အခန်း (၆၀)

အခန်း (၆၀) ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်က လက်နက်ချပါက အသက်ချမ်းသာပေးမည်

နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ပျက်စီးခြင်း မြင်ကွင်းတစ်ခု ကျဆင်းလာသဖြင့် ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်နန်းတော်မှ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးဘုရားတစ်ဆူနှင့်တူသော သူ့ကို ငေးမောကြည့်နေကြသည်။

ယခုလေးတင် သူတို့ ဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးက ရန်သူကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ဂုဏ်ယူနေခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည်။

ဘန်း...

ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဘိုးဘေးသည် ကောင်းကင်မှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချခံလိုက်ရသည်။

မဟာနန်းတော်သခင်နှင့် ဒုတိယခန်းမသခင်တို့ နှစ်ဦးက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြရာ တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲရှိ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများကို အခြားတစ်ယောက်က မြင်တွေ့နေရပေသည်။

"ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်နန်းတော် ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ..."

မဟာနန်းတော်သခင်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်၏။

ဖူး...

အဘိုးအိုက သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သူက သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အတင်းအကျပ် မြှင့်တင်ထားရုံသာ ရှိသေးရာ ယခုအခါ မဟာသူတော်စင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"လူကြီးမင်းက ဘယ်သူလဲ... ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ကို ဖျက်ဆီးချင်ရတာလဲ..."

အဘိုးအို၏ အသံတွင် ဝမ်းနည်းမှု အချို့ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"ထပ်ပြောရမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်နန်းတော်က ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ခဲ့လို့ပဲ..."

ချင်လော့က ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်ရာ အဘိုးအို၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ ဤနေရာတွင် မဟာသူတော်စင် တစ်ပါးပင် ရှိနေသော်လည်း သေးငယ်သော နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းအဆင့်လေးက အဘယ်ကြောင့် စကားပြောနေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ချန်ကျန့်ရှန်းနှင့် စုချန်ချန်တို့ စကားမပြောသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူ၏ရှေ့ရှိ လူငယ်လေးမှာ ဤအရာအားလုံး၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ နားလည်သွားသည်။

ယုတ္တိရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ယခု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။ သူတို့၏ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်အတွက် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရရှိရန် ကြိုးစားဖို့ပင်။

"လူကြီးမင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မေးပါရစေ..."

အဘိုးအိုက မေးမြန်းလိုက်၏။

"မဟာချင်အင်ပါယာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက ဒုတိယတပ်မှူးချုပ် ချင်လော့ပဲ..."

မဟာချင်အင်ပါယာ၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန နှင့် ချင် ဟူသော မျိုးရိုးနာမည်တို့ကို ပေါင်းစပ်လိုက်သဖြင့် အဘိုးအိုသည် တစ်ခဏအတွင်း များစွာ တွေးတောမိသွားပြီး ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းက တော်ဝင်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်လား..."

"ဒါက ငါတို့ မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ နဝမမင်းသားပဲ..."

စစ်သူကြီး ကျန်းတိုက ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်၏။

"မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ နဝမမင်းသား ဖြစ်နေတာကိုး..."

အဘိုးအိုက အနည်းငယ် နားလည်သွားသည်။

ဤသူတော်စင်များက ချင်လော့အပေါ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရိုသေနေရသနည်းဆိုသည်မှာ ချင်လော့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိသွား၏။

"နဝမမင်းသား... ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲဆိုတာ မေးပါရစေ..."

ချင်လော့က မဟာနန်းတော်သခင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား သူ့ကို မေးကြည့်လိုက်..."

မဟာနန်းတော်သခင် ကျိုးလီက ခုနက ချင်လော့ စွပ်စွဲခဲ့သည့် အရာများကို ပြောပြလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် အဘိုးအို၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားသည်။

ကျောက်ယန်ယီက ဤကဲ့သို့ လုပ်ရဲလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်သော်လည်း ယခုအခါ သူတို့က ဓားစာခံများ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ဝန်ခံရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကျောက်ယန်ယီက မိုချန်းကျွယ်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဝူယွမ်စစ်သူကြီးစံအိမ် မိသားစုဝင်တွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တာ အမှန်ဆိုရင် ငါတို့ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်နန်းတော်က ကျောက်ယန်ယီကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ သေချာပေါက် မရဲပါဘူး... ကျောက်ယန်ယီကို မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ အလိုကျ အပြစ်ပေးခွင့် ပြုပါတယ်..."

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျောက်ယန်ယီ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားပြီး သူက အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဘိုးဘေး... ကျွန်တော် မလုပ်ခဲ့ရပါဘူး..."

အဘိုးအိုက ကျောက်ယန်ယီကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။ ဤသည်မှာ သူတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးဒဏ်နန်းတော်၏ ကပ်ဘေးဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားပြီး ကျောက်ယန်ယီကို စွန့်လွှတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

"မလုံလောက်သေးဘူး... ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးဒဏ်နန်းတော်က ကျောက်ယန်ယီကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ကိစ္စလည်း ရှိသေးတယ်..."

ချင်လော့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဲ့ဒါဆိုရင် ကောင်းကင်ကပ်ဘေးမိုးကြိုးသံကြိုးကို မင်းသားဆီ ပေးအပ်ပြီး တောင်းပန်ပါရစေ..."

အဘိုးအိုက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ချင်လော့က သူ့ကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးမိုးကြိုးသံကြိုးက ယခု သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤမျက်နှာသာပေးမှုက လုံလောက်မည်လား။ သေချာပေါက် မလုံလောက်ချေ။

ချင်လော့၏ သဘောကို နားလည်သွားသဖြင့် အဘိုးအိုက သွားကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးဒဏ်နန်းတော်က တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ နောက်ထပ် မြင့်မြတ်ရတနာ တစ်ခုကို ထပ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

"မလုံလောက်သေးဘူး..."

ချင်လော့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်၏။

"နှစ်ခု..."ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျိုးလီက အံကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မလုံလောက်သေးဘူး..."

"တောင်းဆိုချက်ကိုသာ ပြောပါ... ငါတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်က လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် သဘောတူပါ့မယ်..."

ကျိုးလီက အံကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ..."

ချင်လော့က အပိုစကားများ ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးဒဏ်နန်းတော်က ကျွန်တော့်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်အောက်ခံ ဖြစ်လာရမယ်..."

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ကျိုးလီက ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်၏။

"အဲ့ဒါဆိုရင်လည်း ဆွေးနွေးစရာ မရှိတော့ဘူး…”

ချင်လော့က လက်ဖြန့်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့..."

သူ၏ စကားဆုံးသွားသည်နှင့် စုချန်ချန်က ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ အစွမ်းထက်သော အငွေ့အသက်များက ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး တစ်ဖက်ရှိ လူအနည်းငယ်၏ အသက်ရှူမှုကိုပင် ခက်ခဲသွားစေခဲ့သည်။

ချန်ကျန့်ရှန်းကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ ထွက်လာခဲ့သည်။ မဟာသူတော်စင် တစ်ပါးနှင့် သူတော်စင်ဘုရင် တစ်ပါး ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းက ယခုလက်ရှိ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးဒဏ်နန်းတော်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

"အခွင့်အရေး... ငါ အခွင့်အရေး ပေးပြီးပြီလေ... ဂိုဏ်းပျက်စီးမလား ဒါမှမဟုတ် အသက်ရှင်မလားဆိုတာ သေချာ စဉ်းစားကြပါ..."

"အချိန်အကြာကြီး လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်နန်းတော် ပျက်စီးသွားပြီဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို မျက်နှာပြရဲတော့မယ် မထင်ဘူး..."

"တွေးတောင် မတွေးနဲ့..."

ကျောက်ယန်ယီက စစ်သူကြီး ကျန်းတို၏ ခြေရင်းမှနေ၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

“ကျိုးလီ… ဘိုးဘေး… ခင်ဗျားတို့က ဒီကောင်ရှေ့မှာ လက်နက်ချလိုက်မယ်ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါက ငါတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သလိုပဲ…အဲ့ဒီလို ဖြစ်သွားရင် ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရဲတော့မှာလဲ…”

"ဆူညံလိုက်တာ..."

ချင်လော့က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"သူ့ကို သတ်လိုက်..."

စစ်သူကြီး ကျန်းတိုသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဧရာမပုဆိန်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။

ရွှစ်...

ခေါင်းပြတ်ကျသွားပြီး မျက်လုံးများပင် မမှိတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

လူသားဧကရာဇ်အလံက ကျောက်ယန်ယီ၏ ဝိညာဉ်ကို တိတ်တဆိတ် ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးလီတို့က အဖြစ်ဆိုးကို မမြင်ချင်သဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံထားလိုက်ပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ နှစ်သိမ့်လိုက်ကြ၏။

"ငါ မမြင်လိုက်ဘူး… ဂျူနီယာညီလေး ငါ့ရှေ့မှာ သေသွားတာ မဟုတ်ဘူး..."

"ခင်ဗျားတို့ကို နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ..."

ချင်လော့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်က ခင်ဗျားတို့ထဲက တချို့ကတော့ ကျွန်တော့်ဆီ လက်နက်ချရမယ်… ဒီမျိုးဆက်နဲ့ နောက်မျိုးဆက် တပည့်တွေကလည်း ကျွန်တော့်ကို သစ္စာခံရမယ်…ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း မျိုးဆက်တပည့်တွေကိုတော့ လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ခွင့် ပေးနိုင်တယ်…”

"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံး အနိမ့်ဆုံး စည်းမျဉ်းပဲ..."

"အဲ့လိုမှမဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်နန်းတော်က အမွေအနှစ် ပြတ်တောက်သွားပြီလို့ မှတ်ယူရလိမ့်မယ်..."

လူတို့သည် အဆင့်များပေးခြင်းနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ကြပေသည်။

အထူးသဖြင့် ချင်လော့၏ စကားများက အလွန် ယုတ္တိရှိနေပေ၏။

ကျိုးလီက သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“ငါတို့ အသက်ရှင်နေနိုင်သရွေ့တော့ လုံလောက်ပါပြီ… အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ဆက်လက်တည်ရှိနေဦးမှာဖြစ်ပြီး မျိုးဆက်ပြတ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး…”

"ကျွန်တော့်ဆီ လက်နက်ချတာကလည်း ဆိုးကျိုးချည်းပဲ မဟုတ်ပါဘူး... ခင်ဗျားတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်က တိတ်ဆိတ်နေတာ အရမ်းကြာနေပြီလေ... လောကကြီးက လူအများစုက ခင်ဗျားတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ရဲ့ နာမည်ကိုတောင် မသိကြတော့ဘူး..."

"ဒီငရဲလို နေရာမှာ ခေါင်းဝင်နေတဲ့ လိပ်တစ်ကောင် ဖြစ်ချင်နေတာလား..."

"ကောင်းပြီလေ..."

အဘိုးအိုက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ သဘောတူတယ်..."

သူက ကျိုးလီတို့ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ အသက်သက်တမ်း သိပ်မကျန်တော့ဘူး... ငါ သေသွားရင် ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ငါ ရှင်းပြလိုက်ပါ့မယ်..."

"ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ... တာဝန်အားလုံးကို ငါ ယူမယ်..."

ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်နန်းတော် လက်နက်ချသွားလေပြီ။

ချင်လော့သည် သဘာဝကျကျပင် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များအတွင်းသို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံဆိပ်ကို စိုက်ထည့်ကာ သူတို့၏ အသက်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

“အဘိုးကြီး… ခင်ဗျားက ဉာဏ်ပညာရှိတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချနိုင်ခဲ့တာပဲ… ကျွန်တော် အရမ်းကျေနပ်တယ်… ဒါကြောင့် ခင်ဗျားကို ယာယီအသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားမယ်”ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးဟုန်ယွီမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သူ့ကို ယာယီ မသေဖို့ ခွင့်ပြုတယ် ဟုတ်လား။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်းကို သူ မသိဘဲ နေမည်လား။ ယခုအခါ သူက အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်ရာ သုံးရက်အတွင်း သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်ဖြစ်သည်။

ချင်လော့က ပါးစပ်ဖွင့်ကာ အသံလွှင့်၍ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို သူ၏ နားထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်၏။ အမှန်တကယ်တော့ ရှီးဟွမ်က ရှင်းပြနေပြီး ချင်လော့က အသံလွှင့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကျိုးဟုန်ယွီ အံ့အားသင့်သွားပြီး အစပိုင်းတွင် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ ဤကျင့်စဉ်က သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကို ပြောင်းပြန်လှန်ရန် ကူညီပေးနိုင်ပေ၏။

ချင်လော့က သူ့အတွက် ဘဝသစ် ပြန်လည် တည်ဆောက်ပေးသည့် ကျေးဇူးရှင်နှင့် တူနေပေသည်။

"ကောင်းပြီ... သွားပြီး ကျင့်ကြံလိုက်တော့..."

ချင်လော့က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျိုးဟုန်ယွီက ချင်လော့ကို အလွန် စံကိုက်ဖြစ်သော ပုံစံဖြင့် ဦးညွှတ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ဤသည်က ကျိုးလီနှင့် ကျန်ထောင် နှစ်ဦးစလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပြီး ချင်လော့ထံ ခိုလှုံခြင်းက ဆိုးရွားသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ ဝေဝါးစွာ ခံစားမိသွားကြ၏။

"ခင်ဗျားတို့ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်နန်းတော်ထဲမှာ ပစ္စည်းကောင်း တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်..."

ချင်လော့၏ စကားကြောင့် ကျိုးလီ၏ အမူအရာက အေးခဲသွားပေသည်။

သူက ရိုးသားစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

“ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ရဲ့ တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းမှာ မြင့်မြတ်ရတနာတစ်ခု တည်ရှိနေပါတယ်…အဲ့ဒီရတနာကို ‘ခရမ်းရောင်မိုးကြိုး မြင့်မြတ်တူ’ လို့ ခေါ်ပြီး သူတော်စင်အဆင့် အဆင့်မြင့် ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်ပါတယ်…”

သူတော်စင်အဆင့် အဆင့်မြင့်ဆိုသည်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်သော မြင့်မြတ်ရတနာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီဖြစ်ပြီး မဟာသူတော်စင်သာလျှင် ရတနာ၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုနိုင်သော မြင့်မြတ်ရတနာ ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်တွင် ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းကောင်းမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ချင်လော့က စိတ်ဝင်စားသော အမူအရာကို ပြသလိုက်၏။

ကျိုးလီက ချက်ချင်းပင် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးမြင့်မြတ်တူက အရမ်း အစွမ်းထက်ပြီး ပြင်းထန်လွန်းလို့ မိုးကြိုးစွမ်းအားရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်တွေမှပဲ ထိန်းချုပ်နိုင်တာပါ..."

"ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်က အရင် မိုးကြိုးဝိညာဉ်ခန္ဓာ ပိုင်ရှင်ဖြစ်တဲ့ ရှောင်ထန်က မင်းသားရဲ့ လက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ..."

"ဒါကြောင့်..."

ကျိုးလီက ချင်လော့၏ အတွေးများကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါကြောင့် ဒီခရမ်းရောင်မိုးကြိုးမြင့်မြတ်တူက ငါအပိုင် ဖြစ်သင့်တယ်..."

'မိုးကြိုးဝိညာဉ်ခန္ဓာ... ငါလည်း ပိုင်ဆိုင်နိုင်တာပဲလေ…’

ချင်လော့က စိတ်ထဲတွင် ပြောဆိုလိုက်သည်။