အခန်း ၆၆၀

အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း

အပိုင်း ၆၆၀

ပုံမှန်ထက်ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တွန်းထိုးနေကြသည့် ပရိသတ်များကို ကြည့်ရင်း မော့ချူး၏ မျက်လုံးများမှာ တည်ကြည်လေးနက်လာသည်...

သူမအနေဖြင့် လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းများ ရောက်လာသည်အထိ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက တစ်ခုခု အမှန်တကယ် ဖြစ်ပွားသွားနိုင်သည်!

မော့ချူးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ အပြင်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှမ်းထွက်လိုက်တော့သည်...

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ"

သူမဘေးရှိ ဝီလ်မှာ ရှေ့မှ အခြေအနေကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေရသည်! မော့ချူး၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမကို တားဆီးရန် အလျင်အမြန် လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ဒီလောက် အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေမှာ အပြင်ကို ဘယ်လိုလုပ် ထွက်ရဲတာလဲ"

အရှိကိုအရှိအတိုင်း ပြောရလျှင် မော့ချူးသာ အခု ထွက်သွားပါက သူမသည် အချိန်မရွေး လူတိုင်း၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ လူအုပ်ပိသည့် ဖြစ်ရပ်သာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာပါက သူမသည် သေချာပေါက် ပထမဆုံး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမည့်သူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်!

"ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပါဦး။"

ဝီလ်က တာမီနယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

"လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းတွေ ရောက်ဖို့ မိနစ် ၂၀ လောက် လိုသေးတယ်"

မိနစ် ၂၀...

မော့ချူး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်မိသည်...

မရဘူး! နောက်ကျလွန်းတယ်!

"ရှင် ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်လိုက်ပါဦး။"

မော့ချူး၏ အကြည့်က အပြင်ဘက်သို့ ဝေ့ဝဲသွားပြီး သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် လေးနက်နေသည်။

"သူတို့ မိနစ် ၂၀ လောက် ထပ်စောင့်နိုင်ဦးမယ်လို့ ရှင် ထင်လား"

ဝီလ် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်သွားတော့သည်!

ဟုတ်ပေသည်! မော့ချူး ပြောသကဲ့သို့ပင် အပြင်ဘက်ရှိ ပရိသတ်များမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မနေတော့ပေ။ လူတိုင်းနီးပါး၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ မော့ချူး၏ အမည်ကို အားကုန် အော်ဟစ်နေကြသည်!

ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ အနောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ရှေ့တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မမြင်ရသဖြင့် ရှေ့သို့ အတင်းတိုးဝှေ့နေကြရာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စတင် တိုက်မိနေကြပြီ ဖြစ်သည်!

လူအုပ်ပိသည့် အဖြစ်ဆိုးအကြောင်း မော့ချူး ဖော်ပြခဲ့သည်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ ဝီလ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်ကျသွားတော့သည်။ မော့ချူး၏ လမ်းကို ပိတ်ထားသော သူ၏ လက်ကိုလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်...

"ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့။ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး အပြင်ကို အတူတူ ထွက်ကြမယ်။"

ဝီလ်သည် မော့ချူး၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်။

တံခါးပွင့်သွားသည်။

မော့ချူး အပြင်သို့ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပရိသတ်များ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ချက်ချင်းပင် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများမှာလည်း ဝင်းလက်တောက်ပနေကြသည်!

"ရှောင်ချူး၊ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ အမာခံ ပရိသတ်ပဲ။ ရှင့်ကို အမြဲတမ်း ထောက်ခံနေမှာပါ!"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်လည်း ပါတယ်!"

"ကံကောင်းခြင်းကြယ်လေး၊ ဒီကို ကြည့်ပါဦး၊ ဒီကို ကြည့်ပါဦး!"

...

မော့ချူး ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ မူလကပင် လူအနည်းငယ် ကြပ်ညပ်နေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ် ဖြစ်သွားပြီး အော်ဟစ်သံမျိုးစုံ လေထုထဲသို့ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်! အနောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ဒီရေကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အတင်း တိုးဝှေ့လာကြသည်။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ!"

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မော့ချူးသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးလျက် လူအုပ်ကြီးကို ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူမသည် အခြားသော ဆူညံသံများကို သူမ၏ အသံက အသာအယာ ဖိနှိပ်နိုင်ရန် သူမ၏ အထူးစွမ်းအင်ကို အနည်းငယ် အသုံးပြုလိုက်သည်။

"အခု အားလုံးပဲ ကိုယ့်နေရာမှာကိုယ် ရပ်နေပေးကြပါ။ မလှုပ်ကြပါနဲ့၊ ရှေ့ကိုလည်း မတိုးကြပါနဲ့ဦး!"

ကြယ်ပွင့်များကို လိုက်လံအားပေးဖူးသူတိုင်း သိကြသည်မှာ ပရိသတ်များအနေဖြင့် သူတို့၏ အိုင်ဒေါကို လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရသည့်အခါ ရင်ထဲမှ အတိုင်းအထက်အလွန် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်! သူတို့၏ အိုင်ဒေါနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် ရှိလိုခြင်း၊ ထိတွေ့လိုခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကလည်း အော်ဟစ်အားပေးကာ တိုးဝှေ့နေကြသဖြင့် သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များကို မေ့လျော့ကာ လူအုပ်ကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်... ဤသည်မှာ လူအုပ်ပိသည့် ဖြစ်ရပ်များ စတင်ဖြစ်ပွားလေ့ရှိပုံပင် ဖြစ်သည်..

အဖွဲ့ချုပ် ပရိသတ်များ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ ၂၁ ရာစုကထက်ပင် ပို၍ ပြင်းထန်လှသည်! ယခုအချိန်တွင် လူအများအပြားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်နှာများ နီမြန်းနေကြသည်။ အချို့မှာမူ မျက်ရည်များပင် ကျသည်အထိ ဖြစ်နေကြသည်...

အကယ်၍ အခြားသော ကြယ်ပွင့်တစ်ဦးသာဆိုလျှင် ဤမြင်ကွင်းကို အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ! သို့သော် မော့ချူးအပေါ် ထားရှိသော ယုံကြည်မှုမှာမူ ပို၍ မြင့်မားလှသည်!

ယခုအချိန်တွင် ပရိသတ်များသည် အထက်လူကြီးထံမှ အမိန့်ရရှိသော စစ်သားများကဲ့သို့ သူမ၏ အမိန့်ကို ချက်ချင်း လိုက်နာကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ကိုယ့်နေရာတွင်ကိုယ် လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ ရပ်နေကြသည်။ အစောပိုင်းကကဲ့သို့ ရှေ့သို့ အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် တိုးဝှေ့လာခြင်းမျိုးလည်း မရှိတော့ပေ...

ဤသည်ကို မြင်မှပင် မော့ချူး သက်ပြင်းအသာ ချနိုင်တော့သည်။ သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ ခေတ္တသာ ဖြစ်သည်ကို သူမ သိထားသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းမှာ ပြန်၍လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်လာကြပေဦးမည်...

"ရှောင်ချူး၊ ရှင် ဒီကို တစ်ခုခု ဆွေးနွေးဖို့ ရောက်နေတာလား"

မိနစ်ဝက်ခန့်အကြာတွင် မော့ချူးကို ပထမဆုံး သတိပြုမိခဲ့သော ရုံးဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးက ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရှင်... ရှင် စားသောက်ဆိုင် တစ်ခု ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား"

ဤပရိသတ်မှာ ဤမျှ မျက်စိလျင်ပြီး ချက်ချင်း မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ မော့ချူးက အသာအယာ ရယ်မောပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မ ဒီမှာ စိတ်ဝိဉာဉ်အစားအစာ စားသောက်ဆိုင် တစ်ခု ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်နေတာပါ"

မော့ချူးသည် ဤသတင်းကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းက တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သိကြရမည် မဟုတ်ပါလား!

'ဘာ! စိတ်ဝိဉာဉ်အစားအစာ စားသောက်ဆိုင်လား'

ထိုစိမ်းသက်သော စကားလုံးကြောင့် လူတိုင်း၏ စပ်စုချင်စိတ်မှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်လာတော့သည်။ လူတိုင်းက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ် စတင် ဆွေးနွေးလာကြသည်။

"ငါ စိတ်ဝိဉာဉ်အစားအစာ အကြောင်းတော့ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီစားသောက်ဆိုင် ဆိုတာက ဘာလဲ"

"အင်း... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးတယ်!"

"ငါလည်းပဲ။ တစ်ခုခုကြောင့် အဲဒါကို အရမ်း မျှော်လင့်မိနေပြီ!"

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤစိမ်းသက်သော အသုံးအနှုန်းက လူတိုင်း၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့၏ အစောပိုင်းက ပြင်းထန်လှသော စိတ်ခံစားချက်များမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားကြသည်။

ဘယ်လောက် ထပ်ကြာဦးမလဲ။ မော့ချူးက ဝီလ်ကို အကြည့်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။

"၁၅ မိနစ်!"

ဝီလ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အချိန်ကုန်ဆုံးနေသည်မှာ ဤမျှ နှေးကွေးနေသည်ဟု သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်!

'မရဘူး၊ လူအုပ်ကြီးရဲ့ သိပ်သည်းဆကို လျှော့ချဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားရမယ်!'

မော့ချူး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိပြီး လုံးဝ စိတ်မလျှော့ဝံ့ပေ!

ဪ၊ ဟုတ်သားပဲ! သူမ၏ အနောက်ဘက်ရှိ နှစ်ထပ်ဆိုင်ခန်းကို ကြည့်ရင်း မော့ချူး စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားသည်!

သူမသည် စိတ်ထဲတွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆလိုက်ပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ အားလုံးပဲ အထဲကိုဝင်ပြီး အတွေ့အကြုံ အနည်းငယ် ယူကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ဘာမှ ပြင်ဆင်မထားသေးတော့ အနည်းငယ်တော့ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနိုင်ပါတယ်"

... အတွေ့အကြုံ ယူမယ်လား။ ဘယ်လို ယူမှာလဲ။

မော့ချူးက ထိုသို့ပြောလိုက်သည့်အခါ လူတိုင်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ချက်ချင်းပင် အရှိန်အဟုန် မြင့်တက်သွားတော့သည်။

"မလောကြပါနဲ့၊ အထဲမှာ နေရာအများကြီး ရှိပါတယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီ အရင် ဝင်ကြရအောင်။"

ထိုသို့ဖြင့် မော့ချူးနှင့် ဝီလ်တို့မှာ ယာယီ ဆိုင်ဝန်ထမ်းများအဖြစ် ဆောင်ရွက်ကာ တံခါး၏ ဘယ်ညာတွင် ရပ်၍ လူတိုင်းကို အထဲသို့ ပေးဝင်လိုက်ကြသည်။

စတုရန်းမီတာ ၈၀၊ ၉၀ ခန့်ရှိသော နှစ်ထပ်ဆိုင်ခန်းမှာ လူတစ်ရာနီးပါး ဆံ့သည်။ အလွန်အမင်း ကျယ်ဝန်းသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ကြပ်ညပ်နေခြင်းမျိုးတော့ မရှိပေ... အနည်းဆုံးတော့ အစောပိုင်းက လူတိုင်း စုပြုံနေသော အန္တရာယ်ရှိသည့် အခြေအနေထက်စာလျှင် များစွာ ပိုကောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်!

မော့ချူးသည် အမြင့်ပိုင်းမှနေ၍ လူတိုင်း သေသေချာချာ မြင်နိုင်စေရန် ဘေးဘက်ရှိ မြင့်သော စင်ပေါ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ သူမသည် တာမီနယ်အတွင်းရှိ ကိရိယာအားလုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ စားပွဲများ၊ အိုးခွက်များနှင့် မီးဖိုများမှာ အဆင်သင့်ရှိနေပြီးသား ဖြစ်ရာ သူမလုပ်ရမည်မှာ သူမ၏ ရှေ့တွင် ချထားရန်သာ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် ရှောင်ချူး၏ ပြင်ဆင်ပုံကို ကြည့်ရင်း စိတ်ဝင်တစားနှင့် စပ်စုချင်နေကြသည်။

ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးလုနီးပါးဖြစ်သောအခါ မော့ချူးက ပြုံးလျက် ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ အားလုံးပဲ ဘာစားချင်ကြသလဲ။ အရင်က စိတ်ဝိဉာဉ်အစားအစာ ဆိုင်မှာ ရှိတဲ့အရာတွေကို ကြိုက်တာ မှာလို့ရတယ်နော်!"

ဟင်... အဲလောက်တောင်လား။ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားကြသည်!

လုဝယ်စရာမလို၊ ပို့ဆောင်ပေးမည့်အချိန်ကို စောင့်စရာမလိုဘဲ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရနိုင်မည် ဟုတ်လား။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက မေးလာသည်။

"ဒါဆို ကျွန်မ... ပင်လယ်စာ ဝမ်တန် စားချင်တယ်။ အဆင်ပြေမလား"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး။"

မော့ချူးက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တာမီနယ်အတွင်းမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဝမ်တန်များကို ထုတ်ကာ ဘေးတွင် အသင့်ချထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လတ်ဆတ်သော ပုစွန်များကို ထုတ်ယူကာ သန့်စင်အောင် ဆေးကြောလိုက်သည်။ ပုစွန်အခွံများကို ခွာ၊ အကြောများကို ထုတ်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ထုထောင်းကာ အသားညက်အောင် စဉ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝက်သား အသားလွှာနှင့် ရေမှော်ပင်အချို့ကိုပါ ညက်နေအောင် စဉ်းလိုက်ပြန်သည်။

စဉ်းထားသော ပုစွန်၊ ဝက်သားနှင့် ရေမှော်ပင်များကို ပန်းကန်လုံးအကြီးတစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆား၊ နှမ်းဆီ၊ အဖြူရောင်မြူခိုးနှင့် ငရုတ်ကောင်းတို့ကို သင့်တော်ရုံ ထည့်ကာ အနှံ့နှံ့အပြားပြား နယ်လိုက်သည်။ အစာသွတ်ရန် အသင့်ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။

မော့ချူးသည် ဘေးမှ ဝမ်တန်အရွက်တစ်ခုကို ယူကာ သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညာဘက်လက်ဖြင့် နယ်ထားသော အစာအချို့ကို ယူကာ အလယ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညာဘက်လက်ညှိုးကို ရေအနည်းငယ် တို့ကာ အရွက်ကို ထက်ဝက် ခေါက်လိုက်သည်။ ထောင့်စွန်းနှစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ သူမ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော လက်ချောင်းလေးများကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ချစ်စရာကောင်းသော ဝမ်တန်လေး တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်!

"ဝါး!"

"ရှောင်ချူးက တကယ် မြန်တာပဲ!"

"ဒီအစာတွေရဲ့ အနံ့ကို ရှူရုံနဲ့တင် အရမ်း မွှေးနေပြီ!"

အောက်မှ ပရိသတ်များသည် မော့ချူး၏ ဝမ်တန် ထုပ်ပုံ ကျွမ်းကျင်မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်ရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ! ဤအချိန်တွင် သူတို့အနေဖြင့် အပြင်ဘက်မှ လူအုပ်ကြီးအကြောင်းကို မည်သို့ သတိရပါဦးမည်နည်း။

အရသာရှိသော အစားအစာများကို မျက်စိဖြင့် ကြည့်နေရရုံနှင့်ပင် မလုံလောက်တော့ပေ! အခြားအရာကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့!

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မော့ချူးသည် ဝမ်ထုံ ၅၀၊ ၆၀ ခန့် ထုပ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အိုးထဲရှိ ရေနွေးများမှာလည်း ပွက်ပွက်ဆူနေပြီ ဖြစ်သည်။

မော့ချူးသည် ပထမဦးစွာ လှီးထားသော ရေညှိအပိုင်းအစ အချို့ကို ထည့်လိုက်ပြီးနောက် လုံးကာ ချစ်စရာကောင်းသော ဝမ်တန်လေးများကို ထည့်ကာ ပြုတ်လိုက်သည်။ ထိုအတောအတွင်း မော့ချူးသည် ရေအေးကို နှစ်ကြိမ်ခန့် လောင်းထည့်ပေးလိုက်ရာ ဝမ်တန်များမှာ ပို၍ တောက်ပလာတော့သည်။

ပြုတ်နေသည့် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း မော့ချူးသည် ပန်းကန်လုံးအလွတ် အချို့ကို ထုတ်ကာ အမွှေးအကြိုင်များနှင့် လှီးထားသော ရေညှိမှုန့်များကို တစ်ခုချင်းစီ ထည့်လိုက်သည်။ ဝမ်တန်များ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်တက်လာပြီးနောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ထပ်မံ ထားလိုက်ကာ ရေနွေးများကို အမွှေးအကြိုင်များ ထည့်ထားသော ပန်းကန်လုံးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် နှမ်းဆီ အစက်အနည်းငယ် ချလိုက်ပြီး နံနံပင် အနည်းငယ် ဖြူးလိုက်ရာ ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်!

ပတ်ဝန်းကျင်မှ တံတွေးမျိုချသံ သဲ့သဲ့ကို ကြားနေရပြီ!

ဝါး! အရမ်း မွှေးတာပဲ!

အထူးသဖြင့် ရှောင်ချူး၏ ချောမွေ့လှသော လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏ စားချင်စိတ်မှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာတော့သည်။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ဝမ်တန်လေးရေ၊ ငါ့ဆီကို အမြန်လာခဲ့ပါတော့!

မော့ချူး တာမီနယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ တော်သေးသည်၊ မိနစ် ၂၀ ကျော်သွားပြီ။ လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းတွေလည်း ရောက်လောက်ပြီ ထင်တယ်။

မော့ချူးသည် ဝီလ်ကို သံသယရှိသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဝီလ်က သူမကို စိတ်အေးအေးထားရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကာ လူအင်အား ထပ်၍ဖြန့်ကျက်ရန် ဆက်သွယ်နေတော့သည်...

ဤသည်ကို မြင်မှပင် မော့ချူး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ စိတ်အေးသွားတော့သည်!