အခန်း (၁၉၁)

အခန်း (၁၉၁) သစ္စာဆိုစာချုပ် ဝင်္ကပါ

ချွန်းကျီအပါအဝင် သုံးယောက်သားသည် ချိုးယဲ့အား ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဤအကြံကို သူမက စတင်ထုတ်ဖော်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူမ စကားစမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။

ချိုးယဲ့သည် သူတို့သုံးယောက်၏ အတွေးကို နားလည်သွားပုံရပြီး နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေးကိုက်ကာ စကားစလိုက်၏။

"မင်းသား... ဒီအစေခံလေးယောက်ရဲ့ ပြစ်မှားမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ကျွန်မတို့လေးယောက်လုံးက မင်းသားကို အလုပ်အကျွေးပြုရင်း သစ္စာရှိကြောင်း ပြသချင်ရုံပါပဲ..."

"အို..."

နန်ကုန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးဖွင့်ကာ သူတို့လေးယောက်ကို ကြည့်၍ မေးလိုက်၏။

"မင်းတို့က ဘယ်လို သစ္စာရှိကြောင်း ပြချင်လို့လဲ... မင်းတို့က ငါ့မယ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် သူတို့လေးယောက်၏ မျက်နှာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တုန်းရွှယ်က အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းလိုက်၏။

"မင်းသား... ကျွန်မတို့က မယ်တော်ကြီးရဲ့ အစေခံတွေဆိုတော့ သဘာဝကျကျပဲ မယ်တော်ကြီးအပေါ် သစ္စာရှိပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အခု မယ်တော်ကြီးက မြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ ရှိနေတော့ ကျွန်မတို့လေးယောက်လုံး မင်းသားနဲ့အတူ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို လိုက်သွားချင်ပါတယ်... ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ဒီသက်တမ်းလေးနဲ့ မယ်တော်ကြီးရော မင်းသားကိုပါ ဆက်လက် အလုပ်အကျွေး ပြုချင်လို့ပါ..."

"ဟုတ်ပါတယ် မင်းသား..."

ရှဟယ်ကလည်း အလျင်အမြန် ထောက်ခံလိုက်၏။

"ကျွန်မတို့လေးယောက်လုံးက တစ်သက်လုံး မင်းသားနဲ့ မယ်တော်ကြီးကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့အတွက် မင်းသားနဲ့ သခင်နဲ့အစေခံစာချုပ် ချုပ်ဆိုချင်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းသားက ခွင့်ပြုပေးပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ "မင်းတို့က အတည်ပြောနေတာလား..."

မူလက သူသည် ဤလေးယောက်ကိုခေါ်၍ မြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ အတူတကွသွားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ ထိုနောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ကို အခွင့်အရေး ပေးမည်၊ မပေးမည်ဆိုသည်မှာ မယ်တော်ဖြစ်သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေသည်။

သို့ရာတွင် သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့သည်မှာ ဤလူလေးယောက်က ဤကဲ့သို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ချမှတ်လာလိမ့်မည်ဟုပင်။ ဤသည်မှာ သူ၏ မျှော်လင့်ထားမှုထက် ကျော်လွန်နေခဲ့၏။

ချွန်းကျီတို့လေးယောက်သည် နန်ကုန်းယွီ၏ လေသံကို ကြားချိန်တွင် သူတို့၏မျက်လုံးများ၌ မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ လင်းလက်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ကြ၏။

"မင်းသား... မယ်တော်ကြီးက ကျွန်မတို့လေးယောက်အပေါ် ကျေးဇူးကြီးမားပါတယ်... ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့လေးယောက်က မင်းသားနဲ့ မယ်တော်ကြီးကို တစ်သက်လုံး ဆက်လက် အလုပ်အကျွေးပြုချင်တဲ့ ဆန္ဒအမှန် ရှိပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်ပြုပေးပါ..."

သူတို့လေးယောက်သည် ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အဆောင်တစ်ခုကို အလျင်အမြန်ထုတ်ကာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်လျက် ခေါင်းပေါ်အထိ မြှင့်တင်လိုက်ကြသည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ "သစ္စာဆိုအဆောင်တောင် အဆင်သင့် ပြင်ထားကြသေးတယ်... မင်းတို့ကို ငါ ဘာပြောနိုင်မှာလဲ..."

လေးယောက်သားလုံး ခေါင်းငုံ့ထားပြီး တစ်သံတည်း ပြိုင်တူပြောဆိုလိုက်ကြ၏။ "မင်းသား... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်ပြုပေးပါ..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ထကြတော့... ငါ မင်းတို့ကို မြင့်မြတ်နယ်မြေဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်... မယ်တော်က မင်းတို့ကို ဆက်ထားမထား ဆိုတာကတော့ ငါနဲ့မဆိုင်တော့ဘူး..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသား..."

လေးယောက်သား အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး အလျင်အမြန် မတ်တတ်ထကာ နန်ကုန်းယွီ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းကိုသာ အနည်းငယ်ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူတို့ကို လျစ်လျူရှုကာ မျက်လုံးမှိတ်လျက် ဆက်လက်အနားယူနေခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဤအချိန်၌ ဝင်္ကပါအစီအရင် လေးခုသည် နန်ကုန်းယွီ၏ အောက်ခြေတွင် ပေါ်ထွက်လာသဖြင့် သူ မျက်လုံးများကို ထပ်မံ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရပြန်၏။

"သစ္စာဆိုစာချုပ် ဝင်္ကပါလား..."

နန်ကုန်းယွီ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ချွန်းကျီတို့လေးယောက်သည် သူတို့လက်ထဲရှိ အဆင့်ခြောက် သစ္စာဆိုအဆောင်ကို အသက်သွင်းထားပြီး သစ္စာဆိုစာချုပ် ဝင်္ကပါကို ဖွင့်လှစ်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သစ္စာဆိုအဆောင်ကို အသုံးပြုရန် နည်းလမ်းနှစ်သွယ် ရှိပေသည်။ ပထမနည်းလမ်းမှာ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်သွေးကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ အသက်သွင်းပြီး သစ္စာဆိုကမ္ပည်းစာများကို အစေခံ၏ မျက်ခုံးအလယ်သို့ ရိုက်သွင်းခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် တစ်ဖက်လူက ခုခံမှုမရှိလျှင်တောင်မှ ကျရှုံးနိုင်ခြေ ထက်ဝက်ခန့် ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူကသာ ခုခံလာမည်ဆိုပါက ကျရှုံးနိုင်ခြေ ပိုမိုမြင့်မားသွားမည်ဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့် သစ္စာဆိုအဆောင်များကို အသုံးပြုမှသာလျှင် အောင်မြင်နိုင်ခြေကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယနည်းလမ်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် အသက်သွင်းကာ သစ္စာဆိုစာချုပ် ဝင်္ကပါကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုသူ လုံးဝမရှိသလောက်ပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနည်းလမ်းဖြင့် ဖွင့်လှစ်ထားသော သစ္စာဆိုစာချုပ် ဝင်္ကပါသည် ကျေးကျွန်အနေအထားတွင်သာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထို့ပြင် ဝင်္ကပါကို ဖွင့်လှစ်ပြီးသည်နှင့် ဖွင့်လှစ်သူသည် လှုပ်ရှားနိုင်တော့မည်မဟုတ်ဘဲ အစေခံအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိရန် ကံကြမ္မာသတ်မှတ်ခံလိုက်ရပေမည်။

ကံကြမ္မာသတ်မှတ်ခံရသည်ဟု ဆိုရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဤစာချုပ်၏ အောင်မြင်နိုင်ခြေသည် ရာခိုင်နှုန်းကိုးဆယ့်ကိုး အထိ မြင့်မားနေသောကြောင့် ဖြစ်​ေလသည်။

ကျန်ရှိနေသော တစ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ သခင်ဖြစ်သူက သဘောမတူဘဲ ဤအစေခံကို လက်မခံလိုခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်၌ သူတို့လေးယောက်သည် သစ္စာဆိုစာချုပ် ဝင်္ကပါကို ဖွင့်လှစ်ထားပြီး နန်ကုန်းယွီမှာ ပင်မသခင်နေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် သူဆန္ဒရှိနေသရွေ့ ဤအစေခံလေးယောက်ကို လက်ခံနိုင်ပေသည်။

သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားပုံရသည်။

"မင်းတို့ နားလည်မှုလွဲနေတာလား... ငါက မင်းတို့ကို မြင့်မြတ်နယ်မြေဆီ ခေါ်သွားပြီး မယ်တော့်ကို ရှာပေးမယ်လို့ ပြောတာလေ... မင်းတို့ကို စာချုပ်ချုပ်ခွင့်ပေးမယ်လို့ မပြောခဲ့ပါဘူး..."

"ဒါက..."

သူတို့လေးယောက် ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အချင်းချင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သို့သော် ချိုးယဲ့က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။

"မင်းသား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့အားလုံးက သခင်နဲ့အစေခံစာချုပ်ကို မိမိဆန္ဒအလျောက် ချုပ်ဆိုတာပါ... မင်းသားကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီး မင်းသားနဲ့ မယ်တော်ကြီးကို ကျေးဇူးဆပ်တာက ဘာမှ ပဋိပက္ခမဖြစ်ပါဘူး..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းသားက ခွင့်ပြုပေးပါ... ဒါမှ ကျွန်မတို့လည်း စိတ်အေးချမ်းသာစွာနဲ့ မင်းသားနဲ့ မယ်တော်ကြီးကို တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း အလုပ်အကျွေး ပြုနိုင်မှာပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အခြားသုံးယောက်ကလည်း အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်ကြ၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းသားက ခွင့်ပြုပေးပါ..."

နန်ကုန်းယွီသည် ထိုလေးယောက်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တတ်နိုင်စွမ်းမရှိစွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ စိတ်သဘောထား ဖြူစင်ပြီး သစ္စာရှိနေသရွေ့ တစ်ဖက်လူက သခင်နှင့်အစေခံစာချုပ် ချုပ်ဆိုထားခြင်း ရှိမရှိကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

‘သစ္စာဖောက်မည်လား... သူ၏ နတ်ဘုရားအရိပ် တပ်မက သက်သက်လွတ်စားနေသူများ မှတ်နေသလား…’

ထို့ကြောင့် အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ယင်ရွှမ်နှင့် ချွဲချိုက်အာ ဟူသော ဝိညာဉ်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် နှစ်ကောင်မှလွဲ၍ သူ့နောက်သို့ လိုက်သူများသည် သခင်နှင့်အစေခံစာချုပ် ချုပ်ဆိုရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

နန်ကုန်းယွီ ခေါင်းခါနေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် တုန်းရွှယ်၏ အေးစက်နေသော မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စကားစလိုက်၏။

"မင်းသား... ဒီအရာက ကျွန်မတို့လေးယောက်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအများစုကို အသုံးပြုပြီး ဝယ်ယူထားတဲ့ အဆင့်ခြောက် သစ္စာဆိုအဆောင်ပါ... ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါ... ဒီသစ္စာဆိုအဆောင်ကို အလဟဿ မဖြစ်ပါစေနဲ့..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လေးယောက်လုံးသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် နန်ကုန်းယွီအား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် အဓိပ္ပါယ်အစစ်အမှန်အရ နန်ကုန်းယွီ၏ အစေခံများဖြစ်လာရန်အတွက် သခင်နှင့်အစေခံစာချုပ်ကို မဖြစ်မနေ ချုပ်ဆိုချင်နေကြခြင်း မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ချိုးယဲ့ပြောသကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် စိတ်အေးချမ်းမှုကို တောင်းဆိုလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တောင်းဆိုနေသည်မှာ နန်ကုန်းယွီ၏ စိတ်အေးချမ်းမှုပင်။ သေချာပေါက် သူတို့၏ စိတ်အေးချမ်းမှုလည်း ပါဝင်ပေသည်။

သူတို့အတွက် အစေခံတစ်ယောက်ဖြစ်ရခြင်းသည် အမှန်တကယ် စိတ်အေးချမ်းမှု မဟုတ်သော်ငြား သခင်နှင့်အစေခံစာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုထားသော အစေခံများဖြစ်နေခြင်းက သူတို့ကို စိတ်အေးချမ်းမှု အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

သခင်ဖြစ်သူက တစ်နေ့နေ့တွင် သူတို့ကို စွန့်ပစ်ရန် တွေးတောလာပါကလည်း တစ်ခဏမျှဖြစ်စေ ပြန်လည်စဉ်းစားပေးလာနိုင်သဖြင့် ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်သောအရာပင် ဖြစ်၏။

"မင်းတို့တွေကတော့..."

နန်ကုန်းယွီသည် ထိုလေးယောက်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ အတွေးများကို ခပ်ရေးရေး ခန့်မှန်းမိသွားကာ တတ်နိုင်စွမ်းမရှိစွာ ခေါင်းခါယမ်း၍ ပြုံးလိုက်၏။

"ငါ သဘောတူတယ်..."

နန်ကုန်းယွီ၏ စကားသံဆုံးသည်နှင့် သစ္စာဆိုစာချုပ် ဝင်္ကပါသည် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အဆင့်လေး၏ ဝိညာဉ်အလင်းတန်း လေးခု ပေါ်ထွက်လာကာ ထိုဝိညာဉ်အလင်းတန်း လေးခုသည် ချက်ချင်းပင် ရှစ်ခုအဖြစ်သို့ ကွဲထွက်သွားလေ၏။

ထိုအထဲမှ အကြီးဆုံး ဝိညာဉ်အလင်းတန်း လေးခုသည် နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်ခုံးအလယ်ဗဟိုသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ပိုမိုသေးငယ်သော ဝိညာဉ်အလင်းတန်း လေးခုမှာမူ ချိုးယဲ့တို့လေးယောက်၏ မျက်ခုံးများဆီသို့ အသီးသီး တိုးဝင်သွားကြသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသား..."

သူတို့လေးယောက်သည် ဝိညာဉ်အတွင်းမှ ဆက်နွယ်မှုနှောင်ကြိုးကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် မပျော်ရွှင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်ကြ၏။

နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူတို့၏ ရင်ထဲမှ ပျော်ရွှင်မှုကိုမူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

အတွင်းဘက် ခြံဝင်းထဲတွင်။

ယဲ့ကျင်းလင်သည် သူမရှေ့ရှိ ပင်မအဆောင်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒီလောက်ကြာတဲ့အထိ ထွက်မလာကြသေးဘူး... သူတို့ တကယ်ပဲ အောင်မြင်သွားတာများလား..."

ယဲ့ကျင်းလင်သည် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမက အတွေးများနေပုံပေါ်၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် သံသယများ ရှိနေသော်လည်း အလျင်စလို ဝင်မသွားဘဲ တံခါးအပြင်ဘက်တွင်သာ ဆက်နေခဲ့သည်။

သူမသည် အဝေးမှ ကြယ်ရောင်စုံနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ အမူအရာသည် တွေးတောနေပုံပေါ်ကာ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်၏။

'လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တယ်... စွမ်းအားလဲကြီးမားတယ်... ငါ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုက မှားယွင်းမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ...'

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်တစ်နေ့သို့ ကူးပြောင်းလာခဲ့သည်။ ယဲ့ကျင်းလင်သည် သံသယဖြစ်ဖွယ် အမူအရာဖြင့် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ရင်ထဲ၌ မုန်တိုင်းလှိုင်းလုံးကြီးများ ဆူပွက်နေခဲ့၏။

တစ်ညလုံး ဘယ်သူမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

သူတို့ အောင်မြင်သွားခြင်း သို့မဟုတ်…

သူတို့က မင်းသားကို ဒေါသထွက်စေပြီး အသတ်ခံလိုက်ရခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် အကယ်၍ နောက်ဆုံးအချက်သာ ဖြစ်မည်ဆိုပါက မင်းသားကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီး အလောင်းများကို ရှင်းလင်းရန် သူမကို အမိန့်ပေးသင့်သည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။

သူမ၏ အမြင်အရ မင်းသားသည် သိမ်မွေ့သော စရိုက်လက္ခဏာရှိပြီး ထိုလေးယောက်က သူ့ကို ဒေါသထွက်စေလျှင်ပင် မယ်တော်ကြီး၏ မျက်နှာကို ထောက်ထား၍ လေးယောက်လုံးကို သတ်ပစ်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ထိုလေးယောက် အောင်မြင်သွားနိုင်ခြေက အလွန် ကြီးမားနေချေသည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိပြီးနောက် ယဲ့ကျင်းလင်၏ ရင်ထဲတွင် ခပ်ရေးရေး မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

သူတို့၏ နည်းလမ်းများကို သူမ အသုံးပြုလို့ရပြီလား။