အခန်း (၄၅၁-၄၅၂)

အပိုင်း (၄၅၁)

မီတျဲ ချိုင့်ဝှမ်း၏ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် အပြင်ဘက်ရှိ နှင်းပြင်ပေါ်သို့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ တိတိကျကျဆိုရလျှင် မရေမတွက်နိုင်သော လူသေအလောင်းများပေါ်သို့ နင်းမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကမ္ဘာတစ်ဖက်သို့ ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မီတျဲ ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် အချိန် နေ့တစ်ဝက်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း အမှောင်ထုသာ ဖုံးလွှမ်းနေသောကြောင့် မည်သည့်အရာကိုမှ မမြင်ခဲ့ရပေ။

ရောဂါကုသရန် လာရောက်သူများမှာလည်း သေဆုံးသွားကြသလို၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာလည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အမှောင်ထုထဲတွင်သာ နေထိုင်ရသောကြောင့် မီတျဲ ချိုင့်ဝှမ်း၏ အကြောင်းကို မည်သူမှ အတိအကျ မသိခြင်းမှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။ သူကိုယ်တိုင် မီတျဲ ချိုင့်ဝှမ်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အိတ်ထဲမှ ကုသိုလ်ဒင်္ဂါးများကို ထုတ်ယူကြည့်လိုက်၏။ ထိုအရာများကို အတုအပ ပြုလုပ်၍ ရ၊ မရ သူ စဉ်းစားမိသွားသည်။ သို့ပေမည့် သေချာကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ သူ၏ အတွေးများ လွန်ကဲနေကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

ထိုဒင်္ဂါးများကို ဖန်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အတွင်းဘက်တွင် အလွန်ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများကို ထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ဒင်္ဂါးပြားတိုင်းရှိ ပုံစံများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူညီကြသောကြောင့် အတုအပ ပြုလုပ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ ဖြစ်သည်။ တချို့သူများအတွက် ဤဒင်္ဂါးပြားများမှာ တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်အောင် အဖိုးတန်သော်လည်း၊ သာမန်လူ အများစုအတွက်မူ အသုံးမဝင်သော အရာများသာ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူက ငရဲပြည်မှ မိစ္ဆာမ အဆိပ်ဖြေဆေး ပါဝင်သော ကြွေပုလင်းလေးကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်၏။ ဤအရာဖြင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ကယ်တင်နိုင်မှာဖြစ်သည်။ ဆေးအာနိသင် ပျက်ပြယ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူ ဖွင့်မကြည့်တော့ဘဲ ပြန်သိမ်းထားလိုက်၏။

ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ ယွမ်ထျန်းရှဲ့နှင့် ဟွမ်ထျန်းဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင် လေးဦးတို့ မြင်းပေါ်တွင် အသင့်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့လည်း မြင်းပေါ်တက်လိုက်ပြီး သူတို့အားလုံး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ယွမ်ထျန်းရှဲ့… ကျုပ် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာတာကို ခင်ဗျား နည်းနည်းလေးမှ အံ့သြပုံ မရဘူးနော်။”

“အင်း…”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်မေး၏။ “ဒါတင်မကဘူး။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို မီတျဲ ချိုင့်ဝှမ်းထဲ ဝင်သွားစေချင်နေတာလား။”

“အင်း…”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားကို သူတို့ရဲ့ နာမည်ပျက်စာရင်းထဲကနေ ဖယ်ထုတ်ပေးဖို့ ကျုပ် မေးကြည့်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မရဘူးတဲ့။ ခင်ဗျား မီတျဲ ချိုင့်ဝှမ်းမှာ ဘာအမှားတွေများ ကျူးလွန်ခဲ့လို့လဲ။”

“အင်း…”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤလူကြီးမှာ စကားပြောရန် အလွန်ဝန်လေးနေပုံရ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်လက်၍ မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားရဲ့ မီးနဂါးကြီးနဲ့ ပဉ္စလက်အတတ်တွေက အံ့မခန်းပဲ။ အဲဒီပညာတွေထဲက အများစုက မီတျဲ ချိုင့်ဝှမ်းကနေ ရလာတာများလား။”

“အင်း…”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အရှုံးမပေးဘဲ ထပ်မေး၏။ “တောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှာတုန်းက ခင်ဗျား ကျုပ်ကို အမြဲတမ်း သတ်ချင်နေခဲ့တာလေ။ မီးတောင် မပေါက်ကွဲခင်လေးအထိ ကျုပ်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်ချင်နေခဲ့တာ။ ဘာဖြစ်လို့များ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်ပြောင်းသွားရတာလဲ။ ကျုပ်ကို မသတ်တဲ့အပြင် အခုလို လိုက်ကာကွယ်ပေးနေတာ ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ။”

“အင်း…”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က လက်လျှော့လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ။ ခင်ဗျား မပြောချင်ရင်လည်း နေတော့။ သွားကြစို့။”

ထို့နောက် သူတို့အဖွဲ့သည် နေ့ရောညပါ မနားတမ်း ခရီးဆက်ခဲ့ကြ၏။ သူ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ အတွက် အသက်ရှင်ရန် ဆယ့်သုံးရက်သာ အချိန်ကျန်တော့သည်။ ယခု ခြောက်ရက် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ခုနစ်ရက်သာ ကျန်တော့၏။

အချိန်မီနိုင်သေးသော်လည်း လမ်းတွင် လုံးဝ အချိန်ဆွဲ၍ မရပေ။ အလာတုန်းကထက် အပြန်ခရီးတွင် ပို၍ အလျင်လိုနေရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် လိုအပ်မည့် အသုံးအဆောင်များကို ကြိုတင် စီစဉ်ထားခဲ့သောကြောင့် အတော်လေး အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့ပြီး အချိန် ပိုတိုတောင်းမည်မှာ သေချာသည်။

ခရီးစဉ်၏ အများစုမှာ ကျောက်စရစ် ကန္တာရများကို ဖြတ်သန်းရခြင်းဖြစ်ပြီး အကြီးမားဆုံး စိန်ခေါ်မှုမှာ မိုင်ရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော သဲကန္တာရကြီးကို ဖြတ်ကျော်ရခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က လမ်းကြောင်းကို ကြိုတင်ရှာဖွေထားပြီး ရေများကိုလည်း မြှုပ်နှံသိမ်းဆည်းထားခဲ့သောကြောင့် ထိုသဲကန္တာရကို ဖြတ်ကျော်ရာတွင် ကြီးကြီးမားမား အခက်အခဲ မရှိနိုင်ပေ။

သို့ပေမည့် သဲကန္တာရထဲသို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ သူတို့အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြရ၏။

‘အဲတာ… အဲတာက ဘာကြီးလဲ။’

လေဆင်နှာမောင်းကြီး ဖြစ်လို့နေ၏။ အကွာအဝေး အတော်လေး ဝေးသေးသော်လည်း မိုင်တစ်ရာခန့် အကွာမှပင် ထင်ရှားစွာ မြင်နေရသည်။

သဲကန္တာရထဲတွင် လေဆင်နှာမောင်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဟု မဆိုသာသော်လည်း အလွန်အမင်း ရှားပါးသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သာမန်အားဖြင့် လေဆင်နှာမောင်းများကို ပင်လယ်ပြင် သို့မဟုတ် ကုန်းတွင်းပိုင်း အချို့နေရာများတွင်သာ တွေ့ရလေ့ရှိပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာလည်း အလွန်ကြီးမားလှ၏။

ယခု မြင်နေရသော လေဆင်နှာမောင်းမှာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ် ထားသော တိုင်လုံးကြီးတစ်ခု သို့မဟုတ် ဧရာမ နဂါးကြီးတစ်ကောင် လူးလွန့်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ရွေ့လျားနှုန်းမှာလည်း တစ်နာရီလျှင်ကီလိုမီတာ သုံးရာကျော်ခန့် ရှိနိုင်ပြီး အချင်းမှာ မီတာထောင်ပေါင်း များစွာ ရှိသည်။

သဲကန္တာရထဲတွင် အကြောက်ရဆုံးအရာမှာ သဲမုန်တိုင်းများ ဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော သဲမုန်တိုင်းတစ်ခုသည် မြို့တစ်မြို့လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်စွမ်းရှိ၏။

ယခု ဧရာမ လေဆင်နှာမောင်းကြီးက မရေမတွက်နိုင်သော သဲမုန်တိုင်းများကို လှိုင်းတံပိုးများပမာ ရစ်ပတ်လွှင့်ထူလာစေသည်။

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က အော်ဟစ်သတိပေးလိုက်၏။ “သွားမယ်။ မြန်မြန် သွားကြစို့။”

သူတို့အားလုံး အစွမ်းကုန် အရှိန်တင်၍ ပြေးကြရတော့သည်။ အကယ်၍ ထိုလေဆင်နှာမောင်းထဲ ပါသွားရင်တော့ ဘယ်လိုမှ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပေ။

သူတို့ ဆက်တိုက် ပြေးလွှားနေကြစဉ် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တစ်ခုလုံးမှာ သဲမုန်တိုင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဘာကိုမှ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရတော့ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လေဆင်နှာမောင်းကြီးမှာ သူတို့ရှိရာသို့ တည့်တည့်မလာသော်လည်း ကြီးမားသော သဲမုန်တိုင်းကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။

နာရီပေါင်းများစွာ အဆက်မပြတ် ပြေးလွှားပြီးနောက် သဲမုန်တိုင်းနှင့် သဲကန္တာရ အပြင်ဘက်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိလာကြ၏။ သို့ပေမည့် သူတို့၏ မြင်းများထဲမှ ငါးကောင် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး သုံးကောင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့မှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။ အကယ်၍ ထိုဧရာမ လေဆင်နှာမောင်းကြီးနှင့်သာ တည့်တည့် တိုးမိပါက လူသိန်းပေါင်းများစွာ ဆိုလျှင်တောင်မှ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး အပိုင်းပိုင်း စုတ်ဖြဲ ခံရမည်မှာ သေချာလေသည်။ ထိုလေဆင်နှာမောင်းကြီး၏ အချင်းမှာ အနည်းဆုံး မီတာ ခြောက်ထောင်၊ ခုနစ်ထောင်ခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ကွမ်တမ်… သဲကန္တာရထဲမှာ ဘာလို့ ဒီလို ဧရာမ လေဆင်နှာမောင်းကြီး ဖြစ်လာရတာလဲ။ ဒါက သဘာဝနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။”

အမှတ်(၉) လူနာက ပြန်ဖြေ၏။ “အချက်အလက် ပိုလိုအပ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာရဲ့ ရာသီဥတုက အတော်လေး ထူးဆန်းနေတယ်။ တောင်တန်းတွေပေါ်က အေးစက်လှတဲ့ လေထုက ဒီသဲကန္တာရထဲကို ဝင်ရောက်လာတယ်။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးဆိုရင် သဲကန္တာရက အချိန်တချို့မှာ အပူချိန် သာမန်ထက်ကို အလွန်မြင့်မား နေတတ်တယ်။ ဒီအောက်မှာ ကျောက်မီးသွေးတွေ ဒါမှမဟုတ် ရေနံတွေ အများကြီး ရှိနေနိုင်တယ်။ ရေနံက အနက်ကြီးမှာရှိရင် အလိုလို မီးမလောင်နိုင်ပေမယ့် ကျောက်မီးသွေးကြောတွေကတော့ အလိုလို မီးလောင်ကျွမ်းမှုတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒီလိုဆိုရင် မီးလေဆင်နှာမောင်းတွေပါ ဖြစ်လာနိုင်တာလား။”

အမှတ်(၉) လူနာက ပြန်ဖြေ၏။ “ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပါတယ်။ အစွန်းရောက် ရာသီဥတု အခြေအနေတွေမှာ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။ ရန်သူများကို ဒုက္ခပေးရန် အလိုလို တွေးမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ကွမ်တမ်… ခင်ဗျားမှာရှိတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အားလုံးကို သုံးပြီး တွက်ချက်ကြည့်စမ်း။ နောက်ထပ် လေဆင်နှာမောင်း ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်နေရာမှာ ဖြစ်လာနိုင်သလဲ၊ အရွယ်အစား ဘယ်လောက် ကြီးမလဲ ဆိုတာပါ တွက်ပေး။”

အမှတ်(၉) လူနာက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ။”

သူတို့အဖွဲ့သည် ရိုလန်မြို့ရှိရာသို့ ဦးတည်ကာ ဆက်လက် ပြေးလွှားခဲ့ကြ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ယွမ်ထျန်းရှဲ့… ခင်ဗျားက သန့်စင်သောကျောင်းတော်ကို ရှာဖို့ ဆယ်နှစ်ကျော် အချိန်ယူခဲ့တယ် မဟုတ်လား။”

“အင်း။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်မေး၏။ “ရှာမတွေ့ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီကျောင်းတော် တကယ်ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်နေတုန်းပဲလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒဏ္ဍာရီထဲမှာပဲ ရှိတယ်လို့ ထင်လား။”

“တကယ် ရှိနိုင်ပါတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က စပ်စုလိုက်သည်။ “အဲဒါက ဘာကြီးလဲ။ တချို့ကကမ္ဘာအနှံ့ လိုက်ရှာတာတောင် မတွေ့ဘဲ၊ တချို့ကျတော့ ချက်ချင်း တွေ့သွားတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ။ အဲဒါက တကယ်ရော ထိတွေ့လို့ရတဲ့ အရာမျိုးလား။ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြန်ဖြေ၏။ “မသိဘူး။ ဒဏ္ဍာရီတွေအရ သန့်စင်သောကျောင်းတော်ကို မြင်ဖူးတဲ့သူတွေက ဘယ်တုန်းကမှ အဲကျောင်းတော်ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို မဖော်ပြခဲ့ကြဘူး။ တကယ်ရှိတယ်လို့တောင် ဝန်မခံခဲ့ကြဘူး။

နုဧကရာဇ် တစ်ယောက်ပဲ သူ ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ကြေညာခဲ့တာ။ ပြီးတော့ အဲဒါက တိမ်ဖြူတွေ အထက်မှာ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် တာ့ရှန်းအင်ပါယာရဲ့ ပင်လယ်ရပ်ခြား အင်အားစုတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပိုင်ယင်မြို့လို့ ခေါ်ကြတာ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ပိုင်ယင်မြို့က အတော်လေး အစွမ်းထက်တာလား။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က သတိပေးလိုက်၏။ “နုဧကရာဇ်ရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းအောက်က လူတွေ၊ လက်နက်တွေကို ခင်ဗျား မြင်ခဲ့ပြီးပြီပဲ။ ပိုင်ယင်မြို့က အလွန် အစွမ်းထက်တယ်။ သိုင်းပညာတွေရော၊ လက်နက်တွေရော၊ ရေတပ်အင်အားပါ အရမ်း တောင့်တင်းတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ “ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ပိုင်ယင်မြို့က အရှေ့ဘက် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးပေါ်ကို ပြန်လာဖို့ အမြဲကြိုးစားနေတာပေါ့။”

“ဟုတ်တယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်မေး၏။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်က တာ့ရှန်းအင်ပါယာဟာ တစ်လောကလုံးရဲ့ ရန်သူ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အခုရော။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အခုလည်း အတူတူပါပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ အပေါ်ယံမှာ ကြီးမြတ်တဲ့ အင်ပါယာလေးခုက ပိုင်ယင်မြို့ရဲ့ ဝင်ရောက်လာမှုကို တားဆီးနေကြတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေး၏။ “အပေါ်ယံမှာလို့ ဆိုလိုတာလား။ ဟုတ်တာပေါ့။ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာက ပိုင်ယင်မြို့နဲ့ လျှို့ဝှက်အဆက်အသွယ် ရှိနေတာပဲ။”

တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာနှင့် ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေများမှ မှူးမတ်မျိုးနွယ်များစွာသည် ပိုင်ယင်မြို့သို့ သွားရောက်ကာ သိုင်းပညာ သင်ယူနေကြသည်မှာ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။

သိုင်းပညာ သင်ယူလိုပါက ပိုင်ယင်မြို့မှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်ဟု အများက ယုံကြည်နေကြ၏။ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် အားလုံးနီးပါးမှာ ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကောက်ချက်ချလိုက်၏။ “ဆိုလိုတာက အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ရောက်ရင် တောင်ပိုင်းကျိုး အင်ပါယာက ပိုင်ယင်မြို့ကို အရှေ့ဘက် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးပေါ် ခေါ်သွင်းလာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “အဲဒီလိုဆိုရင် အကျိုးဆက်က အတော် ဆိုးရွားမှာပေါ့။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဆိုးရွားတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ဇနီး ကျင်းကျုံးယွဲ့နဲ့ မင်းသမီး ဝူရွှမ်းတို့က ပိုင်ယင်မြို့ကနေ လာကြတာလေ။ သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်သလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မြင်တာပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြော၏။ “အခု တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာတင် မကဘူး။ တာရှီအင်ပါယာကလည်း သဘောထား မပြတ်မသား ဖြစ်နေတယ်။ တာရှီအင်ပါယာရဲ့ အိမ်ရှေ့စံက ကျင်းကျုံးယွဲ့နဲ့ မင်းသမီး ဝူရွှမ်းတို့ကို လက်ထပ်ချင်နေတာလေ။ သူတို့နှစ်ယောက်က ပိုင်ယင်မြို့က လာတယ်ဆိုတာကို သူ မသိလို့မှ မဟုတ်တာ။ သိရက်နဲ့ ဟန်ဆောင်နေတာပဲ။ ဒီလိုဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်က စာချုပ်ကို အခုချိန်မှာ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြတော့ဘူး ထင်တယ်။”

“အင်း…”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ပိုင်ယင်မြို့သာ ခြေချလာနိုင်ရင်၊ တာ့ရှန်းအင်ပါယာ ပြန်လည် အသက်ဝင်လာရင် တစ်လောကလုံး ကမောက်ကမတွေ ဖြစ်သွားမှာလား။ အနည်းဆုံးတော့ တောင်ပိုင်းကျိုး အင်ပါယာရဲ့ ဒုတိယမင်းသား ကျိုးကျီနဲ့ ပိုင်ယင်မြို့ကြားက ဆက်ဆံရေးက အတော်လေး နီးကပ်နေပြီပဲ။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က သတိပေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျား မြင်နေရတာတွေက အပေါ်ယံ အခြေအနေတွေ သက်သက်ပါပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အပေါ်ယံ သက်သက်ပဲ ဟုတ်လား။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ရှင်းပြလိုက်၏။ “ပိုင်ယင်မြို့က အရှေ့ဘက် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးမှာ အခြေချဖို့ ကြိုးစားနေတာ နှစ်တစ်ရာကျော်ပြီ။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက် အင်အားစုတွေက ခင်ဗျား ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကြီးမားတယ်။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာရင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးတောင် တုန်လှုပ်သွားနိုင်တယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့မှာ ပို၍ နားရှုပ်သွားရသည်။

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ဆက်ပြော၏။ “တာ့ရှန်းအင်ပါယာရဲ့ သမိုင်းကြောင်းတွေကို ရှာမရတော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ နိုင်ငံအသီးသီးက အဲသမိုင်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြလို့ပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်က တာ့ရှန်း အင်ပါယာကို ဝိုင်းတိုက်ကြပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ကြဘူး။

နုဧကရာဇ်က သူ့တပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ပွဲတိုင်းကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်။ အင်ပါယာကလည်း အဆက်မပြတ် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့တယ်။ နုဧကရာဇ် ရုတ်တရက် နတ်ရွာစံသွားမှသာ တာ့ရှန်းအင်ပါယာ ပြိုကွဲသွားခဲ့တာ။ အကယ်၍သာ နုဧကရာဇ် မသေခဲ့ရင် ဘာဖြစ်သွားနိုင်မလဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “တစ်လောကလုံးကို သိမ်းပိုက်သွားမှာပေါ့။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ထောက်ခံလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ သူ မသေရင် သေချာပေါက် တစ်လောကလုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားလို့ပဲ။ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ လက်နက်တွေက နှစ်တစ်ထောင် ကြာတာတောင် သံမဏိကို ခုတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသေးတာ။ သူ့ရဲ့ စစ်သည်တွေက နှစ်မီတာလောက် အရပ်မြင့်ပြီး ခွန်အားကြီးမားကြတယ်။

သူ မသေခင်မှာ ထိုစစ်တပ်ကြီး အပြည့်အဝ မဖွဲ့စည်းရသေးဘူး။ ဒါကြောင့် အားလုံးက သူ့နောက်ကို လိုက်ပြီး အသေခံခဲ့ကြတာ။ သူသာ ထိုအချိန်က မသေခဲ့ဘဲ သူ့ရဲ့ အစွမ်းထက် စစ်တပ်ကြီးသာ ဖွဲ့စည်းပြီးသွားရင် လောကမှာ ဘယ်သူက တားဆီးနိုင်တော့မှာလဲ။”

အပိုင်း (၄၅၂)

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်က နိုင်ငံတွေအားလုံးက အင်အားကုန်သုံးပြီး နုဧကရာဇ်ကို သတ်ပစ်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ဒါက ယဉ်ကျေးမှု နှစ်ခုကြားက စစ်ပွဲဖြစ်နေလို့လား။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က လေးနက်စွာ ဖြေလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ ယဉ်ကျေးမှု စစ်ပွဲ၊ အကောင်းနဲ့ အဆိုးကြားက စစ်ပွဲပဲ။ နုဧကရာဇ်ရဲ့ တာ့ရှန်းအင်ပါယာက မကောင်းဆိုးဝါး အင်အားစုကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ နုဧကရာဇ်သာ တစ်လောကလုံးကို အုပ်စိုးသွားရင် ထွန်းလင်းတောက်ပနေတဲ့ ယဉ်ကျေးမှု လောကကြီး တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။

ယခု လောကကြီးက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ တည်တံ့လာခဲ့ပြီ။ တစ်ချိန်က တကွဲတပြားစီ ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် လောကလူသား အားလုံးက တာ့ယန် မင်းဆက်ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကိုသာ ဆက်ခံခဲ့ကြတယ်။ ကျုပ်တို့ရဲ့ စာပေ၊ နေထိုင်မှုပုံစံ၊ ခံယူချက်၊ သစ္စာစောင့်သိမှုတွေ အားလုံးက တာ့ယန် မင်းဆက်ဆီကနေ ဆင်းသက်လာတာ။

အခုချိန်မှာ တာရှအင်ပါယာ၊ တာယင်အင်ပါယာနဲ့ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာတို့ အချင်းချင်း သေမတတ် တိုက်ခိုက်နေကြပေမယ့် ဒါက ညီအစ်ကိုတွေကြားက စစ်ပွဲပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့သုံးဖွဲ့လုံးက တာ့ယန် မင်းဆက်ရဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ။

တာရှီအင်ပါယာရဲ့ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေတောင် တာ့ယန်မင်းဆက်ရဲ့ လက်အောက်ခံ နယ်စားတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတော့ ကိုယ့်လူတွေလို့ သတ်မှတ်လို့ ရသေးတယ်။”

ဒါပေမဲ့ တာ့ရှန်းအင်ပါယာသာ တစ်လောကလုံးကို သိမ်းပိုက်သွားရင် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ တည်တံ့လာခဲ့တဲ့ ကျုပ်တို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှု သမိုင်းကြောင်းကြီး ပြတ်တောက်သွားလိမ့်မယ်။ တာ့ရှန်း အင်ပါယာက လူမျိုးခြားတွေ၊ မကောင်းဆိုးဝါးတွေပဲ။ ဒါက ယဉ်ကျေးမှုတွေကြားက စစ်ပွဲဖြစ်တယ်။

အင်ပါယာကြီး သုံးခုထဲက ဘယ်သူပဲ တစ်လောကလုံးကို အုပ်စိုးသွားပါစေ၊ အားလုံးက တာ့ယန် မင်းဆက်ရဲ့ အဆက်အနွယ်တွေ၊ ကျုပ်တို့ ဟွာလူမျိုးတွေရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို ဆက်ခံမယ့်သူတွေချည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ တာ့ရှန်း အင်ပါယာသာ အုပ်စိုးသွားရင် ကျုပ်တို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှု အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ သူ ထိုကဲ့သို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ပေ။ ယခု လက်ရှိလောကတွင် ပိုင်ယင်မြို့နှင့် တာ့ရှန်းအင်ပါယာအပေါ် ထိုမျှအထိ အရေးကြီးသည့် ကိစ္စအဖြစ် မသတ်မှတ်ထားကြတော့ပေ။

သူကိုယ်တိုင် နုဧကရာဇ်ကို တာ့ယန် မင်းဆက်၏ နယ်စားတစ်ဦးမှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အင်ပါယာ တစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သည့် အစွမ်းထက် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအဖြစ်သာ မြင်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က တာ့ရှန်းအင်ပါယာသည် ယခု တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာထက် ပိုမိုကြီးမားခဲ့သော်လည်း လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သည်ဟု သူ မထင်ခဲ့ပေ။

ယဉ်ကျေးမှုများကြား၊ အကောင်းနှင့် အဆိုးကြား ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုဆိုသည့် အသိတရားမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ဆက်ပြော၏။ “ဟုတ်တယ်။ အဲဒီအသိတရားတွေက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာပြီ။ အဲဒါက အကြောက်ရဆုံး အချက်ပဲ။ တချို့လူတွေက အဲဒီအသိတရားတွေကို တမင်သက်သက် ဖျောက်ဖျက်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်က တာ့ရှန်းအင်ပါယာကို ဝိုင်းတိုက်ကြတဲ့ အခြေအနေမျိုး အခု မရှိတော့ဘူး။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျုပ်မိန်းမ ကျင်းကျုံးယွဲ့နဲ့ ခယ်မ မင်းသမီး ဝူရွှမ်းတို့က တာ့ရှန်းအင်ပါယာရဲ့ အဆက်အနွယ်တွေလေ။ ကျုပ်က ဘယ်လို ရပ်တည်ရမှာလဲ။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြတ်သားစွာ ဖြေလိုက်၏။ “ခင်ဗျား ဘယ်ဘက်မှ ရပ်တည်စရာ မလိုဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီအခြေအနေတွေ အားလုံးက ခင်ဗျားအတွက် အကျိုးရှိနေလို့ပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ယွမ်ထျန်းရှဲ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ ခင်ဗျား အကြီးကြီး ကြံစည်နေတယ်ဆိုတာ ကျုပ် ခံစားမိတယ်။ ကျုပ်ကိုရော ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ကျုပ် လုပ်သမျှ အားလုံးက ခင်ဗျားအတွက်ပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်မေးသည်။ “ဒါဆိုရင် ကျင်းကျုံးယွဲ့နဲ့ မင်းသမီး ဝူရွှမ်းတို့အပေါ်မှာ ကျုပ်က ဘယ်လို ရပ်တည်သင့်သလဲ။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ဖြေ၏။ “တစ်ခုတည်းသော ရပ်တည်ချက်က သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ခင်ဗျားရဲ့ မိန်းမတွေ ဖြစ်လာရမယ်။ သူတို့ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးက ခင်ဗျားရဲ့ အရာတွေ ဖြစ်လာရမယ်။ ဒါပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်နှင့် ရိုလန်မြို့ရှိ အခြေအနေများကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိသွားသည်။ ယွမ်ထျန်းရှဲ့၏ အကြံအစည်မှာ အမှန်တကယ် ကြီးမားလွန်းလေသည်။

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ဆက်ပြောသည်။ “အရင်တုန်းက တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာမှာ ရှိနေစဉ်က ခင်ဗျားရဲ့ အာရုံတွေက နန်းတွင်းရေးရာတွေမှာပဲ ရှိနေခဲ့တယ်။ အခု အပြင်ကို ရောက်လာတော့ ခင်ဗျားရဲ့ အမြင်တွေ ပိုကျယ်လာပြီ။ ဒါကြောင့် ပိုင်ယင်မြို့ကို အထူး သတိထားဖို့ အကြံပေးချင်တယ်။ သူတို့ကို ပင်လယ်ရပ်ခြားက အင်အားစုတစ်ခုလို့ သဘောမထားဘဲ တာ့ရှန်းအင်ပါယာရဲ့ကိုယ်ပွားတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်ထားပါ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “နားလည်ပါပြီ။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ဆက်ပြောသည်။ “တောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှာ ဟွမ်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေ ပျက်စီးသွားပြီ။ စစ်သည် သိန်းချီလည်း ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ အခု ရိုလန်မြို့ကိုတော့ လုံးဝ အဆုံးရှုံးခံလို့ မရဘူး။ အဲနယ်မြေက အရေးကြီးလို့ ဒါမှမဟုတ် မြင်းစီးဓားပြတွေက အရေးကြီးလို့ မဟုတ်ဘူး။

မင်းသမီး ဝူရွှမ်းနဲ့ကျင်းကျုံးယွဲ့တို့က အလွန် အရေးကြီးလို့ပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို လုံးဝ လက်လွှတ်ခံလို့ မရဘူး။ သူတို့က ခင်ဗျားရဲ့ လူတွေ ဖြစ်ရမယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ လူတွေပဲ ဖြစ်နေရမယ်။”

ထိုလူကြီး၏ စကားများမှာ ပို၍ နက်နဲလာတော့၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့တို့ အဖွဲ့သည် နေ့ရောညပါ ခရီးဆက်လာခဲ့ရာ ဆယ့်တစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ရိုလန်မြို့သို့ အောင်မြင်စွာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူသည် ငရဲပြည်မှ မိစ္ဆာမ အဆိပ်ဖြေဆေးကို ရရှိခဲ့ရုံသာမက သတ်မှတ်ရက်ထက် နှစ်ရက်စော၍ပဲ ပြန်ရောက် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖုန်တလူးလူးဖြင့် ရိုလန်မြို့သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူ၏ကိုယ်အလေးချိန်မှာ ဆယ်ပေါင်ခန့် ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် သူတို့ရှေ့ရှိ ရိုလန်မြို့မှာ ဘာဖြစ်သွားရသနည်း။ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော လူအုပ်ကြီး ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။ မရေမတွက်နိုင်သော ကုန်သည်အဖွဲ့များ ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။ နေရာအနှံ့ရှိ ကုန်ပစ္စည်းများ ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားရသနည်း။

ထိုမျှသာမက မရေမတွက်နိုင်သော ဓားပြတပ်ဖွဲ့များရော ဘယ်ရောက်သွားကြသနည်း။ ကြီးမားကျယ်ဝန်းလှသော ရိုလန်မြို့ကြီးမှာ လုံးဝ ခြောက်ကပ်သွားခဲ့၏။ မြို့ရိုးပေါ်တွင် စစ်သည် တစ်သောင်းခန့်သာ ရှိတော့၏။

ဘာတွေ ဖြစ်သွားရသနည်း။ ဆယ်ရက်ကျော်လေးအတွင်းမှာပဲ ကြက်ပျံမကျ စည်ကားခဲ့သော မြို့ကြီးမှာ ခြောက်ကပ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဘုရင်မ အမှတ်အသားပြားကို မြှောက်ပြကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “မြို့တံခါး ဖွင့်စမ်း။ ဘုရင်မကို တွေ့ရမယ်။”

မြို့တံခါး ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့တို့ အဖွဲ့ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေသည်။ မူလက လူဦးရေ နှစ်သိန်းကျော် ရှိခဲ့သော ရိုလန်မြို့ကြီးမှာ ယခုအခါ လူသူကင်းမဲ့သော မြို့ပျက်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ အပြောင်းအလဲက အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အမှတ်အသားပြားကို မြှောက်ကိုင်ထားလျက် ဘုရင်မ အိမ်တော်ဆီသို့ မြင်းကို အပြေးနှင်လာခဲ့သည်။

သူ အော်ဟစ်ရန်ပင် မလိုလိုက်ဘဲ ဘုရင်မ အိမ်တော်၏ တံခါးကြီး ပွင့်လာကာ လန်ပိ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လန်ပိက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ရှင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာတာလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က နားမလည်စွာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်၏။ “ဘာသဘောလဲ။”

လန်ပိက ရှင်းပြလိုက်သည်။ “တာရှီအင်ပါယာရဲ့ သံတမန်တွေက ငရဲပြည်မှ မိစ္ဆာမ အဆိပ်ဖြေဆေးကို ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးပေးပြီး ဝယ်ယူလိုက်ပြီတဲ့။ အဲဒီဆေးကို သူတို့ သိမ်းပိုက်ထားပြီး တာရှီအင်ပါယာကလွဲရင် ဘယ်သူမှ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ရှင် မီတျဲချိုင့်ဝှမ်းထဲ ဝင်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရပြီလို့လည်း ပြောတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အံ့အားတသင့်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ကျုပ် အသတ်ခံရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ခင်ဗျားတို့ ဘယ်တုန်းက ရတာလဲ။”

လန်ပိက ပြန်ဖြေသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်တည်းကပါ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ မှင်တက်သွားရ၏။ သူ မီတျဲ ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် အချိန်နေ့ဝက်ခန့်သာ နေခဲ့ရပြီးနောက် ချက်ချင်း ပြန်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တာရှီအင်ပါယာက သူ့သေဆုံးမှု သတင်းကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်တည်းက မည်သို့ သိရှိနိုင်မည်နည်း။

အမှန်တကယ်ပင် သူ မီတျဲ ချိုင့်ဝှမ်း၏ ဝင်ပေါက် ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် သတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်ထုတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တာရှီအင်ပါယာက ထိုအချက်ကို အခြေခံပြီး ကောက်ချက်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်လျှင် သူတို့၏ သတင်းပို့စနစ်က မည်မျှ လျင်မြန်နေသနည်း။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “တာရှီအင်ပါယာမှာ သီးသန့် သတင်းပို့စနစ် ရှိနေတာလား။”

“သိမ်းငှက်တွေကို သုံးတာပါ။” လန်ပိက ပြန်ဖြေသည်။

တကယ်ကို အံ့မခန်းပင် ဖြစ်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် ငရဲပြည်မှ မိစ္ဆာမ အဆိပ်ဖြေဆေးကို ရလာခဲ့ပြီ။”

လန်ပိက အံ့သြစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။ “တကယ်လား။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ တာရှီအင်ပါယာ သံတမန်တွေက လိမ်ပြောတာများလား။ အဆိပ်ဖြေဆေးကို သူတို့ ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဘယ်သူမှ မရနိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလေ။”

တာရှီအင်ပါယာဘက်မှ လိမ်လည်ပြောဆိုခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့မှာ အလွန် ထူးခြားသူ ဖြစ်နေသောကြောင့်သာ ဖြေဆေးကို ရရှိခဲ့သည့်အပြင် ကုသိုလ်အမှတ် နှစ်ရာကိုပါ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။ “မြန်မြန်...ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ကယ်ဖို့ ကျုပ်ကို ခေါ်သွားပေး။”

လန်ပိက တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။ “မြန်မြန် လာခဲ့။ သခင်မ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို အမြန်ကယ်တင်မှ ရမယ်။ မဟုတ်ရင် အချိန်မီမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဘာလို့ အချိန်မမီရမှာလဲ။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်တောင် အချိန်ကျန်သေးတယ် မဟုတ်လား။”

လန်ပိက ပြန်မေးလိုက်သည်။ “ရိုလန်မြို့ကြီး ခြောက်ကပ်သွားတာကို ရှင် မြင်တယ် မဟုတ်လား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “တွေ့တယ်။ တာရှီအင်ပါယာရဲ့ စစ်တပ်တွေ လာနေလို့လား။”

“ဟုတ်တယ်။”

လန်ပိက ဆက်ပြောသည်။ “တာရှီအင်ပါယာရဲ့ စစ်သည် သုံးသိန်းက ဒီမြို့နဲ့ မိုင်ရာဂဏန်းလောက်ပဲ ကွာတော့တယ်။ ဓားပြတွေက လေယူရာယိမ်းတတ်ကြတော့ အစောကြီးတည်းက ထွက်ပြေးကုန်ကြပြီ။ တချို့က တာရှီအင်ပါယာဆီ လက်နက်ချတယ်။ တချို့ကတော့ ထွက်ပြေးသွားကြတယ်။ အခု ကျွန်မတို့ဆီမှာ သစ္စာခံ စစ်သည် နှစ်သောင်းလောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။”

ထိုအချက်ကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ လုံးဝ မအံ့သြမိပေ။ ထိုဓားပြများမှာ တစ်ချိန်က ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ ရန်သူများ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး သူမကို မယှဉ်နိုင်သောကြောင့်သာ လက်နက်ချကာ ဘုရင်မအဖြစ် တင်မြှောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

အခြေအနေကောင်းနေချိန်တွင် သစ္စာရှိကြသော်လည်း ရန်သူကြီး ရောက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကိုယ်လွတ်ရုန်း ထွက်ပြေးကြမည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ရိုလန်မြို့ကြီး ခြောက်ကပ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် သစ္စာခံ စစ်သည် နှစ်သောင်း ကျန်ရှိနေသေးခြင်းကပင် အတော်လေး အံ့သြစရာကောင်းနေပြီ ဖြစ်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်းသမီး ဝူရွှမ်းကရော ဘယ်မှာလဲ။”

လန်ပိက ဖြေလိုက်၏။ “မင်းသမီး ဝူရွှမ်းက ရှင် သေသွားပြီလို့ ကြားတာရယ်၊ အဆိပ်ဖြေဆေးကလည်း တာရှီအင်ပါယာဆီမှာပဲ ရှိတော့တယ်လို့ ကြားတာရယ်ကြောင့် သခင်မ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ကယ်တင်ဖို့နဲ့ ရိုလန် ဘုရင်မ နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် တာရှီအင်ပါယာနဲ့ သွားရောက် စေ့စပ်ဆွေးနွေးနေတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘာကို စေ့စပ်ဆွေးနွေးတာလဲ။”

လန်ပိက စိုးရိမ်တကြီး ပြန်ဖြေ၏။ “သူက ကျွန်မကို သေချာ မပြောပြသွားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ထင်တာကတော့ သူ့ကိုယ်သူ တာရှီအင်ပါယာရဲ့ အိမ်ရှေ့စံနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းပြီး အဆိပ်ဖြေဆေးကို တောင်းဆိုမယ်။ အဲဒီကနေတစ်ဆင့် သခင်မ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ကယ်တင်ပြီး ရိုလန်မြို့ကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”

မင်းသမီး ဝူရွှမ်းက တာရှီအင်ပါယာ အိမ်ရှေ့စံနှင့် သွားရောက် လက်ထပ်မည် ဟုတ်လား။ ဤကိစ္စ လုံးဝ မဖြစ်သင့်ပေ။

ထိုအမျိုးသမီးက ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ကယ်တင်ရန်နှင့် မြို့ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူမကိုယ်သူမ စတေးလိုက်ခြင်းလား။ သို့မဟုတ် အခြား အကြံအစည်များ ရှိနေသေးသည်လား။

လန်ပိက အလျင်စလို ဆက်ပြော၏။ “သခင်မ ဝူရွှမ်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်တည်းက စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ထွက်သွားတာ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ မြန်မြန် လုပ်မှ ရမယ်။ သခင်မ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ကယ်တင်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး သခင်မ ဝူရွှမ်းကို သွားတားရမယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လှမ်းကာ ကျင်းကျုံးယွဲ့ ရှိနေသော မြေအောက်ခန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလေတော့သည်။

“မြန်မြန်… မြန်မြန်… မြန်မြန်လုပ်မှ ဖြစ်မယ်..”

သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။ သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

လန်ပိက မေးလိုက်၏။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က လန်ပိကို ကြည့်ကာ အလွန် အရေးကြီးသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးရန် ဟန်ပြင်လိုက်၏။ လမင်းမီး ဘယ်မှာလဲ ဆိုသည့် မေးခွန်းပင်။

လမင်းမီးဆိုသည်မှာ ယမ်းမှုန့်များကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကျင်းကျုံးယွဲ့အတွက် သီးသန့် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဤလောကတွင် အလွန် အစွမ်းထက်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ရိုလန်မြို့သို့ ရောက်ပြီးနောက် ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယမ်းမှုန့်များကို အများအပြား ထုတ်လုပ်ထားမည်မှာ သေချာသည်။

သို့ပေမည့် သူ နှုတ်မှ ထုတ်မမေးတော့ဘဲ ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။ ဤအရာမှာ နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် လျှို့ဝှက်လက်နက် ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမှ မကြားစေရန် အရေးကြီးလှ၏။

ယမ်းမှုန့်များ ဘယ်မှာ ရှိနေမည်နည်း။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကိုယ်တိုင် မှန်းဆရန် လိုအပ်နေ၏။ ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ စရိုက်အရ ထိုယမ်းမှုန့်များကို ညီလာခံ ခန်းမဆောင်ရှိ ရွှေရောင် ပလ္လင်အောက်တွင် မြှုပ်နှံထားမည်မှာ သေချာသည်။

ထိုမျှမက အခြားနေရာများတွင်လည်း ရှိနေနိုင်သေးသည်။ သူမသည် ဖျက်ဆီးလိုစိတ် အမြဲ ပြင်းပြနေသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်၏။