အခန်း ၆၄၉

အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း

အပိုင်း ၆၄၉

ရှေ့မှ အရသာရှိပုံရသော အစားအစာများကို ကြည့်ပြီး လူတိုင်း၏ မနာလိုမှုကို ခံနေရသည့် မော့ယန်သည် တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။ သို့သော် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည့်အခါ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ အကြောဆေးပိုက်က အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားရသည်။ 'တောက်! ဒီအရာက သန့်စင်ခန်းသွားတာတင် မကဘူး၊ စားတာသောက်တာကိုပါ အနှောင့်အယှက် ပေးနေတာပဲ!'

"ရပါတယ်"

မော့ချူးက ထိုအခြေအနေကို ရိပ်မိကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ညီမပဲ ခွံ့ကျွေးပါ့မယ်..."

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် နျဉ်ယွိယွမ်က ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။ သူသည် စုန့်ချင်းစုန့်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ကိုပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ"

...ဟွန့်! ရှောင်ချူးက သူ့ကိုတောင် အခုထိ အစာမခွံ့ပေးဖူးသေးဘူး၊ တခြားသူကို အရင်ဦးစားပေးလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မော့ချူးသည်လည်း ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဆန်ပြုတ်နံ့ လာခံနေသည့် ဝန်ထမ်းအချို့ပင်လျှင် အခြေအနေတစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို ရိပ်မိသွားကြသည်။ သူတို့သည် အတင်းအဖျင်း သိလိုစိတ်များဖြင့် ပြုံးစိစိကြည့်နေကြသည်။

"ငါပဲ လုပ်လိုက်မယ်!"

ကျုန်းရှန့်သည် အမြဲတမ်း မောက်မာရိုင်းစိုင်းတတ်သော်လည်း ယခုမူ မော့ယန်၏ ရှေ့တွင် အလွန်ပင် ဂရုစိုက်ပြနေသည်။ သူသည် ချက်ချင်း ပန်းကန်လုံးကို မယူကာ ဆန်ပြုတ်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ စတင်ခွံ့ကျွေးတော့သည်။

သူ့နှုတ်ခမ်းနားအထိ ရောက်နေသော ဆန်ပြုတ်ဇွန်းကို ကြည့်ပြီး စုန့်ချင်းစုန့်မှာ ဘာမှဝင်မပြောနိုင်တော့ပေ။

ဆန်ပြုတ်မှာ ရိုးရှင်းလှသော်လည်း ဆန်၏ မွှေးရနံ့နှင့် စေးပိုင်သော အရသာက ပြည့်စုံလှသည်။ မျိုချလိုက်သည့်အခါ ဗိုက်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားပြီး အရသာမှာ တကယ့်ကို ထူးကဲလှသည်။ ရှောင်ချူး၏ လက်ရာကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်သော်လည်း ယခု ဆန်ပြုတ်အရသာကြောင့် မော့ယန် အံ့သြသွားရသည်။

တစ်စက္ကန့်၊ နှစ်စက္ကန့်၊ သုံးစက္ကန့်... မော့ချူးသည် ဘေးမှနေ၍ အချိန်ကို ခိုးတွက်နေမိသည်။ ကျုန့်ရှန့်၏ ခွံ့ကျွေးမှုမှာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေပြီး တစ်ဇွန်းနှင့်တစ်ဇွန်းကြား အချိန်မှာ ငါးစက္ကန့်အတိအကျ ဖြစ်နေသည်ကို သူမ အံ့သြစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ စစ်တပ်တွင် ကြာရှည်နေထိုင်ခဲ့သူများ၏ အလေ့အထ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျုန်းရှန့်က ဆန်ပြုတ် သုံးပုံနှစ်ပုံခန့် ခွံ့ကျွေးပြီးသောအခါ မော့ယန်က မနေနိုင်တော့ဘဲ သတိပေးလိုက်ရသည်။

"ဟို... ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ ကြက်ဥလေးလည်း စားလို့ရမလား"

'ဆန်ပြုတ်ချည်းပဲ ဆက်တိုက်မကျွေးပါနဲ့ဦး! ဘယ်လောက်အရသာရှိရှိ သူ မခံနိုင်တော့ဘူး!'

မော့ယန် ပြောမှပင် ကျုန်းရှန့် သတိဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏လက်က ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်ဖတ်ကို ဇွန်းပေါ်တင်ကာ ခွံ့ကျွေးပြန်သည်။ ထို့နောက် ငါးစက္ကန့်လျှင် တစ်ကြိမ်နှုန်းဖြင့် ဆက်လက် ခွံ့ကျွေးနေတော့သည်။

ပထမ အတွေ့အကြုံမရှိစဉ်က ကျုန်းရှန့်သည် ဟင်းများကို ခပ်များများ ထည့်ပေးမိသဖြင့် မော့ယန်မှာ ဆန်ပြုတ်နှင့်အတူ သီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပမာဏကို ထိန်းညှိတတ်သွားမှသာ အဆင်ပြေသွားတော့သည်။ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်ပန်းကန်နှင့် ကြက်ဥနှစ်လုံးစလုံးကို မော့ယန် အကုန်စားလိုက်သည်။ ထိုသို့စားသော်လည်း သူသည် ၇၀-၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ဗိုက်ပြည့်သေးသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ လေးချူး အစားအစာများ မယူလာခင်က သူ ဗိုက်မဆာခဲ့သော်လည်း အခုတော့ နှစ်လုတ်လောက် စားပြီးသည်နှင့် ဗိုက်ထဲမှ ဆာလောင်မှုက ရုတ်တရက် ထကြွလာခြင်းဖြစ်သည်။

ဗိုက်ဝသွားပြီးနောက် မော့ယန်မှာ အိပ်ငိုက်လာသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဒဏ်ရာပြင်းထန်ရာမှ ပြန်ကောင်းလာကာစ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ဓာတ်အင်အားက အကန့်အသတ် ရှိနေသည်။ ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးက သူ့ကို အနားယူစေရန် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာပေးကြသည်။

"ခဏနေဦး ကျုန်းရှန့်"

အားလုံးထွက်သွားရန် ပြင်စဉ် မော့ယန်က ရုတ်တရက် လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ပြောစရာရှိလို့ ခဏလောက် နေခဲ့ပေးပါလား"

ကျုန်းရှန့်မှာ ကြောင်သွားသော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်သွားသည်။ ရှေ့မှ စုန့်ချင်းစုန့်မှာလည်း ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ အခန်းပြင်သို့ ထွက်ကာ တံခါးကို ပိတ်ပေးလိုက်သည်။

"... ငါတို့အဖွဲ့ရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။ တခြားလူတွေ ဒဏ်ရာရတာရှိသေးလား"

မော့ယန်က ထိုစဉ်က ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအခြေအနေကို သတိရကာ မေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်" ကျုန်းရှန့်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "တခြားလူတွေ ဒဏ်ရာရပေမယ့် ကုသရေးစက်ထဲမှာ ရက်အနည်းငယ်နေရင် ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ"

ဒီတစ်ခါ သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် မော့ယန်နှင့်တော့ မတူပေ။

တခြားလူများ အဆင်ပြေကြောင်း သိရသဖြင့် မော့ယန် စိတ်သက်သာရာရသွားကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့"

သူ ခေါင်းမော့လိုက်သည့်အခါ ကျုန်းရှန့်၏ ပြင်းပြသော အကြည့်နှင့် ဆုံမိသွားသည်။ ၎င်းမှာ ပွက်ပွက်ဆူနေသော ချော်ရည်များကဲ့သို့ အားကောင်းပြီး ထက်သန်လှသည်။ မော့ယန် ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားရသည်။ သူက လူအ မဟုတ်ပေ။ စုန့်ချင်းစုန့်အပေါ် သူ၏ လျှို့ဝှက်ထားသော ခံစားချက်ကို ထားလိုက်ဦး၊ စစ်တပ်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများမှာ အဆန်းမဟုတ်ပေ။

စစ်စခန်းဆိုသည်မှာ ယောကျာ်းများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေပြီး နေ့ညမပြတ် အတူတူ လေ့ကျင့်ကာ ချွေးနှင့် မျက်ရည်ကို အတူတူ ကျခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ညီအစ်ကိုချင်း သံယောဇဉ်ထက် ပိုသွားတတ်ကြသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

ကျုန်းရှန့်၏ ပြောင်းလဲလာသော အမူအရာနှင့် သူ့ကို မျက်နှာသာပေးရန် ကြိုးစားနေမှုများကြောင့် မော့ယန် တစ်ခုခုကို ရိပ်မိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ စိတ်ဝင်စားတဲ့သူ ရှိပြီးသားပါ!"

မော့ယန်က ကျုန်းရှန့်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူအပေါ် ခံစားချက် မရှိပါက အချိန်ဆွဲမနေသင့်ပေ။ တစ်ဖက်လူ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို အမြန်ဆုံး ဖြတ်တောက်ပေးလိုက်ခြင်းက နှစ်ဦးစလုံးအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

"ဟား ဟား"

ကျုန်းရှန့်က ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ဆံပင်များကို သပ်တင်ကာ မျက်လုံးများကို အသာအယာ ဖုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မသိချင်ယောင်ဆောင်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ!"

မော့ယန်က ဤကိစ္စတွင် ဤမျှ ပြတ်သားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ ခံစားချက်ကို အနည်းငယ် ပြလိုက်ရုံရှိသေးသည်၊ ချက်ချင်းပင် ရက်ရက်စက်စက် အငြင်းခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

"မင်း စိတ်ဝင်စားတဲ့သူက... စုန့်ချင်းစုန့်လား"

အဖြေကို သိနေသော်လည်း ကျုန်းရှန့် အတည်ပြုချက် ရယူချင်နေသေးသည်။

"ဟုတ်တယ်!"

မော့ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်သော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင် နူးညံ့မှု အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထိုသည်ကို ကျုန်းရှန့် မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ခါးသီးသော အပြုံးမှာ ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ့ကို လက်လျှော့စေချင်တာလား"

မော့ယန်က "အင်း" ဟု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က အခုထိ တွဲနေကြတာ မဟုတ်သေးဘူး မဟုတ်လား"

ကျုန်းရှန့်သည် ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်သည်။

"တရားဝင် တွဲနေကြတာ မဟုတ်ရင် ငါ့မှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတာပဲ မဟုတ်လား"

ကျုန်းရှန့်ဆိုသည်မှာ ရလဒ်ကို မမြင်ရဘဲနှင့် အရှုံးပေးတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှ မော့ယန်ကို ကြည့်နေသော ကျုန်းရှန့်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပို၍ အရောင်တောက်လာသည်။

အမှန်တကယ်တွင် အစပိုင်း၌ သူသည် မော့ယန်ကို စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။ မော့ယန်၏ ပုံစံမှာ ချောမောသန့်ပြန့်ပြီး နုနယ်လွန်းသဖြင့် စစ်တပ်ထဲတွင် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းများ လုပ်ပြီးလျှင် ငိုပြီး ပြန်ပြေးသွားလိမ့်မည်ဟု တွေးခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းအပြင် စစ်တပ်ထဲတွင် မော့ယန်၏ ရုပ်ရည်နှင့် စရိုက်ကို စိတ်ဝင်စားသူများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

အကာအကွယ် မရှိပါက မော့ယန်သည် အခြားသူများ၏ နင်းခြေခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လေ့ကျင့်ရေး ပထမဆုံးနေ့မှာတင် မော့ယန်က အားလုံးကို ပါးရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သေနတ်ပစ် - အမှတ်ပြည့်!

အလေးမလေ့ကျင့်ခန်း - အမှတ်ပြည့်!

တကယ့်လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်မှု - အမှတ်ပြည့်!

မော့ယန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော စွမ်းရည်များက လူတိုင်း၏ အမြင်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ရလဒ်များကို မြင်ပြီး လူပေါင်းများစွာမှာ မျက်လုံးပြူးခဲ့ကြရသည်။ မော့ယန်၏ ရုပ်ရည်က တကယ့်ကို လှည့်စားနိုင်လွန်းသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ကျုန်းရှန့်သည် ဤလူငယ်လေးကို မသိမသာ စတင် သတိထားမိလာခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ မော့ယန်ကို မရိုးသားသော စိတ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်ချင်သူများမှာ အစပိုင်းတွင် မော့ယန်၏ ကျော်ကြားမှုကြောင့် ထိန်းနေခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ တစ်ည၌ မော့ယန်ကို အနိုင်ကျင့်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

ထိုညက... အဆောင်တစ်ခုလုံးတွင် အော်ဟစ်သံများ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် အားလုံးက မော့ယန် အနိုင်ကျင့်ခံရပြီဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ဖက်က ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက် ရှိသည့်အပြင် စွမ်းရည်လည်း မနိမ့်လှပေ။ သို့သော် နောက်နေ့တွင် သွားကြည့်ကြသည့်အခါ...

ချီး! အားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။

အခန်းထဲတွင် ရှုပ်ပွနေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းရာများ ရှိနေသော်လည်း အခြေအနေမှာ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ မော့ယန်မှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီး သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရန် ကြိုးစားသူများမှာမူ ဝက်ကဲ့သို့ မျက်နှာများ ရောင်ကိုင်းနေကာ သူတို့ မိဘများပင် မှတ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ နံစော်နေသော ခြေအိတ်များကို ပါးစပ်ထဲ အထိုးခံရကာ စားပွဲထောင့်တွင် ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရသည်။

ထိုလူများကို ဆေးကုသရေးဌာနသို့ ပို့လိုက်ရပြီး စစ်ဆေးကြည့်သည့်အခါ ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်ပြင်းထန်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ တစ်ယောက်မှာဆိုလျှင် နံရိုးများ ကျိုးသွားပြီး နှလုံးနှင့် အဆုတ်ကိုပင် ထိုးမိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဆေးရုံတွင် နာရီဝက်ခန့် ကြာအောင် ကုသခဲ့ရသည်။

အစပိုင်းတွင် မော့ယန်မှာ လွန်လွန်ကျူးကျူး လုပ်ဆောင်မှုဖြင့် အပြစ်ပေးခံရမည်ဟု အားလုံးက ထင်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ (နျဉ်ယွိယွမ်က နောက်ကွယ်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်)။ လူတိုင်းကို ပို၍ တုန်လှုပ်စေသည်မှာ မော့ယန်သည် ထိုမျှ ကြီးလေးသော ကိစ္စကို လုပ်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပုံမှန်အတိုင်းသာ နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူတိုင်း သင်ခန်းစာ ရသွားကြသည်။ မည်သူမျှ မော့ယန်ကို အလွယ်တကူ မစနောက်ရဲကြတော့ပေ။