အခန်း (၁၉၇)

အခန်း (၁၉၇) အလောင်းအစားအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း

မရဏစံအိမ် သခင်ကြီး၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး အေးစက်စက် အသံတစ်သံ ခပ်ရေးရေး ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"မင်းတို့ မရဏစံအိမ်က ငါ့သခင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပစ်မှတ်ထားခဲ့တယ်... ငါ့သခင်က တော်တော်လေး သဘောမကျဖြစ်နေလို့ မင်းတို့ မရဏစံအိမ်က အဆင့်ခုနစ်နဲ့အထက် လုပ်ကြံသူတွေကို သတ်ပစ်ဖို့ ငါတို့ကို အမိန့်ပေးလိုက်တာပဲ..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လူတိုင်း၏ အမူအရာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး စောစောက မျက်နှာပြာနှင့် အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသူ၏ စကားများကို သတိရသွားကြသည်။

မရဏစံအိမ် သခင်ကြီးသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူအား အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သံသယဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ငါတို့ မရဏစံအိမ်ထဲက ဝိညာဉ်ကတ်ပြားတွေ ကွဲအက်သွားတာက မင်းတို့ သတ်လိုက်လို့ပေါ့လေ..."

"မှန်တယ်..."

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်ခံရမည့် သိုးပေါက်လေးများကို ကြည့်နေသည့်အလား သူ၏အကြည့်များက လူတိုင်းအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေ၏။

ဤအကြည့်ကြောင့် မရဏစံအိမ် သခင်ကြီးနှင့် အခြားသူများ၏ အမူအရာမှာ အလွန်အမင်း ကြည့်ရဆိုးသွားသော်လည်း မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် မြင်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

"အရှင်... ငါတို့ဘက်က လျော်ကြေးပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး အရှင်က သက်ညှာပေးပါ..."

မရဏစံအိမ် သခင်ကြီးက ထပ်မံ စကားစလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့ရှိလူကို အကဲခတ်၍ မရသောကြောင့် သနားညှာတာရန် တောင်းဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤလူက အန္တရာယ်ကြီးမားကြောင်း သူ၏ အလိုအလျောက် သိမြင်နားလည်မှုက သတိပေးနေခဲ့၏။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မရဏစံအိမ် သခင်ကြီးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ငါတို့ မရဏစံအိမ်က ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်စံအိမ်နဲ့ ပူးပေါင်းထားတာရှိတယ်... မင်းက ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်စံအိမ်ကို မလွန်ဆန်ချင်ဘူး မဟုတ်လား..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူက ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်သည်ကို မထင်မှတ်ဘဲ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"ပူးပေါင်းထားတယ် ဟုတ်လား... အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ငါ့တာဝန်က လူသတ်ဖို့ပဲလေ..."

သူ၏ စကားသံဆုံးသည်နှင့် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ မင်ရောင်ကဲ့သို့ အနက်ရောင် သံကြိုးများစွာသည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"မကောင်းတော့ဘူး... ဆုတ်ကြ..."

မရဏစံအိမ် သခင်ကြီးသည် အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အထိတ်တလန့် အော်ဟစ်လိုက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာထွက်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် ထွက်ပြေး၍ လွတ်နိုင်မည်လား။

သံကြိုးများ ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လူတိုင်း၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှောင်စွမ်းအင်များ လွှမ်းခြုံသွားကာ လူတိုင်းကို ချက်ချင်း ဝါးမျိုပစ်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူဆယ့်နှစ်ယောက်သည် ဤလောကမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ပါ ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခန်းမကြီးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ တစ်ခါမှ မပေါ်လာခဲ့ဖူးသည့်အလား ဖြစ်သွားလေ၏။

တောင်ကြား၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် အရိပ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မရဏစံအိမ်မှ လုပ်ကြံသူများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ဝါးမျိုသွားကာ ဤလောကမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။

……

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြစ်ဝါမြစ်မျှော်စင်၊ ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စု၊ ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ အကြီးအကဲခန်းမနှင့် အခြားနေရာများတွင်လည်း သတ်ဖြတ်ခြင်းက တစ်ချိန်တည်းလိုလို ရောက်ရှိလာပြီး အသက်ဝိညာဉ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖယ်ရှားပစ်လိုက်လေ၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကြီးများ ဖြစ်ပွားသွားခဲ့သည်။

……

အမိန့်ပေးသူဖြစ်သော နန်ကုန်းယွီသည် ဤအရာအားလုံးကို သိရှိသော်လည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူ့ကို စော်ကားမိလျှင် အမြဲတမ်း တန်ဖိုးပေးဆပ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်၌ သူနှင့် ပိုင်ချီချီတို့သည် မနက်စာကို ရိုးရှင်းစွာ စားသောက်ပြီးနောက် စံအိမ်၏ နောက်ဘက်ဥယျာဉ်တွင် အတူတကွ လမ်းလျှောက်နေကြ၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း... အချိန်အတော်ကြာနေပြီကို ဝမ်လင်း က မနိုးသေးဘူးလား..."

သူတို့နှစ်ဦး မဏ္ဍပ်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ ကြည့်ကာ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

ယုတ္တိတန်စွာ တွေးကြည့်လျှင် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် နှစ်ဆယ့်တစ်ရက် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရက်အတော်ကြာနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ နိုးလာသင့်ပြီ မဟုတ်လော။

စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှု ခုနစ်ခုထက် မပိုပါဘဲနဲ့ အဲဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေလို့လား။နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။

"သူတို့အတွက် အသင့်တော်ဆုံး စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှု ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့အတွက်ကတော့ နည်းနည်း ပိုခက်ခဲနိုင်တယ်... အခု အမြန်ဆုံးလူက နောက်ဆုံးအဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးတယ်..."

ပိုင်ချီချီသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် မနေ့ညက အစေခံများထံမှ အချက်အလက်အချို့ကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်၏။

နန်ကုန်းယွီ၏ ယုံကြည်ရဆုံး အစေခံနှစ်ဦး၊ ဝိညာဉ်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် နှစ်ကောင်နှင့် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူတို့သည် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှုကို ခံယူနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်၌ အမြန်ဆုံးလူအကြောင်း ကြားလိုက်ရသော်လည်း ပိုင်ချီချီက သူမ၏သမီး မည်သည့်အဆင့်တွင် ရှိနေသည်ကို အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ပေ။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ်တော့ ခန့်မှန်းမိနေသည်။

ပိုင်ချီချီသည် ရင်ထဲ၌ ဤမေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဥယျာဉ်ထဲရှိ လှပသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ကာ မနေ့ညက သိရှိခဲ့ရသော သတင်းအချက်အလက်များကို အလိုအလျောက် တွေးတောမိသွား၏။

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် သိချင်စိတ်များ ရှိနေပြီး နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်းက စောင်း၊ စစ်တုရင်၊ စာအရေးအသားနဲ့ ပန်းချီပညာတွေမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ကြားတယ်... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကျွန်မလည်း စောင်းနဲ့ စစ်တုရင်ပညာကို နည်းနည်းလေ့လာထားတာ ရှိတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် သဘောကျတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် သေချာပေါက် ဝမ်းသာအားရ အဖော်ပြုပေးရမှာပေါ့... မဏ္ဍပ်ထဲ သွားထိုင်ကြတာပေါ့..."

"ကောင်းပြီလေ... တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း အရင်ကြွပါ..."

"တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် အရင်ကြွပါ..."

သူတို့နှစ်ဦး ပြုံးလိုက်ကြပြီး မဏ္ဍပ်အတွင်း ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ချွန်းကျီတို့ လေးယောက်က အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး လက်ဖက်ရည်နှင့် သရေစာများအပြင် စစ်တုရင်ခုံနှင့် အရုပ်များကိုပါ ယူဆောင်လာပေးကြ၏။

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် ဘာကို အရင်ယှဉ်ပြိုင်ချင်လဲ မသိဘူး... စစ်တုရင်လား... ဒါမှမဟုတ် စောင်းလား..."

ပိုင်ချီချီ အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်၏။

"စစ်တုရင်က တရားထိုင်တာနဲ့ တူတယ်... ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အရင်ဆုံး တစ်ပွဲလောက် ကစားကြည့်ရအောင်လား..."

"ကောင်းပြီလေ..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ယှဉ်ပြိုင်ကြမယ် ဆိုမှတော့ တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် က အလောင်းအစားလေး ဘာလေး လုပ်ချင်သေးလား..."

"အို... အဲ့လိုဆို တကယ်ပဲ... ကောင်းတာပေါ့..." ပိုင်ချီချီသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း... ဘာကြေးလေး ထပ်ထည့်ချင်လဲ..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် က ဧည့်သည်ဆိုတော့ ဒီအလောင်းအစားကို တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် ကပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီသည် နန်ကုန်းယွီကို မသိမသာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုလည်း အားမနာတော့ဘူးနော်... တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း က စာအရေးအသားနဲ့ ပန်းချီမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်ဆိုတော့ ဒီပွဲမှာ တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း ရှုံးသွားရင် ကျွန်မကို ပန်းချီကားတစ်ချပ်လောက် လက်ဆောင်ပေးလို့ ရမလား..."

သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် စာအရေးအသားနှင့် ပန်းချီပညာကို နှစ်သက်သဖြင့် နန်ကုန်းယွီ၏ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို လိုချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သမီးဖြစ်သူ ပိုင်ဝမ်လင်းအတွက်လည်း ရည်ရွယ်သည့် အတွေးလေးတစ်ခု ရှိနေ၏။

"ရပါတယ်..." နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ကျွန်တော် နိုင်သွားရင်ရော တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် ဘက်က ဘာအလောင်းအစား ရှိလဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီသည် အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘာပေးရမည်ကို တစ်ခဏမျှ မသိနိုင်ဖြစ်နေ၏။

သူမ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နန်ကုန်းယွီက ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ သူမ၏ အဖြေကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်၌ ချိုးယဲ့က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး... သခင်လေးက ဒီအလောင်းအစားကို သိပ်ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ဘူးဆိုတော့ တကယ်လို့ သခင်လေး နိုင်သွားရင် စီနီယာ ပိုင် ကို အနမ်းတစ်ခု ပေးခိုင်းတာဖြစ်ဖြစ် သခင်လေး သူမ ပုံစံပန်းချီဆွဲဖို့အတွက် ထိုင်ပေးတာ ဖြစ်ဖြစ် လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါလား..."

"ဒါက..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်ကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကန့်သတ်ချက်တွေ သိပ်မရှိပါဘူး... တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် က ဘယ်လိုသဘောရလဲ ဆိုတာတော့ မသိဘူး..."

ပိုင်ချီချီ၏ မျက်နှာမှာ မသိမသာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး နန်ကုန်းယွီကို မသိမသာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

‘အနမ်းပေးရမယ်... ပန်းချီဆွဲဖို့ ထိုင်ပေးရမယ်... ကြားရတာ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေသလို’

သို့သော် ပိုင်ချီချီသည် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးဟန်ဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်းရဲ့ လက်ရာကို ခံစားကြည့်ချင်ပါတယ်... တကယ်လို့ ဒီပွဲမှာ ကျွန်မ ရှုံးသွားရင် တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း ပန်းချီဆွဲဖို့အတွက် ပူးပေါင်းပေးပါ့မယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

"ကောင်းပြီလေ..." နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ချိုးယဲ့က အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး သူတို့နှစ်ဦးအတွက် စစ်တုရင်ခုံနှင့် အရုပ်များကို ပြင်ဆင်ပေးကာ ဘေးသို့ ဖယ်သွားလေ၏။

နန်ကုန်းယွီက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် က ဧည့်သည်ဆိုတော့ အရင် စကစားပါ..."

ပိုင်ချီချီသည် မငြင်းဆန်ဘဲ ရယ်မောလိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါဆိုလည်း အားမနာတော့ဘူးနော်..."

ထို့နောက် သူမသည် အဖြူရောင် စစ်တုရင်ရုပ်များ ပြည့်နေသော သေတ္တာကို ယူကာ စစ်တုရင်ခုံ၏ ညာဘက်အပေါ်ထောင့်တွင် အရုပ်တစ်ရုပ်ကို ချလိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး လိုက်လံကစားလိုက်၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် ကစားနေကြပြီး တွေးတောရန်ပင် မလိုအပ်သည့်အလား ကစားသည့်အရှိန်မှာ မနှေးကွေးပေ။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်။ ပိုင်ချီချီ၏ ကစားသည့်အရှိန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် နှေးကွေးလာပြီး တွေးတောရန် အချိန်ယူလာရလေ၏။

နန်ကုန်းယွီသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားသောအားဖြင့် မကစားမီ အနည်းငယ် စဉ်းစားဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

စစ်တုရင်ပွဲက တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်လာခဲ့၏။ အချိန်များ ကြာမြင့်သွားပြီး မည်မျှ ကြာသွားသည်ကိုပင် မသိနိုင်တော့ပေ။

ပိုင်ချီချီသည် နန်ကုန်းယွီကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ရုပ်ကို ချကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း ရဲ့ စစ်တုရင်ပညာက တကယ်ကို ခန့်မှန်းရခက်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းပါပဲ..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ပြုံးလိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင် ရဲ့ ချီးကျူးစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ပိုင်ချီချီသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းအတွက် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် လေးစားအားကျမှု အနည်းငယ် ပိုလာခဲ့သည်။

သူမသည် နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်ရင်း ဘာကို တွေးမိသွားသည် မသိသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာမှာ မသိမသာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားလေ၏။