အခန်း (၅၉)

အခန်း (၅၉) သိုင်းကျင့်ဝတ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အဆက်မပြတ် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ခြင်း

သူ မယုံကြည်သည်မှာ ထားလိုက်ပါတော့၊ အခြားလူအနည်းငယ်ကလည်း များစွာ မယုံကြည်ကြချေ။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် တပ်မှူးအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး မည်သူကမှ နေ့စဉ်အလုပ်မများဘဲ မနေကြချေ။

မဟာနန်းတော်သခင်သည် အလွန်ဆုံး တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှောင်ထန်ကို သတ်ချင်ပြီး ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော် အင်အားကြီးမားလာမည်ကို မလိုလားကြောင်းသာ သံသယရှိခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ကို ဖျက်ဆီးရဲလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်ထားခဲ့ချေ။

"သတိထား..."

မဟာနန်းတော်သခင်က သတိပေးရန် မမေ့ခဲ့ချေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့..."

ကျောက်ယန်ယီက ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးမြင့်မြတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ရှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်တိုင်တိုင် သန့်စင်ဖန်တီးထားသော ကောင်းကင်ကပ်ဘေးမိုးကြိုးသံကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ အမူအရာက ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာခဲ့သည်။

ရွှစ်...

လေကိုခွဲထွက်သွားသောအသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူက ချင်လော့တို့ ရှိရာဘက်သို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။

"လာနေပြီ..."

အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော စုချန်ချန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ယင်းဝူစစ်သူကြီး... သူ့ကို သွားဖိနှိပ်လိုက်..."

စုချန်ချန်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သူတော်စင်စု..."

ချန်ကျန့်ရှန်းက အသင့်ပြင်ထားပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

"မာနကြီးတဲ့ ကောင်လေး... မင်းကို ငါ လက်စားမချေသေးတာကို မင်းက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးဖို့ ရောက်လာရဲတယ်ပေါ့လေ..."

ကျောက်ယန်ယီက လေထဲတွင် ရပ်ကာ အောက်ဘက်ရှိ ချင်လော့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

မိုးကြိုးတစ်သောင်းကြေးအိုးထဲတွင် သူ စုဆောင်းထားသော မိုးကြိုးမြွေ အမြောက်အမြား ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရ၏။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူက ချင်လော့ကို အလွန် မုန်းတီးနေခဲ့ပေသည်။

ချင်လော့အား အပိုင်းတစ်ထောင်ပိုင်းလျှင်ပင် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲရှိ အမုန်းတရားများကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ချင်လော့က သူ့ကို လေးနက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်က ကျောက်ယန်ယီ... ခင်ဗျားနဲ့ သွေးလမင်းမြင့်မြတ်နယ်မြေက သူတော်စင်သခင် မိုချန်းကျွယ်တို့ ပူးပေါင်းပြီး မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ ဝူယွမ်စစ်သူကြီးစံအိမ် တစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်... ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို ဖမ်းဆီးပြီး ဥပဒေနဲ့အညီ အပြစ်ပေးရမယ်..."

"ဟားဟား..."

ကျောက်ယန်ယီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား... ဒါက ငါတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ပဲ... မင်းရဲ့ မဟာချင်အင်ပါယာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ငါက သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်ပြီး မင်းကတော့ ငါ့ရှေ့မှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လောက်ပဲ ရှိတာ..."

"မဟာချင်အင်ပါယာဆိုတဲ့ နာမည်က နေရာတိုင်းမှာ အသုံးဝင်တယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား..."

"ဒီနေ့ ဒီသူတော်စင်က မင်းကို ပြောပြမယ်... ငါတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ကို ရန်စတဲ့သူတွေအတွက် အဆုံးသတ်က တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်... အဲ့ဒါက သေခြင်းတရားပဲ..."

သူက ကောင်းကင်ကပ်ဘေးမိုးကြိုးသံကြိုးကို ဝှေ့ယမ်းကာ စစ်သူကြီး ကျန်းတိုကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်၏။

"ဒီနေ့ ဒီသူတော်စင်က မင်းကို သုတ်သင်ပစ်မယ်..."

စစ်သူကြီး ကျန်းတိုက လှုပ်ရှားရန်ပင် မစဉ်းစားခဲ့ချေ။

ကျောက်ယန်ယီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ... မင်းက ဒီသူတော်စင်ကို မတိုက်ခိုက်ရဲတော့ဘူးလား..."

ဤစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သတိထားမှုတစ်ခု မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

"တတိယညီလေး... သတိထား..."

မဟာနန်းတော်သခင်၏ အသံကလည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျောက်ယန်ယီသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးမိုးကြိုးသံကြိုးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဟင်းလင်းပြင် ရှိရာဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်၏။

ဘန်း...

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးမိုးကြိုးသံကြိုးသည် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ကျောက်ယန်ယီ၏ မျက်နှာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မိုးကြိုးက ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။

သူက အမြန်ဆုံး နောက်သို့ ဆုတ်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝုန်း...

အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုက သူ့အပေါ် ကျရောက်လာပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ အင်အားစုစည်းထားသော သူတော်စင်ဘုရင်၏ တိုက်ခိုက်မှုက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင်မှ စစ်သူကြီး ကျန်းတိုက ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားလေတော့သည်။

"သူတော်စင်ဘုရင်လား..."

ကျောက်ယန်ယီက သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာက အလွန် ဖြူရော်သွားသည်။

ယခင်ကတည်းက ကံကောင်းမှုနှင့် မဆုံတွေ့ခဲ့ရပဲ ယခုတွင်တော့ သူတော်စင်ဘုရင်တစ်ပါးပင် ထပ်မံ ပေါ်ထွန်းလာပြန်လေသည်။

ထို့ပြင် ဤသူတော်စင်ဘုရင်မှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တတ်သူ ဖြစ်နေပေ၏။

‘တောက်... ငါထက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ပိုမြင့်နေတာကိုတောင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်နေသေးတယ်…’

ကျောက်ယန်ယီမှာ ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်မထွက်နိုင်ဘဲ နောက်ထပ် သွေးတစ်လုတ် ထပ်အန်ချင်လာခဲ့သည်။

သူ့ကို ပို၍ သွေးအန်စေသည်မှာ သူက ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခံနေရခြင်းပင်။

စစ်သူကြီး ကျန်းတိုနှင့် ချန်ကျန့်ရှန်းတို့၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ကျောက်ယန်ယီသည် တစ်ကွက်မျှပင် မတောင့်ခံနိုင်ဘဲ ချီနှဲ့ ချင်လော့၏ ခြေရင်းသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။

"ရူးနေတာလား..."

"ဘယ်သူက ရူးနေတာလဲ..."

ချင်လော့က သူ၏ လက်ထဲရှိ ချင်းဖုန်းဓားဖြင့် ကျောက်ယန်ယီ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်၏။

ကျောက်ယန်ယီ၏ အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများက ချင်လော့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ကောင်လေး... အရမ်း မာနမကြီးနေနဲ့... တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို ငါ သတ်မယ်... ငါ သေချာပေါက် သတ်မယ်..."

"ခင်ဗျားက ကိုယ့်ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို သဘောမပေါက်သေးဘူး ထင်တယ်..."

"အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ အသက်က ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ရှိနေတာလေ... အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်စမ်း..."

"တွေးတောင် မတွေးနဲ့..."

ဘန်း…

စစ်သူကြီး ကျန်းတိုက သူ၏ ကျောကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းလိုက်ရာ ကျောက်ယန်ယီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အလွန် အရှက်ရဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံဖြင့် ဒူးထောက်သွားရသည်။

"လူကြီးမင်းတို့... ငါတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်နဲ့ မဟာချင်အင်ပါယာကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိသင့်ဘူးလေ... ဘာလို့ ငါတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ကို ဒီလောက်တောင် အနိုင်ကျင့်နေရတာလဲ..."

ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်၏ မဟာနန်းတော်သခင်သည် မြူခိုးများကြားမှ ထွက်လာပြီး လုံခြုံသော အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ရပ်ကာ ချန်ကျန့်ရှန်းတို့ကို သတိထားစောင့်ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။

ချင်လော့က မတ်တတ်ထရပ်ကာ သူ့အား ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးဒဏ်နန်းတော်က တတိယခန်းမသခင် ကျောက်ယန်ယီက သွေးလမင်းမြင့်မြတ်နယ်မြေက သူတော်စင်သခင် မိုချန်းကျွယ်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ ဝူယွမ်စစ်သူကြီး မိသားစုဝင် သုံးရာကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်... မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ခဲ့လို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးရမယ်..."

"စွပ်စွဲတာ... မင်းတို့ စွပ်စွဲနေတာပဲ..."

ဖမ်းဆီးခံထားရသော ကျောက်ယန်ယီက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ကျောက်ယန်ယီနဲ့ မဟာချင်အင်ပါယာက ဝူယွမ်စစ်သူကြီးတို့က အချင်းချင်းလည်း မသိဘူး... ရန်ငြိုးလည်း မရှိဘူး... သူက ဘယ်လိုလုပ် သွေးလမင်းမြင့်မြတ်နယ်မြေက မိုချန်းကျွယ်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရမှာလဲ..."

မဟာနန်းတော်သခင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"လူသတ်သမားက သူ လူသတ်သမားပါလို့ ဝန်ခံမှာလား..."

"ကျွန်တော့်မှာ သက်သေရှိတယ်... မိုချန်းကျွယ်ရဲ့ သားက မိုချန်းကျွယ်နဲ့ ကျောက်ယန်ယီတို့ ပူးပေါင်းကြံစည်နေတာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြောခဲ့တာ..."

မိုယဲ့ဟန်က ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ ကျောက်ယန်ယီတို့ ပူးပေါင်းကြံစည်ပြီး ဝူယွမ်စစ်သူကြီး မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သတ်ဖို့ ပြောနေတာကို ကျွန်တော် ခိုးနားထောင်ခဲ့ရပါတယ်..."

"သူက သူ့အဖေကိုတောင် စွပ်စွဲမှာတော့ မဟုတ်ဘူးလေ... ဟုတ်တယ်မလား..."

ချင်လော့က ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဤစကားတွင် အပြစ်ရှာစရာ မရှိသဖြင့် မဟာနန်းတော်သခင်သည် ချက်ချင်း ချေပရန် အကြောင်းပြချက် မရှာနိုင်ခဲ့ချေ။

ထို့နောက် ချင်လော့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်နန်းတော်က ကျောက်ယန်ယီကို ဖုံးကွယ်ပေးထားလို့ အပြစ်ရှိတယ်... ခင်ဗျားတို့ကိုလည်း စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်တယ်... ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ရဲ့ တပည့်အားလုံး အဖမ်းခံရမယ်..."

"ရယ်စရာပဲ..."

မဟာနန်းတော်သခင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ငါတို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်က ဒီလိုမျိုး အရှက်ခွဲခံရမှာလား..."

ပြန်တွေးကြည့်လျှင် တစ်ဖက်လူက သူတို့ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်နန်းတော်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကို ရှာဖွေနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားသည်။

"ငါတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ကို တိုက်ခိုက်ချင်ရင် မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ပြသလိုက်စမ်း..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တပြိုင်နက် ချန်ကျန့်ရှန်းက ခုန်တက်ကာ သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

သူတော်စင်ဘုရင်၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မဟာနန်းတော်သခင်၏ မျက်နှာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်၏ အစီအရင်ကို အားကိုး၍ ချန်ကျန့်ရှန်းကို တားဆီးရန် အမြန်ဆုံး နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

ဘန်း... ဘန်း... ဘန်း...

ကျယ်လောင်သော တိုက်ခိုက်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး မဟာနန်းတော်သခင်နှင့် ဒုတိယခန်းမသခင်တို့သည် ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်ကာ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်၏ အစီအရင်ကို အားကိုး၍ ချန်ကျန့်ရှန်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤသည်မှာ ယာယီဖြေရှင်းနည်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

အထူးသဖြင့် သူတို့၏ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးမိုးကြိုးသံကြိုး ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်နန်းတော်တွင် အစွမ်းထက်သော မြင့်မြတ်ရတနာ အများအပြား မရှိတော့သဖြင့် သူတို့က အချိန်ကြာမြင့်စွာ မတားဆီးနိုင်ချေ။

"ဘိုးဘေးကို နှိုးလိုက်..."

မဟာနန်းတော်သခင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ဒုတိယခန်းမသခင်က မငြင်းဆန်ခဲ့ချေ။

ရှင်သန်ခြင်း နှင့် သေခြင်းတရားကြား ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ကို ကယ်တင်ရန် ဘိုးဘေး က နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ခွန်အားများကို ထုတ်သုံးရမည့် အချိန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဘိုးဘေး... ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်က ဒုက္ခရောက်နေပါပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာပေးပါ..."

အသံသည် တားမြစ်ချက်များကို ဖောက်ထွက်ကာ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်၏ တားမြစ်နယ်မြေရှိ မိုးကြိုးကန်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။

"ငါတို့ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ကို ပြဿနာ လာရှာရဲတယ်ပေါ့... အရမ်း မာနကြီးလွန်းတယ်..."

ဝုန်း...

သူက မိုးကြိုးကန်ထဲမှ ထထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အငွေ့အသက်က မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူက ချန်ကျန့်ရှန်း၏ သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ လေးနက်သော အရိပ်အယောင်က ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။

"သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့်... ငါလည်း လုပ်နိုင်တယ်..."

တားမြစ်နယ်မြေမှ မိုးကြိုးစွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ အငွေ့အသက်က ထပ်မံ မြင့်တက်လာကာ သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ မင်းတို့ ထွက်သွားလို့ မရဘူး... ဒီအဘိုးကြီးက အသက်နဲ့ ရင်းရရင်တောင်မှ မင်းတို့ကို တားထားမယ်..."

သူက ချန်ကျန့်ရှန်း ရှိရာဘက်သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်ကြသည်။

ဝုန်း...

ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆုံးမဲ့ မိုးကြိုးများ တောက်ပလာကာ ချင်လော့ကို မျက်လုံး မှေးကျဉ်းသွားစေခဲ့သည်။

ချန်ကျန့်ရှန်းသည် အချိန်တိုအတွင်း၌ အမှန်တကယ် အရေးနိမ့်သွားခဲ့သည်လား။

"တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးနန်းတော်က လူတွေမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ရှိပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

"တွေးကြည့်ရသလောက် ဒါက သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ် ဖြစ်နေပြီလား..."

"ဒီနေ့ မင်း သေရမယ်..."

အဘိုးအိုက ချန်ကျန့်ရှန်းကို ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သူက သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး နှိုးထလာပြီးနောက် ဆက်လက် အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ချေ။

သူ၏ ကျန်ရှိနေသော ခွန်အားကို အဘယ်ကြောင့် အသုံးမပြုဘဲ နေမည်နည်း။

"မာနကြီးလိုက်တာ..."

အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမ လက်ဝါးရာကြီးတစ်ခုက အဘိုးအို ရှိရာဘက်သို့ ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့သည်။

အဘိုးအိုက ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ဧရာမ လက်ဝါးရာကြီးကို ထိတ်လန့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက သော့ခတ်ခံလိုက်ရပြီး ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

"မဟာသူတော်စင်လား..."

ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မဟာသူတော်စင်တစ်ပါးက အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့သဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထုံကျင်သွားပေ၏။

"သိုင်းပညာကျင့်ဝတ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တယ်ပေါ့လေ..."

"ငါ့ဘဝတော့ ပြီးပြီပဲ..."