အခန်း (၂၀၀)

အခန်း (၂၀၀) ပန်းချီဆွဲခြင်း

ဥယျာဉ်ထဲရှိ မဏ္ဍပ်အတွင်း၌ ချွန်းကျီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နီမြန်းမှုများက မပျောက်ကွယ်သေးဘဲ နန်ကုန်းယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ညင်သာစွာ ခွာလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ဖယ်သွားလေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတစ်ယောက် လာနေသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက်ပင်။

ခြေသံဖွဖွလေးနှင့်အတူ မင်ရောင်ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လှပကျော့ရှင်းသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဥယျာဉ်၏ ထောင့်တစ်နေရာမှ ထွက်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ဤဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ အဝတ်အစားများ လွင့်ဝဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ ဂါဝန်မှာ ညအချိန်ရှိ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ပေါ့ပါးကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေပြီး သူမကို ညဉ့်ယံ၏ ဘုရင်မတစ်ပါးကဲ့သို့ ပေါ်လွင်စေကာ အလှိုင်းနှိုင်းမဲ့ လှပနေစေ၏။

ဂါဝန်၏ လည်ပင်းနှင့် လက်ကောက်ဝတ်များတွင် ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများကို ချုပ်လုပ်ထားပြီး သိမ်မွေ့သော လိုင်းများက ကျော့ရှင်းသော ပုံစံများကို ဖော်ဆောင်ပေးကာ အလွန်အမင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသွင်ရှိသည်။

ဝတ်စားက ခန္ဓာကိုယ်၏ ကောက်ကြောင်းနှင့် တင်းကြပ်စွာ ကိုက်ညီနေပြီး ပိုင်ချီချီ၏ နူးညံ့သော ကိုယ်ဟန်အမူအရာကို ပြသနေကာ ခြေလှမ်းများက ပေါ့ပါးစွာ ရွေ့လျားနေပြီး လှပကျော့ရှင်းသော ကိုယ်ဟန်က အနည်းငယ် လှည့်ပတ်သွားသဖြင့် လူများကို မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်စေ၏။

သူမသည် ခါးတွင် လှပသော ခါးပတ်တစ်ခုကို ပတ်ထားပြီး ခရမ်းရောင်နှင့် ရွှေရောင် ပိုးချည်မျှင်များဖြင့် လှပသော ပုံစံတစ်ရပ်ကို ချုပ်လုပ်ထားကာ မင်ရောင်ဂါဝန်နှင့် သိသိသာသာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး မြင့်မြတ်မှုနှင့် ခမ်းနားထည်ဝါသော အငွေ့အသက်ကို ပေါင်းထည့်ပေးထားသည်။

ဂါဝန်တစ်ခုလုံးက ရင့်ကျက်မှု အလှအပများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ပိုင်ချီချီ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားချိန်၌ ထိုအလှအပက ပိုမို၍ပင် တောက်ပလာခဲ့၏။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ကျော့ရှင်းမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှု အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်လုံးများ မလင်းလက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ပိုင်ချီချီ၏ အကြည့်များက အမြဲတမ်း နန်ကုန်းယွီ၏ အပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ မသိမသာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရ၏။ နန်ကုန်းယွီက မတ်တတ်ထရပ်ကာ ပိုင်ချီချီကို ကြည့်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ လှပတဲ့ ကိုယ်ဟန်အမူအရာနဲ့ ဒီဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားတာက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေတယ်..."

ပိုင်ချီချီသည် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ လက်ဆောင်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ချီချီ အရမ်း သဘောကျပါတယ်..."

"သဘောကျရင် ပြီးတာပါပဲ..."

နန်ကုန်းယွီက ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပိုင်ချီချီက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ အမြဲခံစားနေရ၏။

သို့သော် သူ အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေက တကယ်ကို လှပလွန်းပါတယ်... ရေကန်နားကို သွားပေးပါလား... ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းတဲ့ ပန်းချီပညာနဲ့ ဒီလှပတဲ့ မြင်ကွင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားချင်လို့ပါ... ဘယ်လိုလဲ..."

"ဒါဆိုရင်လည်း တာအိုမိတ်ဆွေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ပိုင်ချီချီသည် မငြင်းဆန်ဘဲ ရေကန်အထက်ရှိ သစ်သားတံတားလေးပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်၏။

နန်ကုန်းယွီက ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် ရှေ့နောက် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေပေးပါ... ပြီးတော့ ရေကန်ထဲက လှပတဲ့ မြင်ကွင်းကိုလည်း အချိန်ကိုက် ခံစားကြည့်လို့ရသလို အဝေးကိုလည်း ကြည့်လို့ရပါတယ်..."

ပိုင်ချီချီသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ခပ်ဟဟလေး မြင့်တက်သွားကာ ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူမအတွက် ပန်းချီဆွဲပေးရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်းက ကောင်းချီးတစ်ခုနှင့် လှပသောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပုံရ၏။

ပိုင်ချီချီ ဤသို့တွေးမိပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မမြင့်တက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပြုံးရွှင်နေကာ သစ်သားတံတားလေးပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။

စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသဖြင့် နန်ကုန်းယွီ၏ သတိပေးချက်ကို အသုံးမပြုဘဲ သူမသည် ရေကန်နှင့် အဝေးမှ ခပ်ရေးရေး မြင်နေရသော တောင်တန်းများဆီသို့ အလိုအလျောက် အကြည့်ရောက်သွားခဲ့၏။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် ထိုပုံရိပ်ကို မော့ကြည့်တတ်သည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

ပိုင်ချီချီသည် မဏ္ဍပ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီမှာ မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး သူ၏ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကြည့်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ပိုင်ချီချီသည် အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ ခြေသံဖွဖွဖြင့် လျှောက်သွားကာ ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ဘေးဘက်ရှိ ချိုးယဲ့တို့ အနည်းငယ်ကလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေကြ၏။

သို့သော် ချိုးယဲ့၏ လှပသောမျက်နှာလေးပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှု အနည်းငယ် ပိုလာခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ စောစောက ချွန်းကျီတို့က သခင်လေး ပြောသည့်စကားကို သူမထံ သတင်းပို့ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူတို့က ယခု သခင်လေး၏ လူများဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သခင်လေးက သူတို့အတွက် ဂါဝန်တစ်စုံ သီးသန့်ချုပ်လုပ်ပေးမည်ဟု ဆိုသည်။

ဤသတင်းကို ကြားချိန်တွင် ချိုးယဲ့သည် သဘာဝကျကျပင် ပျော်ရွှင်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သခင်လေးက သူတို့ကို ဂရုစိုက်ပြီး အမှန်တကယ် အသိအမှတ်ပြုကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်၏။ ဤအရာက သူမကို မပျော်ရွှင်စေဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်၌ နန်ကုန်းယွီသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလွန် ထူးခြားပုံရသော ရွှမ်စက္ကူ တစ်ချပ်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ထဲတွင် ဖြန့်ကြက်သွားလေ၏။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ချိန်တွင် ပိုင်ချီချီ အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ... ဒါက အထူးဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေနဲ့ သီးသန့်ဖန်တီးထားပြီး ပန်းချီဆရာတွေ ပန်းချီဆွဲဖို့ အသုံးပြုတဲ့ အဆင့်အမြင့် ရွှမ်စက္ကူ မဟုတ်လား... ချီချီကို ဆွဲဖို့သုံးတာ နည်းနည်း နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။ "လက်ရှိမှာ ပိုကောင်းတဲ့အရာ မရှိလို့သာ... တာအိုမိတ်ဆွေအတွက်ဆိုရင် ဒီရွှမ်စက္ကူက အရည်အချင်း မပြည့်မီပါဘူး..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ပိုင်ချီချီ၏ လှပသောမျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ရှောင်လွှဲသွားကာ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အထူးဝိညာဉ်ပစ္စည်းများမှ အထူးပြုလုပ်ထားသော ဆေးရောင်အချို့ကို ထပ်မံထုတ်ယူလိုက်ကာ လက်ထဲရှိ စုတ်တံဖြင့် ကောက်ကြောင်းလိုင်းများကို စတင်ရေးဆွဲလိုက်သည်။

ပိုင်ချီချီက ထရပ်ကာ နန်ကုန်းယွီ၏ ဘေးသို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်လာပြီး ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။

ချွန်းကျီတို့ လေးယောက်ကလည်း သိချင်စိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာကြပြီး နန်ကုန်းယွီ ပန်းချီဆွဲနေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ပန်းချီကားက ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုင်ချီချီ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အံ့အားသင့်မှုများက ပို၍ပို၍ ကြီးမားလာပြီး တုန်လှုပ်မှုအဖြစ်သို့ပင် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ဘယ်လောက်တောင် နက်နဲတဲ့ ပန်းချီပညာလဲ။

သူမသည် ရင်ထဲ၌ အံ့အားသင့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း နန်ကုန်းယွီကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်စိုး၍ စကားမပြောရဲခဲ့ပေ။

မကြာမီမှာပင် ကောက်ကြောင်းရေးဆွဲခြင်း ပြီးစီးသွားပြီး လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်၌ နန်ကုန်းယွီ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပို၍ လေးနက်လာပြီး ပန်းချီကားကို စတင် အရောင်တင်လေ၏။

အထူးဆေးရောင်တစ်မျိုးကို သူ၏စုတ်တံဖြင့် ပန်းချီကားပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး သူ တွေးတောနေရန် မလိုအပ်သည့်အလား လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် ချောမွေ့နေကာ အရောင်တင်သည့် အရှိန်မှာလည်း အလွန် မြန်ဆန်နေခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပိုင်ချီချီ ပန်းကန်သို့ အလည်အပတ်သွားသည့် မြင်ကွင်းက ပန်းချီကားပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာခဲ့၏။

ပိုင်ချီချီ မျက်လုံးပင့်ကာ နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အကြည့်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

‘သူမ ပန်းချီဆရာတွေကို မမြင်ဖူးတာ မဟုတ်သလို ပန်းချီဆရာတွေ ပန်းချီဆွဲတာကို မမြင်ဖူးတာလည်း မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူတွေ ပန်းချီဆွဲတဲ့အခါ ဘယ်သူက စဉ်းစားဖို့ မလိုတာရှိလို့လဲ... ဘယ်သူကများ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ တွေးတောဖို့ မလိုတာ ရှိလို့လဲ…’

နန်ကုန်းယွီလိုမျိုးကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

‘ဒီမြင်ကွင်းကို ရင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မှတ်သားထားရမလဲ... ဒါကို ဒီလောက် ချောချောမွေ့မွေ့ ဆွဲနိုင်တာလား...

သူ ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်နေတာလား...

ငါ တကယ်ရော ထိုက်တန်ရဲ့လား…’

ပိုင်ချီချီ၏ ရင်ထဲ၌ အတွေးများ လွင့်ပျံသွားပြီး နန်ကုန်းယွီကို နောက်တစ်ကြိမ် နားလည်မှု လွဲသွားပြန်၏။

အကယ်၍ နန်ကုန်းယွီသည် ယခုအခါ အထူးပန်းချီဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မည်သည့်ပန်းချီကားကိုမဆို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖန်တီးနိုင်ကာ သာမန်စုတ်တံဖြင့်ပင် အံ့မခန်း ပန်းချီကားများကို ဆွဲနိုင်ကြောင်း သူမကို သိခွင့်ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက သူမ ဤသို့ တွေးမည် မဟုတ်ချေ။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ပိုင်ချီချီက မသိခဲ့ပေ။

နန်ကုန်းယွီသည် ပိုင်ချီချီ ဤကဲ့သို့ တွေးလိမ့်မည်ကို မသိခဲ့ပေ။

သို့မဟုတ်ပါက သူက…

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူသည် ပိုင်ချီချီအပေါ် လောလောဆယ် ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ကူးမျိုး မရှိခဲ့ဘဲ အလှအပကို ခံစားလိုသည့် စိတ်တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိခဲ့၏။

ဤအချိန်၌ သူ၏ အမူအရာမှာ အာရုံစူးစိုက်နေပြီး စုတ်တံက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေကာ လှုပ်ရှားမှုများက ချောမွေ့နေပြီး ပန်းချီကားမှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ခေတ္တကြာပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီသည် နောက်ဆုံး တစ်ချက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီးနောက် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ကာ ပန်းချီကားကို ကြည့်လိုက်၏။

သို့သော် ပန်းချီကားထဲတွင် ပိုင်ချီချီသည် လက်ရန်းကို ကိုင်ကာ ပန်းကန်ထဲရှိ ပန်းများနှင့် အဝေးမှ လှပသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေပြီး ကျော့ရှင်းကာ ခမ်းနားထည်ဝါသော မင်ရောင်ဂါဝန်ရှည်က သူမကို လှပစေခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေး ပြုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများက ရှက်ရွံ့ကာ ကြောက်ရွံ့နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် စကားလုံးထောင်ချီ ရှိနေသည့်အလား ပေါ်လွင်နေ၏။

ပန်းချီကားတစ်ခုလုံးရှိ မြင်ကွင်းက ပန်းချီကားထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး အသက်ဝင်လာတော့မည့်အလား အသက်ဝင်လွန်းလှသည်။

ပန်းချီကားထဲတွင် ပိုင်ချီချီ၏ ပုံရိပ်က စက္ကူပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်နေပြီး ငြိမ်သက်နေသလို လှုပ်ရှားနေကာ အသက်ဝင်လွန်းလှ၏။

အကယ်၍ ပိုင်ချီချီသာ အရှေ့တွင် ရှိမနေပါက ချွန်းကျီနှင့် အခြားသူများ အားလုံးက ပိုင်ချီချီသည် ပန်းချီကားထဲတွင် ချိတ်ပိတ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ထင်မှတ်သွားကြမည်သာ။

ဤအချိန်၌ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။