အခန်း ၆၅၀

အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း

အပိုင်း ၆၅၀

ဤသိုးသူငယ်လေး မော့ယန်သည် အတွင်းစိတ်၌ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်နှင့် တူလှပေသည်! သူ ဘာမှမလုပ်လျှင်သာနေမည်၊ တစ်ခုခုလုပ်ပြီဆိုပါက သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရသည်မှာ အမှန်ပင်!

မော့ယန်အပေါ် မကောင်းကြံစည်ခဲ့သည့် ထိုလူအနည်းငယ်မှာ ယင်းအတွက် သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် မော့ယန်သည် နယ်မြေ (၁၂) တွင် နာမည်တစ်လုံးဖြင့် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချက်ကြောင့်ပင် စစ်တပ်အတွင်းရှိ လူများမှာ မော့ယန်ကို ပိုသတိထားလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျုန်းရှန့်သည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရုပ်ရည်နှင့် စွမ်းရည် သိသိသာသာ ကွာခြားလွန်းလှသည့် မော့ယန်ကို လူတိုင်းက စိတ်ဝင်စားကြသည်မှာ သဘာဝပင်။

ထို့ကြောင့်ပင် ကျုန်းရှန့်သည် မော့ယန်၏ ပထမဆုံးသော မစ်ရှင်အကြောင်းကို သိနေခဲ့သည်...

ဗိုလ်မှူးကြီးအဖြစ် ပထမဆုံး ရာထူးတိုးခြင်း...

သူနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် အသင်းဖော် ဖြစ်လာခြင်း...

မသိမသာပင် သူ၏ အာရုံများမှာ မော့ယန်ထံသို့ လုံးဝ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိသေးပေ။

ဤမစ်ရှင်အတွင်း သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲများကြား၌ မော့ယန်၏ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရချိန်ကျမှသာ သူ၏ စိတ်ရင်းကို သူ နားလည်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟုတ်သည်! သူ မော့ယန်ကို သဘောကျနေမိပြီ!

ကျုန်းရှန့်သည် အမြဲတမ်း ပြတ်သားစွာ လုပ်ဆောင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မော့ယန်အပေါ်ထားသည့် သူ၏ ခံစားချက်ကို သိလိုက်သည်နှင့် သူ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားတော့သည်။ သို့သော် သူ၏ ခံစားချက်ကို ဖော်ပြလိုက်သည့်အခါတွင်မူ မော့ယန်က ရက်ရက်စက်စက် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

"မင်းကို သဘောကျတာက ငါ့ကိစ္စပါ"

စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် ကျုန်းရှန့်က သူ၏ မောက်မာသော ပုံစံအတိုင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"

"ဒါ့အပြင် တစ်နေ့ကျရင် မင်း ငါ့ကို လက်ခံလာနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား"

ဤမျှ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှသော ကြေညာချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မော့ယန်မှာ ဘာပြန်ပြောရမည်နည်း။

"တကယ်တော့ မင်း စိတ်ထဲ အရမ်းကြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ပါနဲ့"

မော့ယန်၏ မျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ ကျုန်းရှန့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ ဘယ်အချိန်မှာ မင်းကို သဘောမကျတော့မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ! ဘယ်သူက အသေအချာ ပြောနိုင်မှာလဲ"

ကျုန်းရှန့်၏ စကားများမှာ နှစ်သိမ့်မှုပေးသကဲ့သို့ ရှိသဖြင့် မော့ယန် စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို သဘောကျနေသော်လည်း ကိုယ်က ဘာမှ ပြန်မတုံ့ပြန်နိုင်သည့်အခါမျိုးတွင် ၎င်းမှာ မမြင်ရသော ဖိအားနှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်လာတတ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

နှစ်ဦးသား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုပြီးသွားသဖြင့် ကျုန်းရှန့် သူ့ကို ဆက်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပေ။ ကုလားထိုင်မှ ထကာ လက်ပြလိုက်ရင်း "ဒါဆို ငါ အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်၊ မင်း ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ဦး" ဟု ပြောကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တံခါးဖွင့်၍ ထွက်သွားတော့သည်။

...

တံခါးပိတ်ပြီး လေးငါးလှမ်းခန့် လျှောက်သွားပြီးနောက် ကျုန်းရှန့်သည် ထောင့်တစ်နေရာရှိ နံရံကို မှီကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ၏ ဆံပင်များက မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဝမ်းနည်းရိပ်များကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ...

ဒါဟာ သူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် အလေးအနက် သဘောကျမိခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အဆုံးသတ်မှာတော့ ဤသို့ပင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရချေပြီ...

သုံးရက်ကြာပြီးနောက်...

မော့ချူး၏ အရသာရှိလှသော ဟင်းလျာများကြောင့် မော့ယန်၏ နာလန်ထမှုနှုန်းမှာ သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဆေးရုံမှ အဆင်ပြေပြေ ဆင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ မထွက်ခွာမီ ရှန်ရိမှာ နှမြောတသ ဖြစ်နေဆဲပင်... အမှန်စင်စစ် သူ နှမြောနေသည်မှာ ကျုန်းမိသားစု၏ လျှို့ဝှက်ဆေးပင် ဖြစ်သည်။ ကျုန်းရှန့်ကို ခဏခဏ ခိုးကြည့်နေသည့် သူ၏ အမူအရာကပင် သက်သေပြနေသည်။

အပြန်ခရီးမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့လှသည်။ နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူတို့ နယ်မြေ (၃) သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ယခင်က ဝိုင်းဝိုင်းသည် အရှင်ချန်ပိုင်နှင့်အတူ မော့မိသားစုအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သနားစရာကောင်းသော သူမ၏ အဖော်သားရဲလေးများကို မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ဟု ဆိုသည်။

အိမ်တံခါး ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ထိုအကောင်ပေါက်လေး၏ မောက်မာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အူး - ဝူး -" (မင်းတို့ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာကြပြီပဲ၊ ငါတော့ အိမ်မှာ ပျင်းလှပြီ! ဟွန့်!)

ဒီ ဝတုတ်လေးကို မမြင်ရတာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်သဖြင့် မော့ချူး အလွန်ပင် လွမ်းနေမိသည်။ သူမက ဝိုင်းဝိုင်းကို ချီပွေ့ကာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဝမ်းဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ အမွှေးပွပွလေးနှင့် အထိအတွေ့မှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှသည်!

သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ တော်သေးသည်၊ ဝိုင်းဝိုင်း တစ်ယောက် အိမ်ကို ဘာမှ ဖျက်ဆီးမထားပေ... သို့သော် တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားနေရသည်။ သူမ ဘာမှမစဉ်းစားရသေးခင်မှာပင် သူမ ရင်ခွင်ထဲမှ အကောင်လေးက ခုန်ဆွခုန်ဆွလုပ်ကာ သူမ၏ အာရုံကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဝိုင်းဝိုင်းသည် ကလေးသံလေးဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် အော်လိုက်သည်။ သူမ၏ 'ချွဲနွဲ့နည်း' အစုံအလင်ကို အသုံးချနေခြင်းဖြစ်သည်။ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများက အရည်လဲ့နေပြီး နှာခေါင်းလေးကို အသာရှုံ့ကာ ပါးစပ်လေး စူထားသည့် ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှရာ မည်သူမျှ ငြင်းပယ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"အူး - ဝူး -" (မော့ချူး၊ ငါ ဗိုက်ဆာပြီ၊ ငါ့အတွက် အရသာရှိတာလေး မြန်မြန်လုပ်ပေးတော့!)

...ဒါကတော့ ဝိုင်းဝိုင်းရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ပြောနေကျ စကားတွေပါပဲ။

ချက်ပြုတ်ရသည့်အလုပ်ကို ယဉ်ပါးနေပြီဖြစ်သော မော့ချူးသည် သူမ ရင်ခွင်ထဲမှ အစားကြူးလေးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းအသာချရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရသည်။

'ကောင်းပြီလေ! အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ လက်ဆေးပြီး ဟင်းချက်ရပြန်ပြီပေါ့!'

တာမီနယ်ထဲမှ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မော့ချူးသည် ကြက်သွန်နီများကို မျက်စိကျသွားသည်။ ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အလွန်ပင် အကျိုးပြုလှသည်။ ကင်ဆာရောဂါကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ရုံသာမက ကိုယ်ခံအားစနစ်ကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ ထူးခြားသော အနံ့နှင့် အရသာကြောင့် လူအများစုမှာ လက်မခံနိုင်ကြပေ။

ယခင်က မော့ယန်နှင့် ဝိုင်းဝိုင်းအတွက် ကြက်သွန်နီကြော် တစ်ခါ လုပ်ပေးဖူးသည်။ ထိုစဉ်က လူရော သားရဲပါ နှစ်လုပ်၊ သုံးလုပ် စားပြီးသည်နှင့် ဒုက္ခရောက်နေသည့် မျက်နှာပေးများမှာ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မော့ချူး၏ မီးဖိုချောင်တွင် ကြက်သွန်နီမှာ တွေ့ရခဲလှသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် မော့ချူးက ကြက်သွန်နီများကို ထုတ်ယူလိုက်သည့်အခါ ဝိုင်းဝိုင်းက ချက်ချင်း အော်ဟစ်တော့သည်။ ထိုအရသာမရှိသော အရာကို သူ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေပုံရသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ အရမ်းစားလို့ကောင်းမှာပါ"

မော့ချူးက အာမခံလိုက်သည်။ သို့သော် ဝိုင်းဝိုင်းကမူ 'မယုံကြည်ဘူး' ဆိုသည့် အကြည့်ဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ဟော! ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မော့ချူး၏ အရှုံးမပေးလိုသော စိတ်ဓာတ်မှာ နိုးကြားလာခဲ့သည်။ သူမသည် ကြက်သွန်နီနှင့် ပတ်သက်သည့် ဟင်းလျာမျိုးစုံကို စဉ်းစားကာ နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ကဲ... လုပ်ပြီ!"

မော့ချူးသည် ကြက်သွန်နီကို အရင်ဆုံး ဆေးကြောကာ အခွံနွှာပြီး ကွင်းပုံစံများဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးထဲတွင် ကြက်ဥတစ်လုံးကို ဖောက်ထည့်ကာ ဆားနှင့် ငရုတ်ကောင်းမှုန့် အနည်းငယ်ထည့်၍ မွှေလိုက်သည်။ ဆန်မှုန့် (သို့မဟုတ် အကြော်မှုန့်) ကို ရေနှင့် ဖျော်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အသင့်ပြင်ထားသော ပေါင်မုန့်ခြောက်မှုန့်ထဲသို့ ဆားနှင့် ငရုတ်ကောင်းမှုန့် ထည့်ကာ သမအောင် ရောမွှေလိုက်သည်။

အသင့်ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် မော့ချူးသည် ကြက်သွန်နီကွင်းများကို အကြော်မှုန့်ဖြင့် အရင်လူး၊ ထို့နောက် ကြက်ဥရည်ထဲ နှစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ပေါင်မုန့်ခြောက်မှုန့်နှင့် ကောင်းကောင်းလူးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို ဆီပူပူထဲတွင် ရွှေဝါရောင်သန်းလာသည်အထိ ကြော်လိုက်သည်။

ဤအတောအတွင်း အခြား အမွှေးအကြိုင်များ ထပ်ထည့်ရန်ပင် မလိုတော့ဘဲ ကြက်သွန်နီကွင်းကြော်၏ ရနံ့မှာ တကယ့်ကို မွှေးပျံ့လှသည်။

အစပိုင်းတွင် ဝိုင်းဝိုင်းသည် သံသယစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မွှေးရနံ့ကို ရလိုက်သည့်အခါ မအောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ယခင်က ရွံရှာခဲ့သည့် အမှတ်တရများကိုပင် မေ့သွားပုံရသည်။

မော့ချူးက ပန်းကန်ကို ယူလာပေးသည့်အခါ ဝိုင်းဝိုင်းသည် ပူနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ပါးစပ်ထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အတင်းထည့်တော့သည်။

သူမသည် ပါးစပ်လေး တပြင်ပြင်နှင့် အရသာခံကြည့်သည်။ ကြွပ်ရွနေပြီး အနံ့မွှေးမွှေးလေးထဲတွင် ချိုမြိန်သော အရသာလေး ကိန်းဝပ်နေသည်... ဝိုင်းဝိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းစက်သွားသည်။

"အူး - အူး -" (အရမ်း စားလို့ကောင်းတာပဲ!)

ဒါဟာ အရင်က လည်ချောင်းကို ကသိကအောက် ဖြစ်စေတဲ့ အရသာနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားလှသည်။ မော့ချူး ကိုယ်တိုင်လုပ်နေတာကို သူမ မျက်မြင်မတွေ့ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီဟင်းလျာနှစ်မျိုးစလုံးကို တူညီတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းနဲ့ လုပ်ထားတယ်ဆိုတာ သူ ဘယ်တော့မှ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး!