အခန်း (၅၃)

အခန်း (၅၃) ရှောင်ထန်အတွက် လက်စားချေရန် ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ပိုအရေးကြီးသည်

သွေးလမင်းမြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်း၌ မိုချန်းကျွယ်၏ မျက်နှာသည် ရေကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေပေ၏။ မဟာချင်အင်ပါယာ၏ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏သားကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

"တောက်... မင်းတို့ကို တောင်တန်းတစ်သောင်းနယ်မြေထဲကနေ အပြင်ထွက်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး..."

မိုချန်းကျွယ်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ခေါင်းကိုက်နေရပေ၏။

စစ်သူကြီး ကျန်းတိုသည် သူတော်စင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် မလိုအပ်ပါက စစ်သူကြီး ကျန်းတိုနှင့် သူ မတိုက်ခိုက်ချင်ပေ။

သူသား၏ဘဝမှာအဆုံးသတ်သွားပြီဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း ချင်လော့က လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်၍ စာတစ်စောင် ပို့လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

"ကောင်းကင်အဆင့် အဆင့်မြင့် ရတနာတစ်ခုနဲ့ ခင်ဗျားသားရဲ့ အသက်ကို လဲလှယ်နိုင်တယ်..."

ဤအကြောင်းအရာကို မြင်ချိန်တွင် မိုချန်းကျွယ်သည် တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

ရတနာကို နှမြောခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရတနာကို ထုတ်ပေးလိုက်လျှင်ပင် တစ်ဖက်လူက လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ဟု သူ ခံစားရသောကြောင့်ပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသာဆိုလျှင်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ လွှတ်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

"သူတော်စင်သခင်... ယဲ့ဟန်က ရှင်ရဲ့ သွေးသားအရင်းလေ... ရှင် သူ့ကို ကယ်ရမယ်နော်..."

လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မိုချန်းကျွယ်၏ လက်မောင်းကို လှုပ်ယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ယဲ့ဟန်က အရမ်း လိမ္မာပြီး ကျွန်မကိုလည်း အရမ်း ရိုသေတာ... ရှင် သူ့ကို ကယ်ကိုကယ်ရမယ်..."

မိုချန်းကျွယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ သွေးသားအရင်း ဖြစ်ရာ မကယ်ဘဲ နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

"ကောင်းပြီလေ... ကောင်းကင်အဆင့် အဆင့်မြင့် ရတနာတစ်ခုကို ငါ ထုတ်ပေးလိုက်မယ်..."

မိုချန်းကျွယ်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ရတနာတစ်ပါးကို ထုတ်ယူကာ ပြန်ပို့ပေးလိုက်သည်။

ချင်လော့သည် ရတနာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် မိုယဲ့ဟန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းအဖေက မင်းကို အရမ်းချစ်သေးပုံရတယ်... တကယ်လို့ သူ သဘောမတူရင် တောင်းဆိုချက်ကို လျှော့ချပေးဖို့ အစက စီစဉ်ထားတာ... ဒါပေမဲ့ သူက တကယ်ပေးလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး... ကျွတ် ကျွတ်..."

ဤစကားက မိုယဲ့ဟန်၏ စိတ်အခြေအနေကို အလွန် ရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့သည်။

သူ၏အဖေက သူ့ကို ဤမျှချစ်ခင်သော်လည်း သူက အဖေဖြစ်သူကို ဒုက္ခပေးချင်နေသည်မှာ လုံးဝ တိရစ္ဆာန်ဆန်လွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။

မိုယဲ့ဟန်၏ အတွေးကို ချင်လော့ မြင်တွေ့နိုင်သဖြင့် သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက မင်းကိုမင်း ကယ်တင်နေတယ်ဆိုတာကို မှတ်ထား..."

"တကယ် မင်းအဖေသာ ဒူးမထောက်ရင် မင်းအဖေအတွက် သွားဖို့လမ်း တစ်ခုပဲ ရှိတော့မှာ..."

"မင်းက အရမ်း လိမ္မာတဲ့သူဆိုတော့ မင်းအဖေ မင်းရှေ့မှာ သေသွားတာကို ဘယ်လိုလုပ် ကြည့်ရက်မှာလဲ... ဟုတ်တယ်မလား..."

"အဲ့ဒါဆို အရှင်က ကျွန်တော့်အဖေကို သတ်တဲ့အချိန်ကျရင် ကျွန်တော် မရှိဘဲ နေလို့ရမလား..."

‘ကောင်းလိုက်တဲ့ကောင်…’ ချင်လော့၏ အမူအရာက အနည်းငယ် အေးခဲသွားပြီး မိုယဲ့ဟန်၏ လေးနက်သော အမူအရာကို ကြည့်လိုက်၏။

‘ကောင်းပြီ…’

ဤကောင်လေးက တကယ့်ကို လိမ္မာသော သားတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ချင်လော့ တွေးလိုက်မိသည်။

"သွားတော့... မင်းအဖေ ဒီဆေးလုံးကို စားသွားအောင် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာလိုက်..."

ဤမျှ လိမ္မာသော သားတစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် သူ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်နိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်း ချင်လော့ ခံစားမိပေသည်။

ချွေယွင်ဟယ်သည် အကူအညီ တောင်းခံထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း စစ်ကူများ မရောက်လာမီ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်မှ သတင်းစကား ရရှိလိုက်သည်။

"ရှောင်ထန် သေဆုံးသွားပြီ..."

ချွေယွင်ဟယ်မှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားပေ၏။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ငါ ပြန်လာတုန်းက ရှောင်ထန်က အကောင်းကြီး ရှိသေးတာကို... သူ ဘယ်လိုလုပ် သေသွားနိုင်မှာလဲ..."

"ဟုတ်တယ်... မင်းကို ငါမေးတာ... ရှောင်ထန် ဘာလို့ သေသွားရတာလဲ..."

‘ဝုန်း…’

ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်တစ်ခုက ချွေယွင်ဟယ်ကို ပစ်မှတ်ထား လိုက်၏။

အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းက ချွေယွင်ဟယ်၏ စိတ်နှလုံးသားကို အဆက်မပြတ် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ဖူး...

သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး ချွေယွင်ဟယ်သည် ချက်ချင်းပင် အားနည်းသွားတော့သည်။

"တတိယနန်းတော်သခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ချွေယွင်ဟယ်က ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

"ပြောစမ်း... ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ... မင်းက ရှောင်ထန်ရဲ့ ကာကွယ်သူအဖြစ်နဲ့ ဘာလို့ အသက်ရှင်နေရတာလဲ... ရှောင်ထန်က ဘာလို့ သေသွားရတာလဲ..."

ချွေယွင်ဟယ်သည် လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားရန် မဝံ့ရဲဘဲ ချင်လော့တို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် ကိစ္စရပ်များကို အကျဉ်းချုံး ပြောပြလိုက်သည်။

"မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန ဟုတ်လား... ငါတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်နဲ့ သူတို့က အကျိုးမဖျက်တဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးပဲ ရှိတာကို သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ငါတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ရဲ့ တပည့်ကို သတ်ရဲရတာလဲ…”

"မသိပါဘူး... ရှောင်ထန်နဲ့ သူတို့ကြားမှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုး တစ်ခုခု ရှိနေတာလား မသိဘူး..."

"ဟမ့်..."

အေးစက်သော နှာမှုတ်သံက ချွေယွင်ဟယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး ယိမ်းယိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။

"ကာကွယ်သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းက ရှောင်ထန်ကို သေချာ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး... ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်က မင်းကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးသင့်တယ်လို့ ထင်လဲ..."

တတိယနန်းတော်သခင် ကျောက်ယန်ယီက မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒီငယ်သားက ရှောင်ထန်အတွက် သေချာပေါက် လက်စားချေပေးပါ့မယ်..."

ချွေယွင်ဟယ်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထုံကျင်နေပေ၏။ သူက ဖြစ်နိုင်ခြေ များစွာကို တွေးတောခဲ့ဖူးသော်လည်း ရှောင်ထန်က ဤမျှ လွယ်ကူစွာ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

သို့သော် တစ်ဖက်လူတွင် သူတော်စင်တစ်ပါး ရှိနေသဖြင့် သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ သူက လိုဏ်ဂူကောင်းကင်အဆင့်သာ ရှိသေးရာ ယခင်က ထိုနေရာသို့ သွားခြင်းမှာ အသေခံရန် သွားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ မင်းနဲ့ အတူလိုက်ခဲ့မယ်..."

ကျောက်ယန်ယီက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါတို့ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်နန်းတော်ရဲ့ တပည့်ကို သတ်ရဲမှတော့ သွေးနဲ့ရင်းပြီး ပေးဆပ်စေရမယ်..."

"ယွင်ရှန်း ရှောင်မိသားစုကို သတင်းပို့လိုက်..."

ရှောင်ထန်သည် ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း ထင်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ယွင်ရှန်း ရှောင်မိသားစု၏ အဓိက လေ့ကျင့်ပေးခံရသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူ သေဆုံးသွားသည့် သတင်းက ယွင်ရှန်းရှောင်မိသားစုအတွင်း၌လည်း ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့၏။

ယွင်ရှန်းရှောင်မိသားစုမှ အကြီးအကဲများသည် အထူးအစည်းအဝေး တစ်ရပ်ကို ကျင်းပခဲ့ကြသည်။

"ရှောင်ထန်ကို သတ်တဲ့သူကို ပြန်ပြီး ပေးဆပ်ခိုင်းရမယ်... မဟုတ်ရင် တခြားသူတွေက ငါတို့ ယွင်ရှန်း ရှောင်မိသားစုကို အနိုင်ကျင့်ရ လွယ်တယ်လို့ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်..."

အကြီးအကဲတစ်ဦးက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ဘက်က သတင်းအရတော့ လူသတ်သမားက မဟာချင်အင်ပါယာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက လူတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်..."

"အဲ့ဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ... ငါတို့ ယွင်ရှန်းရှောင်မိသားစုနဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက ဘာမှ မပတ်သက်ဘူး... သူတို့က ငါတို့ ယွင်ရှန်း ရှောင်မိသားစုရဲ့ ကလေးကို စိတ်တိုင်းကျ သတ်ဖြတ်တာဆိုတော့ သူတို့က အရင်စပြီး ရန်စတာပဲ... ငါတို့က လက်စားချေတာ သဘာဝကျပါတယ်..."

သူတို့ အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးနေကြချိန်တွင် လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုရှောင်ထန် အသတ်ခံလိုက်ရတာလား..."

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာက ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကလည်း အေးစက်နေပေ၏။

"ရှောင်ယာ... ဒီကိစ္စကို ငါတို့ ဖြေရှင်းလိုက်ပါ့မယ်..."

"မရဘူး... အဲ့ဒီလူသတ်သမား ကျွန်မရှေ့မှာ သေသွားတာကို ကျွန်မ မြင်ချင်တယ်..."

ရှောင်ယာက ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရှောင်ထန်က ကျွန်မကို ငယ်ငယ်ကတည်းက အရမ်း ကောင်းခဲ့တာ... ကျွန်မတို့က မောင်နှမအရင်းတွေ မဟုတ်ပေမဲ့ မောင်နှမအရင်းတွေလိုပဲ..."

"သူ အသတ်ခံလိုက်ရပြီဆိုတော့ ကျွန်မ သူ့အတွက် သေချာပေါက် လက်စားချေပေးရမယ်..."

မဟာအကြီးအကဲက သဘောတူလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... အဲ့ဒါဆိုလည်း ရှောင်ယာကို ခေါ်သွားလိုက်... ရှောင်ထန်အတွက် လက်စားချေဖို့ သူ့ကို မိုးကြိုးနဲ့ သတ်ပစ်ရမယ်..."

ဘဝတွင် အရေးအကြီးဆုံး အမျိုးသားနှစ်ဦးအနက်မှ တစ်ဦးဖြစ်သော ရှောင်ထန် သေဆုံးသွားသဖြင့် ရှောင်ယာ ဝမ်းနည်းသွားပြီး သူမ၏ အခန်းထဲတွင် ပုန်းကွယ်ကာ ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။

"အစ်ကိုရှောင်ထန်... ရှင့်အတွက် ကျွန်မ သေချာပေါက် လက်စားချေပေးမယ်... သေချာပေါက် လက်စားချေပေးမယ်..."

သူမ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေချိန်တွင် လူတစ်ယောက်က စာတစ်စောင် ပို့လာခဲ့ပြီး ရဲ့ချန်၏ သတင်းကို ပြန်လည် မြင်တွေ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ရဲ့ချန်နှင့် လျိုရူယန်တို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို မြင်ချိန်တွင် သူမ အနည်းငယ် ခံစားသွားရပေ၏။

"မောင်လေးရဲ့ချန်က အချစ်နဲ့ သစ္စာတရားကို တန်ဖိုးထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲလေ... ဟူး..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စာတစ်စောင်က ရှောင်ယာ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ရဲ့ချန်၏ စာပင်ဖြစ်သည်။

စာထဲတွင် ရဲ့ချန်၏ ရှောင်ယာအပေါ်ထားရှိသော လွမ်းဆွတ်မှုများကို ဖော်ပြထားရာ ရှောင်ယာကို ယခင်က ယွင်ရှန်းမြို့၌ ရဲ့ချန်နှင့်အတူတကွ ဆော့ကစားခဲ့သော နေ့ရက်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားစေခဲ့သည်။

သူမက အစ်မဖြစ်ပြီး ရဲ့ချန်က‌

မောင်လေးဖြစ်သော်လည်း အန္တရာယ်ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် မောင်လေးက သူမ၏ရှေ့၌ အမြဲတမ်း ရပ်တည်ပေးခဲ့ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် သေးသေးလေးက ရှောင်ယာအား ကြီးမားသော လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပေသည်။

ရဲ့ချန်သည် ယွင်ရှန်းမြို့မှ မထွက်ခွာမီ စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားခဲ့သည်။

"အစ်မရှောင်ယာ... ဒီနေ့ ခွဲခွာရတာက ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ပါဘူး... အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကတိကဝတ်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထုကို စိန်ခေါ်ဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွန်အား အားလုံးကို အသုံးပြုသွားပါမယ်..."

လူငယ်လေးနှင့် မိန်းကလေးသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အချင်းချင်း ချစ်ကြိုက်သွားခဲ့ကြသည်။

အတွင်းရှိ အကြောင်းအရာများကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ယာ၏ အမူအရာက ဖြည်းညင်းစွာ ပြတ်သားလာခဲ့၏။

" မောင်လေးရဲ့ချန်... စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းရဲ့ မိန်းမက ငါ့ရဲ့ ညီမလေးပဲ... မင်းကို ငါ ကူညီပေးပါ့မယ်..."

နတ်လက်နက်တောင်ကြားကို သူမလည်း သွားချင်ပေသည်။

ရှောင်ထန်၏ လက်စားချေမှုကိစ္စကို အရင်ဘေးဖယ်ထား၍ ရပေသည်။ သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အချစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မိသားစုသံယောဇဉ်က နောက်ဆုံးတွင်သာ ရှိနေလေသည်။