အခန်း ၁၇၉

အခန်း (၁၇၉)

ဇဝေဇဝါဖြစ်ခြင်း

လုံယုသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ငါတို့ မသွားဘူး...၊ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်...။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးအိုမှာ စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့၏။ ယမန်နေ့ညက ဤအရောင်းအဝယ် အပြီးတွင် သူတို့ တစ်လစာအတွက် လုံလောက်သော အစားအစာများ ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ၏ မိသားစုကို သူ ပြောပြထားခဲ့လေသည်။ အကယ်၍ ဤအရောင်းအဝယ်ကိုသာ အဆုံးမသတ်နိုင်ပါက၊ သူ၏ မိသားစုသည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ငတ်မွတ်၍ သေဆုံးသွားကြရပေလိမ့်မည်။

သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်ငြားလည်း အဘိုးအိုမှာ မိုက်မဲသူတစ်ဦးတော့ မဟုတ်ပေ။

ယောင်ရန်နှင့် လုံယုတို့က သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် အဘယ်ကြောင့် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်ကို သူ သိရှိထားသောကြောင့် သူက ပြောလိုက်လေသည်။

"မိန်းကလေး...၊ သမီးက အဘိုးရဲ့ အိမ်ကို မသွားချင်မှတော့၊ သမီးပဲ နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်ပါလား...။ အဘိုး သားတွေကို အဲဒီကို ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ လာပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်...။"

လုံယုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခဏမျှ လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်ရာ မီတာ သုံးရာ အကွာရှိ ရုံးအဆောက်အအုံတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုဧရိယာတွင် စစ်သားများ ကင်းလှည့်နေကြသောကြောင့် ထိုနေရာ၌ အရောင်းအဝယ် ဖလှယ်ခြင်း ပြုလုပ်ရန် သူတို့အတွက် လုံခြုံလှပေသည်။

သူက အဝေးရှိ ရုံးအဆောက်အအုံကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ အဲဒီမှာ အရောင်းအဝယ် လုပ်လို့ရတယ်...။"

အဘိုးအိုသည် ရုံးအဆောက်အအုံကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ...၊ ဒါဆို အဘိုး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို သယ်လာတဲ့အထိ အဲဒီမှာ ကျေးဇူးပြုပြီး စောင့်နေ ပေးကြပါ...။"

ယောင်ရန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ကုန်သွယ်ရေး ဈေး အဆောက်အအုံ၏ ထောင့်ချိုးတွင် အဘိုးအို၏ ကျောပြင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့် ရင်း လုံယုက ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ တော်ကြာကျရင် သတိထားသင့်တယ်...။"

ယောင်ရန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရုံးအဆောက်အအုံဆီသို့ လျှောက်သွားကြလေသည်။

ရုံးအဆောက်အအုံမှာ နှင်းများအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေပြီး အပေါ်ဆုံးအထပ်သာ ကျန်ရှိတော့လေသည်။ လုံယုနှင့် ယောင်ရန်တို့သည် ကွဲအက်နေသော ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ကြလေ၏။ အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူတို့ သည် ရှုပ်ပွနေသော ဧည့်ခန်းမထဲ၌ အဘိုးအိုကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ကြလေသည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ် ကြာပြီးနောက်၊ အဘိုးအိုသည် သစ်သားသေတ္တာကြီး သုံးလုံးနှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ သူသည် သေတ္တာကြီးများကို မြေပြင်ပေါ်၌ ချထားရန် သူ၏ သားသုံးဦးကို အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ယောင်ရန် အား ပြောလိုက်လေသည်။

"မိန်းကလေး...၊ သမီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို အရင် လေ့လာကြည့်လို့ရပါတယ်...။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အဘိုးအို၏ သားတစ်ဦးက သေတ္တာများကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။ အတွင်းရှိ ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယောင်ရန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားခဲ့၏။

ပထမ သေတ္တာထဲတွင် လက်ရေးလှစာလုံးများနှင့် ပန်းချီကား အချပ်နှစ်ဆယ်ကျော် ပါဝင်လေသည်။ ယောင်ရန် သည် အလိပ်များကို တစ်ခုချင်းစီ ဖွင့်ကာ ဂရုတစိုက် လေ့လာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ ပထမ သေတ္တာထဲမှ ပန်းချီကား ရှစ်ချပ်နှင့် လက်ရေးလှစာလုံး တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် သူမသည် ဒုတိယ သေတ္တာဆီသို့ ကူးသွားလေသည်။

လှပသော ရွှေဖီးနစ်သရဖူနှင့် ကျောက်စိမ်းသရဖူတို့ကို ကြည့်ရင်း၊ ယောင်ရန်သည် အဘိုးအို မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်မည်ကို စပ်စုလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ဤရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ရရှိရန် အဘိုးအိုသည် ငွေကြေး အမြောက်အမြား သာမက အဆက်အသွယ်များလည်း လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

တတိယ သေတ္တာထဲတွင် ပန်းအိုးအချို့၊ ကြေးဝါပစ္စည်းများနှင့် မြေထည်ပစ္စည်းများ ပါဝင်လေသည်။ ယောင်ရန် သည် ဒုတိယ သေတ္တာထဲမှ အရာအားလုံးကို ယူလိုက်သော်လည်း တတိယ သေတ္တာထဲမှမူ ပန်းအိုးအနည်းငယ်၊ ကြေးဝါခွက်များနှင့် မြေစေးပန်းကန်များကိုသာ ယူခဲ့လေသည်။

ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ရွေးချယ်ပြီးနောက်၊ သူမသည် အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အဘိုး...၊ ဒါတွေပဲ ယူတော့မယ်...။ ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို အစားအစာ ဘယ်လောက်နဲ့ လဲချင်လဲ...။"

အဘိုးအိုသည် သူမ ရွေးချယ်ထားသည်များကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲ၌ သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။

ယောင်ရန် အားလုံးကို ယူလိမ့်မည်ဟု သူ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် အစားအစာနှင့် ဆေးဝါးများ ပိုမိုရရှိနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သက်တမ်း နှစ်တစ်ရာခန့်သာ ရှိသေးသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအချို့ကို ရောနှောထည့်သွင်း ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ သေတ္တာများထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း၊ အကယ်၍ ယောင်ရန်ကသာ မလိုချင်တော့ပါက ၎င်းတို့သည် အမှိုက်များအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကို အဘိုးအို သိရှိနေခဲ့လေ၏။

ဤအခြေအနေတွင်၊ သူမနှင့် အဆက်အသွယ်တစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ရန် ၎င်းတို့အားလုံးကို ယောင်ရန်အား ပေးလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။ အနာဂတ်တွင် သူမ၏ အကူအညီကို သူ လိုအပ်လာနိုင်သည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

၎င်းကို တွေးမိသောအခါ အဘိုးအိုသည် ဈေးနှုန်းကို လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်လေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်၏။

"အရောင်ကျဆေး ဆယ်လုံး၊ အဖျားကျဆေး ဆယ်လုံး၊ ပဋိဇီဝဆေး ဆယ်လုံးနဲ့ ဆန်ကွဲ နှစ်ဆယ် ကီလိုဂရမ် လိုချင်ပါတယ်...။"

ယခုအခါ ဆေးဝါးများမှာ အလွန် ဈေးကြီးနေပြီဖြစ်ရာ အဘိုးအို လိုချင်သော ဈေးနှုန်းမှာ လုံးဝ မသက်သာလှပေ။ ယောင်ရန်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလေသည်။

"ကျွန်မက ဆေးပမာဏ တစ်ဝက်ပဲ ပေးနိုင်မယ်...။"

ကပ်ဘေးကာလတွင် ဆေးတစ်လုံးသည် အသက်တစ်ချောင်းကို ကယ်တင်နိုင်ပေသည်။ အဘိုးအိုအတွက်မူ ဤအသုံးမဝင်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ဆေးဝါး ဆယ့်ငါးလုံးနှင့် ဆန်ကွဲ နှစ်ဆယ် ကီလိုဂရမ်တို့ဖြင့် လဲလှယ်ရခြင်းက အလွန် ကောင်းမွန်သော အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

ဤညှိနှိုင်းမှုတွင် မိမိကိုယ်တိုင်က အားနည်းသော အနေအထား၌ ရှိနေကြောင်း အဘိုးအို သိရှိထားသဖြင့် သူက သဘောတူလိုက်လေသည်။

"သဘောတူတယ်...။"

အရောင်းအဝယ် အပြီးသတ်ပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ဖွင့်ကာ နေရာလွတ်ထဲမှ ဆေးဝါးများနှင့် ဆန်ကွဲများကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ဆေးဝါးများနှင့် ဆန်ကွဲများကို အဘိုးအိုထံသို့ ကမ်းပေးပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မတို့ ဒီနေရာမှာ သူငယ်ချင်းတွေကို စောင့်ရဦးမှာ...။ အဘိုး အရင် ပြန်နှင့်လို့ ရပါတယ်...။"

အဘိုးအိုသည် ဆေးဝါးများနှင့် ဆန်ကွဲများကို သူ၏ သားအကြီးဆုံးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် ယောင်ရန် အား ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

"မိန်းကလေး...၊ ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို ဟိုရွှေ့ဒီရွှေ့ လုပ်ရတာ ခက်ခဲလို့ အဘိုး အကုန်လုံး သမီးကို ပေးခဲ့ပါ့ မယ်...။ သမီးရဲ့ အကူအညီအတွက် အဘိုးရဲ့ ကျေးဇူးတင်မှုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ...။"

ယောင်ရန်သည် သူမ မလိုချင်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အနည်းငယ်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။ ထိုရှေး ဟောင်းပစ္စည်းများမှာ သက်တမ်း နှစ်တစ်ရာခန့်သာ ရှိသေးပုံပေါ်သော်ငြားလည်း၊ နေရာလွတ်က ၎င်းတို့ကို လိုချင်မည်လား ဆိုသည်ကို သူမ စမ်းသပ်ကြည့်နိုင်သေးလေသည်။

ယောင်ရန်က သူ၏ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို လက်ခံလိုက်သောအခါ အဘိုးအိုမှာ ပို၍ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်လေ သည်။ ကုန်သွယ်ရေး ဈေးသို့ လူအများအပြား ပိုမို လာရောက်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို အဘိုးတို့ အရင် သွားနှင့်ပါတော့မယ်...။"

"ကောင်းပါပြီ အဘိုး...။"

ယောင်ရန်နှင့် လုံယုတို့သည် အဘိုးအိုနှင့် သူ၏ သားများ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ ထိုနေရာ၌ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြ လေသည်။ သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် လုံယုသည် အပြင်သို့ ထွက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို စစ်ဆေး ကြည့်လိုက်၏။ အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ယောင်ရန်ကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ရာ၊ သူမ သည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို နေရာလွတ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ထည့်သွင်းလိုက်လေတော့သည်။

ထိုရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ နေရာလွတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ၎င်းတို့သည် အမှုန်အမွှားများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။ ၎င်းတို့ ထိုသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းက ယောင်ရန်အတွက် အတွေ့အကြုံသစ်တစ်ခု ဖြစ်နေလေ၏။

နေရာလွတ်က ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ အားလုံးကို စုပ်ယူသွားပြီးနောက်၊ ယောင်ရန်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သို့သော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို သိရှိလိုသဖြင့် နေရာလွတ်အပေါ်သို့သာ အာရုံစိုက်ထား လိုက် လေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုကိုမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ရပေ။

သူမသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး လုံယုထံသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ငါတို့ ပြန်ကြရအောင်...။"

သူမ၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူက မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ...၊ အဲဒီ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေက အတုတွေမို့လို့လား...။"