ကြောင်း ပြသရန် အိုကေ ဟူသော လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

သူမ၏ ရှောင်ယွမ်ယွမ်က အလွန် အံ့ဩစရာကောင်းပြီး သူမက သူ့ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးလေသည်။

အတုအယောင် ကျိုးမင်ရှီးကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် စနစ်ထံသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။

"ဝါး... ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး..."

စနစ်က အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးနေလေသည်။ ထိုကမ္ဘာ၏ ကံကြမ္မာမှာ အလွန်အစွမ်းထက်လွန်းလှသဖြင့် ၎င်းကို အလွယ်တကူ အရေးယူဆောင်ရွက်၍ မရနိုင်ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းသည် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး လူတစ်ဦးကို ဤကမ္ဘာသို့ ကျပန်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ၎င်းသည် နကျယ်ကောင်အုံကို သွားရောက် ဆွမိခဲ့ခြင်းပင်။