အခန်း ၆၄၆

အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း

အပိုင်း ၆၄၆

လူနာဆောင်အတွင်း၌ နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူးကို မျက်ခုံးပင့်ကြည့်လိုက်သည်။ 'စုန့်ချင်းစုန့်နဲ့ မော့ယန်တို့အတွက် တမင် အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးနေတာလား။'

"ဒါပေါ့!"

မော့ချူးက ပြုံးလျက် ပြန်ထူးလိုက်သည်။ သူမသည် လှည့်လိုက်ပြီး လိမ်းဆေးဘူးကို စုန့်ချင်းစုန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီတာဝန်ကို စုန့်ချင်းစုန့်ဆီပဲ အပ်ခဲ့ပါရစေ။ ကျွန်မ အရင်ထွက်နှင့်မယ်နော်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် မီးခိုးငွေ့လေးပမာ အခန်းပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ စုန့်ချင်းစုန့်ကို ငြင်းပယ်ရန် အခွင့်အရေးပင် မပေးခဲ့ပေ။ သူမသည် အပြင်ရောက်သည်နှင့် တံခါးကိုပါ ပိတ်သွားခဲ့သည်။

စုန့်ချင်းစုန့်တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ပြီး သူ့လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးသွားသော လိမ်းဆေးဘူးကို ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"ဒီလိုလုပ်မယ်၊ ငါက ဒီအပ်တွေကို အရင်ကိုင်ထားပေးမယ်"

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နျဉ်ယွိယွမ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"မော့ယန်ရဲ့ ဆေးရုံဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်ပါ"

မော့ယန်၏ ဒဏ်ရာများမှာ အဓိကအားဖြင့် ဝမ်းဗိုက်နှင့် ပေါင်တို့တွင် စုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာများ မပွတ်တိုက်မိစေရန်နှင့် ဆေးကို ချောမွေ့စွာ လိမ်းနိုင်ရန်အတွက် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

"...ကောင်းပြီ"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အမျိုးသားများဖြစ်သဖြင့် စုန့်ချင်းစုန့်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။

သူသည် ကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ကာ အင်္ကျီကို အောက်သို့ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မော့ယန်၏ အဝတ်အစား အတော်များများကို ချွတ်ပြီးသွားသည်။ စုန့်ချင်းစုန့်သည် ကောင်းကင်ပြာရောင် ဆေးရုံဝတ်စုံကို ဘေးရှိခုံပေါ်တွင် သေသေသပ်သပ် ခေါက်တင်ထားလိုက်သည်။ ခုတင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ အိပ်ပျော်နေသော မော့ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် စူးရှသော အနီရောင်အစင်းကြောင်းအချို့ ရှိနေသည်။

ယခင်က သန်မာထွားကျိုင်းခဲ့သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုအခါ အလွန်အမင်း ပိန်ချောင်သွားသည်။ ချောင်ကျနေသော နံရိုးများကိုပင် အထင်အသား မြင်နေရသည်။ ရှုပ်ထွေးနေသော အမာရွတ်များမှာ ပို၍ပင် သိသာနေတော့သည်။ အထူးသဖြင့် ဝမ်းဗိုက်နှင့် ပေါင်ပေါ်ရှိ လက်သီးဆုပ်ခန့် ကြီးမားသော ဒဏ်ရာနှစ်ခုမှာ ပို၍ ဆိုးလှသည်။ ၎င်းတို့ကို အရည်ပျော်လွယ်သော ပတ်တီးစများဖြင့် ပတ်ထားသော်လည်း သွေးစအချို့မှာ စိမ့်ထွက်နေဆဲပင်။

စိတ်ကူးနှင့် တွေးကြည့်ရသည်မှာ တစ်မျိုး၊ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ တစ်မျိုးပင်။ မော့ယန်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို မမျှော်လင့်ဘဲ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စုန့်ချင်းစုန့်၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရသည်။ ဖော်ပြရခက်သော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

"...ပတ်တီးတွေကို ဖယ်ပြီး ဆေးလိမ်းပေးဖို့ လိုလား"

စုန့်ချင်းစုန့် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် သတိပြန်ဝင်လာကာ အားနာစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး"

နျဉ်ယွိယွမ်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး စုန့်ချင်းစုန့်လက်ထဲမှ လိမ်းဆေးဘူးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီဆေးက စိမ့်ဝင်နိုင်စွမ်း အရမ်းကောင်းတယ်။ ပတ်တီးပေါ်ကနေ လိမ်းရင်တောင် ဒဏ်ရာထဲကို မြန်မြန် စိမ့်ဝင်သွားနိုင်တယ်။ တိုက်ရိုက်သာ လိမ်းလိုက်ပါ"

"ကောင်းပြီ၊ နားလည်ပါပြီ"

စုန့်ချင်းစုန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဆေးဘူးကို ဖွင့်ကာ ဘေးရှိ ဂွမ်းတံကို ယူလိုက်သည်။ ဆေးအနည်းငယ် တို့ယူပြီးနောက် မော့ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် လိမ်းပေးလိုက်သည်။

စုန့်ချင်းစုန့်သည် မော့ယန်၏ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများပေါ်တွင် ဆေးကို နှစ်ထပ်ခန့် အထူးဂရုပြု လိမ်းပေးသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးပြီး စေ့စပ်သေချာလှသည်။ ၁၀ မိနစ်ကျော်ကြာပြီးနောက် အလုပ်ပြီးသွားခဲ့သည်။

"ပြီးသလောက် ရှိနေပြီ မဟုတ်လား"

သေချာကြည့်လိုက်လျှင် မော့ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ လိမ်းဆေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီဖြစ်သည်။

"အင်း"

နျဉ်ယွိယွမ်၏ အတည်ပြုချက်ကို ရရှိသောအခါ စုန့်ချင်းစုန့် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ ဂွမ်းတံကို အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်လိုက်ရင်း သူ၏ လက်ကို အသာအယာ ခါလိုက်သည်။ မော့ယန်ကို ဆေးလိမ်းပေးနေစဉ် သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများမှာ မသိစိတ်မှ တင်းမာနေခဲ့သဖြင့် အချိန်ကြာလာသောအခါ အနည်းငယ် နာကျင်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လိမ်းဆေး၏ အာနိသင်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ မော့ယန်၏ အရေပြားနှင့် ပတ်တီးပေါ်သို့ လိမ်းလိုက်သည့်အခါ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း ဆေးများမှာ စိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် မိနစ် ၂၀ ခန့်အကြာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာမှာ သိသိသာသာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင်ကျက်လာသည်။ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သည့် အရှိန်မှာ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည်အထိ မမြန်သော်လည်း ယခင်ကထက် သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် စုန့်ချင်းစုန့်သည် မော့ယန်ကို အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ပေးလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ မော့ချူးမှာ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ အော်မေးနေသည်။

"ပြီးပြီလား။ ကျွန်မ ဝင်လာလို့ ရပြီလား"

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်သည် တံခါးပြင်ပတွင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေမည့် မော့ချူး၏ ချစ်စဖွယ် မျက်နှာလေးကို မြင်ယောင်လာကာ သူ၏ အမူအရာမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ သူသည် ရှည်လျားသန်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တံခါးဖွင့်ပြီး မော့ချူး၏ လက်ကို ဆွဲကာ အတူတူ ဝင်လာခဲ့သည်။

"ပြီးပါပြီ၊ ဝင်ခဲ့တော့"

မော့ချူး၏ ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရသော ရှန်ရိမှာမူ မျက်နှာတွင် မျဉ်းမည်းများ ယှက်သန်းလျက် ရပ်နေမိသည်။ ဟေး! အစ်ကို! ဒီမှာ လူတစ်ယောက်လုံး ရှိနေတာကို မမြင်ဘူးလား။ မျက်လုံးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ?! ဒါ့အပြင် ဆေးကုသရေးဌာနမှာတောင် အချစ်တွေ လာပြနေကြတယ်၊ မင်းတို့တွေ အရမ်းကို အရှက်မရှိကြလွန်းဘူးလား?!

မော့ချူးသည် ခုတင်ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အကြည့်များမှာ အစ်ကိုကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အာလ်မိုက်တီးစုန့်ကို မသိမသာ ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ အင်း... စုန့်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပဲ!

"အစ်ကို့ကို ဆေးလိမ်းလို့ ပြီးပြီလား"

"အင်း"

နျဉ်ယွိယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တာမီနယ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အချိန်ကို စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်လိုက်သည်။

"နောက် မိနစ်အနည်းငယ်ဆိုရင် နာရီဝက် ကျော်သွားပြီ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မော့ယန်ကို သောက်ဆေး ထိုးပေးလိုက်ရုံပဲ... ကဲ၊ ရှန်ရိ၊ မြန်မြန်လာပြီး ကူဦး!"

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ 'ပျောက်ကွယ်' နေခဲ့သော ရှန်ရိကို လူတိုင်း သတိထားမိသွားကြသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေတော့သည်! 'တောက်! ဒီဘက်ခေတ်မှာ ဆေးပညာရှင် ဖြစ်ရတာ မလွယ်ဘူးနော်၊ အမြဲတမ်း အဆင်သင့်ရှိနေရတဲ့အပြင် အထီးကျန်မှုကိုလည်း အောင့်အည်းရတယ်။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ဒီအတွဲတွေရဲ့ အချစ်ဒဏ်ကို ခဏခဏ ခံနေရတာပဲ! ချီး၊ ဝမ်းနည်းစရာကြီး!'

သို့သော် မော့ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ် အချက်အလက်များကို အနားကပ်၍ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှန်ရိသည် သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုများကို မေ့ပျောက်သွားပြီး ချက်ချင်း တက်ကြွသွားတော့သည်။ သူသည် အလုပ်ကို အရူးအမူး လုပ်တတ်သော အခြေအနေသို့ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်သွားကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများပင် တောက်ပလာသည်။

"ဝိုး! ဒီဆဲလ်ကွဲပွားမှုနဲ့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်တဲ့ အရှိန်က အရင်ကထက် နှစ်ဆ မြန်နေတယ်!"

"သွေးထုတ်လုပ်မှုနှုန်းကလည်း ပိုမြန်နေတယ်!"

"ဒါ အံ့သြစရာပဲ! တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းလွန်းတယ်!"

ကျုန်း မိသားစု လျှို့ဝှက်ဆေး၏ အစွမ်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်ရာ ရှန်ရိ၏ မျက်နှာမှာ အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ချီးကျူးစကား မပြတ်တော့ပေ။ သူသည် ဘာမှမမြင်ဖူးသည့် တောသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အဖွဲ့ချုပ်၏ ထိပ်တန်း ဆေးပညာရှင်တစ်ဦးနှင့်ပင် မတူတော့ပေ! သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ခုတင်ဘေးရှိ စခရင်ပေါ်တွင်သာ စွဲကပ်နေသည်။

အတန်ကြာမှ သူသည် မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် သူတို့ကို လှည့်ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ "လိမ်းဆေးက ဘယ်မှာလဲ။ ကျန်သေးလား"

အင်း... ရှန်ရိရဲ့ အခြေအနေက နည်းနည်း အန္တရာယ်ရှိပုံပဲ... နျဉ်ယွိယွမ်သည် မသိစိတ်မှ ရှေ့သို့ တိုးကာ မော့ချူးကို သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အများကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ရှိနေရင်ပဲ..." ရှန်ရိက နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ဟို... သုတေသန လုပ်ဖို့အတွက် အနည်းငယ်လောက် ကျွန်တော့်ကို ပေးလို့ ရမလား"

ဤဆေး၏ အာနိသင်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် အကယ်၍သာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့လျှင် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

နျဉ်ယွိယွမ်နှင့် စုန့်ချင်းစုန့်တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မော့ယန် ပြန်ကောင်းလာပြီး နိုးလာမှ။ ပြီးတော့ မင်းယူမယ့် ပမာဏကလည်း အများကြီး မဖြစ်ရဘူးနော်"

ကျုန်းမိသားစု၏ လျှို့ဝှက်ဆေးကို ရရှိရန်မှာ မလွယ်ကူသဖြင့် အသုံးများလေလေ နည်းသွားလေလေ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပါလား။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး!"

ရှန်ရိက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အလွန်တက်ကြွသွားကာ မေးခဲ့သည်။ "ဒါနဲ့ သောက်ဆေး နောက်တစ်ပုလင်း ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။ ဘယ်မှာလဲ"

"ဒီမှာပါ၊ မင်းအတွက်"

စုန့်ချင်းစုန့်က သောက်ဆေးပုလင်းကို ရှန်ရိထံ ကမ်းပေးလိုက်ရာ ရှန်ရိက မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အလိုလေး၊ ဂရုစိုက်ပါဦး! ကွဲသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒီဆေးက အရမ်းတန်ဖိုးရှိတာ!"

သူသည် ဆေးပုလင်းကို ဂရုတစိုက် ကိုင်ယူကာ နှာခေါင်းနားကပ်၍ အနံ့ခံလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာသည်။ အပြင်ဘက် လိမ်းဆေးတောင် ဤမျှ အစွမ်းထက်လျှင် သောက်ဆေးမှာ ပို၍ပင် အစွမ်းထက်ပေလိမ့်မည်!

ရှန်ရိသည် ဆေးကို အသုံးပြုရန် အနည်းငယ် နှမြောနေပုံရသည်။

"အဲဒါ... အကုန်လုံးပဲလား။ ကျွန်တော့်အတွက် တစ်စက် နှစ်စက်လောက် အရင် ချန်ထားပေးလို့ မရဘူးလား"

အမှန်တကယ်တော့ တစ်စက် နှစ်စက်ဆိုသည်မှာ သုတေသနအတွက် လုံလောက်လှသည်။ ထို့အပြင် တစ်စက်လောက် ယူလိုက်ခြင်းက မော့ယန်၏ အခြေအနေအပေါ် ထိခိုက်မှု မရှိနိုင်သဖြင့် သူက ဤသို့ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မော့ချူး၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားသည်။ သူမက အံကြိတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ကျွန်မ ရုတ်တရက် နားကြားမှားသွားလို့ သေချာ မကြားလိုက်ရဘူး..."

နျဉ်ယွိယွမ်ကလည်း မော့ချူးဘက်မှ အပြည့်အဝ ရပ်တည်ကာ ရှန်ရိကို ခြိမ်းခြောက်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်ရိသည် စုန့်ချင်းစုန့်ထံမှ အကူအညီ ရနိုးဖြင့် မျှော်လင့်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း စုန့်ချင်းစုန့်ကလည်း ခိုင်မာစွာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ဟူး! ဒီလူတွေမှာ သိပ္ပံသုတေသန စိတ်ဓာတ် ဘာလို့ ဒီလောက် နည်းပါးနေရတာလဲ။

"ကောင်းပြီလေ၊ မယူတော့ဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား"

မော့ချူး၏ မျက်စောင်းများကို အကြိမ်ကြိမ် ခံရပြီးနောက် ရှန်ရိသည် သူ၏ အကြံကို လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ သူသည် နှမြောတသသော မျက်နှာဖြင့် လက်ထဲမှ ဆေးကို ပွတ်သပ်နေမိသည်။ '

ဟူး... မင်းကို ငါ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ကလေးလေးရေ!'

လူတိုင်း၏ စူးစိုက်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် ရှန်ရိသည် ဆေးများကို မော့ယန်၏ သွေးကြောထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ထိုးသွင်းပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါလေးတော့ ကျွန်တော် ယူထားလို့ ရတယ် မဟုတ်လား"

ထိုသို့ပြောကာ ရှန်ရိသည် ကျန်ရှိနေသော ဆေးပုလင်းခွံကို ကလေးလေးတစ်ယောက်ပမာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ စက်ပစ္စည်း၏ အခက်အခဲကြောင့် ပုလင်းထဲတွင် ဆေးအနည်းငယ် ကျန်နေသေးသော်လည်း ပမာဏမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။

"ရတယ်၊ ယူသွား"

ရှန်ရိ၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ နျဉ်ယွိယွမ်က စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားပြီး လက်ကာပြလိုက်သည်။ အကယ်၍သာ သဘောမတူခဲ့လျှင် ဤလူသည် တစ်နေကုန် ပူညံပူညံ လုပ်နေပေလိမ့်မည်!

၎င်းကို ကြားသောအခါ ရှန်ရိ၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး တန်ဖိုးကြီး ရတနာတစ်ခုကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သူတို့ ပြန်လုယူမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်ပုံပင်!