အခန်း ၁၇၅

အခန်း (၁၇၅)

မမျှော်လင့်ထားသော အကျိုးအမြတ်

ယောင်ရန်နှင့် လုံယုတို့သည် ဈေးဆိုင်ခန်းတစ်ခုကို ဖြတ်လျှောက်သွားသောအခါ၊ သူမသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အဝတ်စတစ်ခုပေါ်တွင် ချထားသော ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ အဘိုးအိုသည် သူ၏ ပစ္စည်းများကို သူမ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပသွားခဲ့၏။

အဘိုးအိုက ပြုံးကာ မေးလိုက်လေသည်။

"မိန်းကလေး... ၊ အဘိုးရဲ့ ပစ္စည်းတွေက အစစ်အမှန်တွေပါ၊ ပြီးတော့ ဈေးလည်း ပေါပါတယ်...။ ခဏလောက် အချိန်ပေးပြီး ကြည့်သွားပါဦး...။"

ယောင်ရန်သည် ဆိုင်ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး၊ ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံး တစ်ခုကို ကောက်ယူ ကာ အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။ ၎င်းကို မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။ ထို ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်း တံဆိပ်တုံးကို အလွန်သန့်စင်သော ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းတုံး တစ်တုံးမှ ထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်း၏ တန်ဖိုးကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူမ၏ နေရာလွတ်က ဤဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို သေချာပေါက် သဘောကျမည်ဆိုသည်ကို ယောင်ရန် သိရှိလိုက်ပေသည်။ ထို့အပြင် ဤအရာမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာက ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံး တစ်ခုဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတန်ဖိုး အလွန်မြင့် မားလှပေသည်။

ယောင်ရန်သည် ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို စဉ်းစားတွေးတောနေသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ လုံယုသည် သူမဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်လေ သည်။

"မင်း ဒါကို လိုချင်လို့လား...။"

ယောင်ရန်က သူ့ကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူမသည် အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"အဘိုး...၊ ဒါကို ဘယ်လို ရောင်းမလို့လဲ...။"

သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားပြီး အလျင်စလို ဖြေလေသည်။

"အဘိုးကို ဆန် သုံးကီလိုဂရမ်ပဲ ပေးပါ...။ အဲဒီ ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးက သမီးဟာ ဖြစ်သွားပါ လိမ့်မယ်...။"

ယမန်နေ့က သူတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီး ဆန်ရော တစ်ကီလိုဂရမ်သာ ရရှိခဲ့ကြ လေသည်။ ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် အဘိုးအို၏ ဈေးနှုန်းမှာ အတော်လေး ကြီးမြင့်နေပေသည်။ သို့ သော်လည်း ယောင်ရန်အတွက်မူ ဤဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံး၏ တန်ဖိုးမှာ ဆန် သုံးကီလိုဂရမ်ထက် များစွာ ပိုမိုမြင့်မားလှပေသည်။

ယောင်ရန် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဆန် နှစ်ကီလိုဂရမ်...၊ အဘိုး ဈေးထပ်လျှော့ပေးလို့ မရတော့ဘူး...။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယောင်ရန်သည် ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို အောက်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဆန်များကို ထုတ်ယူလိုခဲ့သော်လည်း၊ အဘိုးအိုကမူ ဈေးနှုန်း ကြီးမြင့်လွန်းသောကြောင့် သူမ ဆက်မဝယ်လိုတော့ဟု ထင်မှတ်သွားခဲ့လေသည်။

အဘိုးအိုသည် စိုးရိမ်ပူပန်သွားကာ အလျင်စလို ရှင်းပြလေသည်။

"မိန်းကလေး...၊ ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်ကျော်က ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်စိုးခဲ့တဲ့ မင်းဆက်တစ်ခုရဲ့ ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးပါ...။ တကယ်လို့ အခြေအနေအရ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးမခံရဘူးဆိုရင်၊ အဘိုး ဒါကို ထုတ်ပြီး အစားအစာနဲ့ လဲလှယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...။"

ယောင်ရန်သည် ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံး၏ တန်ဖိုးကို သိရှိထားပေသည်။

ဤဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးသည် ကပ်ဘေးမတိုင်မီကဆိုလျှင် အနည်းဆုံး သန်းရာပေါင်းများစွာဖြင့် ရောင်းချရမည် ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အဘိုးအိုသည် ဆန် သုံးကီလိုဂရမ်သာ လိုချင်နေခြင်းက ကပ်ဘေးကာလတွင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ မည်မျှ အသုံးမဝင်ကြောင်းကို ပြသနေပေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ အစားအစာက လူ့အသက်ထက် ပိုမို အဖိုးတန်နေသော ကမ္ဘာကြီးတွင်၊ မည်သူကမျှ သူတို့၏ တန်ဖိုးရှိသော အစားအစာများကို အသုံးပြု၍ စား၍မရ၊ အနွေးဓာတ်မပေးနိုင်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို မဝယ်ယူလိုကြပေ။

အဘိုးအိုသည် ဤကုန်သွယ်ရေး ဈေးတွင် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အချိန်ဖြုန်းခဲ့သော်လည်း၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ မရောင်းချခဲ့ရပေ။ ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို နောက်ဆုံးတွင် သဘော ကျလာခဲ့သဖြင့်၊ အနည်းဆုံးတော့ အစားအစာ အချို့ကို ပြန်လည်ယူဆောင်သွားနိုင်ရန် သူ မျှော်လင့်နေခဲ့ ခြင်းဖြစ် လေသည်။

သူ၏ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ယောင်ရန်က မေးလိုက်လေ၏။

"အဘိုး...၊ ဆန်အသစ် တစ်ကီလိုဂရမ် လိုချင်တာလား၊ ဆန်ရော နှစ်ကီလိုဂရမ် လိုချင်တာလား...။"

ယောင်ရန် စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဘိုးအိုမှာ မှင်သက်သွားခဲ့လေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူက လျင်မြန်စွာ ဖြေလိုက်၏။

"အဘိုး ဆန်ရော နှစ်ကီလိုဂရမ် လိုချင်ပါတယ်...။"

ဆန်ရော၏ အရသာမှာ ဆိုးရွားလှသော်လည်း၊ ၎င်းကို ဆန်ပြုတ်အဖြစ် ချက်ပြုတ်ကာ ဆားနယ်ဟင်းသီးဟင်း ရွက် အချို့ ထည့်လိုက်မည်ဆိုပါက အနံ့နှင့် အရသာမှာ ထိုမျှလောက် ဆိုးရွားမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဆန် အသစ် တစ်ကီလိုဂရမ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ဆန်ရော နှစ်ကီလိုဂရမ်သည် မိသားစုကို နောက်ထပ် ရက်အနည်း ငယ်ခန့် ပို၍ ကျွေးမွေးနိုင်လေသည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ရှင်သန်ရန်ဖြစ်ပြီး အစားအစာ၏ အရသာ မဟုတ်ပေ။

ယောင်ရန်သည် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို ဖွင့်ကာ ယမန်နေ့က သူမ ရရှိခဲ့သော ဆန်ရော တစ်ကီ လိုဂရမ်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် လုံယုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"လုံယု...၊ မနေ့က ရှင်ရခဲ့တဲ့ ဆန်ရောကို ကျွန်မကို ပေးလို့ရမလား...။ နောက်မှ ကျွန်မ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်...။"

လုံယုသည် သူမ ပြန်ဆပ်ရန် မလိုအပ်သော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ မဆိုခဲ့ပေ။ သူသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဆန်ရောအိတ်ကို လိမ္မာစွာ ထုတ်ယူ၍ ယောင်ရန်အား ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ယောင်ရန်သည် ဆန်ရော နှစ်ကီလိုဂရမ်ကို အဘိုးအိုထံသို့ ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အဘိုး... ၊ အရင်ဆုံး ချိန်ကြည့်လိုက်ပါဦး...။"

အဘိုးအိုသည် ပလတ်စတစ်အိတ်ကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်ကာ ဆန်ရောကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။ ဆန်ထဲတွင် ကျောက်စရစ်ခဲများ ရောနှောမနေကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ သူသည် ဘေးရှိ ဈေးဆိုင်ခန်းမှ မီးဖိုချောင်သုံး ချိန်ခွင်တစ်ခုကို ငှားရမ်းကာ ဆန်ရောကို ချိန်တွယ်လိုက်၏။

အလေးချိန် မှန်ကန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုသည် ဆန်ရောကို သူ၏ အိတ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဖွက်သိမ်း လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို ယောင်ရန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

သူမ မလိုချင်သော ဆန်ရော နှစ်ကီလိုဂရမ်ဖြင့် အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုကို ရရှိ လိုက်သောကြောင့် ယောင်ရန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေခဲ့လေသည်။ ဧကရာဇ်ကျောက် စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် အဘိုးအို၏ ဈေးဆိုင်ခန်းရှိ အခြားသော ကုန်ပစ္စည်းများကို လိုက်လံကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးအပြင် လက်ရေးလှစာလုံးများနှင့် ပန်းချီကားများ၊ ခရမ်းရောင် မြေစေးလက် ဖက်ရည်ကရား တစ်လုံးနှင့် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံး ခြောက်လုံး၊ နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော ဇီတန် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ဘီးတစ်ချောင်း၊ နှင့် ဟွမ်ဟွာလီ ငွေရောင်ဝံပုလွေမွေး စုတ်တံတစ်စုံ တို့လည်း ရှိနေသေးသည်။

ယောင်ရန်သည် အဘိုးအို၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို ဂရုတစိုက် လိုက်လံကြည့်ရှုလေရာ ကြည့်လေလေ ပို၍ စိတ် လှုပ်ရှားလာလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

ဤအဘိုးအို ပိုင်ဆိုင်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ အားလုံးကို အတိတ်ကဆိုလျှင် သန်းရာပေါင်းများစွာဖြင့် လွယ်ကူစွာ ရောင်းချနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းတို့ကို ရရှိရန် သူမအတွက် အစားအစာ ကီလိုဂရမ် အနည်းငယ်သာ လိုအပ်လေသည်။ ဤသည်မှာ သူမအတွက် အမှန်တကယ်ပင် မမျှော်လင့်ထားသော အကျိုး အမြတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဤဆိုင်ရှိ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အများစုမှာ အစစ်အမှန်များ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဘိုး...၊ ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို အစားအစာနဲ့ လဲလှယ်ချင်လို့လား...။"

အဘိုးအိုသည် ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဘိုးရဲ့ အငယ်ဆုံး မြေးလေးက နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ဖျားနေတာ...၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒါတွေကို ဆေးဝါးနဲ့ လဲလှယ် ချင်ပါတယ်...။"

စကားပြောပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် တစ်စက္ကန့်မျှ ရပ်တန့်သွားကာ မေးလိုက်၏။

"မိန်းကလေး...၊ သမီးဆီမှာ ဆေးဝါးတွေများ ပါလား...။"

ယောင်ရန်မှာ လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သော်ငြားလည်း စီးပွားရေး လုပ်ဆောင်ရာတွင်မူ အမြဲတမ်း တရားမျှတမှု ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။